xs
sm
md
lg

สาปสาง ตอนที่ 23

เผยแพร่:

สาปสาง ตอนที่ 23

เหตุการณ์ปัจจุบัน หยกป้องกันที่คอพริ้วเริ่มเปลี่ยนสีจากสีแดงกลายเป็นสีเขียวหยก เฟยมองหยก แล้วก็รู้ว่าพริ้วใกล้จะฟื้น

อาพริ้ว...”
พริ้วฟื้นขึ้นมาอย่างงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น เธอผงะตกใจ
เลือด…..ฆาตกรรม... กรรมฆาตกร !”
ลื้อปลอดภัยแล้วอาพริ้ว
ป๊า...มีคนตายที่โรงละครอีกแล้ว ต้องเป็นฝีมือวิญญาณผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ เราจะทำยังไงดี ฉันไปห้ามเขาไม่ทัน
ลื้อห้ามกรรมของคนอื่นไม่ได้หรอกอาพริ้ว
แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่น่าทำแบบนี้ ตัวเองตายเพราะถูกฆ่าแต่ยังฆ่าคนอื่นอีก มันจะเป็นบาปติดตัวต่อเนื่อง
แล้วลื้อจะทำอะไรเขาได้
ห้ามผู้หญิงคนนั้นสิป๊า ยับยั้งเธอ ไม่ให้เธอไปทำอะไรที่จะสร้างตราบาปให้หนักขึ้นไปอีก
ตัดกรรม ไม่ได้ใช้กรรไกรนะอาพริ้ว ต้องใช้ใจ...ใจที่พร้อมจะลด ละ ปล่อยวาง
เราจะช่วยผู้หญิงคนนั้นไม่ได้เลยหรือป๊า ถ้าเกิดผู้หญิงคนนั้นยังมีความแค้นคนอื่นอยู่อีก แบบนี้ก็ต้องล้างแค้นกันไม่รู้จักจบจักสิ้นหรือ
ไม่ใช่กรรมของลื้อ อย่าเอาตัวเข้าไปเวียนวน กรรมใครกรรมมัน
ตกลงป๊าจะไม่ทำอะไรใช่ไหม
ไม่ใช่ไม่ทำนะอาพริ้ว แต่ป๊าทำไม่ได้ ป๊าก้าวก่ายกรรมคนอื่นไม่ได้
ซินแสย้ำหนักแน่น พริ้วนิ่งและนึกในใจว่าถ้าเฟยไม่ทำเธออาจจะต้องทำเอง

พริ้วมองหยกในกระจกนิ่ง เธอตัดสินใจถอดหยกออกวางลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง
ฉันอยากติดต่อกับเธอ ฉันต้องช่วยเธอให้ได้

รูปถ่ายหน้าโลงของไทตั้งอยู่ ญาติพี่น้องไทร้องห่มร้องไห้ ณรา พริ้ว และกรณ์เข้ามาไหว้ศพ แล้วไปไหว้ญาติไท
กรณ์พูดกับญาติของไท ผมเสียใจด้วยครับ
ญาติของไทพูดอะไรไม่ออกจึงได้แต่พยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม
ณราพาพริ้วกับกรณ์มานั่งที่มุมหนึ่ง
แขกมาเยอะ แสดงว่าคุณกรณ์น่าจะเป็นที่รักของใครหลายๆคนนะคะ
ยกเว้นคนเดียว
พริ้วหยิกณรา คุณณรา พูดเล่นอยู่ได้
แพรวเข้ามาไหว้ศพ ญาติจุดธูปส่งให้ แพรวรับธูปมาแล้วมองที่รูปไท

แพรวคิดในใจ ฉันเตือนแกแล้วนะไท...แกก็ไม่เชื่อ ต่อไปนี้แกก็ค่อยไปตามรักกับอีช่อในนรกแล้วกัน
แพรวอดมีรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากไม่ได้แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นกรณ์ ณราและพริ้วมองมา แพรวก็บีบน้ำตาทันที
 
แพรวเข้ามาหากรณ์โดยเบียดพริ้วออกไป
เธอไปนั่งตรงนั้นได้ไหม ฉันอยากนั่งกับคุณกรณ์
พริ้วเคืองจึงมองหน้า แต่ก็ยอมลุกไปโดยดี กรณ์ไม่ค่อยพอใจที่แพรวแสดงกิริยาไล่พริ้วออกไป
ผมคิดว่าคุณจะไม่มา กรณ์ว่า
แพรวจะไม่มาได้ยังไงล่ะคะ ไทเป็นเพื่อนรักของแพรว เราเคยร่วมทุกข์ ร่วมสุขด้วยกันมา แพรวต้องมาส่งเพื่อนสิคะ
แต่ก็มาถึงก่อนสวดจบสุดท้าย
ณราปราม คุณพริ้ว ณรากระซิบกันสองคน ช่างเค้าเถอะน่า
ฉันยังทำใจไม่ได้ ฉันไม่อยากให้ไทเห็นว่าฉันอ่อนแอ
แพรวมีน้ำเสียงแข็งเมื่อพูดกับพริ้วแล้วก็เสียงหวานและอ่อนขึ้น เธอมีมารยาขึ้นเมื่อพูดกับกรณ์
แพรวแทบช็อคนะคะคุณกรณ์ ช่วงนี้แพรวคงต้องขอให้คุณกรณ์อยู่เป็นเพื่อนบ่อยๆ แพรวไม่ค่อยสบายใจน่ะค่ะ
คุณแพรว ตั้งแต่มา เห็นพูดเรื่องตัวเอง ทำไมคุณไม่ถามซักคำว่าเพื่อนคุณเสียชีวิตยังไง
กรณ์มองแพรวและรอฟังคำตอบ แพรวช้อนสายตามองกรณ์แล้วสะบัดแพขนตาให้น้ำตาไหลบ่าออกมาราวกับเขื่อนแตก
แพรวยังทำใจไม่ได้ค่ะคุณกรณ์ แพรวไม่อยากให้เรื่องพวกนี้มาตอกย้ำว่าเพื่อนรักของแพรวได้จากแพรวไปแล้วอย่างไม่มีวันกลับ
โอ้โห สวยๆ พริ้วประชด
ณราปราม พะพริ้ว
ไทไม่เคยเล่าอะไรให้คุณฟังเลยเหรอแพรว
ไม่เคยเลยค่ะ ถึงเราจะสนิทกัน แต่ไทไม่เคยบอกว่ามีศัตรูที่ไหนเลย ไทเป็นคนดีมากนะคะ
แต่คุณไทถูกฆ่าตายด้วยความแค้น คนทำร้ายต้องมีความแค้นส่วนตัว คุณไม่รู้จริงๆหรือคะคุณแพรว ว่าเพื่อนคุณเคยมีเรื่องกับใคร
เรื่องอะไร ไม่มีหรอกค่ะ เราทุกคนรักกันยิ่งกว่าอะไร แพรว ไท ช่อเอื้อง เราไม่เคยทะเลาะกันเลย เราสนิทกันมาก มีอะไรก็ปรึกษากันตลอด
กรณ์มองหน้าแพรวแล้วชั่งน้ำหนักความเชื่อถือ พริ้วมีสีหน้าดูเหมือนไม่เชื่อเด็ดขาด
ถ้าสนิทกันขนาดนั้น คุณไทต้องเล่าอะไรให้คุณฟังบ้างสิ คุณไม่รู้เลยหรือว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงละคร
พอเถอะคุณพริ้ว คุณแพรวเสียเพื่อนไปแล้วทั้งคนยังทำใจไม่ได้ คุณจะซักเขาให้ได้อะไรขึ้นมา
แต่ฉันอยากรู้
ไว้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะน่า
พริ้วจะอ้าปากเถียง ณราจับมือพริ้วขอให้หยุด พริ้วยอม เสียงพระสวดจบสุดท้ายดังขึ้น ทุกคนต้องหยุดการสนทนา
 
แพรวประนมมือไปอย่างนั้นแต่ในใจนึกเคียดแค้นพริ้ว
 
อ่านต่อหน้า 2
สาปสาง ตอนที่ 23 (ต่อ)

เสียงพระสวดศพดังแว่วมาถึงบริเวณหน้าวัด ช่อเอื้องปรากฎร่างขึ้นในความมืดด้วยสีหน้ายิ้มเยาะสะใจ

จบสิ้นกันเสียที ไอ้ไท
ช่อเอื้องตวัดสายตามองไปที่ศาลาสวดศพ
มึงจะเป็นศพต่อไป นังเพื่อนทรยศ
ช่อเอื้องยิ้มเย้ยอย่างเลือดเย็น แววตาของเธอแดงก่ำจนน่าหวาดกลัว แพรวเชิดหน้าฟังสวดแต่ก็ยังไม่รู้สำนึก

แขกเหรื่อกำลังทยอยลาเจ้าภาพและเดินทางกลับ ณรา พริ้ว กรณ์ และแพรวลาเจ้าภาพแล้วเดินออกมา
ฉันกลับก่อนนะคะ พริ้วลา
จะกลับยังไง ผมไปส่ง ณราบอก
ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปกับคุณกรณ์
ผมผ่านทางนั้นพอดีครับ กรณ์บอก
กรณ์ตอบอย่างจริงใจ แต่พอเห็นสายตาณรา กรณ์ก็เข้าใจจนอดยิ้มไม่ได้
คุณพริ้วครับ ผมว่าคุณให้คุณณราไปส่งดีกว่า น่าจะดีที่สุด กรณ์บอก
อ้าว ทำไมล่ะคะคุณกรณ์ พริ้วสงสัย
ไม่ต้องถามมากหรอกน่า มานี่ ผมจะไปส่งเอง ณราบอก
ณราดึงมือพริ้วออกก่อนจะเดินไป ณราพยักหน้าให้กรณ์เป็นเชิงขอบคุณ กรณ์พยักหน้ารับแล้วหันมาเจอแพรว เขาทำท่าจะเลี่ยงไป
ที่คุณกรณ์ไม่ไปส่งคุณพริ้ว คุณกรณ์จะไปส่งแพรวใช่ไหมคะ ดีจังค่ะ เราไปหาที่นั่งเย็นๆ จิบอะไรเบาๆ คุยกันดีกว่า แพรวบอก
ผมว่าคืนนี้คงไม่เหมาะนะครับ เพื่อนสนิทคุณเพิ่งเสียชีวิต ช่วงเวลาอย่างนี้ เราน่าจะนึกถึงคนตายมากกว่ามาพูดคุยเรื่องอื่น ขอตัวนะครับ พูดจบกรณ์ก็เดินออกไป
แพรวยืนเข่นเขี้ยวอยู่คนเดียวเพราะโกรธจัด เธอคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็มีสายตาวาบอย่างน่าหวั่นใจ

อนงค์นั่งสวดมนต์อยู่ต่อหน้าพระในห้องพระแบบมือไม้สั่น เสียงสั่น
นะโม ตัสสะ....ภะ ภะ.....โอยย อย่ามาหลอกหลอนกันเลย ถึงฉันจะไม่ชอบหน้าแก แต่แกตายไปแล้ว อย่ามาหากันอีกเลยนะนายไท
ด้านนอกหน้าต่างเกิดลมพัดแรงจนม่านปลิว ทุกครั้งที่ม่านปลิว อนงค์ก็ผวาทุกครั้ง
อิติปิโส ภะคะวา....ฮือ อย่ามาให้เห็นอีกนะ เพี้ยง สาธุ สาธุ
อนงค์ก้มกราบปลกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาก็เห็นว่าห้าทุ่มกว่าแล้ว
งานศพไทน่าจะเลิกตั้งนานแล้ว นังแพรวมันทำอะไรของมันอยู่ถึงยังไม่กลับ

อนงค์เปิดม่านมองออกไปก็เห็นว่าด้านนอกว่างเปล่า แต่เดี๋ยวเดียวเธอก็ต้องรีบปิดเพราะกลัวผี
รถของแพรวมาจอดหน้าตำหนักพ่อปู่ แพรวเดินลงมาด้วยสีหน้าที่มีแผนการร้าย เสียงนกการ้อง แพรวตวัดสายตาขวับจนนกกาเงียบกริบ

พ่อปู่มีสีหน้ายิ้มเยาะ
มึงอยากให้ผู้ชายที่ชื่อกรณ์มารักมาหลงมึง ฮ่ะๆๆ
หัวเราะอะไรพ่อปู่ ฉันจริงจัง ไม่ใช่ขำๆ
กูหัวร่อ เพราะมึงมันชั่วไม่มีที่ติ เพื่อนมึงเพิ่งตาย มึงยังมีแก่ใจมาห่วงเรื่องกามตัณหา ฮ่ะๆๆ มึงนี่ชั่วจริงๆ
ไม่ใช่เรื่องหัวเราะเยาะ ฉันซีเรียส พ่อปู่บอกฉันเองว่า พ่อปุ่คุ้มครองฉันได้รอบทิศ ตอนนี้ก็ไม่เห็นต้องกลัว
มึงไม่ห่วงเรื่องที่เพื่อนมึงตายบ้างหรือไง
มันรนหาที่ตายเอง ฉันเตือนแล้วมันไม่เชื่อนี่ ช่วยไม่ได้ ส่วนฉันยังปลอดภัยเพราะมนต์มารของพ่อปู่ไม่ใช่เหรอ
ก็ใช่ มนต์มารและเกราะจำบังมารทำให้ใครทำอะไรมึงไม่ได้
แต่พ่อปู่ต้องทำให้คุณกรณ์รักฉันให้ได้
ทำไมกูต้องทำ
พ่อปู่ไม่อยากทำ หรือทำไม่ได้กันแน่
ชะชะ อีกาลี เรื่องชั่วๆแค่ไหนกูก็ทำได้ กะอีแค่กระตุ้นกิเลสกามราคะ
งั้นพ่อปู่ก็ต้องทำให้คุณกรณ์รักฉัน หลงฉัน ทำให้คุณกรณ์ลืมอีช่อ
พ่อปู่เริ่มดูอุปกรณ์ไฮเทคและอุปกรณ์ไสยศาสตร์เพื่อเตรียมทำพิธี
ในเมื่อมึงสิ้นปัญญาหาทางให้มันมารัก กูจะสะเดาะเคราะห์ให้มึงเอง
แพรวจ้องมองอย่างเอาจริงเอาจัง เธอดูพ่อปู่เปิดไอแพดแอพพลิเคชั่นกามาสุตรา
มึงนี่มันเลือดชั่วตั้งแต่ชะตาเกิด จะทำชั่วอะไรก็ง่ายดายยิ่งกว่าใครทั้งหมด คืนนี้เดือนคว่ำจันทร์ดับ ได้จังหวะเหมาะจะทำพิธีอาบราคะมึงเตรียมตัวได้เลย
แพรวยิ้มสาแก่ใจเพราะคืนนี้เธอจะได้เล่ห์สวาทราคะมาเสริมเสน่ห์ตน เธอคิดว่ากรณ์จะต้องรักต้องหลงหัวปักหัวปำ

ณราขับรถมาเรื่อยๆ จู่ๆพริ้วที่มองออกหน้าต่างก็หันมาทางณรา
คุณไม่ต้องไปส่งฉันที่บ้านแล้ว
ไม่ไปที่บ้าน คุณจะไปไหน คุณพริ้ว
โรงละครค่ะ
ณรามองหน้าพริ้วอย่างพิศวง
คุณจะไปที่นั่นทำไม เพิ่งเกิดเหตุการณ์ไม่ดี มีคนตายที่นั่น มันไมปลอดภัย เกิดฆาตกรย้อนกลับมาอีกล่ะ
ฉันไม่มีทางเป็นอะไรหรอกค่ะ
ทำไมคุณประมาทอย่างนี้นะพริ้ว
เชื่อฉันสิ ฉันจะปลอดภัยแน่นอน
นี่ไม่ใช่มั่นใจแล้วนะคุณพริ้ว นี่มันเรียกว่า ดื้อ
พริ้วเหลืออดจึงถอดเข็มขัดนิรภัยแล้วทำท่าจะเปิดประตู
เฮ้ยๆ คุณพริ้ว คุณจะทำอะไร
ณราจอดรถ เขากลัวพริ้วจะกระโดดลงจึงจับมือพริ้วไว้
ก็คุณไม่ไปส่ง ฉันก็จะเรียกแท็กซี่ไปเอง
จะบ้าเหรอ ค่ำมืดดึกดื่น ผมไม่ปล่อยให้คุณไปคนเดียวหรอก
พริ้วอ่อนลง ณราเอื้อมตัวไปดึงเข็มขัดนิรภัยมารัดให้ ทั้งคู่ต่างสบตากัน พริ้วยังเคืองเล็กน้อยแต่เห็นแววตาความเป็นห่วงของณรา พริ้วจึงขอบคุณเสียงค่อย
ขอบคุณค่ะ

ณรามองพริ้วแบบทั้งเอ็นดู ทั้งระอาในความมั่นใจ ความดื้อ แต่เขาก็เป็นห่วง
 
อ่านต่อหน้า 3
สาปสาง ตอนที่ 23 (ต่อ)
สาปสาง ตอนที่ 23 (ต่อ)
กำลังโหลดความคิดเห็น...