xs
sm
md
lg

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 14

เผยแพร่:

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 14

ชานนท์ตามเจ้าของร้านออกมาหลังร้าน

“ว้าย ยัยบ้านี่มาอีกแล้วหรือ”

เด็กเสิร์ฟกำลังจับเรือไว้ ยื้อแย่งกับจรรยาที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง ปรกหน้าตา ใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์โทรมๆ หันหลังให้ชานนท์

“ขอยืมเถอะ ฉันไม่ขโมยหรอก”

“บอกว่าไม่ได้ก็ไม่ได้ซิ”

“มาอีกแล้ว มันชอบมาขโมยเรือฉัน จะเอาออกทะเลไปค้นหาเจ้านายอะไรของมันก็ไม่รู้ หยุดนะ แกนี่พูดไม่รู้เรื่องเดี๋ยวฉันให้ตำรวจมาลากคอเลยนี่”

เจ้าของร้านกระชากจรรยาเหวี่ยงไป จรรยาโมโหลุกขึ้นขยุ้มคอเจ้าของร้าน

“นังคนใจร้าย ทำไมไม่เห็นใจคนอื่นบ้าง ชีวิตคนทั้งคนนะ ขอให้ลูกหลานแกจมน้ำตาย เป็นผีเฝ้าทะเล ไม่ได้ผุดได้เกิด” ชานนท์รีบเข้าไปช่วยล็อกคอจรรยาลากตัวออกห่างจากเจ้าของร้านอาหาร จรรยาดิ้นสุดแรง “ปล่อยฉัน”

“เอามันไปส่งตำรวจเลยค่ะ มันบ้า”

“ฉันไม่ได้บ้า เจ้านายฉันหายไปในทะเล ฉันอยากตามหาเจ้านายให้เจอ ถ้าฉันไม่เจอศพ ฉันไม่มีวันเชื่อว่าคุณชานนท์ตายแล้ว”

ชานนท์ตกตะลึงได้ยินชื่อตัวเอง ชานนท์รีบปล่อยมือจากจรรยา

“เห็นมั้ยว่ามันบ้า ทะเลออกกว้างแกจะหายังไงเจอ ด้วยเรือลำแค่นี้เนี่ยนะยะ”

“ฉันต้องหาให้เจอ”

จรรยาวิ่งไปที่เรือออกแรงลากดึงเต็มที่ ชานนท์รีบเดินไปจับบ่าจรรยาให้หันมา จรรยายกมือจะฟาดหน้าชานนท์ พอเห็นว่าเป็นชานนท์ จรรยาถึงกับยกมือค้าง

“จรรยา”

จรรยาดีใจสุดขีด

“คุณชานนท์ คุณๆ ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย ฮือๆๆ”

จรรยาปล่อยโฮกอดคอชานนท์ ชานนท์งงๆ เจ้าของร้านก็มองงงไปด้วย

จรรยาผูกผมเรียบร้อยสะอาดสะอ้านขึ้น กินข้าวอย่างหิวโหยจนเกลี้ยงจาน ชานนท์ส่งแก้วน้ำให้ จรรยารับมาดื่ม

“เธอตามหาฉันมากี่วันแล้ว”

“ตั้งแต่ฉันโดนไล่ออกจากสปา ฉันก็มาหมกตัวอยู่แถวบังกะโล จ้างเรือออกตามหาคุณไปทั่วจนเงินหมด ก็เลยต้องแอบมาขโมยเรือร้านอาหาร แต่พอใช้งานเสร็จ ฉันก็รีบเอามาคืนนะ ไม่ได้ขโมยไปเลย”

ชานนท์อึ้งไป

“ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ เธอควรจะหางานทำแล้วก็มีชีวิตเป็นของตัวเอง มาทุ่มเทตามฉันเพื่ออะไร”

จรรยากลัวชานนท์รู้ว่าตัวเองหลงรักเขาจึงรีบปฎิเสธ

“ฉันๆๆ ไม่ได้ทำเพื่อคุณนะคะ ฉันๆ อยากรู้ว่าขวัญอยู่ไหน ถ้าเจอคุณ คุณก็ต้องรู้เรื่องขวัญ ฉันห่วงเพื่อนฉันค่ะ”

“เขาปลอดภัยดี แต่ฉันคิดว่าตอนนี้เขาอาจยังไม่พร้อมเจอเธอรอให้ฉันบอกเขาก่อนนะ แล้วฉันจะพาเธอไปหา”

“ทำไมขวัญถึงยังไม่พร้อมเจอฉัน ฉันไม่เห็นเข้าใจ”

“ให้เขาเป็นคนเล่าให้เธอฟังเองดีกว่า” ชานนท์ยัดเงินใส่มือจรรยา “ฉันอยากให้เธอกลับกรุงเทพฯไปก่อน รีบไปวันนี้เลย”

“ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่รอขวัญ ฉันจะหางานแถวนี้ทำ”

“ที่ฉันอยากให้เธอรีบกลับไป เพราะฉันมีเรื่องขอร้องให้เธอทำ เธอเท่านั้นที่จะช่วยน้องสาวฉันได้”

“คุณแววนิลนะหรือคะ”

จรรยาไม่อยากช่วยเพราะไม่ชอบแววนิล

อีกด้านหนึ่งที่หมู่บ้านชาวประมง ลอยจับมือเขมิกาดีใจ

“คุณหนูเข็ม โอ้โห ตอนน้าทำงานอยู่กับเถ้าแก่ คุณหนูยังตัวกระเปี๊ยกเดียว เถ้าแก่เป็นไงบ้างครับ ได้ข่าวว่าสุขภาพไม่ค่อยดี ไอ้ผมจะไปเยี่ยมก็ยังไปไม่ได้สักที”

“อย่าไปดีแล้ว ปู่เขาไม่ยอมรับหรอกว่าตัวเองไม่แข็งแรง”

“มาๆ เข้าไปกินน้ำกินท่ากันก่อน”

“เออ ไม่เป็นไรน้า ที่เข็มมาเนี่ยมีเรื่องอยากให้น้าช่วย”

“เรื่องอะไรหรือครับบอกมาได้เลย ถ้าเป็นหลานเถ้าแก่ผมเต็มที่”

“ฉันอยากขอซื้อปลาทุกเที่ยวเรือของน้าแล้วก็ของทุกคนแถวนี้ด้วย ฉันยินดีให้ราคาสูงกว่าตลาด น้าช่วยคุยให้ฉันหน่อยได้มั้ย” ลอยมีสีหน้าหนักใจ อึดอัด “ไม่ได้หรือน้าลอย”

“คือคุณหนูมาช้าไป พวกเรารับปากขายให้กับเสี่ยเม้งไปแล้ว”

เขมิกาอึ้ง ผิดหวัง

เช้าวันใหม่ที่บ้านนนท์ แป้นวางน้ำเปล่าที่หน้าจรรยา แววนิลมองจรรยาแบบไม่เป็นมิตร

“นังแป้น”

“ขา”

“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมกินยา แกไปเอายามาที”

“คุณนิลวางไว้ตรงไหนคะ”

“ไม่รู้ จำไม่ได้ แกไปค้นดูเอาเอง ถ้าฉันไม่ได้กินตามเวลา แล้วเกิดช็อกตายขึ้นมา ก็เป็นเพราะแก”

“ค่ะๆ แล้วทำไมต้องมาเป็นเพราะฉันด้วยเล่าวุ้ย” แป้นบ่นเบาๆ

“คุณนมไม่ได้เป็นคนให้ยาคุณนิลหรือคะ” จรรยาถามขึ้นมา

“บอกธุระเธอมา เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องสู่รู้”

จรรยาข่มอารมณ์ไม่โกรธ แกล้งทำเศร้า

“ฉันกำลังแย่ โดนเจ้าหนี้ขู่จะฆ่าถ้าไม่มีเงินผ่อนส่งให้มัน ฉันอยากมาของานคุณทำ ทำอะไรก็ได้นะคะ ฉันทำได้หมดทุกอย่าง”

“ทำไมฉันต้องช่วยเธอ เธอเกลียดฉันไม่ใช่หรือ ไม่อายหรือไงที่บากหน้ามาขอร้องคนที่ตัวเองเกลียด”

“ฉันยอมอายดีกว่าโดนฆ่าตายเหมือนหมาข้างถนน”

“ปัญหาของเธอๆ ก็แก้เอาเอง ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

จรรยาลุกไปเกาะเข่าแววนิล

“ช่วยฉันสักครั้งเถอะค่ะ รับฉันมาทำงานที่นี่เถอะนะคะ”

แววนิลลุกยืน

“เชิญ ฉันไม่ส่งนะ”

จรรยาอึ้งลุกยืน กำลังเดินไป

“ทำยังไงดีวะ”

จรรยาคิดหาวิธี แววนิลคิดว่าตัวเองก็อยู่คนเดียวกลัวประชาปล้ำเลยเปลี่ยนใจ เรียกจรรยาไว้

“จรรยา! อย่าเพิ่งไป”

จรรยาชะงักหันกลับไป

อ่านต่อเวลา 17.00น.



กำลังโหลดความคิดเห็น...