xs
sm
md
lg

ไฟในวายุ ตอนที่ 7

เผยแพร่:

ไฟในวายุ ตอนที่ 7

เวลาเย็น ภายในโรงพยาบาล ไกรกูณฑ์รีบร้อนวิ่งเข้ามายังห้องพักผู้ป่วย ธรานอนอยู่ที่เตียงคนไข้ แผลที่หัวทำแผลเรียบร้อยแล้ว วายุเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยความเป็นห่วง

ไกรกูณฑ์วิ่งเข้ามาเกาะขอบเตียง

แม่เป็นยังไงบ้างครับ

แม่ไม่เป็นอะไรมากหรอกน้อย

ไกรกูณฑ์โล่งอกแล้วหันไปหาเรื่องวายุทันที

คุณใหญ่ ดูแลแม่ยังไง แม่ถึงได้เจ็บตัวขนาดเนี้ย

ธรารีบห้าม

น้อยใจเย็นๆ ฟังแม่ก่อน มันไม่ใช่ความผิดของใหญ่เค้าหรอกลูก

ถ้าไม่ใช่ความผิดคุณใหญ่ แล้วจะเป็นใคร มีคุณใหญ่คนเดียวเท่านั้นแหละที่มีศัตรูไปทั่ว อยู่ที่ไหนก็มีแต่จะทำให้คนอื่นเดือดร้อน

วายุสะอึกไป เถียงไม่ออก เพราะมันเป็นนั้นจริงๆ ธราปรามเสียงดุลูกชาย

หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะน้อย หยุดซ้ำเติมพี่เค้าได้แล้ว

ไกรกูณฑ์หยุดพูด แต่ยังคงกระฟัดกระเฟียดสีหน้าไม่พอใจ ธราหันไปบอกวายุ

ใหญ่ออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวแม่คุยกับน้อยเอง

ครับคุณท่าน

ธราเหยียดยิ้มสมน้ำหน้าวายุที่หน้าจ๋อยออกไปอย่างนั้น ไกรกูณฑ์รอจนวายุออกไปแล้วรีบไปจับมือถามธรา

ทำไมเป็นยังงี้ไปได้ครับแม่

ธราสีหน้าเจ็บใจ

ดวงมันแข็งจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าไอ้สองคนนั่นจะสู้มันคนเดียวไม่ได้

แม่ประมาทมันเกินไป ไอ้นี่มันบ้าพลังมาแต่เด็กแล้ว แล้วนี่มันสงสัยมั้ยครับว่าเป็นฝีมือใคร

ธราสีหน้าไม่สบายใจนัก

มันพูดว่ามันไม่มีศัตรูที่ไหนนอกจากคนใกล้ตัว

มันสงสัยละเวงใช่มั้ยครับ

ธราพยักหน้ารับ

แม่ก็ขอให้มันสงสัยแค่อีแพะนั่นคนเดียวไปตลอดเถอะ

ธรามองไกรกูณฑ์ด้วยความเป็นห่วง ไกรกูณฑ์สีหน้าหงุดหงิดเจ็บใจ พลาดอีกจนได้

เวลาต่อเนื่องมา ภูผารับโทรศัพท์ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยสีหน้าตกใจมาก มีสลิลยืนฟังอยู่ด้วยข้างๆ

ครับๆ ผมจะรีบไปที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย ขอบคุณมากครับ

ภูผาวางสายไป สลิลรีบซักด้วยความร้อนใจ

เกิดอะไรขึ้นคะคุณลุง คุณธราเป็นอะไร

ลุงก็ยังไม่รู้อะไรมาก ลุงรีบไปเยี่ยมคุณธราก่อนนะ ภูผาตัดบทแล้วรีบร้อนเดินออกไป

หว้าไปด้วยค่ะคุณลุง

สลิลรีบวิ่งตามหมอภูผาไปทันที

ไกรกูณฑ์กำลังรินน้ำผลไม้เตรียมมาให้ธรา พอหันกลับมาก็ตกใจมากที่เห็นธรานอนกำมือจนเกร็งร้องไห้อยู่บนเตียง

แม่ร้องไห้ทำไมครับ เจ็บแผลมากเหรอครับ

เจ็บแผลมันไม่เท่าเจ็บใจหรอก อีกนิดเดียวก็จะจัดการมันได้อยู่แล้วเชียว ไม่น่าพลาดเลย ธราเจ็บใจพูดทั้งน้ำตา

แต่อย่างน้อยก็คุ้มเจ็บ แลกกับการได้เห็น มันรู้สึกเลวๆ กับตัวเอง

อย่าบอกนะครับว่าที่แม่เจ็บ มันเป็นความตั้งใจของแม่

ธราสีหน้าเจ็บแค้นใจ

ใช่ แม่ทำให้ตัวเองเจ็บ ดีกว่ามันจับคนของเราได้

ไกรกูณฑ์จับมือแม่มาแนบแก้ม

โธ่แม่ครับ ทำไมแม่ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย

ธราแววตาแดงกล่ำ อาฆาต เกลียดชังขึ้นมา

แม่ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ไอ้ใหญ่มันต้องทุกข์ทรมาน แม่เกลียดมัน เกลียดนังดวงดาวแม่ของมัน แม่อยากเห็นไอ้ใหญ่มันตายต่อหน้าแม่ เหมือนวันที่แม่ได้เห็นจุดจบของนังดวงดาว

น้ำตาแห่งความเกลียดชังไหลรินออกมา ไกรกูณฑ์เข้ามากอดซบแม่ให้กำลังใจ

อีกไม่นานหรอกครับ มันอยู่ได้อีกไม่นานหรอกครับแม่

ธราขบกรามแน่น สีหน้าแววตามีความความอาฆาตแค้นชิงชังฝังแน่น

ผ่านเวลาพักใหญ่ วายุนั่งหน้าเศร้า รู้สึกผิดที่ทำให้ธราเจ็บตัว เขานั่งอยู่ที่ม้านั่งมุมทางเดินในโรงพยาบาล ภูผาเดินเร็วมาตามทางท่าทางร้อนใจมาก สลิลรีบเดินตามแทบจะไม่ทัน

วายุแปลกใจลุกขึ้นยกมือไหว้ ภูผารับไหว้

มากันได้ยังไงครับ

คุณธราให้พยาบาลโทร.ไปบอก พอรู้ข่าวผมก็รีบมาเลย คุณธราเป็นยังไงบ้างครับ ภูผาถามร้อนใจ

คุณท่านปลอดภัยดีครับ ตอนนี้น้อยคอยดูแลอยู่

วายุหน้าเศร้า รู้สึกผิด

งั้นผมขอไปเยี่ยมคุณธราก่อนนะครับ ภูผาพูดจบเดินเข้าไปในห้องพักคนไข้

สลิลเห็นสีหน้าวายุไม่ค่อยดี ตัดสินใจไม่ตามลุงเข้าไปเยี่ยมธรา

คุณใหญ่ว่าคุณธราปลอดภัยแล้ว แต่ทำไมคุณใหญ่ยังดูเหมือนไม่สบายใจอยู่ล่ะคะ มีอะไรรึเปล่าคะ

วายุรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่สลิลส่งมาทางสายตา

ภูผาเยี่ยมธราอยู่ข้างเตียงด้วยความเป็นห่วง ธรานอนหลับอยู่ ไกรกูณฑ์รายงานอาการให้ภูผาฟัง

คุณแม่หกล้มที่น้ำตกศีรษะกระแทกหินเข้าพอดี แผลแตกไม่กว้างเท่าไหร่หรอกครับ แต่หมอเค้าอยากให้นอนดูอาการอีกสักวันสองวัน

ภูผาพยักหน้ารับทราบ

คุณธราบ่นปวดหัวบ้างรึเปล่า

ไกรกูณฑ์ชำเลืองมองธราที่หลับอยู่ สีหน้าเป็นห่วง

ไม่ค่อยบ่นนะครับ แม่เพิ่งหลับไปเมื่อกี้นี้เอง

ภูผามองธราด้วยสายตาเป็นห่วงมาก

ผมจะช่วยเฝ้าคุณธราให้เอง คุณน้อยออกไปยืดเส้นยืดสายบ้างก็ได้นะครับ

ไกรกูณฑ์ยิ้มแย้ม

งั้นดีเลยครับ ขอบคุณมากนะครับคุณลุง

ไกรกูณฑ์ออกไปจากห้องพัก ภูผาลากเก้าอี้มานั่งเฝ้าอาการ จับมือธรามากุมเอาไว้ ด้วยความเป็นห่วงเป็นใยจนออกนอกหน้า

วายุและสลิลเดินคุยกันเข้ามาที่สวนหย่อมของโรงพยาบาล

แล้วได้แจ้งความไว้รึยังคะ คุณใหญ่โดนลอบทำร้ายถี่เกินไปแล้วนะคะ

วายุหน้าเครียด

คุณท่านไม่ยอม ท่านขอเอาไว้ ไม่อยากตกเป็นข่าวให้เสียชื่อ เรากำลังทำธุรกิจร่วมลงทุน ไม่อยากให้หุ้นส่วนมีความกังวลใจ นี่คุณท่านต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันอีกคนนึงแล้ว

วายุหน้าเศร้าซึม และถอนใจออกมา

สลิลมีสีหน้าติดใจสงสัย

แต่น่าแปลกนะคะ คนร้ายเข้าไปที่น้ำตกนั่นได้ยังไง คุณใหญ่เคยบอกหว้าว่าที่นั่นเป็นสถานที่ส่วนตัวเป็นไปได้มั้ยคะว่าคนร้ายจะเป็นคนในไร่วายุกูล

วายุหน้านิ่ง คิดแบบนั้นอยู่แล้ว

ฉันถึงสงสัยละเวงไงล่ะ แต่น้อยบอกว่าละเวงกลับกรุงเทพไปแต่ตั้งแต่เช้ามืดแล้ว

ยิ่งตัวไม่อยู่อย่างนี้แหละค่ะ ยิ่งน่าสงสัย

สลิลนึกอะไรออก กำลังจะเสนอไอเดีย

หว้าจะให้คน...

วายุสวนทันที เสียงจริงจัง

เธอเลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันซักทีเถอะ

สลิลหน้าจ๋อยไปเลย

ฉันมันตัวซวย เข้าใกล้ใครคนนั้นก็เดือดร้อนไปด้วย

หว้าไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะคะ หว้าอยากช่วยคุณใหญ่

วายุมองสลิลแปลกใจ

เธอจะช่วยอะไรฉันได้

ก็ช่วยหาตัวคนร้ายไงคะ คุณใหญ่จะปล่อยให้มันลอบทำร้ายคุณใหญ่ไปเรื่อยๆ อย่างนี้ไม่ได้นะคะ คุณใหญ่ลองนึกดูดีๆ สิคะว่านอกจากคุณน้อยกับคุณละเวงแล้วยังมีใครที่น่าสงสัยอีกบ้าง

วายุจับตัวสลิลให้หันมาเผชิญหน้า แล้วพูดชัดๆ

เลิกยุ่งกับฉันซะเถอะลูกหว้า ที่ฉันออกมาจากบ้านไร่สายน้ำ ก็เพราะไม่อยากให้เธอต้องเดือนร้อนเพราะฉันอีก เข้าใจมั้ย

ทั้งคู่จ้องตากันนิ่ง สลิลสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของวายุที่สื่อผ่านสายตาถึงเธอ เพราะกลัวจะได้รับอันตรายไปด้วย เขารีบตัดความรู้สึก ถอนใจพรวดออกมา แล้วเดินเลี่ยงกลับออกไป

รถกษิตขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถ และจะเดินเข้าโรงแรม ไม่คาดคิดนักเลงเดินมาดักหน้าเขาไว้ เขาตกใจหันหลังจะวิ่งหนี แต่กลับวิ่งไปชนนักเลงอีกคนที่เข้ามาดักทางด้านหลัง

นักเลงกระชากคอเสื้อ แล้วจับเขาอัดเข้ากับรถ

นักเลงขู่เสียงแข็ง

ท่านให้มาเตือน ถ้าแกยังไม่รีบหาเงินมาใช้หนี้ แล้วจัดการเรื่องไร่วายุกูลให้เรียบร้อยภายใน 1 เดือน แกไม่มีเงาหัวแน่

กษิตหน้าซีดตกใจกลัว นักเลงชกอัดท้องกษิตจนตัวงอ ก่อนจะหันไปพยักหน้ากับนักเลงอีกคนแล้วพากันขึ้นมอเตอร์ไซค์ซิ่งออกไป

กษิตจุก สีหน้าเคร่งเครียด นึกกลัวขึ้นมา

ไกรกูณฑ์หน้าตาหงุดหงิดเดินเข้ามาในห้องทำงานกษิตตอนเย็น

โทร.ตามผมมา มีอะไร

ก็มาตกลงเรื่องธุรกิจของเราน่ะสิ

ไกรกูณฑ์ขมวดคิ้วลากเก้าอี้มานั่ง สงสัยว่าจะคุยอะไรอีก

ผมต้องการเงินมาดำเนินการซัก 50 ล้าน

ไกรกูณฑ์ตกใจ

50 ล้าน คุณก็รู้ว่าผมไม่มีเงินสดมากขนาดนั้น ไม่งั้นผมจะเอาไร่วายุกูลมาขายให้ท่านแลกกับหุ้นของโครงการทำไม

แต่คุณก็ยังจัดการเรื่องไร่วายุกูลไม่ได้ซะที แล้วจะต้องให้ผมรอไปถึงเมื่อไหร่

ไกรกูณฑ์หงุดหงิดหัวเสีย พูดต่อไม่ออก

งั้นผมขอเตือนไว้ก่อน ถ้าภายในหนึ่งเดือน คุณยังจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ ผมจะเป็นคนลงมือเอง แล้วจะมาหาว่าผมข้ามหน้าข้ามตาไม่ได้นะ

กษิตหน้าเข้มจ้องไกรกูณฑ์ที่เริ่มเครียดและกดดัน

แล้วคุณพอจะสนับสนุนค่าดำเนินการเบื้องต้นได้เท่าไหร่ จะให้ผมออกอยู่คนเดียวก็ไม่แฟร์นะครับ

ไกรกูณฑ์ถอนใจออกมา จำเป็นต้องจ่าย จึงหยิบสมุดเช็คออกมา กษิตเหล่มอง กระหยิ่มยิ้มย่อง

โรงแรมในเมืองตอนหัวค่ำ ละเวงนั่งหน้าหงิกงออยู่ที่โซฟาในห้องพักกับอุศเรน

ถ้าคุณน้อยรู้ว่าพี่เวงไม่ยอมกลับกรุงเทพตามที่เค้าสั่งต้องโกรธพี่มากแน่ๆ

ทุกคนอยู่ที่นี่กันหมด แล้วแกจะให้ฉันกลับกรุงเทพไปทำไม แล้วฉันก็ไม่ไว้ใจคุณน้อยด้วย แกเป็นคนบอกฉันเองนี่ ว่าคุณน้อยติดพันสาวเจ้าของไร่ชาอยู่ไม่ใช่เหรอะ

อุศเรนยิ้มเยาะ รู้ทันพี่สาว

สรุปว่าที่ยังอยู่เนี่ยเพราะหึง

ละเวงจิกตาใส่

หุบปากไปเลย ไม่ต้องพูดมาก

อุศเรนลุกขึ้นยืน

โอเคครับ ไม่ให้พูดก็ไม่พูด แต่คืนนี้ผมขอค้างที่นี่ด้วยคนนะ

อุศเรนทิ้งตัวไปนอนบนเตียง ยืดตัวอย่างสบายใจ ละเวงสีหน้าติดใจสงสัย

แกรู้มั้ยว่าคนที่ลอบทำร้ายไอ้ใหญ่วันนี้เป็นใคร

ไม่รู้ อีคุณนายนั่นมันคงไม่ไว้ใจผมแล้วล่ะ ไปจ้างมือสมัครเล่นที่ไหนมาก็ไม่รู้

ละเวงสะแหยะยิ้มสะใจปนสมน้ำหน้า

อุตส่าห์วางแผนซะสลับซับซ้อน สุดท้ายก็มาตกม้าตายด้วยแผนการตื้นๆ แถมต้องเจ็บตัวอีก สมน้ำหน้า...มันใจร้อนเองช่วยไม่ได้ จากนี้ไปคงเล่นงานไอ้ใหญ่ยากขึ้นอีกเพราะมันต้องระวังตัวขึ้นกว่าเดิมเยอะ

อุศเรนตั้งศอกขึ้นมามองหน้าพี่สาว

ถ้ามันเก็บไอ้ใหญ่ได้เมื่อไหร่ เราสองคนพี่น้องเตรียมตัวเป็นผู้ต้องสงสัยไว้ได้เลย ตอนนี้ทุกอย่างเข้าทางมันหมด

ละเวงคิดตามอย่างไตร่ตรอง อุศเรนลุกขึ้นนั่งแล้วบอก

ดีไม่ดี มันจะฆ่าตัดตอนเราสองคนด้วยซ้ำ

มันไม่ง่ายยังงั้นหรอก ฉันเดินมาไกลเกินกว่าจะยอมให้ใครมาหยุดฉันได้ง่ายๆ แล้วฉันก็ไม่มีวันกลับไปมือเปล่าเด็ดขาด

ละเวงสีหน้าแววตาร้ายกาจอย่างมีแผนการ

ไกรกูณฑ์ยืนครุ่นคิดเครียดๆ ทั้งเรื่องนวลขวัญ และเรื่องกษิตอยู่หน้าระเบียงบ้านพักในไร่วายุกูลตอนกลางคืน วายุเดินเข้ามายืนข้างๆ ถามด้วยความเป็นห่วง

มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า ปรึกษาพี่ได้นะ

ถึงปรึกษาคุณใหญ่ คุณใหญ่ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก

ก็ลองพูดมาก่อนสิ

ผมอยากได้เงินก้อนนึงไปลงทุนทำธุรกิจ แต่แม่ก็คงไม่ให้ คุณใหญ่ช่วยผมได้มั้ยล่ะ

ทำธุรกิจกับนายกษิตน่ะเหรอะ

ใช่

วายุถอนใจ

ใครๆ ก็รู้ว่านายกษิตไว้ใจไม่ได้ ทางที่ดีน้อยเลิกลงทุนกับนายนี่ซะเถอะ กลับไปช่วยงานบริษัทเราจะดีกว่า

ไกรกูณฑ์ขำๆ

บริษัทของเราเหรอะ บริษัทของคุณใหญ่คนเดียวมากกว่า ผมไม่อยากเป็นลูกน้องคุณใหญ่ไปจนตายหรอก

วายุเหนื่อยใจจะพูด

น้อยใจร้อนเกินไป ยังไงบริษัทก็ต้องมีการขยับขยาย น้อยก็ต้องได้ขึ้นเป็นผู้บริหารอยู่แล้ว

ไกรกัณฑ์แค่นขำไม่เชื่อออกมา

เอาเถอะ ตอนนี้น้อยไม่เชื่อ พี่ก็ไม่ว่าอะไร แต่ยังไงพี่ก็ไม่มีทางสนับสนุนให้น้อยทำงานกับนายกษิตนั่นเด็ดขาด

คุณใหญ่ก็ดีแต่ขวางความเจริญของผม ไม่อยากให้ผมได้ดีไปกว่าตัวเองล่ะสิ

ไกรกูณฑ์ไม่พอใจ จะเดินไป แต่วายุคว้าแขนไว้แล้วพูดอธิบาย

เลิกพูดแบบนี้ซะทีเถอะน้อย พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นกับน้อยเลยนะ คุณพ่อสั่งไว้ก่อนตาย ว่าให้ดูแลน้อยกับคุณท่านให้ดี พี่ต้องทำตามความต้องการของคุณพ่อ เพราะฉะนั้น น้อยต้องเชื่อฟังพี่ และควรทำตามคำแนะนำของพี่

ไกรกูณฑ์เหยียดปากใส่ และสลัดแขนออกจากพี่ชาย เดินกลับเข้าบ้านไปด้วยสีหน้าโกรธจัดที่

ถูกขัดใจ วายุมองตามด้วยความหนักใจปนเป็นห่วง

ไกรกูณฑ์หงุดหงิดอารมณ์เสีย กลับเข้ามาในห้องนอน จู่ๆ เขาก็เหมือนได้ยินเสียงธราดังก้องขึ้นในหัว

น้อยต้องเก่งกว่าไอ้ใหญ่ให้ได้เข้าใจมั้ย น้อยต้องประสบความสำเร็จกว่าไอ้ใหญ่ ต้องเก่งต้องดีกว่ามันทุกๆอย่าง ได้ยินแม่มั้ย น้อยต้องทำให้ได้ ต้องทำให้ได้

ไกรกูณฑ์ยกมือขึ้นปิดหู สีหน้าเจ็บปวดไม่อยากได้ยิน

บ้านพักสลิลตอนเช้าวันใหม่ ภูผากำลังทำข้าวต้มจะเอาไปเยี่ยมธรา สลิลเดินตามกลิ่นเข้ามาในห้องครัว

สลิลแปลกใจ

นึกครึ้มอะไรขึ้นมาคะคุณลุง เข้าครัวแต่เช้าเลย

ภูผายิ้มเขินเล็กน้อย ปรุงรสข้าวต้ม

ลุงจะทำข้าวต้มปลาหมึกไปให้คุณธราเค้าน่ะ เค้าชอบ เมื่อวานลุงเห็นคุณธรากินอาหารโรงพยาบาลได้นิดเดียวคงจะไม่ถูกปาก

ภูผาชิมรส สีหน้าพอใจ ก่อนปิดเตา สลิลแซวขำๆ

ใส่ใจกันเป็นพิเศษขนาดนี้ หว้าชักสงสัยแล้วสิ

ภูผายิ้มเอ็นดู

ช่างสงสัยจริงนะ

สลิลยิ้มกระเซ้า

ก็สงสัยว่าคุณลุงกะคุณธราจะไม่ใช่แค่เพื่อนเก่ากันธรรมดาๆน่ะสิคะ น่าจะถ่านไฟเก่าซะมากกว่า

แสนรู้นักนะเรา

สลิลยิ้มหน้าเป็น

สรุปว่าหว้าเดาถูกใช่มั้ยคะ

ภูผาพยักหน้าเบาๆ ตัดสินใจบอก

ลุงกับคุณธราก็เคยคบหากันมาพักนึงล่ะ

นั่นไง หว้านึกแล้วไม่มีผิด

ภูผายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะมีสีหน้าเศร้าลง

ตอนนั้นลุงเป็นแค่หมอบ้านนอกจนๆ ทางบ้านคุณธราก็เลยกีดกันไม่ให้เราคบกัน เลยจับคุณธราไปแต่งงานกับคุณชาตรีพ่อของคุณใหญ่ แต่ตอนนั้นคุณชาตรีก็มีคุณดวงดาว แม่ของคุณใหญ่เป็นภรรยาอยู่แล้วนะ

อ้าว คุณธรารู้อย่างนี้แล้วทำไมถึงยอมแต่งด้วยล่ะคะ

เพราะขัดผู้ใหญ่ไม่ได้น่ะสิ

ผู้ใหญ่นี่ก็แปลกจริงๆ รู้ว่าเค้ามีเมียแล้วแล้วยังให้ลูกสาวตัวเองไปแต่งด้วยอีก

ภูผาถอนใจออกมา

อย่าไปว่าผู้ใหญ่ท่านอย่างนั้นเลย ที่ท่านทำไปก็คงมีเหตุผลแหละ แล้วคุณชาตรีก็ดีกับคุณธรามาก ยกย่องให้เป็นเมียแต่งออกหน้าออกตา แม่คุณใหญ่ต่างหากที่น่าสงสาร ทั้งที่มาก่อน แต่กลับต้องอยู่อย่างเมียรอง ถูกตราหน้าว่าเป็นเมียเก็บด้วยซ้ำ ภูผาพูดพลางส่ายหน้า

สลิลเห็นใจ

มีเรื่องแบบนี้จริงๆ ด้วยเหรอคะเนี่ย

ชีวิตคนก็เป็นแบบนี้แหละ ยังมีเรื่องที่เราคาดไม่ถึงอีกเยอะ

ภูผาหันไปจัดข้าวต้มใส่กระปุก เตรียมเอาไปเยี่ยมธรา ยิ่งรู้เรื่องแบบนี้ สลิลยิ่งเห็นใจวายุมากขึ้นไปอีก

ผ่านเวลาพักใหญ่ ธราเดินออกจากห้องน้ำ แต่งชุดเตรียมออกจากโรงพยาบาล ภูผากับสลิลเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพอดี ภูผาถือกระปุกข้าวต้มที่ทำเองเข้ามาด้วย

อ้าว หมอภู หนูหว้า

สลิลยกมือไหว้ แต่เห็นธรากำลังจะกลับบ้านก็แปลกใจ

สวัสดีค่ะ นี่คุณป้าจะกลับบ้านแล้วเหรอคะ

ภูผาแปลกใจเช่นกัน

นั่นสิครับ คุณหมออนุญาตให้กลับบ้านได้แล้วเหรอครับ น่าจะนอนพักอยู่ดูอาการอีกซักหน่อย

ภูผาประคองธราไปนั่งที่โซฟา ธราทำเป็นหนักใจ

ฉันขอคุณหมอกลับเองแหละค่ะ ปล่อยน้อยไว้กับใหญ่ตามลำพังแบบนี้ ฉันไม่ค่อยสบายใจ กลัวน้อยทำอะไรไม่ถูกใจใหญ่เข้า เดี๋ยวจะถูกพี่ชายเล่นงานเอาอีก

สลิลรู้สึกเหมือนธรามองวายุในแง่ลบ แต่ก็ทนฟังอย่างสงบต่อไป ภูผาอาสาด้วยความเต็มใจ

ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณธราที่ไร่วายุกูลเองก็แล้วกัน คุณธรายังไม่ได้โทร.บอกคุณน้อยกับคุณใหญ่ให้มารับใช่มั้ยครับ

ยังหรอกค่ะ ขอบคุณหมอภูมากนะคะ คุณดีกับฉันเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ ธราพูดพลางส่งสายตาเลี้ยงสัมพันธ์เอาไว้ ภูผายิ้มปลาบปลื้มใจ สลิลชำเลืองมองท่าทีของธรา แอบเก็บข้อมูลอยู่เงียบๆ

ภูผาและสลิลช่วยกันประคองธราเข้ามานั่งที่โซฟา ในขณะเดียวกันสลิลก็กวาดตามองไปรอบบ้านในไร่วายุกูล เพื่อมองหาวายุไปด้วย

ขอบคุณมากค่ะ เดี๋ยวอยู่ทานข้าวกลางวันด้วยกันก่อนนะคะ

วายุกำลังจะเดินออกมา เห็นสลิลอยู่ที่ห้องโถงก็หยุดกึก หลบเข้ามุม แอบดูอยู่ห่างๆ ไกรกูณฑ์เดินเข้ามาทางด้านหลังวายุ ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเดินเข้ามาคุยกับวายุ

ทำไมไม่เข้าไปทักคุณลูกหว้าล่ะคุณใหญ่ สนิทกันไม่ใช่เหรอ

วายุตอบห้วนๆ ก่อนเดินออกไปทางด้านหลังแทน

ไม่ล่ะ ฉันรีบ มีธุระ

ไกรกูณฑ์เหยียดยิ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปทักทายภูผาและสลิล ไกรกูณฑ์ยกมือไหว้หมอภูผา

สวัสดีครับคุณลุง ขอบคุณมากนะครับที่อุตส่าห์มาส่งคุณแม่

ภูผารับไหว้ ยิ้มแย้ม

คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ

สลิลยังชำเลืองมองหาวายุอยู่ ไกรกูณฑ์ถามอย่างรู้ทัน

คุณลูกหว้ามองหาคุณใหญ่อยู่เหรอครับ

สลิลทำเป็นตอบให้เป็นเรื่องปกติไป

ค่ะ คุณใหญ่ไม่อยู่เหรอคะ

ธราจิกตามองมาที่สลิลอย่างเก็บข้อมูล

เพิ่งออกไปเมื่อกี้นี้เองครับ ผมชวนเข้ามาทักทายคุณลูกหว้าด้วยกันก่อน ก็ไม่ยอมเข้ามา ไม่รู้จะรีบร้อนไปไหนทำเหมือนไม่อยากเจองั้นล่ะ

ไกรกูณฑ์ทำเป็นพูดเนียนๆ แต่ความจริงต้องการพูดยั่ว สลิลหน้าจ๋อยลงไปถนัดตา เขาแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนเข้าไปนั่งประจบแม่ แววตาของธรามีแผนการบางอย่างซ่อนอยู่

เวลาบ่าย วายุเดินเข้ามาที่ห้องทำงานกษิตอย่างไม่กลัวเกรง ในขณะที่ลูกน้องกษิตพยายามห้ามไว้

ไม่เป็นไร ปล่อยเค้าเข้ามาเถอะ กษิตบอกลูกน้อง

ผมเป็นพี่ชายของไกรกูณฑ์

อ๋อ คุณวายุนี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมานาน ได้เจอตัวจริงก็วันนี้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ

กษิตยื่นมือไปเช็คแฮนด์ แต่วายุไม่สน เลยหน้าแตกต้องชักมือกลับ

เข้าเรื่องเลยละกัน ผมต้องการมายืนยันกับคุณด้วยตัวเองว่า ผมไม่มีวันขายไร่วายุกูลเด็ดขาด เลิกหลอกใช้น้องชายผมเป็นเครื่องมือซะที

เรื่องนี้คุณควรจะไปบอกน้องชายคุณเองมากกว่านะครับ ผมก็อยู่ของผมเฉยๆ น้องคุณตะหากที่เป็นฝ่ายอยากร่วมลงทุนกับผมเอง

ใครจะเป็นเจ้าของไอเดียผมไม่สน ผมแค่อยากมาบอกคุณให้รู้เอาไว้ว่าต่อให้ผมต้องตาย ผมก็ไม่มีทางขายที่ดินผืนนี้เด็ดขาด

วายุจ้องดุ กษิตยิ้มกวนโมโห เหมือนไม่สนใจคำพูดของวายุ

ถือว่าผมรับทราบว่าคุณไม่ขาย แต่ผมอยากได้ คุณคงมาห้ามความอยากได้อยากมีของผมไม่ได้หรอกนะครับคุณวายุ

วายุจ้องเขม่นๆ ก่อนออกไปจากห้องทำงาน กษิตเคร่งเครียด ชักหนักใจเรื่องไร่วายุกูล

ผ่านเวลาสักครู่ ลูกน้องกษิตพาอุศเรนเดินมาบริเวณสวนหย่อมโรงแรม...อุศเรนดูหงุดหงิดที่ถูกพาตัวมาขณะกำลังสนุกอยู่ที่บ่อน กษิตที่ยืนรออยู่ที่สวนหย่อม

อุศเรนเดินเข้าหา ถามกวนๆ

มีอะไรกับผมอีก

ลูกน้องกษิตเข้าล็อกตัวอุศเรน

แกจะทำอะไรฉัน หนี้เก่าของเรา ผัวพี่สาวฉันก็เคลียร์ให้หมดแล้วนี่

กษิตยิ้มร้าย

ฉันไม่ได้จะทวงหนี้ แต่ฉันเรียกมารับเงินไปใช้ ปล่อยคุณอุศเรนเถอะ

ลูกน้องกษิตยอมปล่อย

อยู่ดีๆ คุณคงไม่ให้เงินผมใช้ฟรีๆ แน่ คุณต้องการอะไร

ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่อยากให้แกคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของไกรกูณฑ์เอาไว้ แล้วมารายงานฉันทุกระยะ เพราะฉันเริ่มไม่มั่นใจซะแล้วว่า มันจะเอาที่ดินไร่วายุกูลมาให้ฉันได้สำเร็จ

อุศเรนคิดตาม สีหน้าละโมบ

แล้วฉันจะได้ค่าเหนื่อยเท่าไหร่

กษิตยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์

บ้านพักไร่วายุกูลตอนหัวค่ำ วายุเดินเข้ามาในบ้าน ไกรกูณฑ์เดินเข้ามาดัก กะหาเรื่องเต็มที่

ไกรกูณฑ์จ้องหน้า ตาดุ น้ำเสียงคาดคั้น

ใครใช้ให้คุณใหญ่ไปหาคุณกษิต

วายุหน้านิ่งไม่ตอบอะไร

คุณใหญ่ไม่อยากช่วย ก็อย่ามาขวางทาง นี่มันเรื่องส่วนตัวของผม คุณใหญ่ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย

พี่ทำไป เพราะหวังดี ไม่อยากให้น้อยถูกหลอก

ผมมั่นใจ ว่าผมรับมือนายกษิตได้ คนอย่างมันหลอกผมไม่ได้หรอก

น้อยตามเกมคนอย่างมันไม่ทันหรอก

ใช่สิ ผมมันไม่เก่งเหมือนคุณใหญ่ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่เพราะอะไรรู้มั้ยผมถึงเป็นแบบนี้ เพราะผมมีพี่แบบคุณใหญ่ไง พี่ที่ไม่เคยสนับสนุน ไม่เคยไว้ใจ ดีแต่ดูถูก คอยกันท่า ขัดขวางผมทุกอย่างฉ

ไกรกูณฑ์ระบายออกมาด้วยความเจ็บช้ำใจ วายุอึ้ง

น้อย...

คุณใหญ่เหนือกว่าผมก็แค่เรื่องงานเท่านั้นล่ะ นอกนั้นคุณใหญ่ไม่มีอะไรเทียบกับผมได้เลย คุณใหญ่ถึงพยายามกดผมเอาไว้ให้ได้ ทำไมผมจะดูคุณใหญ่ไม่ออก เพราะฉะนั้น อย่าพูดว่าหวังดีกับผมเลย ผมไม่เชื่อ

ไกรกูณฑ์พูดจบก็เดินปึงปังขึ้นบ้านไปสวนกับธราที่ยืนฟังอยู่ที่บันไดบ้าน

วายุจะตามไปอธิบาย

เดี๋ยวก่อนน้อย น้อยกำลังเข้าใจพี่ผิด

ปล่อยน้องไปก่อนเถอะใหญ่ พูดไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์

แต่ผมไม่เคยคิดแบบนี้กับน้อยเลยนะครับคุณท่าน

แม่เข้าใจ

ธราทำเป็นถอนใจส่ายหน้า

พรุ่งนี้ผมจะกลับกรุงเทพแล้วนะครับ

วายุเดินย้อนกลับไปนั่งที่โซฟา ธราตาเบิกโพลงขึ้นมา ไม่อยากให้ใหญ่กลับเพราะจะหาทางเล่นงานลำบาก แล้วเธอก็ปั้นยิ้ม เดินไปหา

อยู่เป็นเพื่อนแม่ก่อนได้มั้ยใหญ่ แล้วเราค่อยกลับพร้อมกัน

วายุชะงักไปเล็กน้อยหันมองธรา

ช่วงนี้แม่เครียดจังเลย แผลก็ยังเจ็บอยู่ อยากพักรักษาตัวให้พร้อมทั้งกายทั้งใจก่อนค่อยกลับกรุงเทพ

วายุมองธราด้วยความสงสารเห็นใจ เลื่อนมือไปจับกุมมือธราเอาไว้

ก็ได้ครับคุณท่าน

ธราทำเป็นน้ำตาคลอบีบมือใหญ่เอาไว้

ขอบใจมากลูก แม่ก็ได้ใหญ่นี่แหละที่พึ่งพิงได้ทุกเรื่อง ฝากผีฝากไข้ได้ เสียดายแม่ทำบุญมาน้อยไปหน่อย แม่เลยไม่ได้ใหญ่เป็นลูกในไส้แท้ๆ

ธราปล่อยให้น้ำตาไหลซึมออกมา ธราใจอ่อน สวมกอดธราเอาไว้

อย่าคิดแบบนี้สิครับคุณท่าน ผมรักคุณท่านมากนะครับ ชีวิตนี้ผมก็ไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากคุณท่านคนเดียว

ขอบใจมากใหญ่ ขอบใจลูกที่สุด

ธราปากพูดดี น้ำตาไหลพราก แต่แววตาฉายแววโหดเหี้ยมเกลียดชังออกมาจนน่ากลัว

อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.



กำลังโหลดความคิดเห็น...