xs
sm
md
lg

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 8

เผยแพร่:

ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 8

ชารีฟเล่าเรื่องให้มิเชลล์ฟังเป็นฉากๆ จนเห็นเป็นภาพเหตุการณ์อย่างละเอียด เริ่มจาก ตอนที่ชารีฟอยู่ที่กระโจมของเขา กำลังหารือกับนายพลมุสกัต สีหน้าชารีฟเครียดเหลือเกิน

“เรามาทบทวนรายละเอียดของงานครั้งนี้อีกที ศาสตราจารย์โมฮัมหมัดจะเดินทางมาผ่าตัดให้เจ้าชายโอมานในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ท่านจะต้องปลอมเป็นเขาและออกเดินทางไปแทนเขา ไปผ่าตัดเจ้าชายโอมาน และแทนที่จะผ่าตัด ท่านต้องฆ่าเจ้าชายแทน”
ชารีฟขมขื่น ซบหน้ากับฝ่ามือทั้งสองข้างพึมพำออกมา “ทำไมไม่เป็นคนอื่น”
“ทำไมไม่ให้คนอื่นไปน่ะหรือ ท่านราชองครักษ์ มีหลายเหตุผล ข้อที่หนึ่ง ทรงมั่นใจในฝีมือของท่าน มั่นใจความเฉลียวฉลาดรู้จักเอาตัวรอดของท่าน”
“นั่นคือดีหรือไม่ดี” ชารีฟตัดพ้อออกมาอีก
“ดีสิ...ดี ข้อสอง ไม่มีใครที่ทรงจะไว้ใจให้ทำงานนี้ได้ ต่อให้หาทั่วอานาอีซา”
ชารีฟทำหน้ายอมรับโดยดุษฎี
“ข้อสำคัญอยู่ที่ข้อสุดท้าย เพราะท่านมีเค้าโครงหน้าและรูปร่างเหมือนศาสตราจารย์โมฮัมหมัดมาก จนไม่มีใครจับได้”
ชารีฟจำต้องยอมรับ “เหตุผลทั้งสามข้อข้าพเจ้าปฏิเสธไม่ได้ แต่มีเหตุผลสำคัญมากที่ข้าพเจ้าต้องปฏิเสธกับองค์อาหเม็ดด้วยตัวเอง”
“ท่านว่าอะไรนะ ท่านจะปฏิเสธไม่รับทำงานนี้”
“ใช่ ข้าพเจ้าจะปฏิเสธไม่รับงานนี้”
“ท่านเดาได้หรือไม่ว่าองค์อาหเม็ดจะรับสั่งว่าอย่างไร”

ในกระโจมองค์อาหเม็ด แบ่งเป็นห้องบรรทมของสุลต่าน และห้องทรงงานส่วนพระองค์ด้วย โดยส่วนด้านนอกในกระโจม เป็นที่รับแขก
ในห้องทรงงานในกระโจมองค์อาหเม็ด เสียงองค์สุลต่านตบโต๊ะอย่างแรง จนเสียงก้องกังวาน ซ้อนกันหลายๆ ที ขนาดนายพลมุสกัตอยู่หน้าห้องถึงกับสะดุ้งสุดตัว
ส่วนด้านในชารีฟจ้องหน้าอาหเม็ด สีหน้าตัดสินใจแล้ว องค์อาหเม็ดกัดกรามแน่น พยายามระงับ อารมณ์ซึ่งใกล้เดือดอย่างสุดความสามารถ
และถึงตอนนี้องค์อาหเม็ดตรัสเสียงต่ำเข้ม “เจ้านั่นแหละต้องไป ไม่มีคนไปแทน”
“ข้าพองค์ขอรับโทษทัณฑ์ทุกอย่างที่จะทรงลงโทษ ยกเว้นสิ่งเดียวคือปลอมตัวเป็นศาสตราจารย์โมฮัมหมัดไปฆ่าโอมาน”
“และนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะให้เจ้าทำ...สิ่งเดียวเท่านั้น”
“ข้าพเจ้าขอขัดขืนพระบรมราชโองการพระเจ้าค่ะ”
องค์อาหเม็ดตบโต๊ะอีกสองสามที คราวนี้แรงและดังกว่าเมื่อกี้อีก
นายพลมุสกัตสะดุ้งมากกว่าเดิม
“บอกเหตุผลมา” สุ้มเสียงองค์อาหเม็ดจากเบาๆ แล้วดังขึ้นๆ จนสุดเสียง “บอกมาเหตุผลของเจ้าที่จะไม่ยอมทำในสิ่งที่ไม่มีใครทำได้...บอกมา” ท้ายคำสุรเสียงดังสุด และพูดเร็วปรื๋อ
“อย่างที่ทูล ฆ่าคนในสนามรบข้าพระองค์ฆ่าได้ ทหารกบฏหน้าห้องบรรทมสามคนวันที่เกิดเหตุการณ์กบฏนั้น ข้าพระองค์ก็ฆ่าได้เพราะมันเป็นเหตุจำเป็น แต่ฆ่าคนบนเตียงผ่าตัดในฐานะแพทย์ ข้าพระองค์ทำไม่ได้ ข้าพระองค์ไม่สามารถใช้วิชาชีพปลิดชีวิตคนไข้ขณะที่เขานอนรอคอย ข้าพระองค์เป็นหมอ คนไข้เห็นหมอย่อมต้องการหายไม่ใช่ต้องการตาย ข้าพระองค์เป็นแพทย์จริงๆ ไม่ใช่แพทย์ปลอม เหตุใดพระองค์จึงไม่ให้แพทย์ปลอมๆ ไปปฏิบัติงานใต้ดินลับสุดยอดครั้งนี้”
“พอแล้วเจ้าชารีฟ” องค์สุลต่านลุกขึ้นทันที “ข้าไม่ฟังเจ้าอีกแล้ว แต่ถ้าเจ้าไม่ทำงานใหญ่ครั้งนี้ ก็อย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก ทิ้งข้าไว้กลางทะเลทรายผืนนี้แล้ว เจ้าจะไปไหนก็ไป”
องค์อาหเม็ดกริ้วสุดขีด เดินออกไปทันที
ชารีฟพรวดไปดักข้างหน้า ลงนั่งราบกับพื้น ซาลามต่ำหน้าโขกกับพื้น ทว่าองค์อาหเม็ดเดินหลีกไปอย่างเลือดเย็น
ชารีฟ มองตาม แววตาผิดหวังเหลือเกิน

ที่หน้าห้องทรงงานขององค์อาหเม็ด ในกระโจม ที่แบ่งเป็นห้องบรรทมของสุลต่าน และห้องทรงงานส่วนพระองค์ด้วย โดยส่วนด้านนอกห้องในกระโจม เป็นที่รับแขก
นายพลมุสกัตกำลังอ้อนวอนอัลเลาะห์ ขณะองค์อาหเม็ดเดินออกมา มุสกัตหลบวูบ
สุลต่านเดินไปพูดไป “นายพลมุสกัต เจ้าก็สมควรตามชารีฟไป ข้าอยู่ได้กลางทะเลทรายนี้คนเดียว”
องค์อาหเม็ดลับตัวไปแล้ว นายพลมุสกัตยืนตะลึง ชารีฟโซเซออกมา
ชารีฟพยายามรวบรวมกำลังใจให้เข้มแข้ง จากไหล่ที่ห่อคอที่ตก ค่อยๆ หยัดยืนขึ้นเต็มตัว นายพลมุสกัตมองอย่างเข้าใจ และเห็นใจ
“ข้าพเจ้าจะวางหัวใจของแพทย์ไว้ที่นี้ และใช้หัวใจทหารให้เต็มตัวในการทำงานครั้งนี้”
นายพลมุสกัตตบบ่า “ดีมาก ชารีฟ ขอให้คิดเสมอว่าเราทุกคนเสี่ยงชีวิตครั้งนี้เพื่ออะไร ไม่ใช่เพื่อองค์อาหเม็ดแต่เพื่อชาติของเราแต่เพื่อชาวบ้านตาดำๆ ที่เราเคยพบ คนพวกนั้นลำบากเหลือเกินภายใต้อุ้งมือของเจ้าชายโอมาน สายของเราบอกว่าโอมานขูดรีดภาษีเพิ่มขึ้นเพื่อเอาเงินไปซื้ออาวุธ
“จะมีอาวุธไปทำไมในเมื่อราษฎรยังหิวโหย”
“นั่นแหละคือคำถามที่ไม่มีคำตอบ”

“ท่านรู้หรือไม่ท่านนายพลมุสกัต ว่าใครจะไปกับข้า”
เหตุการณ์ต่อมา เกิดขึ้นในคืนเดียวกันนั้น ม่านกระโจมที่พักของชารีฟ ถูกเปิดออก เห็นการิมยืนเด่นอยู่ บุคลิกลักษณะแตกต่างไปจากเดิม หนวดเคราขึ้นเต็มหน้า

ชารีฟจ้องแล้วลุกขึ้นเต็มแรง การิมทำความเคารพต่ำ สีหน้าตื่นเต้น
“การิม”
“ข้าพเจ้า…การิมได้รับคำสั่งให้ร่วมงานยิ่งใหญ่ที่สำคัญยิ่งและที่เป็นความลับสุดยอดกับท่านราชองครักษ์ ข้าพเจ้าภูมิใจและเป็นเกียรติที่สุดแม้ว่าจะถึงตายก็ยอม” การิมบอกด้วยเสียงเข้มแข็ง เป็นทางการ
ชารีฟเดินมาจับแขน “ลุกขึ้น เราบอกมไม่ถูกว่าดีใจแค่ไหนที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่”
สองคนกอดกันอย่างตื้นตันใจ
“เราภาวนาตลอดเวลาให้เจ้ารอดตาย รวมทั้งทหารอีกสองคน ที่เราให้ไปบ้านบิดาเราด้วย”
“ผมก็หวังเช่นนั้นครับท่านราชองครักษ์” การิมเปลี่ยนสรรพนามจากข้าพเจ้าเป็นผม
“ไหนเล่าไปซิการิม เจ้าหนีออกจากเมืองยังไง”
“ผมฆ่าทหารของเจ้าโอมานคนหนึ่ง แล้วแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าของมัน”
ชารีฟหัวเราะเบาๆ “ไม่น่าเชื่อว่าเราใช้วิธีการเดียวกัน แล้วยังไง เข้าไปร่วมรบกะมันด้วยหรือ”
“รบกับใครก็ไว้ชีวิตเขาทั้งนั้นขอรับท่าน ปล่อยไปหลายคน”
ชารีฟหัวเราะชอบใจ “เออ…ไส้ศึกอยู่ปลายจมูกมันยังไม่รู้”
“ทหารกอง....” การิมหัวเราะเหมือนกัน “ไม่เคยจำชื่อกองทหารนั่นได้เลย ชื่อยาวๆ น่ะครับ”
“กองรักษาการณ์ ลาดตระเวน สอดแนม อะไรทำนองนี้”
“ครับ กองนั่นน่ะครับ มีทหารมาจากทุกทิศทุกทาง มั่วไปหมด ไม่มีใครรู้ระเบียบวินัยของทหารซักคน ลุยไปข้างหน้าอย่างเดียว”
“ก็นั่นแหละที่โอมานต้องการ รู้จักฆ่าคนเท่านั้น”
สองคนลงนั่ง สีหน้าบ่งบอกทั้งเสียใจและเศร้าใจ
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ”
“ผมไปขอร่วมขบวนกับกองคาราวานที่เดินทางไปโอไอดะ”
“ทำไมถึงไปโอไอดะ มีตั้งหลายเมือง”
การิมมองชารีฟด้วยสายตาซื่อสัตย์มั่นคงดังเดิม เสียงสั่นด้วยความสะเทือนใจ “ผมภาวนา ขอให้พระอัลเลาะห์บันดาลให้ผมไปทางเดียวกับท่าน ผมรู้ว่าท่านต้องหาทางออกจากเมืองจนได้”
ชารีฟตบไหล่ แล้ววางนิ่งอยู่อย่างนั้น พยักหน้าแสดงความขอบใจด้วยท่าทางนั้น การิมไปรินน้ำจากเหยือกส่งให้ชารีฟ ชารีฟบอกขอบใจ
“แล้วมาถึงนี่ได้ยังไง”
“จากโอไอดะ ผมพบสายของนายพลมุสกัต เราเคยรู้จักกัน”
“โอ...เป็นโชคอย่างยิ่ง แล้วเจ้าไปไหนมา เรามาถึงหลายวันแล้ว”
“ผมออกลาดตระเวน เพิ่งกลับมาถึงเมื่อเช้านี้ นายพลมุสกัตบอกข่าวดีนี้ ผมดีใจเหลือเกินครับ ท่านราชองครักษ์”
“งานนี้เสี่ยงมากนะการิม เป็นหรือตายเท่ากัน”
“งานของท่านเสี่ยงกว่าผมหลายเท่า ท่านยังยอม ผมเป็นใครล่ะถึงจะยอมไม่ได้”


อีกเหตุการณ์ วันรุ่งขึ้น ที่ลานหน้ากระโจมที่ประทับขององค์อาหเม็ด
ทหารทั้งหมดยืนนิ่ง รอองค์อาหเม็ด โดยมีทหารแต่งชุดเบดูอินร้อยกว่าคน ยืนเข้าแถวห่างออกไป
องค์อาหเม็ดเดินออกมาจากกระโจม นายพลมุสกัต และนายพลท่านอื่นๆ นายพัน นายร้อย ยืนกันเต็มลาน
ทุกคนจ้องที่องค์อาหเม็ดที่กำลังเดินออกมา มายืนเด่นเป็นสง่า ทหารทุกคนทำความเคารพ ส่งเสียงเข้มแข็งฮึกเหิม
องค์อาหเม็ดพยักหน้ากับทุกคน แล้วชูมือให้เสียงอื้ออึงหยุดลง
“ขอให้ทุกคนเข้มแข็งและเชื่อเรา เราจะนำแผ่นดินฮิลฟารากลับมาให้พวกเราให้ได้ เราสัญญา”
เสียงร้องอื้ออึงดังขึ้นอีก ทุกคนชูมือ ส่งเสียงร้องเชียร์เซ็งแซ่

องค์อาหเม็ดเดินเข้าในกระโจม ชารีฟ นายพลมุสกัต การิม และนายทหารยศสูง 2-3 คนเดินตาม
เวลาต่อมา องค์อาหเม็ดประทับนั่งเป็นประธานอยู่แล้ว ทุกคนรายล้อมรอฟัง

“ชารีฟเจ้าจะต้องปลอมตัวเป็นศาสตราจารย์โมฮัมหมัด ดูหน้าเขาไว้”
ภาพใบหน้าศาสตราจารย์โมฮัมหมัด เห็นชัดๆ ต่อหน้าทุกคน ซึ่งยืนมองรูปนั้นนิ่งๆ อย่างใช้ความคิดกันทุกคน
“ศาสตราจารย์โมฮัมหมัดจะเดินทางมาผ่าตัดให้โอมานในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า” มุสกัตบอก
องค์อาหเม็ดเดินมาใกล้ชารีฟ ตบไหล่ “ดู ดูเขาให้เต็มตา”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เพราะเจ้าจะต้องปลอมเป็น “เขา” ให้แนบเนียนที่สุดจนกว่า...”
ทุกคนนิ่งฟัง
องค์อาหเม็ดบอก “...จนกว่าเจ้าจะฆ่าโอมานตายแล้ว
ทุกคนยืนสงบเงียบ
“ไหนทวนสิว่าแผนการเป็นอย่างไร”
ชารีฟอธิบาย “ข้าพระองค์ไปกับร้อยเอกการิม” พลางผายมือไปทางการิม
การิมก้มซาลามต่ำ ถวายการเคารพ
ชารีฟพูดต่อ “เราจะไปรถไฟจนถึงเมืองชายแดนเล็กๆ เมืองนี้” พลางจิ้มลงไปบนแผนที่ “ข้าพระองค์จะไปพบคนคนหนึ่ง คนคนนั้นที่จะพาไปสมัครงานเป็นคนรับใช้ที่บ้านของศาสตราจารย์โมฮัมหมัด ที่บ้านท่านศาสตราจารย์ ข้าพระองค์จะคอยสังเกตกิริยาท่าทีของเขาและทำให้เหมือนเขาให้มากที่สุด”
“ต่อจากนั้น...” สุลต่านถาม
“ข้าพระองค์จะออกเดินทางไปกับการิม”
องค์อาหเม็ดซัก “ไปไหน”
“ไปยังจุดที่ศาสตราจารย์โมฮัมหมัดจะเปลี่ยนจากเรือบินโดยสารธรรมดามาเปลี่ยนเป็นเครื่องบินส่วนพระองค์เพื่อบินไปฮิลฟาราเข้าห้องผ่าตัด ข้าพระองค์กับการิมจะรอเปลี่ยนตัวที่นั่น”
“อา...แผนการณ์ละเอียดลึกซึ้งดีเหลือเกิน แล้วยังไงต่อไป”
ชารีฟอธิบายแผน “ศาสตราจารย์จะถูกลักพาตัวไป ข้าพระองค์และการิมในฐานะหมอผู้ช่วยจะเดินทางเข้าฮิลฟาราแทน เริ่มงานผ่าตัด”
องค์สุลต่านชอบใจ “และฆ่ามัน ฮ่ะ..ฮ่ะ..ฮ่ะ เอาล่ะ ทีนี้แผนการของข้าสำหรับสนับสนุนการทำงานของเจ้านายพลมุสกัต”
นายพลมุสกัตอธิบาย “กองทัพของเราจะเข้ายึดฮิลฟารา หลังจากท่านราชองครักษ์และการิมเข้าไปในพระราชวัง และส่งสัญญาณพลุสีแดงให้รู้ว่าฆ่าโอมานได้แล้ว”
“ตลอดเวลาที่เจ้าอยู่ในวังกับโอมาน เจ้าต้องช่วยตัวเองชารีฟ ถ้าเกิดอะไรขึ้น อย่างเช่นเจ้ายังไม่ทันฆ่าโอมานเกิดสงสัยขึ้นมาหรือไอ้ทหารของมันคนใดคนหนึ่งเกิดสงสัย เจ้ากับการิมรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร”
“พระเจ้าค่ะ”
องค์อาหเม็ดหันมาอีกทาง “การิม”
“พระเจ้าค่ะ” การิมรับคำ
“ไหนบอกซิ ว่าจะทำอย่างไร”
ชารีฟกำลังจะพูด องค์อาหเม็ดโบกมือ “ทำอย่างไรก็ได้ ให้ปากเจ้าปิดสนิทไม่เอ่ยอะไรเลยที่เกี่ยวข้องกับกองทัพของเราที่จะบุกฮิลฟารา”
“ข้าพระองค์เป็นหมอ รู้วิธีที่จะทำให้ตัวเองตายหลายวิธีพระเจ้าค่ะ”
ขาดคำของชารีฟ ทั้งห้องนิ่งเงียบลง สีหน้าแต่ละคนเป็นไปตามอารมณ์ตน
องค์อาหเม็ดมีสีหน้าเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ส่งเสียงเข้ม “ฆ่าโอมานบนเตียงผ่าตัด”
ชารีฟก้มลงมองดูมือตัวเองที่ประสานกันในท่าแสดงความเคารพ คิดครวญในใจ
“องค์อัลเลาะห์ผู้ยิ่งใหญ่ มือสองข้างนี้เคยปฏิญาณว่าจะช่วยมนุษย์ที่เจ็บป่วยทั้งปวง ข้าปวดร้าวใจเหลือเกินที่จะต้องใช้มือทั้งสองข้างนี้ปลิดชีวิตคนในขณะที่เขากำลังอยู่ภายใต้ความช่วยเหลือของข้าพระองค์ ถึงโอมานสมควรตาย ข้าก็ไม่ควรฆ่าเขาบนเตียงคนไข้ อัลเลาะห์...พระผู้เป็นใหญ่แต่เพียงองค์เดียวในโลก ทรงพระกรุณาแก่ข้า ชารีฟบุตรแห่งเจ้าหญิงสุไบดา ผู้มีเลือดเดียวกันกับเจ้าชายโอมานด้วยเถิด ถึงโอมานจะมีเลือดผสมจากพระมารดาที่โหดเหี้ยม แต่ก็ยังมีเลือดแห่งราชวงศ์ฮิลฟาราปะปนอยู่ในองค์เช่นเดียวกับข้า ผู้มีเลือดแม่ในตัว ไม่มีงานครั้งใดที่ทรมานใจข้าเท่าครั้งนี้อีกแล้ว...องค์อัลเลาะห์... โปรดรับฟังคำวิงวอนจากข้าด้วย โปรดประทานหนทางที่งดงามกว่านี้เถิด อย่าให้ข้าต้องทำในสิ่งที่ฝืนความรู้สึกเลย”
“ชารีฟ...ชารีฟ... ชารีฟ” องค์อหเม็ดสุรเสียงดังสุดๆ
ชารีฟสะดุ้งสุดตัว
“เรารู้ใจเจ้า แต่...เจ้าไม่มีทางเลือกแล้ว มีแต่เราอาหเม็ดที่สามแห่งฮิลฟาราเท่านั้นเป็นผู้เลือกเจ้า”

ทุกคนมองชารีฟเป็นตาเดียวกัน
วันต่อมา รถไฟขบวนนั้นแล่นทะยานไป ผ่านทะเลทรายที่อ้างว้างไปจรดขอบฟ้าข้างหน้า ในโบกี้รถไฟชารีฟ สวมเสื้อคลุมสีน้ำตาลปอนๆ ผ้าโพกผมสีขาวมัวซัว

เสียงองค์อาหเม็ดประโยคสุดท้ายยังดังก้องอยู่ในหัวหูราชองครักษ์
“เรารู้ใจเจ้า แต่...เจ้าไม่มีทางเลือกแล้ว มีแต่เราอาหเม็ดที่สามแห่งฮิลฟาราเท่านั้นเป็นผู้เลือกเจ้า”
ชารีฟหน้าหมองหม่น มือกำแน่นและรู้สึกถึงแหวนที่สวมนิ้วอยู่ ชารีฟค่อยๆ ถอดแหวนออกจากนิ้วแล้วเอาใส่ชายเสื้อผูกเป็นเงื่อนตาย

ชารีฟคิดถึงมิเชลล์ เหตุการณ์ในคืนก่อนออกเดินทาง ที่เล่าเรื่องจบแล้วผุดขึ้นมา ตอนเดินทางอยู่บนรถไฟ
“โอ้...ชารีฟ... ชารีฟ ฉันรู้แล้วว่าท่านจะทุกข์ใจขนาดไหน...ท่านจะทำได้ หรือคะงานที่ต้องฝืนใจทำขนาดนี้”
“ไม่ได้...มิเชลล์ ฉันคงทำไม่ได้”
มิเชลล์มีสีหน้าตรึกตรองว่าจะปลอบโยนชารีฟ อย่างไร
“ขณะนี้...เวลานี้ มีวิธีเดียวที่จะฆ่าโอมานได้...วิธีเดียวเท่านั้น”
“ค่ะ” มิเชลล์มองหน้า จะฟังต่อ
“ถ้าเราหวังผลโดยรวดเร็ว ไม่เสียเลือดเนื้อของทหารอีกมากมาย ไม่นองเลือด...ไม่มีอะไรวุ่นวาย คือโอมานต้องตายบนเตียงผ่าตัด”
มิเชลล์ท้วง “ทหารของเจ้าชายโอมานอาจจะฆ่าท่าน”
“ทหารของโอมานส่วนใหญ่เป็นทหารรับจ้าง ไม่ใช่ทหารอาชีพ พอเห็นเจ้านายตายมันก็คงแขนขาอ่อนกันทุกคน ไม่มีใครกล้าสู้หรอก” ชารีฟบอก
“ชารีฟ ท่านจะทำหรือคะ”
“ไม่...ฉันไม่...แต่...” ชารีฟทอดถอนใจ “ไม่มีใครทำได้นอกจากฉัน”
“ท่านทำไม่ได้นะคะ อย่าทำเลย ท่านจะต้องเสียเกียรติภูมิของแพทย์ ถ้าท่านทำท่านจะเป็นแพทย์ไม่ได้อีกตลอดชีวิต”
ชารีฟกุมหัว ทุกข์ใจจริงๆ
“องค์อาหเม็ดกับประชาชนชาวฮิลฟาราทั้งหมด ท่านไม่ต้องคิดถึงหรอกค่ะ จะลำบากอยากแค้นยังไงท่านไม่ต้องเป็นห่วง ท่านต้องคิดถึงตัวท่านเองก่อน อย่าเพิ่งไปคิดถึงใคร”
ชารีฟนิ่งงันจ้องหน้ามิเชลล์ รู้ดีว่ามิเชลล์แกล้งพูด
มิเชลล์สารภาพทั้งหมดด้วยสีหน้า ว่าแกล้งพูด
“โอ มิเชลล์ เธอนั่นเองเป็นคนตัดสินชะตาชีวิตของฉัน คำพูดแค่นี้เอง เพราะฉันคิดถึงแต่ตัวฉัน”
“ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ...ตัวท่านนั้นแหละ ฉันพูดเพราะฉันรู้จักท่านดี”
ชารีฟกอด สีหน้าซาบซึ้งใจ
“ท่านใช้หัวใจแพทย์” มิเชลล์แตะแล้ววนมือที่หัวใจของชารีฟ “คิดอย่างเดียวท่านยังไม่ได้ใช้หัวใจของทหาร”
ชารีฟพยักหน้า
“ยังไม่ได้ใช้หัวใจของข้ารับใช้เบื้องพระบาทองค์อาหเม็ด”
ชารีฟประคองหน้ามิเชลล์ทั้งสองมือ จูบพรมไปทั่วหน้า พึมพำเสียงพร่า
“ฉันจะขาดเธอได้อย่างไร จะจากเธอไปได้อย่างไร แค่คิดว่าอาจจะตายจากเธอ...”
มิเชลล์แตะริมฝีปากกับปากชารีฟ ทันที เบาๆ แผ่วๆ รวดเร็วมากๆ แล้วโผเข้ากอดรอบคอชารีฟกระซิบข้างหู เสียงหนักแน่นมาก
“หยุดคิดนะคะ...ไม่ต้องคิดเลย ท่านจะไม่ตาย ท่านไม่มีวันตาย เพราะถ้าท่านตาย ฉันจะ...จะ ฉันต้องตายตามท่าน ฉันจะตายตามท่านขอให้ท่านจดจำไว้ให้ดี...จำ...ไว้...ให้...ดีนะคะ”

พร้อมกับคำพูดประโยคสุดท้าย มิเชลล์ถอนตัวออกมา มองจ้องหน้าชารีฟอย่างแน่วนิ่ง
 
อ่านต่อหน้า 2
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 8 (ต่อ)

คำพูดของมิเชลล์ประโยคนั้น ดังขึ้นมาหลอกหลอนชารีฟซ้ำไปซ้ำมา

“ถ้าท่านตาย ฉันจะ...จะ ฉันต้องตายตามท่านไป”
ชารีฟมีสีหน้าปวดร้าวในใจลึกๆ
“ท่านราชองครักษ์” การิมกระซิบเบาๆ
ชารีฟชำเลืองไปรอบตัว ชาวเมืองที่อยู่บนรถไฟนั่งๆ นอนๆ หลับบ้าง เด็กวัยรุ่นคุยกันที่ทางเดินใกล้บันได ทางลง ผู้ชายอีกคนหลับสนิท กรนเสียงดังมาก
การิมกระซิบอีก “ไม่มีใครได้ยินหรอก”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...เรียกใหม่”
“ชารีฟ” การิมทำสุ้มเสียงแบบคนชั้นต่ำ
“ฮื่อ”
“เมียข้าจวนจะคลอดแล้วนะ แกรู้หรือเปล่า”
“จริงหรือ คนที่เท่าไหร่”
“คนแรก”
“แม่เขาอยู่ที่ไหน...อานาอิซาเหรอ”
การิมพยักหน้า “ห่วงทั้งสองคนทั้งแม่ทั้งลูก” หน้าหมองลง
“ใครทำคลอดให้ล่ะ”
“หมอตำแยโบราณเลยล่ะ ความจริงข้าไม่น่าเล่าถึงเมียข้าให้ใครฟังหรอกมันผิดธรรมเนียมบ้านเรา...ผัวจะเอาเรื่องเมียมาเล่าให้ใครฟังไม่ได้เพราะมันผิดธรรมเนียม แต่แก...เป็น...” การิมพูดไม่มีเสียง “หมอ...ขอระบายหน่อย”
“เออ ระบายมาเถอะ” ชารีฟตบไหล่ “ข้าฟังได้ทุกอย่าง”
“เฮ้อ...อีกหน่อยงานเราเสร็จ แกกับข้าก็ต้องจากกันไป ข้า...ไม่รู้จะได้เห็นหน้าลูกหน้าเมียหรือเปล่า ส่วนแก...” การิมทำมือว่าสูงขึ้น...สูงขึ้นไป
“พูดเกินเหตุอย่าพูดอีกไม่ชอบฟัง เราสองคนลงเรือลำเดียวกันเท่าๆ กัน” เสียงชารีฟเบาลงทั้งประโยค “ไม่มีใครสูงต่ำทำงานให้เต็มที่...แค่นั้น อะไรจะตามมาไม่ต้องสนใจ”
การิมก้มหัวให้นิดๆ รับคำ
“ถึงสถานีอะไรเนี่ย...” ชารีฟมองชื่อ “ยังไม่ใช่ หิวมั้ย”
“รถไฟจอดรอรถสวน ลงไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า” การิมบอก

ที่สถานีรถไฟอันพลุกพล่าน เสียงหวูดดังยาว รถไฟแล่นเข้าจอดที่ชานชาลา และเห็นฝูงลาเดินผ่านไปช้าๆ ซึ่งบนหลังลาตัวหนึ่ง เด็กชายผิวคล้ำ สวมเสื้อคลุมยาวสีขาว เนื้อตัวมอมแมม กำลังกินแตงโมเห็นเนื้อแตงเต็มปากน้ำแตงโมไหลหยาดหยดลงมาสองมุมปาก
“แตงโมมันน่ากินจริง” การิมกลืนน้ำลาย
“โน่นไง” ชารีฟชี้มือไปทางหนึ่ง เห็นคนขายแตงโมกับแตงโมกองพะเนิน
“อา...วิเศษจริง”
ทั้งสองคนเดินผ่านผู้คนไปที่กองแตงโม สายตาชารีฟเหลือบชำเลืองมองดูรอบๆ แล้วหยิบเงินจากถุงหนังสกปรกที่เหน็บอยู่ข้างเข็มขัดมานับอย่างถี่ถ้วน นับแล้วนับอีก
“ทำท่าอยากจนแนบเนียนดีเหลือเกิน” การิมกระซิบอยู่ข้างๆ
“เราเป็นคนแปลกหน้า มีคนมองสังเกตเราอยู่ อาจเป็นตำรวจหรือทหารของโอมานก็ได้ พวกนี้เจ้าเล่ห์แสนกลทั้งนั้น”
“ไหน...อยู่ตรงไหนบ้าง” การิมทำท่าจะหันมามอง
“อย่าทำอย่างนั้น ระวังตัวหน่อย” ชารีฟเตือน
การิมทำท่าสนใจแตงโมเสียเต็มประดา ชารีฟเลยส่งเงินให้
“แกซื้อแตงโม ข้าจะไปซื้ออาหาร เห็นแล้วทางโน้นมีขนมปังไส้เนื้อย่าง”

ชารีฟเดินไปท่ามกลางผู้คนยากจนเหล่านั้น
ที่ร้านอาหารข้างถนน ซึ่งขายอาหารหลายอย่าง ชารีฟรู้สึกเหมือนมีใครมาเบียดจึงหันมาดู เห็นเด็กหนุ่มเบดูอินในชุดเสื้อคลุมมอซอสีน้ำตาล โสโครก บนหัวมีตะกร้าเก่าๆ ใส่ขนมปัง

เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีดำและลึก จ้องเขม็งมาที่หน้าชารีฟเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง “ช่วยซื้อหน่อย…สักก้อนก็ยังดี” พร้อมกับเบียดเข้ามาใกล้มากๆ
จนชารีฟเอนตัวหนี
“ถึงท่านไม่ซื้อ ข้าก็จะตามไปขายบนรถไฟอยู่แล้วน่า” เด็กหนุ่มบอกเป็นนัย
“ไม่ซื้อ อย่ายุ่งน่า...” ชารีฟดึงตัวเองห่างออกมา
“ช่วยคนยากคนจนนะนายท่าน” เด็กหนุ่มยื่นขนมปังให้แทบจะยัดใส่มือ หัวแม่มือข้างหนึ่งจิกเข้าไปในเนื้อขนมปัง นัยน์ตายังจ้องหน้าชารีฟเขม็ง
ชารีฟชักเอะใจ มองนัยน์ตาเป็นคำถาม แล้วหยิบเหรียญสองอันยื่นให้ รับขนมปังมา
“ซาลาม อาไลกุม” เด็กหนุ่มโค้งแล้วโค้งอีก แล้ววิ่งหายไป
ชารีฟบีบขนมปังในมือพบว่าแข็งโป๊ก
เด็กหนุ่มวิ่งไปถึงมุมตึก แล้วหายลับตัวไป แต่สักครู่ก็โผล่หน้ามาแอบดู เห็นชารีฟเอาขนมปังยัดใส่กระเป๋าเสื้อ เด็กหนุ่มจุ๊ปากจิ๊กจั๊กไม่พอใจ ลุ้นให้กิน
“วะ...กินสิ...กินขนมปัง...บิออก...บิออกดู”

ชารีฟรับขนมปังยัดใส่เนื้อย่าง 2 คู่ จากคนขายแล้วเดินกลับมาที่รถไฟ เด็กหนุ่มคนเดิมวิ่งออกมาอย่างเร็ว ชนเต็มแรงจนกระจาดขนมปังแตกกระจาย ตัวเองเสียหลักลงไปนั่งกับพื้น
“ชนข้าต้องให้เงินข้า” เด็กหนุ่มบอก
“ไอ้…” ชารีฟเงื้อมือจะเขกหัว “เด็กเวรนี่”
“เอาเงินมา ไอ้ผู้ใหญ่ซุ่มซ่าม” เด็กหนุ่มไม่ยอมรามือ
ชารีฟคว้าคอเสื้อเด็กหิ้วมา การิมยืนถือแตงโมคอยอยู่ที่รถไฟ เสียงหวูดรถไฟดังลั่น ชารีฟโยนเด็กหนุ่มกระเด็นไป ตัวเองจะขึ้นรถไฟ เด็กหนุ่มวิ่งมาคว้าขาชารีฟที่กำลังจะก้าวขึ้น ดึงไว้เต็มแรง ชารีฟจับราวไว้แล้วก็เลยเหมือนชักคะเย่อกัน
ชารีฟบอก “ปล่อย”
เด็กหนุ่มไม่ยอมปล่อย “กินขนมปัง ขึ้นราหรือยังครับท่าน”
การิมโมโห “ไอ้เด็กเวร ไอ้ผีเปรต”
เด็กหนุ่มย้ำคำ “ขนมปังขึ้นรา...เขียวเป็นจ้ำๆ ข้างในก็ปิ้งไม่สุก..ท่านรู้หรือเปล่าว่าพี่สาวของข้าเป็นคนทำ นางโง่แล้วก็เซ่อ..ขนมปังที่ขึ้นรา..เขียวเป็นจ้ำๆ เปิดข้างในดูซี..แป้งก็ไม่สุกสนิท กลืนไม่ลง ไม่ขายให้หมดนางก็จะตบเอา”
ชารีฟขมวดคิ้วดกดำของเขาอย่างครุ่นคิด รถไฟออกแล้ว ชารีฟกลับลงจากรถไฟไม่ยอมขึ้น
“ท่านทำอะไรน่ะ เราจะต้องกระโดดจับรถไฟให้ทัน กำหนดให้ลงสถานีข้างหน้าไม่ใช่รึ นี่ท่านมาเดินทอดน่องทำไมกัน” การิมงุนงุนสงสัย
ชารีฟไม่ตอบเดินไปตามถนนทรายซึ่งบัดนี้เงียบเชียบลงทีละน้อยๆ หยิบขนมปังในกระเป๋าขึ้นมาพลิกดูราเขียวเป็นจ้ำๆ และข้างในขาวด้าน ปิ้งไม่สุก
ชารีฟฉีกขนมปังก้อนนั้นอย่างรีบร้อน พึมพำเสียงเบาๆ ออกมาว่า
“นี่ไง…คำสั่งครั้งแรก ไม่น่าเชื่อว่าจะเร็วอย่างนี้” กระดาษสีขาวซ่อนอย่างมิดชิดที่ด้านในของขนมปังก้อนนั้น “สายของนายพลมุสกัตแจ้งด่วนมาว่าสถานีเล็กที่กำหนดให้ลง มีตำรวจและทหารคึกคัก คำสั่งเปลี่ยนให้เราออกจากเมืองนี้ด้วยรถบรรทุกแตงโมซึ่งจะเดินทางไปยังเมืองที่กำหนด”
“ถ้าอย่างนั้น เขาจะให้เราขึ้นรถบรรทุกคันไหน รถที่จะออกจากเมืองนี้ไปยังเมืองท่าชายทะเลมีเป็นขบวนยาวจะตาย แถมตำรวจทะเลทรายก็ตรวจตราซะขนาดนั้น” การิมบ่น

“อย่าเพิ่งตีโพยตีพายน่า การิมออกไปให้พ้นบริเวณรถไฟก่อน ต้องมีข่าวมาอีกซิน่า”
ชารีฟกับการิมเดินมาอีกจุด ตรงบริเวณมุมตึก ขอทานเงยหน้ามอง การิมผ่านไปแล้ว แต่ชารีฟสะดุดใจกับดวงตาคู่นั้นดำคมและแกร่งกร้าว ผิดกับสารรูปทรุดโทรมมอมแมมที่แสดงอยู่ภายนอก

ขอทานคนนั้นเอ่ยขึ้น
“ขนมปังขึ้นรา เขียวเป็นจ้ำ ข้างในปิ้งไม่สุก ขาวด้าน...ท่านกินไม่ได้ ขอให้คนแก่เป็นทานก็ยังดี”
ชารีฟเหลียวมองรอบๆ แล้วเดินไปหยุดยืนใกล้ๆ
“ขนมปังกระจาดนั้นหกหมดแล้ว นังพี่สาวของเด็กนั่นโง่และเซ่อ ขายไม่หมดนางก็จะตบเอาจริงหรือ”
ชารีฟนั่งลง ถามเสียงมีความหมาย
“จริง” ขอทานเสียงหนักแน่น แล้วลดเสียงแผ่วเบา “รถบรรทุกสีเขียวหมายเลขสี่สิบสอง คนขับชื่ออับดุลลา บอกเขาว่ามีขนมปังขึ้นราจะแบ่งให้อีกหนึ่งก้อน เขาจะพาท่านและผู้ช่วยไปเมืองท่า ระหว่างทางจงอย่าพูดเรื่องลับกับเขาเป็นอันขาด เขามีหน้าที่พาท่านไปส่งจนถึงเมืองท่านั้น” ขอทานกระซิบเสียงชัดเจน แล้วเจ้าขอทานผู้นั้นก็ก้มหน้าต่ำอยู่กับกระป๋องเก่าๆ ตรงหน้า
ชารีฟหยิบเหรียญเงินออกมาโยนให้ก่อนจะลุกขึ้น และเดินไปตามทางเบื้องหน้า การิมกระซิบ
“ข้าพเจ้าสงสัยว่าการผ่าตัดของเจ้าชายโอมาน เหตุใดจึงกินเวลาเตรียมการนานนัก โรคนี้รอได้หรือท่าน”
“ไม่มีกรณีรีบด่วนอะไรนักหรอกการิม เฮอร์เนียหรือไส้เลื่อนเป็นโรคที่รอได้ถ้ายังไม่ปวด เจ้าชายโอมานทรงเชื่อใจหมอคนนี้เท่านั้น การผ่าตัดจึงประวิงเวลาไปเกือบเดือน รอให้ศาสตราจารย์กลับจากต่างประเทศเสียก่อน เขาไปประชุมที่สวีเดน ปัญหาของเราอยู่ที่คนที่จะพาเราเข้าไปเป็นคนรับใช้ต่างหาก เขาจะยังจะช่วยเรารึเปล่า”
“ข้อนั้นหายห่วงเถิดท่าน บ้านของศาสตราจารย์คนสำคัญของเรามีคนรับใช้นับไม่ถ้วน เป็นบ้านโบราณเก่าแก่ สายของเราเป็นญาติสนิทกับหัวหน้าคนรับใช้ฝ่ายชาย เขาจะพาไปให้เป็นคนสนิทท่านศาสตราจารย์เองเลย ท่านจะได้สังเกตเขา ปลอมเป็นเขาได้อย่างแนบเนียน” การิมบอก
“งานนี้....พระผู้เป็นเจ้า...ต้องทำงานหนักด้วยเพื่อช่วยคนทั้งประเทศ”

ตรงลานรถบรรทุก ซึ่งจอดเรียงกันอยู่เป็นตับ สองคนเดินมาบริเวณนั้น สอดส่ายสายตาหารถเป้าหมาย
“สีเขียวเบอร์ 42” การิมทวนคำ
“จอดอยู่แถวโน้นแหละ ไปดูกันเถอะ” ชารีฟบอก
“มีทหารเดินตรวจ”
“ตามฉันมา ทำท่าปกติด้วย”

สองคนเดินใกล้ขบวนรถเข้าไปทุกที
ผู้คนขวักไขว่เนื่องจากเป็นด่านออกรถ ต่างเดินไปมาแทบจะชนกัน บางคนชนเข้าไปแล้วก็มี แสงอาทิตย์ลำสุดท้ายหายไปจากบริเวณนั้น ความมืดโรยตัวเข้ามาแทนที่

ชารีฟสอดส่ายสายตาไปตามหมายเลขอย่างร้อนรน “มืดแล้ว เร็ว...ช่วยกันดูการิมเดี๋ยวจะมองไม่เห็น”
รถบรรทุกเริ่มเคลื่อนออกจากบริเวณดังกล่าวทีละคัน ทิ้งฝุ่นทรายละเอียดฟุ้งอยู่เบื้องหลัง
“นั่น” การิมกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“ใช่” ชารีฟตอบมาด้วยเสียงตื่นเต้นเดียวกัน “เบอร์ 42 สีเขียว”
“คนขับนั่งรอเราอยู่แล้ว”
“ไปเถอะ”
ทั้งสองคนขยับไปอย่างเร็ว แต่แล้วต้องชะงักกึก หยุดโดยแรง เมื่อมีทหาร 2 คน เดินหักมุมสวนมาอย่างกะทันหัน ทหาร1ร้องโวยวายถาม
“เฮ้ย...ใครวะ”
ทหาร 2 เข้ามาซัก “มาเดินด้อมๆ มองๆ ทำไม”
ทหาร 1 เข้ามาจิกการิมให้เงยหน้าขึ้น
ไวเท่าความคิด ชารีฟแกล้งทำเป็นตาบอดทันที เงื้อมือเงอะงะไปข้างหน้า
“น้องชายข้า...เจ้าไปไหน อย่าทิ้งข้าไปนะ”
การิมไวพอกันรับลูกทันท่วงที “ถ้าแม่ไม่สั่งไว้ก่อนตาย ข้าจะไม่มีวันช่วยเหลือแกเลย ไอ้พี่ชายเฮงซวย...เกิดมาเป็นภาระจริงๆ”
ชารีฟร้องไห้สะอึกสะอื้นลงไปนั่งก้มหน้าต่ำท่าทางโศกเศร้าเหลือแสน ทหาร 2 คนเลย มองดูเผินๆ ไม่ใส่ใจมาก
“มันเป็นพี่ชาย...ตาบอด แม่สั่งให้ข้าเลี้ยงมันตลอดชีวิต ดูสิ...ท่าน นายร้อยทหารผู้เป็นใหญ่” การิมพูดป้อยอ
ทหาร 1 ออกอาการเขิน “เปล่า...ข้าไม่ใช่...”
ทหาร 2 ยืดอกรับยศนายร้อย “ใช่ ข้านายร้อยทหารแห่งกษัตริย์โอมาน”
ทหาร 1 เบิ๊ดกบาลเพื่อนไปทีหนึ่ง ทหาร 2 จ๋อย หัวเราะแหะๆ
“อยากเป็นนายร้อยว่ะ”
“เออ...งั้นแกสองคนไปได้” ทหาร 1 บอก
สองคนทำเป็นงกๆ เงิ่นๆ ไป
ทหาร 1 ดันเรียกไว้อีก “เดี๋ยว”
สองคนชะงักกึกหันมา ชารีฟแกล้งบิดต่อไขว่คว้าการิมไม่ให้หนี ส่วนการิมก็รับลูกทำท่ารำคาญ
“แกเป็นคนดี...ขอให้อัลเลาะห์คุ้มครอง” ทหาร 1 บอก
ทั้งสองคนทำท่าซาบซึ้งมาก คำนับรับคำ แล้วรีบหันหลังกลับอย่างรวดเร็วให้ทหาร พลางสบตากัน
“ความดีมีทุกแห่งในโลกนี้”

ชารีฟพึมพำ สองคนเดินไป

อ่านต่อหน้า 3 
ฟ้าจรดทราย ตอนที่ 8 (ต่อ)

ตรงบริเวณที่มีรถบรรทุกจอดอยู่หลายคัน เวลาตอนกลางคืน ชารีฟเดินเลียบขบวนรถหลายคันไปเรื่อยๆ การิมตามไปติดๆ

ชารีฟพึมพำ “รถสีเขียว เบอร์ 42”
แล้วมองไปเห็นเบอร์ 42 ติดอยู่ข้างรถสีเขียวคันหนึ่ง ชารีฟชะเง้อขึ้นไปดูที่คนขับ แต่ต้องตกใจ เมื่อเห็นเท้า คนขับรถคันนั้นลอยอยู่
อับดุลลา คนขับรถ นอนไขว่ห้าง ร้องเพลงภาษาอะไรมั่วๆ ฟังไม่รู้เรื่อง ชารีฟเคาะประตูรถเบาๆ
อับดุลลายังคงร้องเพลงอยู่อย่างนั้น ไม่สะดุ้งสะเทือนจนการิมชักโมโห ทำท่าจะลากเท้าอับดุลลาออกมา
ชารีฟห้ามไว้ แล้วดึงการิมห่างออกมา คอยทีอยู่
การิมกระซิบถาม “ทำไมล่ะท่าน”
ชารีฟทำหน้าปราม
การิมเปลี่ยนสำเนียงพูดเสียงดัง ทำท่าสนิทสนมกัน “เอาไงดีแก”
“เดี๋ยวมันก็มามองหาเราเองแหละ”
อับดุลลาร้องเพลงอยู่ แล้วหยุด นึกในใจ เอ๊ะทำไมเงียบไป เพราะรู้อยู่แล้วว่ามีคนมามอง สักครู่จึงค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น ชะโงกมอง ทุกอย่างเงียบงัน ไม่มีอะไรแถวนั้นเลย
อับดุลลาเปิดประตูรถ ค่อยๆ ยื่นหน้าออกมาแล้วกระโดดลงมา เดินอ้อมไปหลังรถตัวเอง เพื่ออ้อมกลับมาที่เก่า
อับดุลลาเดินไป จนเลี้ยวกลับมาที่เก่า แล้วต้องชะงัก เห็นชารีฟกับการิมยืนแอบๆ อยู่ อับดุลลาสะดุ้งสุดตัว
แต่รวบรวมสติ แล้วเดินผ่านช้าๆ
อับดุลลาพูดกับลมแล้ง “มีขนมปังรึเปล่า”
ชารีฟบอกทันที “มี แต่ขึ้นราเขียวเป็นจ้ำ เรามีเหลือจะแบ่งให้อีกก้อนเดียว”
อับดุลลารู้กันแล้ว
สักครู่หนึ่ง ผ้าใบข้างหลังรถบรรทุกถูกเปิดขึ้น
“ปีนขึ้นไปด้านหลังนี้ หลังกองสินค้านั่นมีช่องว่างพอจะนั่งซุกตัวได้ พวกท่านต้องนั่งอยู่ตรงนี้ไปไหนไม่ได้เลยนะ..ไปไหนไม่ได้จำไว้”
“เราไม่รู้จะไปไหนอยู่แล้ว” ชารีฟบอก
“สั่งไว้ก่อน สั่งไว้ก่อน” อับดุลลาพูดซ้ำๆ
“จะพาเราไปถึงไหน” การมถาม
“ถึงเมืองท่าข้างหน้า แล้วจะไปขึ้นเรือ..ไปขึ้นเรือนะ” อับดุลลาพูดซ้ำอีก
“ทำไมมัน
กำลังโหลดความคิดเห็น...