ค่ำนั้นภายในห้องพักโรงพยาบาลซึ่งเป็นห้อง suite วีไอพีกว้างขวาง มีห้องรับแขกด้วย ธานินทร์นอนอยู่บนเตียง สายน้ำเกลือระโยงระยาง พยาบาลกำลังจัดออกซิเจนให้ธานินทร์ เป็นหลอดเสียบจมูกไว้ ชนะศึกนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง มองพ่อที่นอนหลับอยู่ด้วยความเป็นห่วง จังหวะหนึ่งชนะศึกเอื้อมมือไปจับมือพ่อไว้ น้ำตาไหลออกมา “ทำไมครับ ทำไมไม่บอกอะไรผมเลย ทำไมไม่บอกผม ว่าพ่อป่วยหนักขนาดนี้ ผมเป็นลูกชายของพ่อนะ ทำไมพ่อไม่บอกผม” ชนะศึกก้มหน้าร้องไห้ ครู่หนึ่งธานินทร์ค่อยๆ รู้สึกตัว ลืมตาตื่นขึ้นมา ได้ยินเสียงสะอื้นอยู่ ธานินทร์เหลือบมองไป เห็นเป็นชนะศึก จึงพูดปลอบออกมาเสียงแผ่วเบา “ชนะ อย่าร้องลูก อย่าร้องไห้” รายละเอียด...



