xs
sm
md
lg

สามีตีตรา ตอนที่ 8

เผยแพร่:

สามีตีตรา ตอนที่ 8


กะรัตขับรถอย่างเร็วด้วยความกังวลสุดๆ และพยายามโทรหา พิศุทธิ์แต่ไม่ติด

“มือถือคุณพิศุทธิ์ไม่มีสัญญาณอะไรตอนนี้เนี่ย”
กะรัตเหยียบความเร็วเต็มที่ นวลจับสายคาดเข็มขัดแน่นด้วยความกลัว
“คุณกั้งเบาค่ะ”
กะรัตขับรถปาดซ้าย ปาดขวา นวลกลัวมากร้องลั่น
“คุณกั้ง ระวัง”
“นั่งเงียบๆได้ไหม แค่นี้ฉันก็ขับรถด้วยเครียดพออยู่แล้ว”
นวลลหุบปากแต่สายตาแทบจะร้องไห้ด้วยความอึดอัด กะรัตมองไปทางข้างหน้า
“แล้วเราไปทางไหนต่อ”
“ทางโน้นค่ะ” นวลชี้ไปด้านหลัง
“แล้วทำไมเธอไม่รีบบอก”
“นวลจะบอก แต่คุณกั้งให้นวลหุบปาก”
กะรัตหมุนพวงมาลัยเหวี่ยงรถยูเทิร์นกะทันหัน นวลแทบกลิ้ง

สายน้ำผึ้งยืนคุยกับพนักงานต้อนรับที่ล็อบบี้ พร้อมกับคอยเหลียวไปมองพิศุทธิ์กลัวว่าเขาจะเห็นว่าตัวเองมาแล้ว
“ขอเปิดห้องพักหนึ่งห้องค่ะ ลงชื่อว่าพิศุทธิ์นะคะ”
พนักงานพยักหน้าเข้าใจ แล้วรีบจัดการให้ สายน้ำผึ้งทำตามแผนต่อ
“ขอยืมโทรศัพท์หน่อยได้ไหมคะ”
“ได้ค่ะ”
พนักยื่นเครื่องโทรศัพท์ให้ สายน้ำผึ้งหยิบมากดเบอร์กะรัต

กะรัตรีบขับรถด้วยใจกระวนกระวาย หันไปทางนวล
“โทรหาคุณพิศุทธิ์ติดรึยัง”
“ยังโทรไม่ติดเลยค่ะ”
มือถือกะรัตดัง นวลมองหมายเลขที่หน้าจอมือถือ
“คุณกั้งคะ นี่มันรหัสเบอร์ต่างจังหวัดนี่คะ”
กะรัตคิดว่าเป็นพิศุทธิ์ รีบคว้ามือถือจากนวลไปกดรับสาย
“คุณพิศุทธิ์เหรอคะ กั้งกำลังโทรบอกคุณเลยว่า กั้งจะไปหาคุณที่โคราช”
“ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องมา...ตอนนี้อยู่ไหนแล้วจ้ะเพื่อนรีบๆหน่อยนะ...บรรยากาศคันทรี่แบบนี้ มันช่างสร้างความเหงาให้กับ ผู้หญิงร้างผัวอย่างฉัน กับผู้ชายเบื่อเมีย อย่างคุณพิศุทธิ์จริงๆ”
“แกอย่าบังอาจแตะต้องคุณพิศุทธิ์ของฉันแม้แต่ปลายนิ้วเลยนะนังผึ้งไม่อย่างนั้น...ฉันจะฆ่าแก” กะรัตแทบบ้าคลั่ง
“เธอเคยได้ยินคำนี้ไหม...ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ...เอ๊ะ...ฉันจะเริ่มยั่ว ผัวเธอแผนไหนก่อนดีนะ แกล้งใช้มุกห้องเต็ม ทำให้ต้องนอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน หรือจะเอาแบบ ฉันอาบน้ำอยู่ ฝักบัวเสีย เลยต้องโทรให้คุณพิศุทธิ์มาซ่อม แล้วฉันก็ทำผ้าขนหนูหลุด”
“นังผึ้ง” กะรัตจินตนาการตามก็ยิ่งสติแตก
“คุณกั้งไม่ต้องไปคุยกับคนบ้าแล้วค่ะ” นวลแย่งมือถือจากกะรัต
กะรัตแย่งมือถือจากนวล โวยต่อ
“คุณพิศุทธิ์เขาไม่โง่หลงกลแกหรอก”
“คนที่กำลังจิตใจอ่อนแอเพราะโดนโครตเหง้าเมียเอาเงินซื้อจะทำอะไร...มันก็ไม่ยากหรอก จริงไหมกั้ง” สายน้ำผึ้งหัวเราะ
“แกรู้เรื่องนั้นได้ยังไง นังผึ้ง”
สายน้ำผึ้งวางโทรศัพท์ลงทันทีแล้วยิ้มสะใจ กะรัตเขวี้ยงมือถือไปที่นวลอย่างเครียด ๆ
“มันรู้เรื่องนั้นได้ยังไง”
“ใจเย็นๆนะคะคุณกั้ง”
“ไม่จริง คุณพิศุทธิ์ ต้องไม่บอกมันเรื่องนั้น มันไม่มีวันสนิทกับคุณพิศุทธิ์ขนาดนั้น”
กะรัตเครียดเหยียบคันเร่งจนแทบมิด

สายน้ำผึ้งคุยกับพนักงาน
“เดี๋ยวจะมีเพื่อนฉันมาตามหาฉันกับคุณพิศุทธิ์ คุณพาเขาไปที่ห้องพักฉันเลยนะคะ แต่ถ้าไม่เจอฉันที่ห้อง ก็พาเขาไปที่สนามไดร์ฟกอล์ฟเลย”
“ได้ค่ะ...นี่ค่ะกุญแจห้อง ห้องอยู่ทางด้านโน้นเลยนะคะ”
พนักงานส่งกุญแจห้องให้

สายน้ำผึ้งเข้าไปในห้อง ดึงผ้าคลุมเตียงขึ้น แล้วทำสภาพเตียงนอนให้คล้ายคนนอน มาแล้ว แล้วไปหยิบชุดคลุมอาบน้ำ 2 ตัวมาวางพาดบนเตียง ให้ดูเหมือนผ่านการใช้มาแล้ว เธอมองสภาพห้องแล้วมองนาฬิกาว่ากะรัตใกล้ถึงแล้ว

ขณะที่พิศุทธิ์คุยงานกับมิสเตอร์ชาล์ล และเล่นกอล์ฟไปด้วย สายน้ำผึ้งวิ่งด้วยท่าทางกระหืดกระหอบเหมือนรีบร้อนมากเข้ามา
“ขอโทษค่ะที่มาช้า”
พิศุทธิ์เห็นสายน้ำผึ้งแล้วรู้สึกโล่งที่จะทำงานให้เสร็จสักที ชาล์ลหันไปหา
“คุณสายน้ำผึ้งมาเหนื่อยๆ ทานอะไรก่อนสิครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้ผึ้งก็ทำให้คุณชาล์ลกับคุณพิศุทธิ์รอนานแล้ว ดูเอกสารเลยก็ได้ค่ะ”

สายน้ำผึ้งเอาเอกสารยื่นให้ พิศุทธิ์รีบจัดการเอาเอกสารอื่นออกมา อธิบายให้มิสเตอร์ชาล์ลฟัง สายน้ำผึ้งเหลือบมองพิศุทธิ์แล้วมองนาฬิกาตัวเองรอกะรัตมา
รถกะรัตพุ่งเข้ามาจอดหน้ารีสอร์ท กะรัตเปิดประตูลงมา นวลรีบวิ่งลงจากรถไปขวางหน้า
“คุณกะ...”
นวลพูดไม่ทันจบ กะรัตดันกระเด็นไป แล้วเดินเข้าไปหาพนักงานต้อนรับ
“คุณพิศุทธิ์อยู่ไหนคะ”
“คุณพิศุทธิ์” พนักงานนึกถึงที่สายน้ำผึ้งสั่งไว้ “อ๋อ...เดี๋ยวพาไปค่ะ”
พนักงานต้อนรับหยิบกุญแจสำรองแล้วเดินนำไปทางห้องพัก กะรัตพุ่งตรงไปที่ห้องพัก นวลรีบวิ่งตามอย่างเครียด

พนักงานต้อนรับเปิดประตูให้ กะรัตมองเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเก็บอารมณ์เต็มที่ ค่อยๆย่างก้าวเข้ามาในห้องแล้วมองสภาพเตียงที่ดูยับยู่ยี่ แล้วมองไปที่ชุดคลุมอาบน้ำ ที่วางพาดซ้อนกันแล้วอึ้ง
“คุณกั้งคะ...” นวลเรียกเบาๆ
กะรัตยืนอึ้งแทบล้มทั้งยืน สภาพห้องทำให้เธอคิดภาพบาดใจ ทำให้กะรัตทนดูไม่ไหวเข้าไปดึงทึ้งผ้าคลุมเตียงออกแล้วหยิบเสื้อคลุมปาทิ้งแล้วปัดข้าวของในห้องกระจาย นวลกับพนักงานต้อนรับมองอย่างตกใจ นวลได้สติก่อนรีบเข้าไปห้าม
“คุณกั้งคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะ มันอาจจะไม่ได้เป็น...”
กะรัตหันไปหาพนักงานต้อนรับ
“นังผึ้งอยู่ไหน”
“เอ่อ...” พนักงานยังตกใจกลัว
“ฉันถามว่านังผึ้งกับคุณพิศุทธิ์อยู่ไหน” กะรัตตวาด
“ทะ...ทะ...ที่สนามไดร์ฟกอล์ฟค่ะ”
กะรัตพุ่งไปทางสนามไดร์ฟทันที นวลหน้าตื่นตกใจ
“ตายแล้ว แบบนี้ต่อให้ 18 อรหันต์ก็เอาไม่อยู่แล้ว”
“ทำไงดีล่ะคะ” พนักงานร้อนใจ
นวลรีบโกยอ้าวตามกะรัตไป พนักงานคิดว่า ซวยแน่

พิศุทธิ์ มิสเตอร์ชาล์ลและสายน้ำผึ้งยังคุยงานกันอยู่ สายน้ำผึ้งเห็นกะรัตเดินมาไกลๆ จึงแกล้งหาเรื่องลุกขึ้น
“ผึ้งขอสั่งน้ำหน่อยนะคะ”
สายน้ำผึ้งลุกขึ้นเพื่อจะโบกมือเรียกพนักงาน ทันใดนั้นเธอแกล้งทำเป็นหน้ามืดแล้วเอียงตัวล้มไปนั่งตักพิศุทธิ์พอดี กะรัตเดินเข้ามาเห็นก็โกรธ...พิศุทธิ์มองกะรัตด้วยความแปลกใจว่ามาที่นี่ได้ยังไง
“กั้ง คุณมาได้ยังไง”
กะรัตไม่ตอบพิศุทธิ์ เดินพุ่งเข้าไปดึงตัวพิศุทธิ์ออกมาแล้วจะพุ่งเข้าหาสายน้ำผึ้ง พิศุทธิ์กับนวลพุ่งไปจับตัวไว้
“หยุดเดี๋ยวนี้นะกั้ง”
“ปล่อยกั้งนะ” กะรัตชี้หน้าสายน้ำผึ้ง “กั้งจะจัดการนังโรคจิต รู้ว่าเขามีเจ้าของอยู่แล้ว ก็ยังมาแย่ง ฉันไปทำอะไรให้แก แกถึงตาม จองล้างจองผลาญแย่งของของฉัน หา นังผึ้ง”
พิศุทธิ์ชะงักคำว่า ของของฉัน กระทบใจ กะรัตสะบัดตัวออกจากมือพิศุทธิ์ แล้วพุ่งไปผลักสายน้ำผึ้งเซ หัวโขกโต๊ะ โต๊ะล้มข้าวของตกกระจาย พิศุทธิ์เข้าไปจับตัวกะรัต
“หยุดนะกั้ง” เขาเขย่าแขนเธอ “คุณเป็นบ้าอะไรเนี่ย มีสติหน่อยสิ”
พิศุทธิ์เหวี่ยงให้นวลจับตัวกะรัตไว้ แล้วไปดูสายน้ำผึ้ง
“คุณผึ้ง เป็นยังไงบ้าง”
พิศุทธิ์ดูที่หัวของเธอ สายน้ำผึ้งมึนหัวจึงเอียงหัวมาซบเขา กะรัตมองภาพนั้นแล้วทนไม่ไหว
“แกกับฉันอย่าอยู่ร่วมโลกกันอีกเลย”
กะรัตเหวี่ยงนวลกระเด็นไปทางแล้วคว้าไม้กอล์ฟของมิสเตอร์ชาล์ล ที่วางอยู่ข้างโต๊ะมาง้าง จะตีสายน้ำผึ้ง
“กั้งอย่า”
พิศุทธิ์เข้าไปดึงไม้กอล์ฟจากกะรัต เธอไม่ยอมปล่อยพยายามจะแย่ง
“ปล่อยนะ”
“กั้ง หยุด”
กะรัตพยายามดึงไม้กอล์ฟจากพิศุทธิ์สุดแรง นวลกับชาล์ลเข้าไปช่วยจับ แต่กะรัตเหวี่ยงไม้กอล์ฟเฉียดนวลกับ ชาล์ล เฉียดไปเฉียดมาทั้งสองคอยหลบ พิศุทธิ์พยายามดึง กะรัตดึงสุดแรงทำให้ไม้กอล์ฟเหวี่ยงไปโดนหัวชาล์ล
“โอ้ย”
ชาล์ลล้มลงเอามือกุมหัว เห็นเลือดไหลในมือ นวลร้องออกมา
“เลือด”
พิศุทธิ์รีบพุ่งเข้าไปหามิสเตอร์ชาล์ล
“คุณชาล์”
กะรัตมองเลือดที่ไหลเต็มหัวชาล์ลอย่างตกใจ ช็อคจนทำอะไรไม่ถูก

ค่ำนั้น กุนตีคุยโทรศัพท์กับนวลอยู่ในห้องนอน กันตาที่อยู่ด้วย มองพี่สาวอย่างตกใจ
“อะไรนะ”
“นวลโทรมาบอกว่ากั้งตามไปหาอาละวาดสายน้ำผึ้งที่โคราช แล้วเผลอทำไม้กอล์ฟ ไปโดนหัวลูกค้าคุณพิศุทธิ์”
“แล้วลูกค้าเป็นอะไรมากไหมคะ”
“คุณพิศุทธิ์พาไปโรงพยาบาล เห็นว่าเย็บไป 7 เข็ม ชีวิตกั้งกับคุณพิศุทธ์เหมือนอยู่ บนเส้นด้ายจริงๆ ไม่รู้ป่านนี้คุณพิศุทธิ์จะว่ายังไงบ้าง”
กันตาถอนหายใจอย่างหนัก

กะรัตนั่งเครียดอยู่ที่โซฟา ในรีสอร์ทมีนวลนั่งอยู่ข้างๆ พิศุทธิ์เดินหน้าเครียดเข้ามา
“คุณพิศุทธิ์มาแล้วค่ะคุณกั้ง”
กะรัตรีบลุกขึ้นเดินไปหาพิศุทธิ์
“เมื่อกี้พนักงานรีสอร์ทบอกกั้งแล้วว่าตั้งแต่คุณมา คุณไม่ได้เข้าห้องเลย กั้งเข้าใจผิดไปเอง คุณอย่าโกรธกั้งนะคะ”
พิศุทธิ์เดินไปหยิบกระเป๋าและเอกสารของตัวเองไม่พูดอะไรสักคำ กะรัตพยายามง้อ
“ลูกค้าคุณเป็นยังไงบ้างคะ กั้งไม่ได้ตั้งใจ ถ้าเขาจะเรียกร้องค่ารักษาพยาบาล หรือค่าเสียหายอะไรก็ว่า มาเลยนะคะ กั้งขอจ่ายขอรับผิดชอบเอง”
“แล้วของคุณผึ้งล่ะ คุณจะจ่ายให้ด้วยไหม”
“กั้งไม่จ่าย มันสมควรโดน”
“เขาทำอะไร เขาถึงสมควรโดนแบบนั้น”
กะรัตหยิบมือถือออกมาเปิดข้อความที่สายน้ำผึ้งส่งให้มาโชว์
“นี่ไงที่มันทำ”

พิศุทธิ์มองมือถือแล้วไม่พูดอะไร เดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารของตัวเอง แล้วเดินนำกะรัตออกไป
“กลับบ้าน” พิศุทธิ์พูดเสียงเข้ม
 
อ่านต่อเวลา 17.00น.


กำลังโหลดความคิดเห็น...