xs
sm
md
lg

พายุเทวดา ตอนที่ 11

เผยแพร่:

พายุเทวดา ตอนที่ 11

หลังตกเป็นเมียของคล้ามในร่างฤทธิ์ หยาดฟ้าหลบเข้ามาในห้องนํ้า รีบปิดกลอน แล้วเม้มปากร้องไห้อย่างอัดอั้นและหวาดกลัว ภาพที่ตอนเห็นอาจารย์คล้ามและยังเห็นเนื้อตัวของฤทธิ์มีแต่รอยสัก ผุดเข้ามาในห้วงคิด

“นี่มันอะไรกัน...นี่คนหรือว่าผี ฉันเป็นเมียผีไปแล้วเหรอ ทำไมมันถึงน่าเกลียดยังงี้” หยาดฟ้ารำพึงตัวสั่นสะท้านไปหมด
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฤทธิ์เรียกเข้ามา “คุณหยาด...อาบนํ้าเร็วๆ เถอะครับ มีคนโทร.มาบอกว่า เสี่ยคงคากับคุณคำรณมาที่นี่”
หยาดฟ้า ก้มดูเนื้อตัวตนเอง...หน้าซีดตัวสั่น หวาดกลัวถึงขีดสุด

ฝ่ายดารินแต่งหน้าอยู่ที่หน้ากระจก เฟอร์นิเจอร์ในห้องดูเรียบง่ายๆ เหมาะกับชีวิตบ้านพักบนเกาะ
ปลาดุกแปลกใจ “ทำไมต้องแต่งหน้าจัด ทั้งที่สวยอยู่แล้ว”
“ขืนไม่แต่งสิ...ฉันคงตกงาน ไอ้พวกหื่นๆ น่ะมันชอบ แบบนี้ก็แต่งไปให้พวกมันดู ไม่ได้เสียหายอะไรนี่ ยิ่ง วันนี้คนเยอะด้วย”
ปลาดุกฉงน “เยอะ มีทัวร์มาจากที่อื่นเหรอ”
“เปล่า แต่เห็นว่ามีมวยหญิง”
ปลาดุกหูผึ่งตื่นเต้นใหญ่ “มวยหญิง จริงเหรอ..แล้วทำไมไม่เล่าให้ฟังบ้าง ฉันจะ ฟิตซ้อมไว้”
ดารินรู้สึกผิดที่เผลอเล่าให้ฟัง “ก็นังคนที่ควํ่าเธอบนเวทีงานวัดเมื่อไม่กี่วันนี้ไง มันย่าม ใจว่าคนเกาะมุกคงทำอะไรมันไม่ได้”
ปลาดุกเจ็บใจ “เสียดายที่ร่างกายฉันมันยังไม่พร้อม...ไม่งั้นจะชกแก้มือ กับมัน”
ดารินบอก “ฉันตั้งใจว่าชกแทนเธอ”
ปลาดุกยิ้ม “จริงดิ” ดารินพยักหน้า “งั้นฉันขอไปดูด้วยได้มั้ย ตอนที่ เธอควํ่ามันล้มลง ฉันจะได้สะใจ”
“ได้ แต่ดูอยู่ห่างๆ นะ”

เม้งขับรถมาตามทางมุ่งหน้าไปยังบ้านฤทธิ์ คงคานั่งคู่ คำรณนั่งหลัง พัน ธง และศรนั่งกระบะหลัง
“ถ้ามันสมัครผู้ใหญ่บ้านจริง เฮียเม้งว่าไง” คำรณถามขึ้น
“ให้ผมพูดตามตรงนะครับ คุณคำรณ...มันเป็นคนมีนํ้าใจ เข้ากับคนง่าย เรียกว่าขอข้าวเขากินได้ทุกบ้าน เว้นบ้านผม...ไม่มีใครบนเกาะที่ไม่รู้จักมันหรอกครับ”
“กว้างขวางขนาดนั้นเลยเหรอวะ” คงคาถาม
“เปล่าครับเสี่ย แต่ว่าตอนเด็กๆ มันถือกระป๋องเดินตาม หลวงปู่หาญบิณฑบาต”
คำรณหัวเราะหยัน สะใจ “อ้อ เด็กวัด...จะมาสู้นักเรียนนอกอย่างผมได้ไง”
“คำรณ...อย่าประมาท...เงินซื้อความโลภได้ แต่ซื้อความ รักไม่ได้เสมอไป”

ที่ร้านของเม้งคืนนี้ มีแขกนั่งกินอยู่หลายโต๊ะแล้ว รถของเม้งจอดที่หน้าร้าน คงคา คำรณ พัน ธง ศรลงมาจากรถ พนักงานในร้านพากันยกมือไหว้ รีบพาไปที่โต๊ะหนึ่ง ดารินแต่งตัวสวย เดินกรีดกรายรับแขก ชงเหล้าให้โต๊ะต่างๆ คำรณนั่งลงแล้วปรายตาไปทางดาริน เม้งจับสายตาได้
“ผมเรียกให้มั้ย”
“ขอบใจเสี่ย” เม้งเดินไป
คงคาบอกกับคำรณ “แกนี่ตาแหลมไม่ใช่เล่นเลยนะ นี่ถ้าแกไม่จองก่อนละก็ พ่อเรียกแล้ว”
“ผมไม่ถือเรื่องนี้นะพ่อ...ผมจัดการแล้วจะส่งต่อให้พ่อ”
สองพ่อลูกหัวเราะให้กัน “ยังงี้สิ ถึงจะเรียกว่าเป็นพ่อลูกกันจริง”
ดารินนวยนาดมานั่ง ยกมือไหว้เสี่ยคงคา
“นั่งสิ” เสี่ยบอก ดารินนั่งลง “ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอที่ไหนมา ก่อน...แต่นึกไม่ออก”
ดารินหัวเราะคิกใส่จริต “โถ เสี่ยขาอย่ามัวนึกให้เสียเวลาเลยค่ะ ผู้หญิงเดี๋ยวนี้ หน้าตาเหมือนกันจะทั่งโลกแล้ว เขียนคิ้วเหมือนกันติด ขนตาปลอมคล้ายๆ กัน แถมยังไปทำศัลยกรรมให้ หน้าตาคล้ายกันเข้าไปอีก โดยเฉพาะผู้หญิงทำงาน กลางคืนอย่างฉันยิ่งต้องแต่งค่ะ ไม่งั้นก็ขายไม่ออก”
คงคาทำท่ากรุ้มกริ่ม “ขายแพงมั้ย”
ดารินหัวเราะยั่ว “อุ๊ย เสี่ยถามตรงจัง..ฉันอายแย่”
คำรณสอดขึ้น “พ่อฉันถามตรง เธอก็ตอบไปตามจริงสิ”
“ราคาขึ้นอยู่กับความพอใจ...ถ้าพอใจมากๆ ก็ไม่ต้องเสีย เงินแม้แต่บาทเดียว” ดารินยิ้มหว่านเสน่ห์
“แล้วทำยังไงถึงจะทำให้เธอถูกใจฉันกับพ่อล่ะ”
“แบบนี้ก็ต้องลองคบกันดูค่ะ” ดารินฉอเลาะ
คงคาหัวเราะตาเป็นประกาย

ฤทธิ์เดินมากับหยาดฟ้าเดินเข้ามาที่หน้าร้าน หยาดฟ้าเห็นดารินนั่งกินเหล้ากับเสี่ยคงคาและคำรณก็ไม่พอใจ
“แอบมากินเหล้ากับผู้หญิงหากินเหรอเสี่ย”
หยาดฟ้าโกรธจัด จะเข้าไป ฤทธิ์ฉวยมือไว้ “ไหนว่าไม่หึงไง”
“ฉันไม่ใช่พระอิฐ พระปูนนี่ มีผู้หญิงสวยๆ มาหว่าน เสน่ห์ผัวฉันทั้งที ไม่หึงได้ไง”

“ทำอะไรก็เกรงใจผมบ้าง อย่าลืมสิว่าผมก็เป็นผัวคุณนะ”
หยาดฟ้าสะบัดมือเดินเข้าไปด้านใน ผ่านโต๊ะอื่นๆ ผ่านโต๊ะพัน ธง และศร ตรงไปที่โต๊ะของคงคา

เสี่ยคงคาถามทันที “ทำไมหนีฉันมาที่นี่”
หยาดฟ้าตอแหล “ฉันก็มาดูผลประโยชน์ให้เสี่ยน่ะสิ...ให้นายฤทธิ์พาฉัน ไปตระเวนหาไอ้คนที่มันต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้เรา”
คงคาซักเรื่อยๆ “แล้วได้เรื่องมั้ย”
“รับรองว่าเดือนหน้าไม่พลาดแน่...รายได้เสี่ยอยู่ครบ... ว่าแต่แม่นี่เถอะได้รับเกียรติร่วมโต๊ะกับเสี่ยเลยเหรอ”
ดารินแสร้งทำไม่รู้เรื่องอะไร “เมียเสี่ยมาก็ไม่บอกหนู...หนูเกือบถูกตบแล้วสิเนี่ย... เชิญค่ะ”
ดารินลุกขึ้น หยาดฟ้าขยับเก้าอี้ตัวที่ดารินเพิ่งลุกอย่างกระแทกกระทั้น ฤทธิ์เดินมาไหว้เสี่ยคงคา
“สวัสดีครับ เสี่ย สวัสดีครับคุณคำรณ”
คงคาบอก “นั่งสิ...นึกว่าจะไม่เจอนายฤทธิ์ซะแล้ว”
“เจอสิครับ...เสี่ยมาวันนี้พอดีเลย เดี๋ยวผมจะปิดถนน...มี มวยหญิงต่อยกัน...เสี่ยสนุกละทีนี้ นักพนันมาจากฝั่ง โน้นเยอะเลย...ใครยืนได้นานที่สุด เอาไปเลยห้าแสน นี่เป็นวิธีการโปรโมตเกาะมุกครับเสี่ย”
คงคายิ้ม “น่าสนใจ”
คำรณมองไปที่ดารินซึ่งนวยนาดไปตามโต๊ะต่างๆ แต่ก็ปรายตามาหว่านเสน่ห์กับคำรณเป็นระยะ

ส่วนที่ด้านนอกร้าน ตรงมุมที่ห่างออกไป เห็นปลาดุกยืนอยู่มุมนั้น ปลาดุกตื่นเต้นเมื่อเห็นนักมวยหญิงคู่ปรับคนที่เพิ่งเอาชนะตนเมื่องานวัดที่ผ่านมาลงมาจากรถ
“คืนนี้แกเสร็จฉันแน่”
มวยหญิงลงมาพร้อมเข็มขัดจากเวทีต่างๆ ชูมือทั้งสองขึ้น ขี้เมาในร้านเฮียเม้งปรบมือต้อนรับกันลั่น

ทางด้านเทวาลุกขึ้นจากการนอนไม่หลับ บุญกู้ซึ่งนอนอยู่ห้องเดียวกันถามขึ้น
“จะไปไหนเหรอเทวา”
“ผมนอนไม่หลับ”
“คิดมากเรื่องมนต์เหรอ”
“เรื่องนั้นก็ด้วย...แล้วก็สงสัยว่าไอ้เสี่ยคงคามันมาทำไม ที่เกาะมุก”
เทวาผลุนผลันออกไป บุญกู้มองตามส่ายหน้า

แชมป์มวยหญิงกำลังต่อยกับปลาดุก ดารินออกโรงเชียร์ปลาดุก เช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่ต่างก็เชียร์มวยที่ตนเล่นพนัน เห็นบรรดาเซียนส่งสัญญาณกันไปมา
ปลาดุกหลบฉากแต่ไม่พ้น เพลี่ยงพลํ้าโดนหมัดของแชมป์ลงไปให้กรรมการนับ
ดารินทำหน้าเซ็ง ตะโกนบอกเพื่อน
“ปลาดุกเลิกๆๆ เดี๋ยวฉันแก้มือให้แกเอง”
ปลาดุกหันมามองดาริน ลุกขึ้นแล้วโดนต่อยอีกครั้ง รวงลงไปนอน ดารินรีบปราดเข้าไปช่วยประคอง เลือดเลอะครึ่งปากครึ่งจมูกของปลาดุก
“นี่ถ้าพ่อนิลของแกมาเห็นสภาพแกตอนนี้นะ ฉันว่าพ่อ แกคลั่งแน่ๆ”
กรรมการชูมือแชมป์ ประกาศ “มีใครที่อยากต่อยกับแชมป์มวยหญิงจากพัทยาอีกมั้ย ครับ ตอนนี้เงินค่าชกเพิ่มไปเป็นแสนห้าหมื่นบ้านแล้ว”
คำรณเอ่ยขึ้น “ฉันว่าไม่มีหรอก...เอาเป็นว่าใครล้มแชมป์ได้ ฉันเพิ่มให้ อีกสองแสน”
คงคา ฤทธิ์ หยาดฟ้า เม้งและคนอื่นๆ ปรบมือเห็นด้วยกับคำพูดของคำรณ
“คงไม่มีแล้วละ...เราไม่ต้องเสียเงิน” คงคาว่า
ดารินก้าวออกมายืนข้างหน้า “ฉันเอง...แต่ทุกคนเป็นพยานนะว่าผู้ชายคนนี้จะเพิ่มให้ อีกสองแสน”
ทุกคนเฮกันดังลั่น เทวาเขยิบโผล่หน้าเข้ามา แล้วก็ตะลึง เมื่อเห็นดารินปลดกระโปรงบานออก เหลือกางเกงขาสั้น ถอดเสื้อออก เหลือเสื้อยืดพอดีตัว พร้อมจะชกมวย
หยาดฟ้าหยัน “แกกล้าถามนะ กลับไปชงเหล้าดีกว่ามั้ย หรือว่าหมอนัด ให้ไปเช็คประสาทแล้วลืมก็กลับไปหาหมอซะ”
“ถ้าฉันชนะแชมป์คนนี้ คุณจะเพิ่มเดิมพันให้ฉันหรือเปล่า ถ้าไม่ได้ ก็กรุณาอย่าออกความเห็น”
หยาดฟ้าแค้นรู้สึกว่าถูกท้าทาย “ได้...ฉันเพิ่มให้หนึ่งแสน แต่ถ้าแกแพ้ ฉันจะให้แกนอน กับลูกน้องของฉัน ไอ้สามตัวนั่น”
พัน ธง และศรยักคิ้ว ทำหน้าหื่น ๆ กวนๆ ให้หยาดฟ้า
“ตกลง” ดารินบอก เทวาตกใจหน้าเสียไป หันไปทางปลาดุก ปลาดุกก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน
กรรมการสั่งให้ชก ทั้งสองย่างสามขุมเข้าหากัน คนดูเชียร์กันสนั่น ปลาดุกลืมเจ็บเชียร์ออกรส เทวายืนหน้าเครียดอยู่ใกล้ๆ ฤทธิ์เข้ามายืนข้างๆ ทั้งสองคุยกันไป โดยเห็นดารินกับแชมป์มวยชกกันอยู่
เทวาเอ่ยขึ้น “เหมือนพี่ฤทธิ์ใช่มั้ย ที่รู้ว่าการเข้าเป็นพวกฝ่ายชนะย่อม ดีกว่าฝ่ายถูกต้อง”
“วันที่นายฉลาดกว่านี้ นายจะเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดเอง วันนี้ นายยังโง่ก็ก้มหน้ากินอุดมการณ์ของนายต่อไปก่อน เถอะ”
จังหวะนี้แชมป์มวยหญิงรุกไล่ดาริน แต่ดารินฉวยโอกาสโต้ตอบ ในที่สุดก็เสยหมัดเข้าปลายคางแชมป์ 0oแชมป์เซสติไม่อยู่กับตัว แล้วก็ล้มลง ปลาดุกกระโดดไปชูมือดารินแทนกรรมการ
“เฮ้...”
คำรณ คงคา หยาดฟ้า ฤทธิ์หน้าซีดเผือด
หยาดฟ้าไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้ไงเนี่ย”
ดารินบอกอย่างเป็นต่อ “เป็นไปแล้ว จ่ายมาซะดีๆ ทุกคน”
คงคาชี้ไป “เงินอยู่ที่ไอ้สามตัวนั่น...ไปเอาที่มัน”
ดารินเดินไปหาพัน ธง ศร ซึ่งยืนพร้อมจะลุยอยู่ เมื่อดารินเข้าไปใกล้ ทั้งสามก็เปิดฉากก่อน
เทวาเข้ามาช่วยดาริน เตะต่อยกับทั้งสาม ปลาดุกมาช่วยด้วย ฤทธิ์ยืนมองตะลึง พัน ธง ศรเซล้ม
หยาดฟ้าโมโหตะโกนบอก “งัดวิชาที่แกเรียนมาสิ เอามาใช้กับมัน”
สามสมุนจะอ้าปากเรียกมนตราปักษี แต่ไม่ทัน พัน ธง ศรต่างโดนดาริน ปลาดุกและเทวาเตะเข้าใบหน้าจนล้มลงไปอีก
ดารินหันมาทางกลุ่มคงคา “ทีนี้จ่ายได้หรือยัง”
คงคายักท่า “เงินมากมายยังงั้น ใครจะพกมาล่ะสาวน้อย เอาเป็นว่า พรุ่งนี้เสี่ยมาฝากไว้ที่เฮียเม้งก็แล้วกัน”

“ค่ะ ฉันจะรอ” ดารินบอก

อ่านต่อหน้า 2
 
พายุเทวดา ตอนที่ 11 (ต่อ)

ที่ถนนสายเปลี่ยวในเกาะมุก ดารินกับปลาดุกขี่รถมอเตอร์ไซค์มาด้วยกัน เทวาขี่ตามมา แล้วกดแตรเรียก ดารินหันไปดู แล้วรีบบอกปลาดุก

“ระวังนะ ไม่รู้ไอ้พวกนั้นมันตามมาเล่นงานเราหรือเปล่า”
เทวาแซงไปแล้วจอดขวางหน้า “เก่งนักใช่มั้ยเรา”
เทวาตรงมาหา ดึงตัวดารินลงมาจากรถไปทันที
ดารินโวย “จะบ้าเหรอ”
“ในโลกนี้ไม่มีใครบ้าเท่าเธออีกแล้ว”
“ดาริน มันเรื่องอะไรของนาย...ฉันแก้แค้นนังแชมป์นั่นให้ปลาดุกเพื่อนฉัน นายไม่เกี่ยวก็หลีกไป”
เทวาโมโห “ไม่เกี่ยวเหรอ ที่เข้าไปช่วยไม่ให้เธอถูกพวกมันยำเละน่ะ ไม่เกี่ยวอีกเหรอ...ถึงจะเก่งแค่ไหน เธอก็เป็นผู้หญิง”
ดารินกระแทกเสียงใส่ “เออ เป็นผู้หญิงแล้วเป็นไง”
“ยังไงก็เสียเปรียบผู้ชายวันยังคํ่า...เก่งมากนักใช่มั้ย ผม แนะนำนะ กรุณาไปจากเกาะมุก ก่อนที่จะเป็นอะไรไป เสียก่อน อย่าเอาใบหน้าสวยๆ มาทิ้งไว้ที่เกาะแดนเถื่อน ที่นี่...แล้วก็อย่าคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์นัก เที่ยวโปรยเสน่ห์ จนไม่เลือกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ถ้าคิดจะมาจับผู้ชาย ที่นี่ ก็คิดเสียใหม่...ถึงยังไง เขาก็มองเธอว่าเป็นผู้หญิง ที่เอาตัวเข้าแลกกับเงิน ไม่มีคุณค่าอะไรเลย”
ดารินโกรธตบหน้าเทวาฉาดใหญ่ เทวารวบตัวดารินไปกอดแล้วจูบ ปลาดุกหน้าเหวอไปเลย ดารินผลักเทวาออก แล้วตบหน้าอีกที เทวาก็จูบดารินอีก ดารินผลักได้ก็เงื้อมือจะตบ
เทวาบอกเสียงเข้ม “ตบอีก ผมก็จูบอีก”
ดารินเซ็ง “บ้าเอ๊ย”
“ผมหวังว่าคุณจะเชื่อผมนะดาริน”
“ฉันเกลียดนาย...อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก”
ดารินหันไปทางปลาดุก พาลใส่ “จะยืนอยู่ทำไม กลับสิ...เร็ว”
ปลาดุกรีบสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ มีดารินซ้อนท้ายขี่ห่างจากเทวาไป เทวาเผลอเอามือลูบแก้มที่โดนตบแล้วระบายยิ้ม

แก๊งคนชั่วอยู่ที่บ้านฤทธิ์ ทั้งสี่คนคุยกันอยู่
“ไอ้ผู้ชายคนที่มาช่วยนังชงเหล้าน่ะแหละนายฤทธิ์ที่มัน ประกาศว่าจะสมัครผู้ใหญ่บ้านแข่งกับคำรณ” คงคาหมายถึงเทวา
คำรณถามทันที “แกรู้จักมันใช่มั้ย”
“น้องชายผมเองครับ คนที่หายไปแล้วเพิ่งกลับมาน่ะแหละครับ”
“ไอ้คนนี้ใช่มั้ยที่นายบอกว่ามันมีฝีมือทัดเทียมนายฤทธิ์ มากที่สุด”
“ครับเสี่ย”
เสี่ยคงคาหน้าเจื่อนไป เช่นเดียวกับคำรณ
หยาดฟ้าบอก “ต้องกำจัดมันให้ได้...เสี่ยคะ หยาดว่าบางทีได้คนพวกนี้ เล่นกับมันรุนแรงไม่ได้หรอกค่ะ เราต้องหาวิธีเอามันมา เป็นพวก...หยาดอาสาเองค่ะ”
ฤทธิ์มองหน้าหยาดฟ้า หยาดฟ้าเชิดหน้าอย่างมั่นใจในตัวเอง
“ผู้ชายโง่มักเป็นเหยื่อผู้หญิงฉลาดเสมอ...หยาดมั่นใจว่า หยาดทำได้”
“ก็ลองดู แต่ระวังอย่าให้เสียเวลาล่ะ มันจะเสียงานเสียการ อย่างอื่นด้วย”

เช้านี้หยาดฟ้าเดินเข้ามาในวัดเพียงลำพัง บุญกู้กวาดลานวัดอยู่ หันมา
“มาหาใคร”
“ฉันต้องการพบเทวา...รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่”
เทวาเข้ามาพอดี
“พบเรื่องอะไร”
หยาดฟ้ามองไปทางบุญกู้ “ฉันอยากพูดธุระกับเธอตามลำพัง”
เทวาสวนคำ “ไม่จำเป็นหรอกครับ...เพราะถึงยังไงผมก็ไม่เคยมี ความลับกับน้าบุญกู้อยู่แล้ว มีอะไรก็ว่ามา”
“ถ้าฉันให้เงินเธอล้านนึงไว้สำหรับตั้งตัว แลกกับ ข้อเสนอ”
เทวาพูดสวนมาทันควัน “ถ้าให้ผมเลิกสมัครผู้ใหญ่บ้าน ก็กลับไปซะเถอะ”
หยาดฟ้าเสนอ “สองล้าน”
เทวาเสียงดัง “ไม่”
“สิบล้าน” หยาดฟ้าบอก
เทวาจ้องหน้า “คนอย่างผม เงินซื้อไม่ได้หรอก”
หยาดฟ้าจ้องตอบ “แล้วอะไรซื้อเธอได้”
“ผมไม่จำเป็นต้องบอกคุณ...เชิญ..ที่นี่วัด ไม่เหมาะที่ ผู้หญิงอย่างคุณจะมาเดินเพ่นพ่าน”
หยาดฟ้าสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ไม่ให้โกรธ ยิ้มสู้
“ถ้าฉันให้เธอห้าสิบล้านล่ะ...ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ ไม่สนเหรอ...เธอจะสบายไปทั่งชีวิต”
เทวาย้อนเข้าให้ “เงินเดิมพันมวยเมื่อคืนน่ะจ่ายก่อนดีกว่ามั้ยครับ..ก่อน ที่จะเอาเงินมาฟาดหัวชาวบ้านเล่นอย่างนี้”
หยาดฟ้าเดินออกไปด้วยสีหน้าท่าทางเคียดแค้น เทวาพูดเสียงดังตามไป “กลับไปบอกไอ้เสี่ยนั่นด้วยว่า...คนเกาะมุกไม่ได้โง่... อย่าคิดมาสนตะพายพวกเรา”

ฟากดารินอยู่ที่ร้าน ทวงเงินจากเฮียเม้งยิกๆ
“เงินเดิมพันฉัน..เอามาซะดีๆ”
“ไม่มี...เสี่ยคงคาไม่ได้ฝากอั๊วไว้”
“ถ้าไม่มี เฮียก็ต้องชดใช้แทน...หรือจะให้ฉันตะโกนบอก คนทั่งเกาะมุกว่าเฮียเป็นคนขี้โกง”
“ลื้ออยากได้ ลื้อก็ไปเอาที่เสี่ยคงคาสิ”
ดารินถลึงตาใส่เม้ง “พวกลื้อนี่มันโกงชัดๆ วันไหนที่ไอ้เสี่ยคงคามาที่นี่ฉันจะ ถามเขาเอง...งั้นวันนี้ฉันไม่ทำงาน”
เม้งเซ็ง “อ้าว ทำไมล่ะ ลื้อก็รู้ว่าแขกที่มากินเหล้าที่นี่ติดลื้อกัน ทั้งนั้น”
“ช่างมันปะไร...แต่ถ้าเฮียอยากให้ฉันทำงานที่ร้านนี้ เฮีย ก็เอาเงินส่วนตัวของเฮียมาให้ฉันก่อนสิ”

เฮียเม้งมองหน้าดารินแล้วส่ายหน้าจำยอม
หยาดฟ้ากลับมารายงานเรื่องเทวาไม่ยอมรับเงิน ขณะทุกคนหารือกันอยู่ที่บ้านฤทธิ์ คงคาเอ่ยขึ้นหน้าเครียด

“ไม้นวมไม่ได้ผลก็ต้องไม้แข็ง”
คำรณคุยอย่างโอหัง “นักเลงเทวดาก็แพ้ปืน พ่อลืมศพไอ้มนต์ไปแล้วเหรอ”
ฤทธิ์ท้วง “แต่เทวาได้วิชาของหลวงปู่หาญไปหมดเลยนะครับ... หลวงปู่ประจุธาตุดิน นํ้า ลม ไฟให้ ไม่มีใครสู้ได้”
คงคาบอก “มีสิ”
“ใครคะเสี่ย”

อีกวันหนึ่ง คงคา ฤทธิ์ และคำรณ นั่งอยู่ต่อหน้าร่างอาจารย์คล้ามที่นั่งอยู่บนแท่นหินในถ้ำ คล้ามโกรธไม่หายชี้หน้าด่าคงคา
“รับปากแล้วไม่ทำ...อย่าให้ข้าโมโหนะเจ้าคงคา”
คงคาไหว้ “ต่อไปนี้ผมจะให้ลูกน้องผมผลัดกันมาทุกเดือน อาจารย์อย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมมาวันนี้ก็เพราะมี เรื่องเดือดร้อนจริงๆ”
“ถ้าสัญญาแล้ว ข้าก็จะช่วย ว่ามา”
“ผมว่าไอ้หลวงปู่หาญมันยังคอยช่วยเหลือลูกศิษย์ของ มันอยู่ ผมอยากให้อาจารย์ไปสะกดวิญญาณมันครับ แล้วก็อยากให้อาจารย์ช่วยปราบไอ้เทวา”
“เทวา” คล้ามทวนชื่อ
ฤทธิ์บอก “คนที่มันเคยสู้กับผมที่หาดวันก่อนไงครับ”
“ไอ้นี่...ปราบยากที่สุด” คล้ามว่า
คำรณสอดขึ้น “อาจารย์ครับ ถ้าอาจารย์ไม่ปราบมัน เลือกตั้งคราวนี้ มีหวังมันชนะผมแน่ๆ ช่วยผมด้วยนะครับ ผมสัญญา ว่าจะนับถือเป็นอาจารย์ของผมไปตลอดชีวิต”
คล้ามตัดบท “เอาเถอะ ข้าจะช่วย”
คำรณ คงคา และฤทธิ์กราบลา คล้ามมองลงมาจากแท่นหิน ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เพทุบาย

คืนนั้นทั่วอาณาบริเวณวัดเกาะมุกเงียบสงัดมาก เสียงสุนัขหอนดังมาแต่ไกลๆ เงาร่างของคล้ามปรากฏขึ้น แล้วล่องลอยไปตามที่ต่างๆ
“ไอ้หาญ ไอ้เพื่อนทรยศ อยู่ไหนวะออกมาสิ ออกมาต่อสู้กัน หรือว่าเอ็งกลัวตายซํ้าสองเลยไม่กล้า ออกมาเผชิญหน้ากับข้า...ไอ้หาญ...ไอ้ขี้ขลาด”
ศพของหลวงปู่หาญ นอนนิ่งอยู่ในโลงแก้ว อยู่ภายในโบสถ์มหาอุตม์ กายสังขารยังไม่ซีด สภาพเหมือนคนนอนหลับ เงาร่างของคล้ามปรากฏขึ้น แล้วกลายเป็นกายหยาบ
คล้ามยืนอยู่หน้าโลงศพ “ข้าจะสะกดวิญญาณของเอ็งให้อยู่แต่ในนี้ ไม่ต้องออก ไปเพ่นพ่านช่วยเหลือลูกศิษย์อีก”
คล้ามหัวเราะเบาๆ พนมมือร่ายมนต์ พลังลมบังเกิดขึ้น เหมือนมีลมพัดตึงๆ บนหลังคาเหมือนมีใครทุบแรงๆ ที่ผนังและประตูก็เหมือนมีใครมาทุบแรงๆ ดังระรัว
“แน่จริงออกมาสิวะ...ออกมา”
ทุกสิ่งทุกอย่างสงบ คล้ามหลับตาดิ่งลึกในห้วงสมาธิอย่างรวดเร็ว แล้วลืมตาขึ้น
“ไม่มีวิญญาณของเอ็งเลย หรือว่าเอ็งไปสู่ภพภูมิอื่นแล้วW

ภายในห้องของเทวาบนกุฏิหลังหนึ่ง เทวานั่งสมาธิอยู่ในนั้น บุญกู้นอนอยู่ข้างๆ เงาร่างของหลวงปู่หาญปรากฏอยู่ที่ด้านหลังของเทวา ก้มลงเป่ากระหม่อมให้เทวา บุญกู้พลิกตัวมาเห็นพอดี
“หลวงปู่” บุญกู้ผุดลุกขึ้นนั่ง “หลวงปู่มาหา”
เทวาลืมตาขึ้น หันไปหา บุญกู้กับเทวากราบลง
“เทวา อย่าให้โทสะเข้าครอบงำนะ...จำคำหลวงปู่ไว้” ร่างหลวงปู่หาญวูบหายไป
“หลวงปู่”
บุญกู้กับเทวากราบลง

ฟากสิงห์เมามายเข้ามาในวัด เห็นทุกคนนั่งคุยกันอยู่ สิงห์ถามเสียงอ้อแอ้
“คุยอะไรกันวะ”
“ไอ้สิงห์ เมื่อหัวคํ่าข้านั่งสมาธิ หลวงปู่มาให้เห็นทั้งตา ข้าเลยนะ น้าบุญกู้ก็เห็น ท่านเตือนให้ข้าระวังโทสะ”
ก้องงง “โทสะนี่มันอะไรวะ”
เดชบอก “ไม่ให้เทวามันโกรธไง ถ้าโกรธก็จะขาดสติ พวกมันจะ ทำอะไรก็ได้ เหมือนมนต์ไง มันก็เล่นงานมนต์ตอน เผลอ”
สิงห์ไม่อยากฟัง “ถุย ข้าไม่อยากคุยกับพวกเอ็ง...นํ้าหน้าอย่างเอ็งน่ะไม่เคย เห็นใจข้า เมียข้าหายไปทั่งคน พวกเอ็งเคยคิดจะช่วย อะไรมั้ยวะ..มีเพื่อนอย่างพวกเอ็งน่ะ ไม่มีซะดีกว่า”
สิงห์เดินเป๋ออกไปข้างนอก ก้องร้องถาม “ไอ้สิงห์ จะไปไหนวะ”
“เรื่องของข้า...คนอื่นไม่เกี่ยวโว้ย...” สิงห์ร้องเพลงคร่ำครวญถึงเมีย “เปียจ๋าเปีย เปียคนดี เปียหนีพี่ไปหนาย...”
เทวาเป็นห่วงบอก “ไปตามมันดีกว่า”
เดชห้ามไว้ “ช่างมันเถอะน่า”

สิงห์โยนขวดเหล้าทิ้งไปทางหนึ่ง “หมดได้ไงวะ ทำไมขวดนึงมีน้อยจัง”
สิงห์เดินเซไปมาตามหาดทรายยามคํ่าคืน คลื่นซัดสาดฝั่งอยู่ตลอดเวลา

เทวา เดช ก้องตัดสินใจออกไปตามสิงห์
“ข้าว่ามันอยู่ที่ชายหาดนี่แหละ ไปกันเถอะ” ทุกคนตามกันออกไป บุญกู้ตะโกนตาม
“อย่าลืมว่าหลวงปู่เตือนอะไรเอ็งนะเทวา”

ร่างอาจารย์คล้ามวูบปรากฏขึ้นต่อหน้าฤทธิ์ “ข้าจะไปจัดการกับพวกมันที่ชายหาดใกล้วัดเกาะมุก... เจ้าตามไปนะ...จะได้แก้แค้นไอ้เทวา”
คล้ามวูบหายไป ฤทธิ์ผุดลุกขึ้นยืน พยักหน้า ดวงตาเหี้ยมอำมหิต

ทางด้านสิงห์แทบหายเมา เมื่อมองไปที่ทะเล เห็นเปียอยู่ในนั้น สิงห์ขยี้ตา
“เปีย...เปีย...เปีย”
สิงห์ลุยนํ้าลงไปหา เห็นเปียเมียรักร้องให้ช่วย “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย”
ร่างของเปียกำลังผุดขึ้น ลง ทำท่าจะจมนํ้า คลื่นซัดแรงมาก ทำให้เปียลอยห่างออกไป
“เปีย...เปีย...” สิงห์รีบว่ายนํ้าไป ขณะเดียวกันคลื่นก็แรงมาก ร่างของสิงห์ลอยแล้วจมลง พอโผล่ขึ้นมาก็มองไม่เห็นเปียแล้ว
สิงห์ตะโกนก้อง “เปีย...เปีย...”

เทวา ก้อง เดชวิ่งมาที่ชายหาด เดชชี้ไปในทะเล
“ไอ้สิงห์อยู่โน่น...” เปียผุดขึ้นลงตามกระแสนํ้า สิงห์จะไปหา ร่างของเปียค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคล้าม หัวเราะเสียงดังกึกก้อง สิงห์ชะงัก แต่แล้วคล้ามก็ปรากฏอยู่ข้างๆ กดหัวสิงห์จมนํ้าไป
เทวาตัดสินใจใช้วิชาเทวดา ลมสลาตันบังเกิดขึ้นเหนือนํ้าทะเล ตัวของเทวาอยู่ในท่ามกลางกระแสลมที่หมุนติ้วเป็นลูกข่าง ลอยไปกลางทะเล แล้วกระโดดเหยียบหัวคล้ามจนจมลงไป สิงห์ทะลึ่งพรวดขึ้นเหนือนํ้า เทวาวูบตกลงมา เทวามองหาคล้าม แต่ไม่เห็น
สิงห์ผุดขึ้นลง เดชกับก้องรีบว่ายนํ้ามาประคองพาสิงห์ออกไป
สิงห์แหกปากดิ้นรนขัดขืน “ปล่อยกู กูจะช่วยเปีย เปียจมนํ้า เปียจมนํ้า ฮือๆๆ”
ที่กลางทะเลคล้ามหัวเราะลั่นแล้ววูบหายไป ส่วนที่ชายหาดทุกคนตกใจเมื่อเห็นฤทธิ์ยืนหัวเราะลั่นสะใจอยู่
“ข้าอยู่นี่...แน่จริงมาทางนี้สิวะ”

เทวาลืมตัวบันดาลโทสะเรียกลมสลาตัน พาตัวเองหมุนวนเป็นลูกข่างมาที่ฤทธิ์


อ่านต่อหน้า 3
กำลังโหลดความคิดเห็น...