xs
xsm
sm
md
lg

ฆาตกรรม(ไม่)ต่อเนื่อง-ใครฆ่าใคร ตอนที่ 15 โถน้ำตาลกับมายากลของปิก้า

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์

จากบทประพันธ์ของ Ango Sakaguchi (1906-1955)
ปรมาจารย์แห่งความลึกลับของฆาตกรรมปริศนา
แปลและเรียบเรียงโดย ฉวีวงศ์

สงครามเพิ่งสงบ สังคมนครหลวงสมัยโชวะพยายามดิ้นรนกลับสู่ยุคทองในอดีตที่ไม่ใช่ว่าไกลโพ้น
ไม่เคยมีเสียดีกว่า ต้องสูญเสียไปแล้วอยากได้คืน...

ร่างไร้วิญญาณของคุณคาโยโกะถูกเคลื่อนย้ายออกไป พวกเรากับสองสามีภรรยาจากร้านสึโบเฮกับยาเอะสาวใช้ถูกกักตัวอยู่ในห้องใหญ่ ส่วนห้องอาหารและห้องครัวถูกปิดสนิทไม่ให้ใครเข้าไป

ทีมพิสูจน์หลักฐานของสารวัตรตาเหยี่ยวที่ปฏิบัติงานบนพื้นที่เกิดเหตุฆาตกรรมเสร็จสิ้น เดินตามชิซุเอะหญิงรับใช้กับ โมโรอินางพยาบาลเข้ามาในห้องใหญ่สามทุ่มกว่าเล็กน้อย โดยแวะเข้าไปดูในห้องครัวและห้องรับประทานอาหารก่อนเข้ามาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเรา

“คืนนี้เราจำเป็นต้องรบกวนให้ทุกท่านอยู่ร่วมสนทนาด้วยกันอีกแล้ว แม้จะสำนึกอยู่เสมอว่าไม่ค่อยจะมีสมรรถภาพสักเท่าไรแต่ก็พอจะเอาชนะเหล่าร้ายได้ พอมาเจอครั้งนี้เข้ารู้สึกว่าคู่ปรับของเราดูเหมือนจะอยู่ในระดับปีศาจอัจฉริยะเลยทีเดียว”

ท่าทางของสารวัตรตาเหยี่ยวออกจะตื่นเต้นอยู่สักหน่อย ดูอาจหาญฮึกเหิมเกือบจะเกินวัยเลยทีเดียว

“เย็นวันนี้ เกิดเหตุฆาตกรรมสองรายขึ้นในเวลาเดียวกันแต่ต่างสถานที่”

“สองราย ?”

คุณนายอากิโกะร้องออกมาอย่างลืมตัว สารวัตรจมูกมดพยักหน้า

“ใช่ครับสองราย คือท่านอุตางาวะ ทามอนกับคุณคาโยโกะ และเป็นการฆ่าด้วยวิธีเดียวกันคือผสมยาพิษในอาหาร คุณคาโยโกะตายด้วยสารหนู ส่วนท่านทามอนถูกฆ่าด้วยมอร์ฟีน”


ทุกคนตกใจจนพูดอะไรไม่ถูก ท่านทามอนตายด้วยมอร์ฟีนที่ผสมอยู่ในขนมพุดดิ้งไม่ใช่ในกาแฟอย่างที่ควรจะเป็น

สามีภรรยาจากร้านสึโบเฮถูกสอบปากคำเป็นคู่แรก ท่านทามอนหลีกเลี่ยงการบริโภคเนื้อสัตว์ และได้โปรตีนจากพวกปลาแต่เพียงจำกัดไม่กี่อย่าง อาหารที่ท่านกินจึงต่างจากของพวกเรา คืนนั้นสำรับของท่านมีปลาอายุย่างเกลือ ซาชิมิปลาโค่ย ซุป เต้าหู้ กับผักลวกปรุงรส

ตามปกติหลังอาหารเย็นท่านทามอนกินพุดดิ้ง ส่วนอาหารกลางวันกินเยลลี่เป็นของหวาน โดยตั้งแต่ย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิปีนี้คุณนายอายากะลูกสะใภ้ของท่านเป็นคนทำให้

ตำรวจพบว่ามอร์ฟินถูกต้มรวมลงไปในพุดดิ้งไม่ได้ใส่ลงไปทีหลัง

“นึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเป็นไปได้ยังไง ระหว่างที่ฉันทำพุดดิ้งไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่นิดเดียว ไม่ได้ทิ้งห่างไปไหนด้วย ไม่มีอะไรน่าสงสัยเลยค่ะ”

“คุณนายทำพุดดิ้งเมื่อไรครับ”

“คิดว่าราว ๆ สี่โมงเย็นเห็นจะได้ มีตำรวจมาที่บ้านบอกว่าอยากพบคุณยาชิโระ ดิฉันจึงรับอาสาพาไปที่ห้อง ยังพบกับคุณคาโยโกะที่นั่นแล้วทักทายกัน แล้วก็ขอตัวเข้าครัว ฉันลงมือทำพุดดิ้งเป็นอย่างแรกแล้วเก็บเข้าตู้เย็น”

“คุณนายคะ บางทีต้นเหตุอาจเป็นน้ำตาลก็ได้”

ภรรยาร้านสึโบเฮสอดขึ้น คุณนายอายากะทำตาโตเป็นประกายมองไปที่ผู้พูด

“น้ำตาล มีปัญหาอะไรหรือครับ”

สารวัตรตาเหยี่ยวถามขึ้น ภรรยาร้านสึโบเฮตอบว่า

“คุณท่านสุขภาพไม่ดีจึงไม่กินน้ำตาลธรรมดาเราจึงต้องใช้น้ำตาลจากหัวบีชปรุงอาหารเฉพาะสำหรับท่านคนเดียว เราใช้น้ำตาลจากโถที่จัดแยกไว้เป็นพิเศษเท่านั้นค่ะ”

ตำรวจรีบไปตรวจสอบน้ำตาล โชยุ และซอสสำหรับทำน้ำแกงในห้องรับประทานอาหารทันที และพบมอร์ฟีนปริมาณมากผสมอยู่ในโถน้ำตาลที่ใช้เฉพาะสำหรับทำอาหารให้ท่านทามอน มากขนาดที่ถ้าสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นได้ด้วยตา

โถน้ำตาลเป็นโถแก้วจุประมาณสามกิโลกรัม ตอนนี้เหลืออยู่ประมาณครึ่งโถ ใช้ปรุงอาหารเรื่อยมาจนกระทั่งถึงวันนี้ก็ไม่ปรากฏว่ามีอะไรผิดปกติ

“นอกจากใช้ทำพุดดิ้งแล้ว เอาไปใส่ในอาหารอื่นอีกบ้างหรือเปล่า”

“ไม่ได้ใช้ในอาหารเย็นของท่านจานอื่น ๆ เลยครับ”

เจ้าของร้านสึโบเฮตอบอย่างเกรง ๆ ใบหน้าซีดขาว

“ก่อนทำพุดดิ้ง มีการใช้น้ำตาลโถนี้เมื่อไร”

“ใช้กับน้ำชาตอนอาหารกลางวันครับ อาหารกลางวันเป็นแซนด์วิช ผมจึงชงชาฝรั่งให้ คือใส่นมและน้ำตาลลงไปในชาแล้วต้ม”

“คงต้องใช้น้ำตาลมากพอดูทีเดียว”

“ก็...ใช่ครับ แต่คิดว่าใช้ปริมาณสมควรกับการทำพุดดิ้ง”

“ท่านทามอนรับประทานหมดไหมครับ”

เมื่อเห็นเจ้าของร้านสึโบเฮอึกอักตอบไม่ได้ ชิซุเอะสาวใช้จึงตอบแทนว่า

“รับประทานหมดเลยค่ะ”

“เธอเป็นคนดูแลท่านอยู่รึ”

“ค่ะ”

“หลังจากนั้นมีอะไรผิดปกติบ้างไหม”

“ไม่มีค่ะ”

“เธอเตรียมน้ำชาเมื่อไร”

“ท่านรับประทานอาหารตามเวลาที่กำหนด คืออาหารกลางวันเที่ยงครึ่ง และอาหารเย็นสองทุ่ม เราจะทำอาหารเตรียมไว้ให้ทันเวลา เพราะชิซุเอะจะมารับถาดอาหารที่ครัวก่อนเวลาอาหารราวสิบนาทีเสมอ ผมทำอาหารเสร็จก่อนเที่ยงครึ่ง สิบนาทีพอดี”

สารวัตรตาเหยี่ยวพยักหน้า

“ตั้งแต่เที่ยงยี่สิบถึงบ่ายสี่โมง มีใครแตะต้องโถน้ำตาลหรือเปล่า”

เจ้าของร้านสึบุเฮตัวสั่นงันงก

“ผมไม่รู้ ก็...คือ...ไม่ได้ดูอยู่ ไม่ได้ระวังอะไร”

“แล้วอยู่ในห้องอาหารตลอดหรือเปล่าล่ะ”

“ครับ...คือผมกลับไปพักผ่อนตอนกลางวันที่ห้องส่วนตัว แล้วก็งีบไปถึงราวบ่ายสามโมง คิดว่าเมียผมอยู่ในครัวเก็บอะไร ๆ ต่อจนถึงราวบ่ายโมงครึ่งครับ”

“ใช่ค่ะ ดิฉันล้างจานอยู่ แล้วคุณนายคามิยามะก็เข้ามาช่วย กว่าจะได้กลับห้องก็ราวบ่ายโมงครึ่งค่ะ”

“ระหว่างนั้นเห็นใครเข้าไปในครัวบ้างไหม”

“ปกติหลังอาหารกลางวันดูเหมือนว่าทุกท่านจะนอนกลางวันกัน น้อยครั้งมากที่จะมีใครเข้ามาในครัว หลังจากที่เราสองคนเข้าครัวราวบ่ายสามโมงกว่า ๆ หลายคนจึงทยอยเข้ามา ก็มีคุณผู้หญิง คุณนายอากิโกะ คุณนายยาชิโระ คุณทังโงะ คุณนายคามิยามะ และก็คนอื่น ๆ แต่ไม่มีใครแตะต้องโถน้ำตาลเลยค่ะ”

“หมายความว่าระหว่างบ่ายโมงครึ่งถึงบ่ายสามโมง ไม่มีใครอยู่ในห้องครัวสักคนเดียวใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ แต่ราวบ่ายสองโมงเห็นจะได้ มีคนเอาปลาอายุมาส่ง และคุณโมโรอิเป็นคนรับมาให้”

“คุณรับปลานั้นมาใช่ไหม”

“เปล่าค่ะ คุณพยาบาลมาบอกด้วยปากที่หน้าประตูห้องว่าใส่ปลาไว้ในตู้เย็นแล้วก็กลับไป พวกคุณ ๆ ที่บ้านนี้รู้ดีว่าพวกคนรับใช้จะนอนกลางวันหลังอาหารเที่ยง ก็เกรงใจไม่รบกวนค่ะ”

สารวัตรตาเหยี่ยวทำหน้าเครียดเหลือบมองไปทางนางพยาบาลโมโรอิ

“ได้ข่าวว่าคุณเลิกไปทำงานที่โรงพยาบาลแล้วตั้งแต่สักระยะหนึ่งมาแล้วใช่ไหม”

“ก็ไปช่วงแปดโมงถึงสิบเอ็ดโมงครึ่งค่ะ พอดีมีเรื่องคุณชิงุซะเสียชีวิตและอาการของคุณนายยูระมารดาของเธอก็ยิ่งทรุดหนักลง ท่านก็เลยสั่งให้ช่วยดูแลอยู่ที่นี่ค่ะ”

นางพยาบาลโมโรอิพูดด้วยหน้าตาท่าทางเนิบ ๆ ไม่แคร์ใครตามเคยของหล่อน แม้แต่ผู้ชายตัวโต ๆ อย่างเรา ๆ ยังเปลี่ยนสีหน้าท่าทางไปตามแต่ว่ากำลังสนทนากับใคร แต่หล่อนผู้นี้เชิดหน้าเจรจาอย่างไม่สะทกสะท้านว่าคู่สนทนาจะเป็นขุนนางผู้สูงศักดิ์ เป็นสารวัตรตาเหยี่ยว หรือว่าใคร ๆ

“คุณมีหน้าที่ไปรับปลาอายุจากคนส่งของหรือครับ”

“วันนั้น พอดีลูกจ้างบ้านนี้มีดิฉันคนเดียวที่ตื่นอยู่”

“ตอนนั้นในห้องครัวไม่มีใครอยู่เลยใช่ไหม”

“มีค่ะ มีอยู่คนหนึ่ง
[ตัวละครในเรื่องและความสัมพันธ์ระหว่างกัน]
อายากะ ภรรยาคนปัจจุบันของคาซุมะ
อากิโกะ นักประพันธ์สตรีอดีตภรรยาของคาซุมะ
ผม ยาชิโระ ซุนเป คนเล่าเรื่อง ภรรยาชื่อเคียวโกะ เคยเป็นเมียน้อยนายอุตางาวะ ทามอน บิดาของคาซุมะ
อุตางาวะ ทามอน บิดาของคาซุมะ
เอบิสึกะหมอขาเป๋ ลูกญาติห่าง ๆ ที่นายอุตางาวะผู้อุปถัมภ์ให้เรียนหอมและมาประจำอยู่ที่หมู่บ้าน
โมโรอิ โคโตมิ นางพยาบาล
ชิงุซะ หญิงขี้ริ้วลูกพี่ลูกน้องของคาซุมะ


Save on your hotel - www.hotelscombined.co.th
กำลังโหลดความคิดเห็น...