เมขลาตัดสินใจลากราม เข้าห้องของเธออย่างเป็นห่วง ก้มลงเอาหูแนบกับหน้าอก รามหรี่ตามอง พอเมขลาเงยหัวขึ้นเขาก็รีบหลับตาเหมือนเดิม “นี่...นี่...” เมขลาเขย่า รามนิ่ง เมขลาเอื้อมมือไปแกะกระดุมเสื้อของเขาออก รามสะดุ้งเฮือกรีบลืมตาตื่น รู้สึกตกใจ ที่เห็นกระดุมเสื้อเปิดหมดโชว์อกรีบตะครุบปิด “เฮ้ย ทำอะไรน่ะคุณ” เมขลามองรามตาเขียว “คุณเป็นลม ฉันก็ต้องทำให้ชุดที่ใส่มันหลวมเข้าไว้น่ะสิ” รามรีบรวบเสื้อเข้าหากันอย่างอายๆ “ผมหายแล้ว” “ดี...งั้นไปโรงพักกัน” เมขลาลุกพรวดขึ้น รามตาเหลือก รีบแกล้งชัก “โรงพักเหรอ อ๋อย...” รามชักแดร็กๆ ทำตาเหลือกหมดสติไป เมขลาอ้าปากค้าง รายละเอียด...



