ดาวขับรถมาถึงบ้านที่สมุทรสงครามตอนเย็นๆ หล่อนลงจากรถ หยุดมองสภาพบ้านอันทรุดโทรมแล้วอนาถใจ นึกรังเกียจสภาพบ้านตัวเองมาโดยตลอด “อย่างกับบ้านร้าง” ศรัณประคองสมพรลงจากบ้านมาหาดาว ต่อหน้าศรัณ หรือคนอื่นๆ ดาวทำตัวแสนดีเป็นห่วงแม่เสมอ “แม่เป็นอะไรคะ ทำไมถึงเป็นลม” “หมอบอกว่า น้าพรเป็นความดันเลยหน้ามืด วูบไป ต้องกินยาคุมความดันตลอดชีวิต” “โธ่แม่” ดาวกอดสมพร ประหนึ่งว่ารักแม่เหลือแสน “แม่เป็นไรหรอกลูก ยังแข็งแรงดี” “ดาว พี่ต้องเข้าสำนักงาน ดาวอยู่กับน้าพรไปนะ” “ขอบคุณพี่ศรัณมากนะคะที่ดูแม่ให้” “แม่ดาวก็เหมือนแม่พี่จ้ะ” ศรัณขับรถไป พอศรัณไปลับตาแล้ว ดาวก็เลิกเสแสร้ง รายละเอียด...



