xs
xsm
sm
md
lg

MUSASHI-มิยาโมโตะ มุซาชิ ภาค 1 ดิน ตอน หนังสือคือลำแสง

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์

นวนิยายอิงประวัติศาสตร์
ตำนานนักดาบผู้ก่อกำเนิดสำนักนิเท็นอิจิริว และ คัมภีร์ห้าห่วง
บทประพันธ์ของ โยชิกาวะ เออิจิ (1892-1962)
-แปลและเรียบเรียงโดย ฉวีวงศ์ อัศวเสนา

ณ ชายขอบเมืองท้ายปราสาทฮิเมจิ

ทาเกโซเฝ้าคอยโอซืออยู่ที่ใต้สะพานฮานาดะบางวันก็ขึ้นมายืนรออยู่ข้างบน

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงยังไม่มา”

เจ็ดวันผ่านไปหลังให้สัญญาก่อนจากกันแต่โอซือก็ยังไม่มาให้เห็นหน้า ไหนว่าร้อยวันพันวันก็จะรออยู่ที่นี่ยังไงเล่า

อันทาเกโซนั้นเมื่อให้สัญญาไว้แก่ใครแล้วจะไม่มีวันบิดพลิ้วหรือลืมเลือนและนี่ก็คอยอยู่จนอ่อนใจแล้ว เจ้าหนุ่มมุ่งมายังปราสาทฮิเมจิทันทีที่รู้ว่าโอกินพี่สาวถูกพาตัวมาที่นี่ และพอมาถึงก็ออกเที่ยวตามหาว่าคุณพี่ของตนถูกขังอยู่ที่ไหน ดังนั้นคราใดที่ไม่ซุ่มคอยโอซืออยู่แถวสะพานฮานาดะ เจ้าหนุ่มก็เอาเสื่อฝางขาดกะรุ่งกะริ่งคลุมตัวอย่างกับยาจกเดินขอทานไปทั่ว

“โอ๊ะ ได้ตัวแล้ว ทาเกโซ”

“เฮ้ย”

เสียงดังทักดังลั่นทำเอาทาเกโซสะดุ้งสุดตัว และยังไม่หายตกใจที่มีคนจำได้ทั้ง ๆ ที่คิดว่าปลอมเนื้อปลอมตัวมาดีแล้ว หลวงพี่คนหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาคว้าแขน

“มานี่”

หลวงพี่ที่จับแขนทาเกโซเอาไว้แน่นก็คือพระทากูอันนั่นเอง

“เร็วเข้า อย่าให้ต้องถึงกับฉุดกระชากลากถู”

ทาเกโซไม่รู้ว่าหลวงพี่จะพาไปไหนแต่อารามตกใจจึงไม่คิดที่จะขัดขืนได้แต่เดินตามไปอย่างงง ๆ ไม่รู้ว่าคราวนี้จะถูกขึ้นไปแขวนอยู่บนต้นไม้อีกหรือว่าถูกส่งเข้าคุกกันแน่

แต่ก็คิดว่าถูกจับเข้าคุกก็ดีเหมือนกันเพราะรู้ว่าคุณพี่ถูกจับมาขังไว้ที่คุกใต้ปราสาท สองพี่น้องจะได้เจอกันแล้วไปจุติอยู่บนดอกบัวดอกเดียวกัน...เจ้าหนุ่มเดินตามพระทากูอันพลางคิดว่า ไหน ๆ ตัวเราก็ไม่ควรค่าแก่การมีชีวิตต่อไปแล้ว อย่างน้อยการได้จากโลกไปพร้อมกับคุณพี่ก็นับว่าเป็นบุญนักหนาแล้วสำหรับทาเกโซ

ปราสาทฮิเมจิอันได้ชื่อว่าปราสาทแห่งนกกระยางขาวตั้งตระหง่าน เปล่งประกายความงามและแสนยานุภาพอยู่บนฐานหินล้อมรอบด้วยกำแพงขาว พระทากูอันเดินนำข้ามสะพานใหญ่ด้านหน้าปราสาท ตรงไปที่ประตูบานใหญ่ตอกหมุดเหล็กแข็งแกร่งปิดสนิทเป็นที่น่าเกรงขาม และพอเห็นนักรบซามูไรร่างกำยำถือทวนยืนยามอยู่ในหลืบเงาของบานประตู ทาเกโซเจ้าหนุ่มใจกล้ายังชะงัก

หลวงพี่ทากูอันกวักมือเร่ง
“เดินเร็ว ๆ หน่อยไม่ได้รึ”

ว่าแล้วก็เดินนำผ่านประตูหน้าเข้าไปจนถึงประตูปราสาทชั้นที่สอง

การเมืองของแว่นแคว้นนี้ยังไม่สงบนิ่ง บรรดานักรบในปราสาทผู้ครองนครยังตื่นตัวเตรียมรับการโจมตีของข้าศึกกันอยู่ตลอด เวลา พอไปถึงที่หมายพระทากูอันก็ร้องเรียกเจ้าพนักงาน

“อาตมาพาตัวมาแล้ว” และมอบตัวทาเกโซให้แก่เจ้าพนักงานคนนั้น พร้อมกับสำทับว่า

“ช่วยดูแลด้วย”

“ข...ขอรับ”

“...แต่เจ้าต้องระวังให้ดีนะ ลูกสิงโตตัวนี้เป็นสัตว์ป่าที่ยังไม่ได้ถอดเขี้ยวเล็บ ต้องจับต้องให้ถูกจังหวะขืนผลีผลามทำอะไรพลาดไปจะถูกกัดทันที”

พระทากูอันพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนเดินผ่านประตูที่สองตรงไปยังตัวปราสาทที่อยู่ของผู้ครองนครโดยไม่ต้องมีคนนำทาง และหายเข้าไปในนั้น

อาจเป็นเพราะคำพูดของพระทากูอัน เจ้าพนักงานจึงไม่กล้าแตะต้องตัวทาเกโซ คนหนึ่งพยักหน้าบอกว่า

“มาทางนี้”

และพอเดินตามไปทาเกโซจึงรู้ว่าถูกพาไปอาบน้ำ เจ้าหนุ่มนึกฉงนมาตั้งแต่ต้นแล้วว่ามันแปลก ๆ อีกทั้งเคยหลงกลแม่เฒ่าที่ห้องอาบน้ำมาครั้งหนึ่งจนแทบเอาชีวิตไม่รอดมาแล้วก็ยิ่งขยาด จึงยืนกอดอกนิ่งคิดอยู่ตรงนั้น

“ข้าวางเสื้อผ้าเอาไว้ตรงนี้ อาบน้ำเสร็จแล้วเชิญสวมใส่ตามสบาย”

เจ้าพนักงานผู้น้อยว่าแล้วก็วางกิโมโนผ้าฝ้ายสีดำเอาไว้ให้ชุดหนึ่งแล้วเดินกลับไป ทาเกโซมองลงไปก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อพบว่านอกจากชุดกิโมโนที่พับเอาไว้เรียบร้อยแล้วบนนั้นยังมีเครื่องใช้ประจำตัวซามูไร คือ กระดาษ พัด ดาบและมีดสั้นที่แม้จะดูไม่ใช่ของดีมีค่า วางอยู่พร้อมด้วย


2
ปราสาทนกกระยางขาวที่มีภูเขาฮิเมยามะเป็นฉากหลังแห่งนี้เป็นฐานที่ตั้งของกองทัพและที่อยู่ของอิเกดะ เทรูมาซะผู้ครองแคว้น พระทากูอันเข้าไปถึงชั้นในของปราสาทและลงนั่งพูดคุยกับจอมทัพอิเกดะนักรบร่างเล็กผิวกายมีรอยด่างดำศีรษะโกนเกลี้ยงที่นั่งเท้าแขนกับแท่นไม้มองออกไปในสวน

“หลวงพี่ทากูอัน นั่นน่ะรึที่ท่านบอก”

“นั่นแหละท่าน”

พระทากูอันพยักหน้า

“อย่างนี้นี่เอง หน้าตาไม่เลว ท่านมีเมตตามากที่ช่วยชีวิตเจ้าหนุ่มคนนี้เอาไว้”

“ไม่ใช่หรอกท่าน ที่ทาเกโซรอดชีวิตมาได้ก็เพราะบารมีของท่านต่างหาก”
“หลวงพี่ก็รู้ ถ้าพนักงานเจ้าหน้าที่ของแคว้นนี้มีคนอย่างหลวงพี่อยู่บ้าง พลเมืองของแคว้นเราคงจะอยู่เย็นเป็นสุขกว่านี้ คนดีที่มีสติปัญญาและกำลังวังชาก็จะได้มีโอกาสทำประโยชน์ให้แก่บ้านเมือง ที่ข้าลำบากใจอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะพวกพนักงานเจ้าหน้าที่ของแคว้นเราปักใจคิดกันแต่ว่าหน้าที่ของตนคือเที่ยวจับคนร้ายมาตัดหัวอย่างเดียว”

ทาเกโซสวมกิโมโนผ้าฝ้ายสีดำใหม่เอี่ยม ถูกเรียกให้มานั่งอยู่บนระเบียงที่ยื่นออกไปเหนือสวนต่อหน้าผู้ครองแคว้น เจ้าหนุ่ม วางมือทั้งสองไว้บนตักและหลุบตาลงต่ำ

“เจ้าชื่อชินเม็น ทาเกโซรึ”

เทรูมาซะผู้ยิ่งใหญ่แห่งแว่นแคว้นเอ่ยถาม

“ขอรับ”

“ตระกูลชินเม็นแยกแขนงมาจากตระกูลอากามัตสึ และเจ้าคงรู้ว่าในอดีตมาซาโนริจอมทัพแห่งตระกูลอากามัตสึเคยเป็นผู้ครองปราสาทนกกระยางขาว และครั้งนี้ข้าคิดว่าคงมีอะไรสักอย่างที่ชักนำให้คนเชื้อสายตระกูลอากามัตสึหวนกลับมายังปราสาทของบรรพบุรุษ”

“... ... ...”

ทาเกโซรู้ตัวอยู่เสมอมาว่าตนเป็นคนทำให้ชื่อเสียงของบรรพบุรุษแปดเปื้อน เจ้าหนุ่มไม่ได้เกรงกลัวเทรูมาซะ แต่คำพูดของผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าเสียดแทงเข้าไปกระทบความรู้สึกที่ฝังอยู่ในใจ ทำให้เกิดความละอายเป็นที่สุด

“แต่...!”

เทรูมาซะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นแข็งกร้าว

“การกระทำของเจ้าร้ายกาจเหลือเกิน”

“ขอรับ”

“ควรแก่การลงโทษ”

“... ... ...”

เทรูมาซะหันหน้าไปทางพระทากูอัน

“หลวงพี่ทางกูอัน จริงหรือไม่ที่ว่าอาโอกิ ทันซาเอมอน เจ้าหน้าที่ของข้าได้ไปให้สัญญากับท่านโดยที่ไม่ได้ขอความเห็นจากข้าว่า ถ้าท่านจับทาเกโซคนนี้ได้ก็ให้ท่านจัดการลงโทษเอง”

“เรื่องนี้อาตมาคิดว่า ท่านควรไปสืบสวนเอาความจริงจากท่านทันซาเอมอนจะได้เรื่องชัดเจนดีกว่า”

“ข้าถามแล้ว”

“ถ้าเช่นนั้น ท่านคิดว่าพระทากูอันพูดเท็จรึ”

“เอาละ เป็นอันว่าทั้งสองฝ่ายให้การตรงกัน ทันซาเอมอนเป็นบริวารของข้า สัญญาของนั้นบริวารก็เท่ากับเป็นสัญญาของข้า และตามสัญญานี้ถึงข้าจะเป็นผู้ครองแคว้นก็จริงแต่ข้าก็ไม่มีสิทธิที่จะลงโทษทาเกโซได้ ถึงได้ตัวมาแล้วก็ต้องปล่อยไป จากนั้นก็ขึ้นอยู่กับหลวงพี่ทากูอันว่าจะจัดการลงโทษอย่างไร”

“อาตมาก็ตั้งใจเอาไว้เช่นนั้น”

“หลวงพี่จะทำอย่างไรรึ”

“ทำให้ทาเกโซได้รู้สึกถึงความทุกข์ทรมานที่สุดในชีวิต”

“ด้วยวิธีใด”

“อาตมาได้ยินเขาลือกันว่าบนหอสังเกตการณ์ยอดปราสาทนกกระยางขาว มีห้องปิดตายอยู่ห้องหนึ่ง”

“มี”

“และตอนนี้ก็ยังปิดตายอยู่อย่างนั้นรึ”

“ใช่ ไม่มีใครใช้ทำอะไร พวกพนักงานเจ้าหน้าที่ดูเหมือนไม่มีใครอยากเปิดเข้าไป คิดว่าคงจะปิดตายอยู่อย่างนั้น”

“อาตมาคิดว่านั่นเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี ปราสาทของเทรูมาซะจอมทัพผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งแห่งอาณาจักรโทกูงาวะไม่ควรมีห้องมืดไร้แสงสว่างแม้แต่ห้องเดียว”

“ท่านพูดอะไรแปลก ๆ ข้าไม่เคยคิด”

“ท่านจะไปรู้อะไร เรื่องแบบนี้พลเมืองของท่านมองว่าเป็นศักดิ์ศรีของผู้ครองนครกันทั้งนั้น อาตมาว่าท่านควรทำให้ห้องนั้นมีแสงสว่างดีกว่า”

“หือ...ข้ายังงง”

“ไม่เป็นไร อาตมาขอยืมห้องบนหอสังเกตการณ์ห้องนั้นเป็นที่คุมขังทาเกโซจนกว่าจะพ้นโทษ...ทาเกโซ เข้าใจนะ”

“ฮะ ฮะ ฮะ ตกลง”

เทรูมาซะหัวเราะชอบใจ

พระทากูอันเป็นเพื่อนร่วมนิกายเซ็นกับจริงเทรูมาซะดังที่ได้บอกกับอาโอกิ ทันซาเอมอนซามูไรหนวดปลาดุกตอนอยู่ที่วัด ชิปโปจิ

“เสร็จแล้วมาที่ห้องพิธีชานะท่าน”

“นี่อาตมาต้องดื่มชาเฝื่อน ๆ ที่ท่านชงอีกแล้วรึ”

“เลิกดูถูกกันได้แล้ว ระยะนี้ข้าเก่งขึ้นมาก วันนี้แหละเทรูมาซะจะแสดงให้ท่านดูว่าฝีมือไม่ใช่ย่อยอย่างที่คิด รีบมานะข้ารออยู่

เทรูมาซะลุกขึ้นเดินหายเข้าไปข้างใน ถึงร่างจะเตี้ยแต่ความมีสง่าบารมีทำให้ดูใหญ่โตคับปราสาทนกกระยางขาว


Save on your hotel - www.hotelscombined.co.th
กำลังโหลดความคิดเห็น...