xs
sm
md
lg

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13

เผยแพร่:

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 13

ตะวันวิ่งออกมาจากโรงแรม แล้วก็ต้องหยุดยืนหอบ เพราะไม่เห็นชายลึกลับแล้ว มองไปทางไหนก็ไม่เจอ ตะวันแปลกใจมาก อุษาวดีวิ่งกระหืดกระหอบตามมา

“คุณตะวัน เจอตัวมั้ยคะ”

ตะวันหันมาแล้วส่ายหน้า

“ไม่รู้หายไปไหน”

อุษาวดีพูดไปหอบไป

“แย่จังเลยนะคะ โรงแรมใหญ่โตขนาดนี้ ปล่อยให้มีโจรขโมยเข้ามาได้ยังไง แบบนี้ต้องร้องเรียนแล้วนะคะ”

ตะวันนิ่ง รู้สึกใจคอไม่ค่อยดี

ทางด้านโรสริน ข้อเสนอของเดชาทำให้เธอถึงกับกอดอก สีหน้าไม่กลัวใดๆ

“คิดว่าคำขู่แค่นี้ จะทำให้ฉันกลัว แล้วทำตามที่คุณบอกงั้นเหรอ ตอนนี้คุณเป็นนักโทษหนีคดี คุณไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไรกับฉันทั้งนั้น” เดชายังเงียบ “ในเมื่อฉันหาทางออกให้คุณ แต่คุณไม่รับ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็คงต้องทำในสิ่งที่ควรทำ” เดชามองโรสริน โรสรินหยิบมือถือออกมา “ฉันจะโทรบอกตะวันว่าเจอตัวคุณแล้ว”

เดชาไม่ห้าม สีหน้ามั่นใจมากกว่าตัวเองจะไม่เป็นอะไร โรสรินกดโทรหาตะวัน ไม่นานปลายสายรับ

“ตะวัน” โรสรินฟัง อึ้ง ตกใจ “ไม่ใช่ตะวัน คุณเป็นใคร”

ทันใดนั้นเดชากระชากมือถือมาจากโรสริน โรสรินตกใจ

“คนอย่างเดชา ไม่มีคำว่าแพ้” โรสรินอึ้ง “ถึงผมจะเป็นนักโทษหนีคดี แต่ก็ใช่ว่าผมจะจนหนทาง ลูกน้องเก่าของพ่อผม ยังมีอยู่มากมาย ทุกมุมเมือง”

โรสรินหวาดกลัวทันที

“คุณจะทำอะไรตะวัน”

“ถ้าคุณไม่ทำตามผม ผมจะบอกให้คนในสาย ปลิดชีพไอ้ตะวันเดี๋ยวนี้”

โรสรินใจหายวาบ

“เลว ทำไมคุณถึงได้เลวแบบนี้”

“เพราะไอ้ตะวันไงล่ะ มันทำให้ผมสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง ถึงเวลาที่มันต้องได้รับการชดใช้ คิดให้ดีนะครับคุณโรส” โรสรินเงียบ ลังเล สับสน “ถ้าคุณเลือกที่จะปฏิเสธ ก็อย่าเสียใจ”

เดชาเอามือถือมาแนบหูกำลังจะพูด โรสรินรีบพูด

“ตกลง ฉันตกลง”

เดชามีสีหน้าพอใจ

คืนนั้นที่บ้านโรสริน ณรงค์มองหน้าตะวันสีหน้าสงสัย

“แน่ใจนะว่าไม่ได้ทะเลาะกัน”

“ครับ ผมกับโรสรินไม่ได้มีปัญหากันจริงๆ”

“งั้นก็น่าแปลก ที่อยู่ดีดี ยัยโรสจะหายไปดื้อๆ แบบนี้ มันผิดวิสัยอยู่นา”

“ผมถึงเป็นห่วงอยู่นี่ไงครับ”

พูดไม่ทันขาดคำ เสียงรถดังขึ้น ตะวันกับณรงค์หันไปมอง

“สงสัยยัยโรสจะกลับมาแล้ว”

ทั้งคู่เดินออกไป

ตะวันกับณรงค์เดินออกมา โรสรินกำลังจะเดินมาที่บ้าน ทันทีที่เห็นตะวันก็อึ้ง ทำหน้าไม่ถูก ตะวันดีใจมาก รีบเดินไปจับมือ

“คุณหายไปไหนมา ผมเป็นห่วงมากนะ”

โรสรินดึงมือออกช้าๆ

“ฉันขอตัวไปนอนก่อน รู้สึกไม่ค่อยสบาย”

โรสรินตัดบทแล้วเดินเข้าไปในบ้านทันที ทำเอาตะวันกับณรงค์งง

“อาการแบบนี้ ไม่ธรรมดา ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ”

ตะวันมองสงสัย แล้วก็คิด

เมื่อเข้ามาในห้อง โรสรินนั่งพิงประตูห้อง หมุนแหวนที่นิ้ว สีหน้าแย่มาก นึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่เดชาพูด

“ผมต้องการให้คุณคบกับผม อย่างคนรักกัน ถ้าคุณยอม ผมจะปล่อยตะวันไป แต่ถ้าคุณไม่ยอม ผมสัญญาว่าผมจะทำทุกอย่าง ทำทุกหนทางเพื่อไม่ให้มันได้หายใจอีกต่อไป ว่าไง คุณโรสริน คุณจะเลือกแบบไหน”

โรสรินน้ำตาไหล สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ ก้มมองแหวนที่ตะวันให้นึกย้อนกลับไป

“เป็นผู้หญิงของผมนะโรสริน” โรสรินมองหน้าตะวันอย่างคาดไม่ถึง “ถ้าคุณพร้อมและมั่นใจในตัวผม คุณค่อยให้คำตอบผมก็ได้ แต่ตอนนี้ผมขอใช้แหวนวงนี้เป็นตัวแทนความรู้สึกที่เรามีให้แก่กัน”

โรสรินน้ำตาหยดใส่แหวน กุมมือข้างที่มีแหวนแน่น แล้วก็ร้องไห้ออกมา

เสียงเคาะประตูดังขึ้น โรสรินสะดุ้ง หันไปมอง เสียงตะวันดังเข้ามา

“เปิดประตูให้ผมทีสิครับ”

โรสรินชะงัก ก่อนจะลุกขึ้นยืนมองประตู พยายามไม่ส่งเสียงสะอื้น ตะวันยังเคาะประตู ณรงค์ยืนอยู่ด้วย

“โรส โรสครับ โรส” โรสรินพยายามห้ามใจไม่เปิดประตู เสียงตะวันยังดังเข้ามา “คุณไม่สบาย หรือว่าเป็นอะไร ผมเป็นห่วง”

โรสรินพยายามกลั้นน้ำตาและประคองเสียงไม่ให้สั่น

“ฉันไม่สบายแค่นิดหน่อย ทานยาแล้ว นายกลับไปเถอะ”

ตะวันกับณรงค์มองหน้ากัน

“ถ้ารู้สึกไม่ดี ก็ไปหาหมอนะลูก” ณรงค์บอก

“ค่ะ”

ตะวันเอามือจับประตู

“มีอะไรโทรหาผมได้นะ”

โรสรินกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก แล้วก็รีบยกมือขึ้นมาปิดปากเพราะกลัวตะวันจะได้ยินเสียง โรสรินก้มหน้า ทรุดลงนั่ง สะอื้นไม่หยุด

ณรงค์เดินออกมาส่งตะวันที่สีหน้ากังวลใจ ณรงค์มองอย่างรู้ทัน ตบบ่าตะวัน

“เอ็งไม่ต้องห่วง ข้าจะคอยดูให้เอง”

ตะวันถอนใจ

“ครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะมาแต่เช้า”

ณรงค์พยักหน้า ตะวันไหว้ลาณรงค์แล้วเดินออกไป

โรสรินยังนั่งนิ่ง พลันเสียงมือถือดังขึ้น โรสรินลุกเดินไปหยิบมือถือ พอเห็นชื่อ “เดชา” ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

“มีอะไร”

“คุณนี่เล่นละครไม่เก่งเอาซะเลย”

โรสรินนิ่วหน้า

“หมายความว่าไง”

“ดูที่นอกหน้าต่าง” โรสรินแปลกใจ แต่ก็ยอมเดินไปที่ริมหน้าต่าง มองไปที่หน้าประตูรั้วบ้าน เห็นลูกน้องเดชายืนอยู่ โรสรินตกใจ “เห็นคนของผมแล้วใช่มั้ย”

โรสรินไม่พอใจ

“คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ คุณกำลังละเมิดสิทธิส่วนบุคคลของฉัน”

“ผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวคุณ นับตั้งแต่วันนี้ จำไว้” โรสรินหน้าเสียอย่างแรง “คุณต้องทำยังไงก็ได้ ไม่ให้ไอ้ตะวันมันมายุ่งกับคุณ เพราะไม่ใช่แค่คุณ ที่มีคนของผมคอยจับตาดู ไอ้ตะวันก็มีเหมือนกัน ต่อไปนี้ ถ้าคุณทำผิดข้อตกลงที่ให้กับผม ชีวิตไอ้ตะวัน จบ”

โรสรินอึ้งมาก พยายามตั้งสติ

“เรื่องนี้ต้องใช้เวลา”

“เวลาของผม เหลือไม่มาก”

โรสรินหน้าแย่มาก แทบทรุดลงไปกองกับพื้น

เดชากดวางสาย สีหน้าเจ็บปวดไม่แพ้โรสริน

“ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะผมเสียคุณไปไม่ได้”

เดชาถอนหายใจ

เช้าวันถัดมา ณรงค์ยืนถือถาดข้าวต้ม เคาะประตูห้องโรสริน

“ตื่นเหรอยังลูก ปู่เอาข้าวต้มกุ้งร้อนๆ มาให้” ณรงค์เคาะประตู “ก๊อกๆ เปิดประตูให้ปู่ทีเร้ว ข้าวต้มน่ากิ๊นน่ากิน”

ในห้องยังเงียบ จนณรงค์แปลกใจ ไม่นานแม่บ้านเดินมา

“คุณหนูออกไปข้างนอกแล้วค่ะ”

ณรงค์หันมา แปลกใจ

“ไปไหน”

“ไม่ได้บอกค่ะ แต่ให้อีฉันตัดดอกไม้ในสวนแล้วใส่แจกันให้ด้วยค่ะ”

ณรงค์รู้ทันทีว่าโรสรินไปไหน

ภายในวัด โรสรินวางแจกันดอกไม้ตรงหน้าป้ายหลุมศพพ่อกับแม่ ก่อนจะลุกขึ้นยืน สีหน้าอิดโรยเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน

“โรสอยากให้พ่อกับแม่อยู่กับโรสตอนนี้ด้วยจังเลยค่ะ โรสไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกรึเปล่า โรสรู้ว่าตะวันจะต้องเสียใจ แต่ถ้าโรสไม่ทำ ตะวันอาจจะ อาจจะไม่มีชีวิตอยู่ และโรสก็คงจะทำใจไม่ได้ หากต้องสูญเสียคนที่โรสรักไปอีก”

โรสรินพูดแล้วก็ร้องไห้ เธอกำมือแน่น “โรสจะทำยังไงดี จะทำยังไงดีคะ”

โรสรินก้มหน้าร้องไห้ ทันใดนั้นเสียงตะวันดังขึ้น

“โรส” โรสรินผงะที่ได้ยินเสียงตะวัน เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็รีบปาดน้ำตา แต่ไม่กล้าหันไป จนกระทั่งตะวันมาหยุดยืนข้างหลัง “คุณปู่ของคุณ บอกว่าคุณมาที่นี่ ผมก็เลยตามมา ผมห่วงคุณ คุณดูแปลกๆ ตั้งแต่เมื่อวาน” โรสรินยังไม่หันหน้ากลับมา ยังไม่อยากมองหน้าตะวัน เพราะไม่รู้จะทำยังไง จึงขอเวลาอีกซักนิด ตะวันจับไหล่โรสริน “โรสครับ”

โรสรินนิ่ง ถอนหายใจ กำมือแน่น แล้วก็พูดเสียงแข็ง

“เอามือออกไป” ตะวันชะงักกับน้ำเสียงของเธอ โรสรินตัดใจ ถอดแหวนออกจากนิ้ว และหันไปทางตะวัน พยายามไม่ร้องไห้ และกลับมาเป็นโรสรินคุณหนูขาวีนเหมือนเดิม “และเอาแหวนของนายคืนไปด้วย”

ตะวันนิ่วหน้า

“ผมไม่เข้าใจ”

โรสรินทำท่าทางและน้ำเสียงแย่ๆ

“นี่ยังไม่ตาสว่างอีกเหรอ โอเค พูดตรงๆ เลยนะ เรื่องระหว่างเราที่เกิดขึ้นที่ทะเล มันไม่เป็นความจริง ฉันแกล้งทำ เพราะต้องการเอาคืนที่นายทำกับฉันไว้อย่างเจ็บแสบตอนที่ฉันอยู่ไร่”

“คุณอำได้เก่งมาก แต่เสียใจด้วยที่คุณทำไม่สำเร็จ เพราะผมไม่เชื่อ”

“ฉันไม่ได้อำ ฉันพูดความจริง”

“เลิกเล่นได้แล้ว”

ตะวันคว้ามือโรสริน เธอสะบัดมือตะวันอย่างแรง ทำเอาตะวันตกใจ

“พูดจาไม่รู้เรื่องรึไง”

ตะวันอึ้งมาก

“คุณเป็นอะไรของคุณ”

โรสรินทำท่ารำคาญ

“ก็บอกไปแล้วยังจะถามอะไรอีก เอาแหวนสั่วๆ ของนายคืนไป แหวนแบบนี้คุณหนูอย่างฉันไม่มีทางใส่” เธอ ยื่นแหวนไปตรงหน้า แต่ตะวันยังนิ่งมองอย่างอึ้ง “เอาไปสิ เอาไป” ตะวันยังไม่รับ โรสรินปาแหวนใส่ตะวัน ตะวันอึ้งตะลึงงัน “นายรู้ตัวมั้ยว่านายมันน่ารำคาญมากแค่ไหน ต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับฉันอีก”

รสรินเดินออกไป ทันทีที่เดินออกไป ก็ร้องไห้ออกมาอย่างสุดจะกลั้นได้อีก ตะวันยังอึ้งไม่หาย พอได้สติ ก็เก็บแหวนบนพื้นขึ้นมา แล้วก็รีบหันหลังตามโรสรินไปทันที

โรสรินรีบจ้ำเดินออกมาที่ลานจอดรถ ตะวันเร่งฝีเท้าตามมาติดๆ

“โรส”

โรสรินได้ยินเสียงตะวัน ไม่หยุดเดิน ไม่หันไป ตะวันตามมาจับแขนโรสรินเอาไว้ เธอชะงัก แต่ไม่หันหน้าไป กลัวตะวันเห็นว่าเธอร้องไห้

“ผมไม่ให้คุณไป จนกว่าเราจะพูดกันให้เข้าใจ”

“ฉันพูดไปหมดทุกอย่างแล้ว ฉันจะไม่พูดอีก”

“สิ่งที่คุณพูดมา คุณโกหก ผมไม่เชื่อว่าคุณจะไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่ทะเล”

โรสรินไม่หันมา

“นายคิดว่าฉันรักนายจริงๆ งั้นเหรอ” ตะวันผงะ ปล่อยมือจากแขนโรสริน “คิดดูให้ดี คนที่เพียบพร้อมอย่างฉัน จะรักผู้ชายที่ไม่มีอะไรอย่างนายได้ยังไง นายนี่มันโง่จริงๆ นายตะวัน”

เธอพูดเองก็เจ็บปวดเอง

“ไม่จริง ผมไม่เชื่อ”

โรสรินหันมาจ้องหน้าตะวันตาแข็งกร้าว

“เชื่อซักทีเถอะตะวัน นายถูกฉันหลอกแล้ว “

โรสรินแค่นยิ้ม แล้วก็เดินไปขึ้นรถ ก่อนจะขับออกไป ทิ้งให้ตะวันยืนอยู่ลำพัง สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน ไม่อยากเชื่อ ในสิ่งที่ได้ยิน



อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.



กำลังโหลดความคิดเห็น...