xs
sm
md
lg

คุ้มนางครวญ ตอนที่ 19

เผยแพร่:

คุ้มนางครวญ ตอนที่ 19

ยอดหล้าจุมพิตตรีภพเนิ่นนาน พิมพ์ดาวยืนอึ้ง แก้วดวงตาหมองมองอย่างขมขื่น และยอกแสลงใจเป็นที่สุด ยอดหล้าลืมตาขึ้นดวงตาเรืองแสง
 
“จงจำได้ จงจำได้ ณ บัดนี้”
ตรีภพตาสว่างวูบ รำลึกจดจำแทบทุกเรื่องราว ตั้งแต่ตอนยอดหล้าพบหลวงเทพภักดีที่ริมธารน้ำ ยอดหล้าเล่นซึงให้หลวงเทพฟังในคุ้มหลวง หลวงเทพเอ่ยคำกลอน ยอดหล้าเอียงอายอยู่บนเรือล่องแม่ปิง
สุดท้ายเป็นภาพหลวงเทพและยอดหล้าพูดเปรียบเปรยถึงตะวันและจันทราที่ศาลาท่าน้ำ

ตรีภพยืนนิ่งคล้ายตะลึงกับเรื่องราวในอดีตชาติที่ระลึกได้ ยอดหล้าผละออกขยับมายืนเคียงตรีภพ มองพิมพ์ดาวอย่างเยาะหยัน
“เจ้าพี่”
“เจ้าพ่ายแพ้แล้วดาราราย”
ยอดหล้าเอียงศีรษะซบตรีภพ วางมือลูบไล้อกแกร่งของยอดดวงใจ
“พี่เทพจำความรักความหลังที่มีต่อข้าได้แล้ว”
พิมพ์ดาวเบิกตากว้าง เรียกเสียงสั่นพร่า “เจ้าภักดิ์”
ยอดหล้าขมวดคิ้ว ตรีภพมองจ้องพิมพ์ดาว
พิมพ์ดาวเรียกซ้ำ “เจ้าภักดิ์”
ตรีภพขยับถอยจากยอดหล้า มองพิมพ์ดาว พูดแผ่วเบา “แสงดาว”
พิมพ์ดาวตะลึงไม่อยากเชื่อหู เบิกตากว้าง ยอดหล้างุนงง
“เจ้าราย แสงดาว เพลงนี้ ข้าแต่งให้เจ้า” ตรีภพเอื้อนเอ่ย

ยอดหล้าตกใจ เหตุการณ์ตาลปัตร ผิดคาด และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“พี่เทพ พี่พูดอะไร นี่คือเพลงของเรา”
ตรีภพโต้ “ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่เพลงของเรา”
แก้วพูดไม่ออก มองยอดหล้า สงสารจับใจ ยอดหล้าชะงัก ส่ายหน้า ผงะถอย
ทันใดนั้นสายซึงก็พลันขาดสะบั้น ผึง ผึง เส้นแล้ว เส้นเล่า
รอบบริเวณภาพมายาดวงดาวอันสวยงามสลายวูบ ไฟในผางประทีปสว่างขึ้นดุจเดิม แขกที่ถูกสะกดนิ่งแข็งเป็นหินผวาตื่น มองกันเลิกลัก แล้วทุกคู่สายตามาหยุดมองดู ยอดหล้า ตรีภพ พิมพ์ดาว และแก้วที่ยังยืนเด่นอยู่
ตฤณ พิมพ์เดือน แพท งงหนักพากันลุกขึ้นดู มาลาริน บีบี ฐาปกรณ์ สุชาดา ลุกขึ้นมาอยู่ห่างๆ
กลุ่มมีมี่ มูมู่ เก้ง ลูกกบ รัก เบิ้ม พ่อเลี้ยงธาดา และกลุ่มไฮโซก็ชะเง้อพลางกระซิบกันให้แซด
ยอดหล้ามองตรีภพอย่างฉงนฉงาย ตรีภพรู้สึกขัดแย้งในใจ ยอดหล้าเหลียวขวับไปหาพิมพ์ดาว
“ฝีมือเจ้า ใช่ไหม ดาราราย”
“ฝีมือท่านต่างหากเจ้าพี่”
พิมพ์ดาวหมายถึงการสะกดให้ตรีภพจำอดีต ทำให้ตรีภพจำอดีตที่แท้จริงได้ แต่ยอดหล้าไม่อาจเข้าใจ จึงยิ่งโกรธ
“เจ้า...เจ้า...เจ้า”
ยอดหล้ายืดกาย ดวงตาเรืองจนเกิดแสงแผ่ไป 2 ข้างใบหน้า
ตรีภพก้าวมาหาพิมพ์ดาวโอบไว้อย่างปกป้อง พิมพ์เดือนผงะกอดตฤณโดยอัตโนมัติ ตฤณอ้าปากค้าง
ฐาปกรณ์ มาดามสุ บีบี ธาดา ไฮโซตาเหลือก ไม่ต่างจากพวก มีมี่ มูมู่ เก้ง ลูกกบ รัก เบิ้ม กลุ่มสายใจ ระริน เฟื่องฟ้า ตาเหลือก แทบร้องกรี๊ด
แก้วขยับมา
“เจ้านาง อย่า”
ยอดหล้าตัวสั่นสะท้านโบกมือปัดแก้วออกไปอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าร่างแก้วกลับกระเด็นลอยไปตกลงโครมกลางวงดนตรี นักดนตรี ช่างขับนางรำ ลุกพรวด เครื่องดนตรีพังโครมคราม
บีบีร้องลั่น “แม่มึงแหก”
ยอดหล้าหันขวับมามองพิมพ์ดาวตาขวาง
ทันทีทันใดผางประทีป และเทียนอันจุดตามไว้ที่ต่างๆ ก็ระเบิดเป็นลูกไฟราวพลุ ลูกไฟกระจายออกรอบทิศ
มาลาริน บีบี ฐาปกรณ์ มาดามสุ ธาดา ไฮโซ หวีดร้องระงม ป้องหน้า ตัวและหัวหู ลูกไฟตกพรูลงโดนตัว
ผางประทีปใกล้ทิ่มงานระเบิด มีมี่ มูมู่ เก้ง ลูกกบ รัก เบิ้ม หกล้มหกคว่ำหลบสะเก็ดไฟอลเวง
พิมพ์ดาวร้องห้าม “เจ้าพี่...อย่า”
ยอดหล้าหันขวับมามองพิมพ์ดาว ตรีภพขยับขวาง ยอดหล้ายิ่งโกรธเกรี้ยว
นางผัน นางเผื่อนก้าวมา แล้วเหลียวขวับไปทางคุ้มหลวง
“เจ้านาง”
“ไปเร็ว”
ทันใดนั้น มีร่างเด็กหัวจุก 2 คนขวางไว้ นางผัน นางเผื่อนชะงัก

ตรีภพก้าวขวางพิมพ์ดาวไว้ มองยอดหล้าอย่างวิงวอน
“เจ้านาง อย่า”
“พี่เทพ หลีกไป” ยอดหล้าโบกมือแผ่วเบา
ร่างตรีภพคล้ายถูกมือยักษ์กระชาก กระเด็นลอยไปใส่กลุ่มตฤณ พิมพ์เดือน และแพท ที่พยายามรับไว้ จนล้มกลิ้งกันทั้ง 4 คน
ฐาปกรณ์ มาดามสุ บีบี ร้องกรี๊ด มาลารินถลามาหายอดหล้ายิ้มชี้นิ้ว
“จับน้องสาวแพศยาของข้าไว้”
มาลารินพยักหน้ารับคำก้าวเดินทื่อๆ เข้าหาพิมพ์ดาวคล้ายปองร้าย ยอดหล้ายิ้มสมใจ มาลารินก้าวมาหน้าพิมพ์ดาว จ้องตากัน ยอดหล้าก้าวมาหลังมาลาริน
แต่แล้วมาลารินกลับหันขวับมาฟาดคดพญานกเหยี่ยวใส่หน้ายอดหล้าเต็มแรง
เกิดแสงเจิดจ้าเป็นสายหงิกงอรอบทิศคล้ายฟ้าผ่า ยอดหล้าผงะหงาย เซถอยหลังไป ผมลุ่ยหลุดมองมาลารินอย่างไม่เชื่อสายตา
“เจ้า”
มาลารินตะโกนก้อง “นังผีเจ้านาง ฉันไม่ใช่บริวารแก”
ยอดหล้ายิ้มเย้ย เงยหน้าเปล่งวาจา “นกน้อยๆ จงมา”
จู่ๆ มีเสียงนกร้องจอกแจกจอแจ ทุกคนในงานเหลียวมองเลิกลัก ยอดหล้ายิ้มร้ายสมใจ
ฝูงกาปีศาจบินมาอื้ออึง ราวหมอกควันสีดำ พุ่งเข้าจิกตีทุกคนในงาน
ตรีภพขยับมากันพิมพ์ดาวไว้ จับกดลงตวัดผ้าคลุมไว้ มาลารินโดนนกผีจิกล้มคว่ำ คดพญานกเหยี่ยวกระเด็นไป
ตฤณยังคงงวยงง โดนนกเข้าจิกตี พิมพ์เดือนคว้าถาดฟาดนกให้
ฐาปกรณ์ มาดามสุ บีบี ธาดา ไฮโซล้านนาถูกนกจิกหกล้มจมคว่ำ
มีมี่ มูมู่ ถูกนกจิกผมปลอมหลุดไปจากหัวโกรธสุดขีดถอดซิ่นออกฟาดนก เก้ง รัก ลูกกบ เบิ้ม คลานลงไปใต้ตั่งเตี้ย แต่ไม่รอด นกตามไปจิกก้น
นกจิกพิมพ์เดือน ตฤณฟาดนกโดนพิมพ์เดือนล้มโครมไป แต่เจอคดพญานกตกอยู่ตรงหน้า
อีกาปิศาจตัวหัวหน้า พุ่งเข้าหาพิมพ์ดาว และ ตรีภพ ใกล้เข้ามาทุกที พิมพ์เดือนถลาเข้าขวาง ฟาดคดพญานกเหยี่ยว เกิดแสงจ้าแผ่ออก แสงนั้นเผาอีกาปิศาจเป็นผงร่วงพรูลงพื้น
แสงนั้นยังแผ่ไปเป็นเส้นสายฟ้าเข้าร้อยรัดร่างนกผีตัวแล้วตัวเล่า นกปิศาจพลันสลายเป็นผงไปทุกตัว เถ้าผงสีดำตกพรูใส่ทุกคน สภาพมอมแมมคล้ายถูกหมาฟัด
ยอดหล้าโกรธตาลุกวาว มองพิมพ์เดือนอย่างเคียดแค้น พิมพ์เดือนหน้าซีดแต่ทำใจกล้าชูคดพญานกเหยี่ยวก้าวไป
“เจ้า”
ยอดหล้าเหยียดยิ้ม “เจ้าคิดว่าของวิเศษของเจ้า มีอำนาจล้นฟ้าซีนะ”
พิมพ์ดาว และตรีภพก้าวมาขนาบสองข้างพิมพ์เดือน
พิมพ์ดาวบอก “ระวัง”
“จงดู”
ยอดหล้าพลันชูมือ เป็นกรงเล็บยื่นยาวในอากาศ คดพญานกเหยี่ยวลอยหวือสู่มือยอดหล้า
ยอดหล้าแบมือออก คดพญานกแดงฉานเหมือนไฟถ่าน แผดเผามือยอดหล้า
พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณ ตรีภพตะลึงมองจ้อง ยอดหล้าเจ็บปวดขบกราม มือสั่นระริก ไฟไหม้จนเกิดควันขึ้น
ทุกคนลุ้นระทึก
ยอดหล้าขบกราม กำมือบีบคดพญานกมีเสียงดังเปรี๊ยะ ยอดหล้าแบบมือออกคดพญานก แตกร้าวแล้วสลายลงในมือ ทุกคนผงะถอย
ยอดหล้าโปรยปรายมันลง แล้วมองดู ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณ อย่างเยาะเย้ย
“เจ้ายังมีของวิเศษอะไร มาต่อกรกับข้าอีก”
ทุกคนหน้าซีด
ยอดหล้าพลันชูมือขึ้นข้างหนึ่ง เกิดแสงจ้าขึ้นบนมือคล้ายจะเป็นลำแสงทำลาย
ตรีภพก้าวมาบังพิมพ์ดาว ยอดหล้ายิ่งโกรธดวงตาวาวโรจน์
เสียงมหจรวย “เจ้านางยอดหล้า หยุดเสียที”
ยอดหล้าหันขวับไปดูทางเสียง

มหาจรวยก้าวมาในสวน ชุดขาวที่สวมปลิวไสว สร้อยประคำบนคอดูวาววับเข้มขลัง มหาก้าวช้าๆ ขึ้นบนศาลา ยอดหล้ามองดู มหาจรวยที่ยืนเด่นอยู่ปลายศาลาอีกฟาก
“เจ้าเด็กเมื่อวานซืน เจ้าวางแผนไว้กับดารารายซีนะ”
“เจ้านาง พอเสียทีเถิด”
ยอดหล้าขยับก้าวไปหามหาจรวย วงขันโตกมากมายนับสิบที่ขวางทั้งสองอยู่ก็เลื่อนกราดแยกออกไป 2 ข้าง เปิดทางให้ยอดหล้าก้าวไป
ทุกคนขยับตามมองดู ยอดหล้าพลันเป่าลมจากปากแผ่วเบา เกิดเป็นลมแรงราวมหาพายุ หอบโต๊ะขันโตกนับสิบลอยหวือขึ้น พุ่งใส่มหาจรวยราวอาวุธ
มหาจรวยถอดประคำออกยื่นมา เกิดเป็นม่านแสงคล้ายผลึกใสแผ่ออกเป็นกำแพง ขันโตกพลันลอยมาค้างอยู่บนอากาศ ยอดหล้ามอง ขมวดคิ้ว เพิ่มพลัง
ขันโตกทำท่าราวจะชำแรกม่านแสงไปได้ แต่แล้วจู่ๆ ก็ตกโครมลงพื้นพร้อมกัน ยอดหล้าเซมีอาการหมดแรง
“เจ้านาง ท่านทุ่มเทพลังทำลายคดพญานก จนแทบไม่เหลือพลังใดๆ ไว้คุ้มตัวแล้ว”
“เจ้า” แทบคลั่งยอดหล้ารวมพลังสุดท้ายชู 2 มือยื่นมา มือ 2 ข้างเรืองแสงจ้า ทุกคนผงะรู้ว่ายอดหล้าสู้ตาย
มหาจรวยพลันขว้างสร้อยประคำพุ่งไปในอากาศ กลายเป็นวงแสงพุ่งมายอดหล้าผงะ วงแสงนั้นคลี่ออกราวงูพันร่างยอดหล้าขวับๆ หลายทบ จากอกไปถึงเท้า ทุกคนร้องฮือฮา
ยอดหล้าล้มกลิ้งลงกับพื้น แสงนั้นยังขยับไหวรัดตัว มหาจรวยก้าวมาใกล้ ยอดหล้าชันกายขึ้นคุกเข่า มองมหาจรวยอย่างไม่ยอมแพ้
ตรีภพ พิมพ์ดาวก้าวมา ฐาปกรณ์ มาดามสุ ธาดา บีบี อ้าปากค้าง แพท ลูกกบ รัก เก้ง มีมี่ มูมู่ เบิ้ม มีสภาพเหมือนผ่านสงครามมา เกาะกันเป็นกลุ่ม
พิมพ์ดาวมองยอดหล้าอยากช่วยพี่สาว “เจ้าพี่”
“ข้าไม่นับว่าเจ้าเป็นน้อง”
“แต่ข้ายังถือท่านเป็นพี่”
“มายาสาไถยแบบนี้ซีนะ เจ้าถึงชิงพี่เทพไปจากข้าได้”
“เจ้าพี่ ท่านเข้าใจผิดหมด เถรกระอ่ำ”
ยอดหล้าตวาดลั่น “หุบปาก อย่ากล้าดี พูดชื่อท่านอาจารย์ของข้า”
ยอดหล้าตาวาว พิมพ์ดาวรู้สึกโกรธวูบขึ้น
“งั้นท่านก็จงจมอยู่กับความแค้นโง่ๆ ของท่านต่อไปเถอะ”
ยอดหล้าผวาขึ้น ดวงหน้ากลายเป็นอสูรกาย
ฐาปกรณ์ มาดามสุ ธาดา บีบี ไฮโซ แหกปากร้องกรี๊ดพร้อมกัน อสูรกายแสยะเขี้ยว
ตฤณถอยกรูดๆ มาชนพิมพ์เดือน อสูรกายยื่นหน้าใส่พิมพ์ดาวราวจะกัดกิน
มีมี่ มูมู่ ถือผ้าซิ่นค้าง เก้ง กับเบิ้ม สาวแตกร้องสุดเสียง รักเป็นลม ลูกกบจิกหัวไว้
พิมพ์ดาวไม่หวั่นไหว ตรีภพมองยอดหล้าอย่างเวทนา มหาจรวยยื่นมือจับบ่วงแสงรั้งยอดหล้ามา
ทันใดมีกลุ่มควันสีดำเข้มข้นพุ่งมาในอากาศ ชนด้านหลังมหาจรวยทะลุออกด้านหน้า
มหาจรวยผวากุมอกเซไปเกาะเสา ทุกคนมองดูตกใจสุดขีด
ควันดำนั้นพุ่งลงหน้าอสูรกายยอดหล้า กลายเป็นเถรกระอ่ำ พัสตราภรณ์ขาวระยิบระยับใบหน้ายิ้มละไม ดวงตาชั่วร้าย
“เถรกระอ่ำ”
อสูรกายคืนร่างเป็นยอดหล้า เถรกระอ่ำเกิดลังเลนิดหนึ่งแล้วยื่นมาไปกระชากบ่วงแสงเกิดเป็นแสงฟ้าผ่าออกรอบทิศ เถรกระอ่ำโดนแสงฟ้าผ่าหน้า แต่ขบกรามแน่นทนดเอา
มหาจรวยทรงกายได้มั่นคงใหม่ เถรกระอ่ำรวบรวมแรง กระชากแสงนั้น แสงพลันขาดกระจายกลายเป็นประคำหล่นพรู ทุกคนตกใจ ประคำกระจายกลิ้งมาแทบเท้ามหาจรวย
เถรกระอ่ำกุมหน้าข้างหนึ่ง ดึงยอดหล้าขึ้น หมุนกาย ชายผ้าสยายกลายเป็นกลุ่มควันดำเข้มข้นหนีไปยังทิศของคุ้มร้าง
พิมพ์ดาวกุมมือตรีภพ ตฤณนั่งแปะลง พิมพ์เดือนสะใจ มาดามสุเป็นลม ฐาปกรณ์ไม่รับ มาดามสุล้มแผละไปกองคาพื้น บีบี ดึงมาลารินมาเขย่า มาลารินได้สติ
ตาทอง สายใจประคองแก้วที่ยังสลบขึ้น ระริน เฟื่องฟ้ายืนกอดกัน
ไฮโซผ้าหลุดลุ่ยคลานอยู่กับพื้น พ่อเลี้ยงธาดาเซซังไปเกาะเสามองทิศคุ้มร้าง มหาจรวยขยับกายปากร้องก้อง
“ตาม”

คุ้มร้างดำทะมึนในเวลากลางคืน
มีควันดำพุ่งลงยังพื้นห้องใต้ดิน กลายเป็นเถรกระอ่ำที่ประคองยอดหล้าไว้ เถรชั่วทรุดลงบนแท่น ส่วนยอดหล้าทรุดลงกับพื้นมีอาการบาดเจ็บสาหัส
นางผัน นางเผื่อน มีอาการคล้ายคนเป็นง่อยคลานมา
“เจ้านาง เจ้า ไอ้เด็กผีมันทำร้ายข้าเจ้า”
“เจ้านาง ช่วยข้าเจ้า ว้าย”
สองผีนางข้าไทเปิดตากว้างเมื่อเห็นสภาพยอดหล้า
“เจ้านาง ใครทำเจ้านางเจ้า”
“ท่านอาจารย์ ว้าย”
เถรกระอ่ำหันมาเห็นหน้าซีกหนึ่งไหม้จนพุพองอัปลักษณ์ เถรกระอ่ำเงยหน้าขึ้นมองเบื้องบน
“มันตามมาแล้ว”

มหาจรวยก้าวมาช้าๆ ดวงตาแน่วแน่ ตาทองตามหลังถือผอบทองเหลือง ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณตามมาด้วย มหาจรวยสำรวมจิต แล้วกำทรายในผอบไว้
“จงเกิดกำแพงแก้วล้อมคุ้มไว้ ณ บัดนี้”
ทุกคนมองดู มหาจรวยปาทรายไป ทรายนั้นพุ่งไปราวมีชีวิต พุ่งวนโปรยปรายละอองทรายสีน้ำเงินลงตลอดทาง ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน มองอย่างเลื่อมใสอัศจรรย์ใจ ตฤณตื่นเต้นสุดขีด
ทรายนั้นวนอ้อมจนกลับมาบรรจบล้อมรอบคุ้มไว้ ทุกคนมอง
ทันใดก็เกิดเพลิงสีน้ำเงินลุกขึ้นท่วมท้นราวกำแพงไฟล้อมคุ้มร้าง แล้วดับลง
“อ้าว ทำไมดับแล้ว” ตฤณแปลกใจ
“ไม่หรอกกำแพงแก้วยังอยู่ แต่สายตามนุษย์ย่อมมองไม่เห็น” มหาว่า
พิมพ์เดือนหมั่นไส้ “ถ้าอยากเห็น คุณก็ต้องลองตายเป็นผีดู”

เถรกระอ่ำผงะถอยไป 2-3 ก้าว ยอดหล้ายังคงกุมอกอยู่ที่พื้น นางผัน นางเผื่อน ประคอง
“ท่านอาจารย์”
“มันลงอาถรรพ์ ขังเราไว้ในที่นี่”
เถรกระอ่ำชี้มือไป ทุกคนมองไปที่ประตูทางเข้าห้องใต้ดิน กลายเป็นเพลิงสีน้ำเงินท่วมอยู่

ตรงประตูทางเข้า โซ่อาคมถูกล่ามไว้ มหาจรวยเขียนยันต์ด้วยแท่งดินสอขาว ตัวอักษรธรรมและลวดลายนั้นเป็นสีขาวแกมทองสว่างวาบ ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณ และตาทอง ดูอยู่ทางด้านหลัง
ส่วนในห้องใต้ดิน เถรกระอ่ำสงบนิ่ง ยอดหล้าขมขื่นเจ็บแค้น นางผัน นางเผื่อน ร้องไห้
“ทำไม ทำไม”
“เจ้านางน้อย ระงับใจไว้ ตอนนี้ มิใช่เวลาของเรา”
“เจ้า”
“แต่ถ้ามันบุกเข้ามาละเจ้า”
“เราจะทำอะไรได้”
เถรกระอ่ำเหยียดยิ้ม “มันไม่กล้าเข้ามาดอก...เพราะมิใช่เราเท่านั้นที่บาดเจ็บสาหัส”

ตรงกำแพงคุ้มร้างอันเต็มไปด้วยไม้เลื้อยรกเรื้อ มหาจรวยซัดทรายเสกอีกคำรบหนึ่ง ตรีภพ พิมพ์ดาวไม่ยินดีนัก พิมพ์เดือน ตฤณ และตาทองกลับดีใจ
“ทีนี้มันจะออกมาไม่ได้แล้วใช่ไหมครับ”
พิมพ์เดือนรำคาญ
มหาจรวยยืนสำรวมจิต พยักหน้า ทันใดนั้นก็กระอักเลือดออกมา
พิมพ์เดือนตกใจ “ว้าย คุณน้า”

มหาจรวยกุมอกทรุดลงดูออกว่าเจ็บสาหัส ตฤณคว้าไว้ทัน
 
อ่านต่อตอนต่อไป
กำลังโหลดความคิดเห็น...