xs
sm
md
lg

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 26

เผยแพร่:

อีสา รวีช่วงโชติ ตอนที่ 26

ที่อุษาวดีไนต์คลับในค่ำคืนนี้ มีผู้คนมาหาความสำราญมากพอสมควร เพ็ญศรีอยู่เค้าน์เตอร์แคชเชียร์ พนักงาน บริกรประจำที่ตัวเอง บ้างดูแลลูกค้าตามปกติ สาเดินแจกยิ้มทักทาย ต้อนรับแขกในมาดอันทรงเสน่ห์

ลูกค้าชายสูงวัย ท่าทางอารมณ์ดี ใส่ทองหยองเต็มตัว ประสาพ่อค้าชาวจีนที่มีเงินถัง ตะโกนเรียกอย่างสนิทสนม
“อุษาวดี ไม่ร้องเพลงหรือวันนี้”
สายิ้มหวาน “เพลงเก่าโบราณน่าเบื่อออกค่ะ เสี่ย เดี๋ยวฟังเด็กสาวๆ ร้องดีกว่า”
“เฮ่ย เด็กสาวๆ สู้ลื้อได้ที่ไหน ขึ้นไปร้องเอาใจลูกค้าเก่าหน่อยน่ะ” เสี่ยชราถอดสร้อยทองเส้นเป้งออกมา “ร้องดีๆ มีรางวัลให้นา”
ลูกค้าข้างโต๊ะปรบมือเชียร์กราว สายิ้มหวาน เดินเยื้องย่างราวกับนางพญาไปที่เวที

ระหว่างนี้ที่โต๊ะตรงมุมหนึ่ง อนุกรนั่งอยู่กับชายคนหนึ่ง ท่าทางเหมือนนักสืบ ชายคนนั้นมีกล้องถ่ายรูปในมือ
“คนนี้แหละ แม่อุษาวดี”
นักสืบนั่งดูสาร้องเพลงประจำตัว รักจับใจ ตาละห้อย
“สวยจังนะครับ”
อนุกรลืมตัว “ใช่...เฮ้ย ไม่ใช่เรื่องอะไรของแก รีบไปถ่ายให้เสร็จๆ แล้วไปล้างอัดรูปมาให้ฉันโดยด่วนไปซี”
สาใส่อารมณ์ร้องเพลงอยู่บนเวที เสน่ห์พราวทั้งตัว
นักสืบแอบถ่ายรูปสา แชะๆๆๆๆ หลากหลายอิริยาบถ ล้วนแล้วแต่เซ็กซี่บาดใจ

เสียงสาร้องเพลงยังดังแว่วอยู่ด้านนอก ประธานแอบเข้าห้องทำงานสามาโทรศัพท์
“ตุ่นเหรอ ฉันเองประธาน คุณโสภิตพิไลอยู่ไหม…”
ตุ่นยกหูคุยสายอยู่ที่ห้องโถงบ้านสา
“ไม่อยู่ค่ะ คุณหนูออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า ป่านนี้ยังไม่กลับเลยค่ะ”
ประธานออกอาการฉุนฉียว “อะไรกัน! แล้วบอกไว้หรือเปล่า ว่าไปไหน” หนุ่มเจ้าสำราญนิ่งฟัง “โอเคๆ เท่านี้แหละ ขอบใจ อ้อ...แล้วไม่ต้องบอกใครนะ ว่าฉันโทร.มา”
ประธานวางสาย ครุ่นคิดอย่างสงสัย “ไปไหนของเค้านะ”

ที่ด้านหน้าไนต์คลับ มีรองเท้าส้นสูงสีแดงสดก้าวเข้ามาตรงประตูทางเข้า
เจ้าของรองเท้าคู่งามนั้น เป็นโสภิตพิไลในชุดเดรสออกงานกลางคืนสีแดงสด ดูเปรี้ยวจี๊ด ใส่ถุงมือสั้นๆ ตามสมัยนิยม เด็กสายแต่งหน้าจัด ทาปากสีแดงเข้ม ผมถูกทำเป็นทรงทันสมัย ดูสวยร้อนแรงเย้ายวนเกินวัย สะกดให้ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าไนท์คลับต้องตะลึงมอง
หนุ่มนักเที่ยว 2 คน แต่งตัวดูดี ออกแนวเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม เดินเข้ามาหา
“มาเที่ยวคนเดียวหรือครับ”
โสภิตพิไลยิ้มพริ้มพรายโปรยเสน่ห์ ราวกับก็อปปี้มาจากสา “ค่ะ”
“จะรังเกียจไหมครับถ้า...”
ไม่ทันขาดคำ โสภิตพิไลส่งมือให้ หนุ่ม 1 และ หนุ่ม 2 ด้วยลีลาของสาวสังคม ในหนังฝรั่ง
หนุ่ม 2 คน โค้งขอ แล้วจับมือโสภิตพิไลคนละข้าง เดินประคองเข้าไปด้านใน พนักงานเฝ้าประตูคนเดิมจำโสภิตพิไลได้แม่นขยี้ตา แทบไม่เชื่อสายตา

บนเวที สาร้องเพลงจบพอดี กำลังโค้งรับเสียงปรบมืออย่างสวยงาม
โสภิตพิไลเดินเยื้องกรายเข้ามา ชายหนุ่มทั้งสองเดินประกบเยื้องไปข้างหลังนิดๆ ด้วยความโดดเด่นของชุดและวัยที่เป็นเพียงเด็กสาว ทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ
โสภิตพิไลยิ้มน้อยๆ โปรยเสน่ห์ไปตลอดทาง ทำให้เกิดเสียงกระซิบพึมพำเซ็งแซ่ในหมู่ชายนักเที่ยว
“ใครกันน่ะ” / “แจ่มจริงๆ แม่คุณ” / “นักร้องใหม่เหรอวะ” / “เฮ้ย คนนี้กันจองเว้ย”
โสภิตพิไลหยุดยืนที่กลางห้อง ปรายตามองไปรอบๆ อย่างหว่านเสน่ห์ ชายหนุ่มทั้งหลายพากันกรูเข้ามา
“มองหาใครอยู่หรือเปล่าครับ” ชาย 3 ว่า
ชาย 4 ยิ้มกริ่ม เอ่ยปากเชื้อชวน “ถ้าไม่รังเกียจเชิญนั่งด้วยกันก่อน”
โสภิตพิไลอมยิ้มไม่ตอบ ชาย1 ชาย 2 ที่พามา รีบกันท่า
“คุณผู้หญิงคนนี้มากับผม” ชาย 1 บอก
“แต่เธออาจจะอยากนั่งกับคนอื่นก็ได้นี่ครับ” ชาย 3 ท้วง
ชาย 2 ไม่พอใจ “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง”
“ให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายเลือกดีกว่าไหม” ชาย 4 บอก
บรรยากาศเริ่มอึมครึม หนุ่ม 2 ฝ่าย ฮึ่มฮ่ำ ใส่กัน โสภิตพิไลยืนมองอย่างสนุก อมยิ้ม ทำไม่รู้ไม่ชี้

สาลงมาจากเวที เห็นประธานกับเพ็ญศรียืนมองอะไรอยู่
“มองอะไรกันเหรอ”
“ตรงนั้นทำท่าเหมือนจะมีเรื่อง” เพ็ญศรีบุ้ยใบ้ไปทางประตู
สามองตาม เห็นมีผู้ชายยืนล้อมกันเป็นกลุ่ม มีท่าทีไม่พอใจกัน แต่ยังไม่เห็นหน้าโสภิตพิไล)
“ถ้าไม่ใช่มวยชักดาบ ก็คงเป็นศึกชิงนาง”
ประธานหมายถึงวัยรุ่นที่ชอบแกล้งทำเป็นต่อยกัน แล้วพากันวิ่งหนีไป จะได้ไม่ต้องจ่ายเงินค่าเหล้าก่อนจะเดินนำเข้าไป สากับเพ็ญศรีตาม

กลุ่มชายหนุ่มที่รุมโสภิตพิไลอยู่ชักจะรุนแรงขึ้น มีเริ่มผลักอกกันนิดหน่อย
“ผมว่าคุณถอยไปดีๆ ดีกว่า” ชาย 1 บอกเสียงขุ่น
ชาย 4 ไม่ยอม “เฮ้ย ลื้อกล้าดียังไงมาผลักอกอั๊ว”
ชาย 2 โกรธ “บอกดีๆ แล้วไม่ฟังนี่หว่า”
ประธานรีบเดินเข้ามา ทำเสียงร่าเริง
ประธานมาถึง บอก “ใจเย็นๆ ครับ ทุกท่าน มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันครับ”
ชายหนุ่ม 2 ฝ่ายหันมาทางประธาน เปิดให้เห็นโสภิตพิไลยืนเด่นอยู่ตรงกลาง ประธานอึ้ง ตะลึงตาค้าง
“คุณ”
โสภิตพิไลยิ้มหวาน “ค่ะฉันเอง”
สากับเพ็ญศรีที่ตามมาเห็นเต็มตา ตกใจ
“คุณโสภิต!”
“โสภิตพิไล!” สามองลูกสาวหัวจรดเท้า แล้วได้สติโกรธจัด “มากับป้าเดี๋ยวนี้”
สาโกรธมากคว้ามือโสภิตพิไลลากไป

สาลากโสภิตพิไลเข้ามาในห้องทำงาน ชี้จั้งแต่หัวจรดเท้า
“นี่มันอะไรกัน โสภิต”
โสภิตพิไลกวนใส่ “คุณป้าไม่ชอบชุดใหม่ของหนูหรือคะ”
“ป้าไม่ชอบทุกอย่างที่หนูทำ! หนูคิดอะไร ทำไมอยู่ดีๆ ลุกขึ้นแต่งหน้าทาปาก แล้วดูเสื้อผ้าซิ คิดยังไงถึงได้แต่งตัวอย่างกับ...”
โสภิตพิไลไม่สน สวนกลับอย่างรุนแรง “อย่างกับอุษาวดี” สาสะอึก “ไม่ดีหรือคะ ที่หนูทำตัวเหมือนคุณป้า”
สาโกรธจนตัวสั่น แทบกรี๊ด “โสภิต!”
“หนูตัดสินใจแล้วค่ะ ในเมื่อใครๆ ก็รู้ว่าหนูเป็นหลานคุณป้า มันก็ป่วยการที่หนูจะมานั่งปั้นหน้าเป็นลูกผู้ดี...หนูจะมาทำงานที่นี่ค่ะ มาทำงานกับคุณป้า”
“ไม่ได้” เสียงพูดเสียงดังลั่น
โสภิตพิไลย้อน “ทำไมคะ”
“ที่นี่มันไม่เหมาะกับหนู”
โสภิตพิไลหยัน น้ำเสียงขมขื่น “แล้วที่ไหนล่ะคะ ที่เหมาะกับหนู”
สาอึ้ง ความโกรธลดลง เปลี่ยนเป็นความเห็นใจโสภิตพิไล
“โสภิตหนูกับป้าไม่เหมือนกันนะ ป้าผ่านเรื่องร้ายๆ มามาก มากจนมันด้านชา จนป้าไม่สนว่าใครจะนินทาว่าร้ายยังไง...แต่หนูยังเด็ก ยังใสบริสุทธิ์ หนูไม่ควรมายุ่งเกี่ยวกับที่นี่ หนูยังมีทางเลือก...”
โสภิตพิไลสวนอีก “ไม่มีหรอกค่ะ หนูไม่มีทางเลือก ตั้งแต่วันที่คุณแม่ตาย แล้วหนูต้องกลายมาเป็นหลานสาวของคุณป้าแล้ว!”
สาอึ้ง พูดไม่ออก สะเทือนใจเหลือเกิน ยิ่งรับรู้ว่าลูกสาวกำลังด่าแม่อยู่
ประธานที่ยืนฟังอยู่หน้าประตู เดินเข้ามา พูดแทรก ไกล่เกลี่ยสถานการณ์
“จะเถียงกันทำไม” บอกกับสา “ไหนๆ โสภิตก็มาแล้ว คุณจะเสือกไสไล่ส่งแกไปทำไม” ประธานหันมาพูดกับโสภิตพิไล “ถ้าคุณอยากจะรู้จักกับโลกใบใหม่ มากับผม...แล้วเราจะได้รู้กันว่าคุณชอบมันหรือเปล่า”
ประธานคว้ามือโสภิตพิไลออกไป ยินเสียงดนตรีเร่าร้อนดังขึ้นทันท่วงที ขณะสายืนอึ้งไม่รู้จะทำอย่างไร

ประธานดึงโสภิตพิไลลงมากลางฟลอร์ แล้วพาเต้นรำจังหวะสนุกสนาน ในจังหวะแทงโก้
โสภิตพิไลตื่นเต้นปนตกใจ “ฉันเต้นไม่เป็นนะคะ”
“เดี๋ยวก็เป็น”
ประธานปรบมือเป็นสัญญาณ บรรดาสาวๆ นางโชว์กระโดดเข้ามาร่วมวง เข้ามาเต้นล้อมโสภิตพิไลกับประธานเป็นหมู่ แต่ละนางเต้นด้วยท่าเซ็กซี่ เคล้าเคลียประธานกับโสภิตพิไล
ลูกค้าเห็นนึกสนุก พากันออกมาเต้นตามบ้าง พวกนางโชว์แยกย้ายกันไปเต้นยั่วลูกค้า ผลัดกันกลับมาหาประธาน ที่เต้นอย่างคล่องแคล่ว จังหวะเร้าใจและความสนุกสนานทำให้โสภิตพิไลหายตื่น นึกสนุก เต้นตามพวกนางโชว์ไปมั่วๆ ทั่วฟลอร์

สายืนดู สีหน้าไม่พอใจอย่างแรง ประธานเห็นสีหน้าของสา หันมาดึงโสภิตพิไลเป็นคู่เต้น
“ท่าทางคุณอุษาโกรธผมน่าดู”
โสภิตพิไลหันไปมองสานิดเดียว “แล้วคุณไม่กลัวคุณป้าหรือคะ”
“กลัวน้อยกว่าคุณแน่ๆ ล่ะ”
“ใครว่าฉันกลัวคุณป้า”
ประธานยั่ว “กล้าพิสูจน์ไหมล่ะ”
ประธานจับมือโสภิตพิไลกระชากเข้ามาเต้นแบบแนบชิด บางท่าดูสนิทสนมจนน่าหวาดเสียว
สาโกรธจัดจะถลาเข้าไป
“บ้าจริง ทำอะไรกันน่ะ”
เพ็ญศรีคว้ามือไว้ “เดี๋ยว คุณสา ฉันขอพูดอะไรด้วยหน่อย”
“อะไร”
เพ็ญศรีลากสาไปอีกทางคุยกัน เพ็ญศรีปลอบโยน
“ใจเย็นๆ แล้วฟังฉันก่อน คุณสา”
สายังเดือดปุดๆ “ว่ามา”
“คุณต้องใจเย็นๆ โสภิตพิไลเป็นเด็กดื้อ คุณยิ่งห้าม มันเหมือนยิ่งยุยิ่งไม่ให้แกทำ แกก็ยิ่งจะทำประชดคุณ”
สาฮึดฮัดขัดใจ เพ็ญศรีปลอบอีก
“เรื่องเต้นรำมันเรื่องเล็ก มันมีเรื่องอื่นที่น่าเป็นห่วงกว่า”
สาสะดุดหู สนใจขึ้นมา “เรื่องอะไร เพ็ญ”
“หลังๆ คุณมัวแต่หายใจเข้าออกเป็นคุณชายรวี คุณเลยไม่ได้สนใจพี่ประธานคุณคงไม่ได้สังเกตสินะ ว่าเขาไม่หึงหวงคุณแล้ว”
สาไม่พอใจ หึงขึ้นมานิดๆ “ประธานมีคนใหม่งั้นเหรอ ใครกัน”
“คุณว่าเดือนที่ผ่านมานี่ คุณประธานเขาสนใจผู้หญิงคนไหนบ้างล่ะ”
“ก็ไม่มีนี่ เขาก็ยังติดฉันแจ วันๆ ก็พูดถึงแต่...” สาเอะใจ สังหรณ์วูบ ตกตะลึง “โสภิต! นี่เธอคิดว่าประธานเขา...เขาสนใจโสภิตงั้นเหรอ”
“จริงๆ ฉันก็ไม่อยากพูด ทั้งคุณทั้งพี่ประธานก็มีบุญคุณกับฉันทั้งคู่ แต่มันก็อดไม่ได้...ถึงจะหากินกับเรื่องโลกีย์มาทั้งชีวิตนะ คุณสา แต่จะให้ฉันทนดูป้ากับหลานคบผู้ชายคนเดียวกัน ฉันทนไม่ไหวจริงๆ”
สาโกรธจัด ในหัวยามนี้ อึงอลด้วยความคิดของตัวเองดังกึกก้อง
“ไม่ใช่ป้ากับหลาน แต่มันคือแม่กับลูก แม่กับลูก”

พอถึงเพลงจังหวะสโลว์ โสภิตพิไลยังเต้นรำต่อ และอยู่ในอ้อมกอดของประธาน สาเดินเข้าไปกระชากโสภิตพิไลออกมา ตาวาวราวกับแม่เสือ
“มานี่”
โสภิตพิไลไม่พอใจ “คุณป้า”
ประธานเองก็ไม่พอใจ “อะไรกัน คุณสา”
สาตวาดลั่น “อย่ายุ่งนะ ประธาน” แล้วหันมาตวาดโสภิตพิไล “ไป กลับบ้านเดี๋ยวนี้”
สาลากโสภิตพิไลออกไป ประธานจะตาม เพ็ญศรีเข้ามาขวางไว้
“ป้าหลานเขาจะคุยกัน พี่อย่ายุ่งดีกว่าน่ะ”
ประธานขัดใจ เพ็ญศรียืนยันไม่ยอมถอย จนสาลากโสภิตพิไลออกไป

สาขับรถราวกับจะบินมาหยุดกดแตรเสียงดังสนั่นหน้าบ้าน ตุ่นวิ่งมาเปิดประตู ทันที่ที่เปิด รถก็พุ่งเข้ามาด้วยอารมณ์แรงของคนขับ
สาจอดรถพรืดที่หน้าตึก โสภิตพิไลเปิดประตูลงมาทันที แล้วพุ่งเข้าบ้านไป สาตวาดเกรี้ยวกราดตามหลัง
“โสภิต! หยุดนะ โสภิต”
โสภิตพิไลเดินลิ่วไม่สน หน้าตาบึ้งตึง สาวิ่งตาม
“ป้าบอกให้หยุด ได้ยินไหม!”

โสภิตพิไลวิ่งขึ้นชั้นบน สาวิ่งตามไปทัน คว้าตัวเอาไว้
“หยุดนะ โสภิต มาพูดกันให้รู้เรื่องก่อน”
โสภิตพิไลหันมาเผชิญหน้า “คุณป้าจะพูดอะไรอีกคะ นอกจากห้ามๆๆๆ”
“ที่ป้าห้ามก็เพราะเป็นห่วงหนู...หนูยังเด็ก หนูไม่รู้หรอกว่าหนูกำลังเล่นกับไฟ”
โสภิตพิไลย้อน “คุณประธานน่ะหรือคะ…ไฟ”
“ใช่”
โสภิตพิไลหัวเราะเยาะทันที “คุณป้าหึงคุณประธานใช่ไหมคะ”
“ไม่ใช่นะ โสภิต หนูเข้าใจผิด”
โสภิตพิไลส่ายหน้าไม่เชื่อ “คุณป้ากลัวคุณประธานมาชอบหนู คุณป้าหึงหวง ก็เลยไม่อยากให้หนูไปที่คลับ ไม่อยากให้หนูพบกับเขาคุณป้าหวงคุณประธาน ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ล่ะคะ ทำไมต้องอ้างว่าเป็นห่วงหนูด้วย หนูไม่เข้าใจ”
สาฟังแล้วเสียใจ “หนูคิดว่าป้าเห็นประธานสำคัญกว่าหนูหรือไง โสภิต”

โสภิตพิไลไม่ตอบ สะบัดหน้าเข้าห้องนอนไป ปิดประตูปังใส่หน้า สายืนนิ่งเป็นหินเสียใจเป็นที่สุด

อ่านต่อตอนต่อไป
กำลังโหลดความคิดเห็น...