xs
sm
md
lg

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 11

เผยแพร่:

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 11

ศพบอมนอนบนเปลมีลูกน้องจุมพลหามไปที่เรือ แบงก์ประคองบิ๊กเดินไปกับเปลหาม ถัดไปเป็นพวกบาดเจ็บเดินเรียงแถวไปที่เรือ ลูกน้องจุมพลเดินคุม จุมพลยืนสั่งที่ชายหาด



“จับพวกมันขึ้นเรือไปให้หมด แกไปส่งข่าวถึงตำรวจให้มารอรับตัวโจรสลัดที่ท่าเรือด้วย”

เขมิกาวิ่งมาหาจุมพล

“ปู่ ฟังเข็มอธิบายก่อนแล้วค่อยด่านะ”

จุมพลหน้านิ่ง โกรธมาก

“ขึ้นไปรอบนเรือก่อนเดี๋ยวเราต้องมีเรื่องสะสางกัน” จุมพลเห็นชานนท์เดินมา “เชิญคุณด้วย”

จุมพลเดินนำไปทางเรือ ชานนท์เดินตาม เขมิกากลัวๆ ไม่ค่อยอยากไป ปิ้งวิ่งมาหาเขมิกา เบะปากร้องไห้กอดเขมิกาเหมือนเด็กๆ

“ลูกพี่ ฮือๆ นึกว่าจะไม่ได้เจอลูกพี่อีกแล้ว โชคดีนะที่เราเห็นธงขอความช่วยเหลือ ก็เลยรู้ว่ามีคนอยู่บนเกาะ ลูกพี่เข็มฉลาดเป็นกลดไม่เสียแรงที่ฉันสอนไว้ดี”

เขมิกาศอกใส่ปิ้ง ปิ้งร้องเจ็บ

“ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนโน้นที่ทำสัญญาณขอความช่วยเหลือ”

ปิ้งมองหลังชานนท์

“อ๋อ คุณโยเล่าให้เถ้าแก่ฟังหมดแล้ว คุณชานนท์สามีของพี่สาวฝาแฝดของลูกพี่”

“หา ปู่รู้หมดทุกอย่างเลยหรือ”

บนเรือลำใหญ่ จุมพลรับไม้เรียวจากปิ้ง ปิ้งหวาดเสียวแทน

“เบามือหน่อยนะครับเถ้าแก่”

จุมพลมองไปทางเขมิกาที่โดนจับผูกกับเสาอยู่

“ยอมรับมั้ยว่าตัวเองทำผิด”

เขมิกาสำนึกผิด

“ยอมรับฮะ”

“ผิดยังไง”

อีกมุมชานนท์เดินมาหยุดฟัง

“โกหกปู่ โกหกทุกคน เห็นแก่ตัว อยากได้สิ่งที่ตัวเองต้องการโดยไม่นึกถึงใจคนอื่นว่าเขาจะเสียใจ ที่แย่ที่สุดคือ ทำให้คนดีๆ เกือบตาย” เขมิการ้องไห้ “เข็มเสียใจจริงๆ ปู่ เข็มขอโทษ”

“ดี ปู่จะตีเอ็งวันนี้เพื่อให้เอ็งจำ ต่อไปจะทำอะไรจะได้คิดก่อนทำ”

เขมิกาหลับตาปี๋ จุมพลเงื้อไม้จะฟาด ชานนท์รีบเข้ามาจับไม้ไว้จุมพลหันมอง

“ผมขอเถอะครับ เขาสำนึกผิดแล้ว”

“ไม่ได้ หลานผมทำให้คุณเดือดร้อนวุ่นวายไปหมด มันต้องรับผิดชอบ”

“แต่เขาเป็นภรรยาผม ผมคงปล่อยให้คุณปู่ตีภรรยาผมเหมือนเป็นเด็กๆ ไม่ได้”

จุมพลตกใจ มองเขมิกา เขมิกากลัวปู่รีบอธิบาย

“ไม่ใช่นะ นายชาเย็น เอ๊ย คุณชานนท์เขามีแฟนแล้ว ชื่อปรียา เฮียโยก็รู้จัก ไม่เชื่อถามเฮียโยได้”

ชานนท์รีบเถียงเหมือนกลัวจุมพลเข้าใจผิด

“ปรียาเป็นแค่น้องสาวครับ”

“คุณก็รู้แล้วนี่ว่าฉันไม่ใช่ขวัญตา เพราะฉะนั้นคนที่คุณรักคือพี่ขวัญไม่ใช่ฉัน อีกอย่างพี่ขวัญก็ยังไม่ตายด้วย”

ชานนท์แกล้งเมาเรือ จะอ้วกรีบปิดปาก เซไปเกาะขอบเรือ เขมิกาห่วงชานนท์ออกนอกหน้า “ไอ้ปิ้งแกะเชือกให้ที เร็วๆ คุณชานนท์เขาเมาเรือ” ปิ้งรีบแกะเชือก เขมิกาวิ่งไปประคองชานนท์ “ไปนั่งที่กลางเรือดีกว่า อย่าก้มมองคลื่นนะ มองไปไกลๆ”

ปิ้งมองเหวอรีบกระซิบจุมพล

“ดูจะห่วงกันออกนอกหน้าเกินไปหน่อยมั้ยเถ้าแก่”

จุมพลมองรู้ได้ทันทีว่าสองคนต้องชอบกัน

จุมพลยืนครุ่นคิดนึกถึงตอนที่ชานนท์เอาตัวบังเขมิกา ภาพตอนบอมจะยิงเขมิกา ชานนท์รีบเอาตัวบังยอมรับกระสุนแทน จุมพลยิ่งมั่นใจว่าชานนท์ชอบเขมิกา

อีกมุมของเรือเขมิกากับชานนท์ยืนเกาะขอบเรือมองไปไกลๆ ชานนท์ไม่มีอาการเมาเรือแล้ว

“คุณกินยาแก้เมาไปแล้ว ทำไมยังเมาได้อีก”

“ฉันคงติดนิสัยชอบหลอกคนเหมือนเธอมั้ง แถมทำได้เนียนซะด้วย ทำให้เธอรอดจากไม้เรียวมาได้”

เขมิกาจ๋อยๆ

“ไม่ต้องพูดประชดก็ได้ ด่ามาตรงๆ เลยฉันไม่มีคำแก้ตัวอยู่แล้ว”

ชานนท์เมินไปทางอื่นเพราะยังทำใจไม่ได้ที่เข็มไม่ใช่ขวัญตา เขมิกาคิดว่าชานนท์ยังโกรธอยู่

“ฉันรู้ว่าถึงขอโทษไป คุณก็คงไม่ให้อภัย แต่ฉันก็ต้องพูดเพราะฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้คุณเห็นว่าฉันรู้สึกผิดจริงๆ” เขมิกานิ่งไปนิดหนึ่ง พนมมือ “ฉันขอโทษกับทุกๆ อย่าง”

เขมิกาก้มหัวไหว้ชานนท์ ชานนท์หันมาตกใจที่เขมิกายกมือไหว้ ชานนท์ไม่ได้โกรธเขมิกาแต่เจ็บปวดที่รักเขมิกาไปแล้ว ไม่รู้จะทำยังไง เขมิกามองหน้าชานนท์

“คุณคงยังไม่เชื่อฉัน”

ชานนท์หน้าบึ้งตึง

“ฉันไม่รับคำขอโทษ” เขมิกาเศร้าคิดว่าชานนท์ไม่ให้อภัย “เธอเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก เพื่อช่วยให้ฉันหนีรอด แค่นี้ก็พิสูจน์ความจริงใจของเธอได้แล้ว ไม่ต้องมาขอโทษกันอีก” เขมิกายิ้มดีใจ

“หมายความว่าคุณเลิกโกรธฉันแล้ว”

“ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง มันเร็วเกินไปจนฉันตั้งตัวไม่ติด ฉันรักเธอเพราะเธอคือขวัญตา แต่ตอนนี้เธอ

เป็นคนอื่นไปแล้ว”

เขมิกาใจหาย แต่รีบพูดเพราะมีฟอร์ม

“ไม่เห็นต้องคิดอะไรเลย ก็คิดว่าฉันเป็นน้องสาวพี่ขวัญก็เหมือนเป็นน้องคุณหรือคนรู้จักทั่วไปก็จบ”

ชานนท์คิดว่าเขมิกาไม่ได้รักเขาจึงรู้สึกผิดหวัง

“กับฉัน เธอก็คิดอย่างนี้จริงๆ หรือ”

เขมิกาต้องสร้างกำแพงเพราะกลัวตัวเองหน้าแตก

“ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะหลงรักคุณหรอกน่า บอกตรงๆ นะสเปกฉันสูง แบบคุณน่ะคุณสมบัติยังไม่ถึง”

ชานนท์กลัวหน้าแตกเหมือนกันจึงฝืนยิ้ม

“ได้ยินอย่างนี้ฉันก็สบายใจ เราจะได้จากกันด้วยดี”

เขมิกาฝืนยิ้ม ต่างคนต่างรีบเบือนไปทางอื่นทำเป็นสนใจวิวทิวทัศน์ สีหน้าชานนท์รู้สึกหดหู่ใจเหมือนคนกำลังอกหัก สีหน้าเขมิกาเศร้าสร้อย อยากร้องไห้

ที่สะพานท่าเรือ ตำรวจพาตัวโจรสลัดที่บาดเจ็บเดินไป มีแบงก์ประคองบิ๊กโดนคุมตัวรั้งท้าย เขมิกาใส่หมวกบังหน้าไว้วิ่งไปหาแบงก์

“แบงก์ เดี๋ยวก่อน”

แบงก์กับบิ๊กหันมา เขมิกาวิ่งมาถึงตัวยื่นมือให้แบงก์จับแบบเพื่อน แบงก์ยิ้มแล้วจับมือเขมิกา เขมิกาพูดเบาๆ

“ฉันจะเป็นพยานให้เอง ว่าคุณสองคนคิดมอบตัวไม่ได้ทำร้ายอะไรฉัน”

แบงก์ตบหลังมือเขมิกา

“ผมยินดีที่ได้รู้จักคุณ คุณเข็ม”

บิ๊กก็ยิ้มให้เขมิกา แบงก์กับบิ๊กเดินไปกับตำรวจ เสียงโยธินดังขึ้น

“เขมิกา” เขมิกาหันไปเจอโยธินวิ่งมาสวมกอด ยกเขมิกาตัวลอย “เฮียดีใจที่สุดเลย ไอ้เข็มของเฮีย”

“เบาๆ เฮีย ปู่ไม่อยากให้ตำรวจกับพวกนักข่าวเห็นเข็ม กลัวรู้ไปถึงไอ้ประชา”

โยธินรีบปล่อยเขมิกา ห่างออกไปชานนท์ก็ใส่หมวกบังหน้าเหมือนกัน ยืนอยู่กับจุมพลและปิ้ง ชานนท์ช็อกกับภาพที่โยธินกอดเขมิกา ปรียาเดินมาอีกมุม

“พี่นนท์” ชานนท์หันไป ปรียาร้องไห้วิ่งเข้ามากอด ชานนท์กอดตอบเพราะรู้ว่าปรียาห่วง “ปรียานึกว่าจะไม่ได้เจอพี่นนท์อีกแล้ว”

เขมิกาได้ยินเสียงปรียาเรียกชานนท์เลยหันมามอง เห็นปรียากอดกับชานนท์ เขมิกาเหี่ยว จุมพลมองปรียา จำได้ว่าเป็นคนที่เขมิกาพูดถึงว่าเป็นแฟนชานนท์

“รีบไปกันดีกว่า ก่อนนักข่าวจะมาวุ่นวายกับเรา”

จุมพลกับปิ้งเดินนำไปก่อน เขมิกาเดินตามจุมพลไป ปรียาเห็นชานนท์มองเขมิกาจึงรีบถามชานนท์

“พี่นนท์รู้เรื่องทั้งหมดแล้วใช่มั้ยคะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คุณขวัญ แต่เป็นน้องสาวฝาแฝด”

ชานนท์รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที

ประชานั่งหน้าคอมฯ ดูราคาทอง อีกมือถือโทรศัพท์พูดไปด้วย

“คุณทิพย์ ราคาทองตกลงมาเรื่อยๆ แล้ว ถ้าถึงหมื่นแปดเมื่อไหร่ติดต่อโบรกเกอร์ให้จัดการซื้อได้เลย”

ประชายิ้มพอใจ คลิกเว็บข่าวออนไลน์ดูเห็นภาพข่าวโจรสลัดโดดเด่นสะดุดตา ประชาอ่านเนื้อข่าวใต้ภาพ

“โจรสลัดสามพี่น้อง ที่ทางการหมายหัวตามล่ามานานหลายปีได้ติดต่อขอมอบตัวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วเมื่อวานนี้”

ประชามองภาพเป็นภาพมุมกว้างพวกโจรสลัดโดนใส่กุญแจมือเดินเรียงแถวลงจากเรือ ประชาเพ่งมองแบ็กกราวด์เห็นผู้หญิงแต่งตัวคล้ายเขมิกาใส่หมวกแก๊ป ประชาเห็นหน้าด้านข้างรู้สึกว่าเหมือนขวัญตา ประชารีบซูมภาพขยายตัวผู้หญิงให้ใหญ่ขึ้น เห็นภาพเบลอๆ เหมือนเขมิกา ประชาตะลึงที่เขมิกายังไม่ตาย ชานนท์ก็อาจไม่ตายด้วย

มณฑารีบร้อนออกจากหน้าตึก เดินมาหาประชา ประชาที่ยืนรออยู่หันมา

“เราจะทำยังไงดี ไหนคุณบอกว่าเห็นขวัญตาจมน้ำไปกับตา”

“ขวัญตาจะอยู่หรือตาย มันก็ไม่มีความหมายเท่ากับชานนท์รอดตายด้วยหรือเปล่า ถ้าเขากลับมาได้ เรายุ่งแน่”

“งั้นก็รีบคืนสปามาให้คุณหนู ความผิดคุณจะได้น้อยลง”

“ชานนท์กลับมาคุณนมก็เข้าคุกเหมือนกัน ทางที่ดีคอยจับตาดูแววนิลไว้ ถ้ามันรอดตายต้องโทรติดต่อน้องสาวแน่”

ประชาเดินผ่านมณฑาไป มณฑามองอย่างแค้นใจ

วันต่อมาที่โรงพยาบาล เขมิกายืนข้างเตียงจับมือบัณฑิต บัณฑิตยังนอนนิ่งเป็นเจ้าชายนิทรา จุมพลยืนข้างเตียงอีกฝั่ง

“เจ้าเข็มมันเกือบตายก็เพราะเอ็ง บังอรกับขวัญตาเป็นคนอื่นไปแล้วทำไมยังอยากไปพัวพันกับเขาอีก” จุมพลมองมาทางเขมิกา “เอ็งห้ามไปตามหาขวัญตาอีก ให้มันจบลงเพียงเท่านี้”

“เท่าที่เข็มตามสืบอยู่ พี่ขวัญยังไม่ตายนะปู่ แต่หนีหายไปไหนก็ไม่รู้ ถ้าปู่ช่วยหา...”

จุมพลตวาดสวนทันที

“เอ็งนี่มันดื้อเหมือนพ่อ ถ้าไม่เชื่อฟังข้า ก็ไม่ต้องมาเป็นปู่เป็นหลานกัน อยากไปหาพี่สาวนักก็ไปเลย”

“รู้แล้วไม่ต้องตะโกนก็ได้ เดี๋ยวพ่อก็ตกใจตื่นกันพอดี”

จุมพลไม่ขำด้วย

“ปู่จะไปรอข้างนอก”

จุมพลออกไป เขมิกากอดพ่อ หอมพ่อ

“พ่อ เข็มกลับมาแล้วนะ จะไม่ไปไหนอีกแล้ว”

อ่านต่อเวลา 17.00น.



กำลังโหลดความคิดเห็น...