เดชชาติกับวิศนีเดินออกมาจากในบ้าน เห็นพวกน้องๆ วุ่นวายวิ่งเล่น บางคนก็นั่งรีดผ้า เดชชาติถามยิ้มๆ “บ้านผมวุ่นวายดีไหมครับ” “คึกคักดีออกค่ะ” “โอ๊ย คึกคักจนปวดหูเลยล่ะครับ ยิ่งสมัยตอนผมยังเรียนหนังสือนะ ไอ้พวกนี้ยังตัวกะเปี๊ยก ร้องกันกระจองอแง ท่องหนังสือไม่รู้เรื่องเลย นึกว่าโตขึ้นมาจะดีขึ้น มันก็ยิ่งอลหม่านเหมือนเดิม แถมยิ่งโตยิ่งทำให้บ้านแคบ” วิศนีหัวเราะ “คุณชาติลองมาอยู่บ้านฉันไหมล่ะ พื้นที่กว้างขวาง บางทีเดินทั่วบ้านก็ไม่เจอมนุษย์ เพราะไม่ค่อยมีคนอยู่” “แหม มันเปรียบเทียบกับไม่ได้หรอกครับคุณ” “ใช่ค่ะ มันเทียบกับไม่ได้เลย” วิศนีมองเข้าไปในบ้านอย่างเอ็นดู “บ้านของคุณคือครอบครัว แต่บ้านของฉันมันคือที่อยู่อาศัยจริงๆ” รายละเอียด...



