xs
sm
md
lg

โดมทอง ตอนที่ 15

เผยแพร่:

โดมทอง ตอนที่ 15

พันธุ์สูรย์เดินกลับเข้ามาในออฟฟิศอย่างเร็วรี่ สีหน้ากลัดกลุ้ม ดูกังวลหนัก 2 พี่น้องตามเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนใจเช่นกัน

“พันธุ์สูรย์! มีอะไรทำไมไม่พูดออกมา”
พันธุ์สูรย์หันกลับมาด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ
“พูดออกมาซิคะ พี่พันธุ์สูรย์” ลานนาคาดคั้น
“เพราะผม...”
“อะไร” ภูไทซัก
ลานนาซักอีก “อะไรคะ”
“เราต้องไปพบหลวงพ่อ” พันธุ์สูรย์บอกออกมาในที่สุด

บรรยากาศของวัดป่าแห่งนั้น เงียบสงบ และร่มเย็น ฝูงนกต่างเกาะและส่งเสียงร้องอยู่บนกิ่งไม้ พันธุ์สูรย์เดินนำภูไทและลานมาเรื่อยๆ แล้วสอดส่ายสายตามองหา
จนเจอพระรูปหนึ่งท่วงท่าดูสงบและสำรวมเหมือนพระนักปฏิบัติ กำลังนั่งภาวนาอยู่บนกุฏิไม้เก่าๆ พันธุ์สูรย์เข้าไปก้มกราบ เช่นเดียวกับเจ้าพี่ภูและเจ้าน้อง
พระรูปนั้นลืมตาขึ้น ถามด้วยท่าทีค่อนข้างคุ้นเคย “มาหาหลวงพ่อล่ะซี”
“ครับ...แต่หลวงพ่อไม่ได้อยู่ที่กุฏิ ผมก็เลยมาถามหลวงพ่อ” พันธุ์สูรย์บอก
“หลวงพ่อท่านอาพาธ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล...อาตมาจะส่งข่าวไปบอกโยม แต่ท่านห้ามไว้ ไม่อยากให้โยมต้องกังวล”
“ท่านเป็นอะไรหรือครับ” ภูไทเป็นฝ่ายซัก

3 คนพากันมาอยู่ที่โรงพยาบาลเด็กๆ เป็นโรงพยาบาลประจำตำบล ภูไทและลานนานั่งรอ และคุยปรึกษากันเงียบๆ อยู่ภายนอกอาคาร โดยมีชาวบ้านนั่งรอญาติ
สักครู่พันธุ์สูรย์จึงเดินออกมา สีหน้าค่อนข้างกังวล
“หลวงพ่อท่านเป็นยังไงบ้างคะ” ลานนาถามขึ้น
“ยังอยู่ในไอซียู หมอห้ามเยี่ยม ต้องดูอาการสัก 2-3 วันก่อน”
ลานนาถอนใจกลุ้มๆ
“งั้นกลับกันก่อนเถอะ” ภูไทว่า
พันธุ์สูรย์พยักหน้า นัยน์ตายังคงหนักใจ ด้วยความเป็นห่วงหลวงพ่อพันธุ์ผู้เป็นบิดา
“ท่านไม่เป็นอะไรหรอกน่า” ภูไทตบไหล่พันธุ์สูรย์เบาๆ เป็นเชิงปลอบ
สามคนเดินปลอบกันออกไป
เวลาผ่านไปอีกครู่หนึ่ง อุไรเดินนำภูไทและลานนาเข้าไปในห้องรับแขก แสงแขเดินเข้ามาในบริเวณนั้นทันที
“เจ้าลานนา...เจ้าภูไท”
“เรามาถามเรื่องวิรงรองน่ะครับ”
“เจ้าเลยต้องกังวลไปด้วย...นี่ทุกคนก็พยายามกันเต็มที่แล้ว แต่ก็ยังหาไม่พบ! ทีแรกยังนึกว่าอยู่ที่บ้านเจ้าเลย” แสงแขว่า
“เรายังไม่ทราบว่า วิกลับมาที่นี่ ... ดิฉันโทร.เข้ามือถือก็ไม่มีใครรับ” ลานนาบอก
“ที่บ้านเขาล่ะคะ เขาอาจจะกลับไปบ้านก็ได้” แสงแขถาม
“โทร.แล้วค่ะ...วิไม่ได้อยู่ที่บ้าน”
จู่ๆ ภูไทนึกได้ “ทำไมเราไม่ลองโทร.เช็คตามโรงแรม”
“จริงด้วย งั้นเรากลับไปที่บ้านดีกว่า ได้ความยังไงแล้วค่อยติดต่อมาที่นี่” ลานนาว่า
ภูไทพยักหน้า แล้วหันมาทางแสงแข
“ถ้าอย่างนั้น เรากลับกันก่อนนะครับ”
“ค่ะ...ขอบคุณมากค่ะ”
สองพี่น้องเดินย้อนไป
แสงแขหันมาทางอุไร “ทีหน้าทีหลังไม่ต้องเสนอหน้าเชิญใครเข้ามาอีก ได้ยินมั้ย”
“ได้ยินค่ะ”
แสงแขเดินออกไป
อุไรมองตามงงๆ “ไหนทีแรกเห็นเป็นห่วงแทบตายไง”

อุษานั่งซึมอยู่มุมหนึ่ง ก่อนอุไรจะเดินเข้ามา และตกใจเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางอุษา
“คุณอุษาเป็นอะไรหรือคะ”
อุษาน้ำตาร่วงทันที “ฉันกลุ้มใจ ถ้าเราหาตัววิรงรองไม่พบ...”อุษาใจหาย พูดต่อไม่ได้
“นั่นซีคะ...อุไรก็กลุ้มๆ อยู่เหมือนกัน เอ๊ะ หรือว่าผีลักซ่อน”
อุษาสะดุ้ง “ฮื้อ อุไรนี่”
“อ้าว เป็นไปได้นะคะ คุณวิเธอยิ่งชอบสืบโน่นสืบนี่อยู่ด้วย”
อุษาลุกขึ้นทันที
“อุไรไปด้วยค่ะ”

ครู่ต่อมาอุษาและอุไรเดินเข้ามาในห้องเก็บภาพบรรพบุรุษ โดยที่อุไรถือธูป เทียน และไม้ขีดไฟมาด้วย
2 คนทรุดตัวลงคุก เข่า จัดการจุดธูป 1 ดอก อุษารับธูปจากอุไรแล้วไหว้ขอให้ช่วย ไม่ต้องพูดออกมา 2 คนขอกันอยู่ในใจ
แสงแขเดินผ่านมาแล้วหยุดมอง เพราะไม่ได้ปิดประตู
อุษาดูแน่วแน่ เช่นเดียวกับอุไรซึ่งพนมมือ ก้มหน้าเช่นกัน
แสงแขยิ้มเยาะ แล้วเดินหนีไป

ขณะเดียวกันโอบอ้อมกำลังนวดขาให้ท่านผู้หญิงอยู่ในห้อง
แสงแขเดินเข้ามา แล้วปิดประตูเบาๆ
“พี่อุษาจุดธูปบนบานดวงวิญญาณบรรพบุรุษแล้วค่ะ”
ท่านผู้หญิงเยาะเย้ย “ถ้าเป็นบรรพบุรุษนังพลับพลึงกับท่านเจ้าคุณละก็ ตัวเองยังช่วยไม่ได้เลย ส่วนบรรพบุรุษอื่นๆ ก็คงไปเกิดใหม่กันหมดแล้ว...ตาลบมาหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ”
“เดี๋ยวมาก็คงวุ่นวายใหญ่ไปอีกสักพักนึง โอบ...ไปบอกอุษาซิว่า กลางวันนี้ฉันอยากกินข้าวต้มกับปลาสลิดทอดกรอบ”
“ท่านผู้หญิงยังเคี้ยวไหวหรือเจ้าคะ” โอบอ้อมปากดี
ท่านผู้หญิงจ้องหน้าเขม็ง
โอบอ้อมหน้าเจื่อนจืด แล้วก้มกราบ “ขอประทานโทษเจ้าค่ะ” ก่อนจะคลานออกไป
“นังโอบมันขาดๆ เกินๆ แกต้องคอยคุมมันไว้ให้ดี ! พวกพี่ชายมันก็เหมือนกัน”
“ได้ค่ะ คุณย่า...เอ้อ...แล้วเรื่องคุณลบกับแขล่ะคะ”
“งานนี้แกช่วยฉันได้มาก! เอาเป็นว่าฉันจะไม่ขัดขวางแกก็แล้วกัน เชิญแกจับตาลบได้ตามสบาย”
“ขอบคุณมากค่ะ คุณย่า”
ท่านผู้หญิงรู้คำตอบอยู่แล้วว่าอดิศวร์ต้องปฏิเสธ มีสีหน้าแววตาเย้ยหยันแสงแขเต็มที่

ที่ห้องใต้โดม วิรงรองค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง จากที่ร้องไห้เสียจนอ่อนเพลียหลับไป
วิรงรองค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ตั้งสติทบทวนความทรงจำ ภาพตอนแสงมาตามว่าท่านผู้หญิงไม่สบายผุดขึ้นมาในห้วงคิด
อารมตกใจวิรงรองรีบตามแสงแขลงไป ขณะบันไดจะตรงไปห้องท่านผู้หญิง แต่แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง
วิรงรองดึงตัวเองกลับมา ยกมือลูบศีรษะตรงที่ถูกอ๊อดตี แล้วนิ่วหน้าร้องเบาๆ ด้วยยังรู้สึกเจ็บไม่หาย
ที่บริเวณนั้น มีเลือดแห้งเกรอะกรังวิรงรองสะท้อนใจพึมพำออกมา
“คุณแสงแข...ความหึงหวงทำให้คนบางคนทำร้ายคนอื่นอย่างอำมหิตได้ขนาดนี้เชียวหรือ” วิรงรองนิ่งคิดแล้วมองไปในความมืดสลัวโดยรอบอย่างพิจารณา “แล้วนี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน”
วิรงรองค่อยๆ ลุกขึ้นเดินสำรวจภายในนั้น หยากไย่ใยแมงมุม และฝุ่นหนาเตอะ ขณะเดินๆ อยู่วิรงรองสะดุดอะไรอย่างหนึ่ง จนหน้าคะมำ วิรงรองก้มลงหยิบขึ้นมาดู
จากแสงสว่างที่ลอดเข้ามารำไร แต่ก็ทำให้เห็นได้ค่อนข้างชัดเจนว่าเป็นกระดูกแขนของมนุษย์
วิรงรองกรีดร้องแล้วขว้างทิ้งด้วยความตกใจกลัว พร้อมกับถดถอยไปนั่งมุมห้อง ปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นสะท้าน

เวลาผ่านไปอีกระยะหนึ่งแล้ว อดิศวร์เรียกประชุม ทุกคนที่อาศัยในเขตโดมทองมากันพร้อมหน้าในห้องนั่งเล่น
“ถ้าวิรงรองออกไปจากบ้าน มันก็ต้องมีคนเห็นบ้างซิ”
ทุกคนก้มหน้านิ่งกันไปหมด
ท่านผู้หญิงซึ่งนั่งรถเข็นมองออกไปจากหน้าต่างห้องนั่งเล่นยิ้มนิดๆ สีหน้าเหมือนเริ่มทบทวนเหตุการณ์ในอดีตแบบเดียวกันนี้ที่เคยเกิดขึ้นที่นี่ ตอนที่เจ้าพระยาสรรักษ์ไกรณรงค์ รู้ว่าพลับพลึงหายตัวไป
ภาพของอดิศวร์กับหมู่มวลคนงาน คนรับใช้ หายไป กลายเป็นท่านเจ้าคุณกับหมู่มวลบ่าวไพร่แทนที่ รวมทั้งนายพันธุ์ ปู่ของพันธุ์สูรย์ที่ยังหนุ่มแน่น
“แล้วอย่างนี้ข้าจะไว้ใจใครได้” ท่านเจ้าคุณเอ่ยขึ้นเสียงดัง
บ่าวไพร่แต่ละคนก้มหน้า ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“ไอ้พันธุ์”
“ขอรับ...ท่านเจ้าคุณ”
“ข้าอุตส่าห์ไว้ใจให้เอ็งดูแล โดมทอง ขณะที่ข้าไม่อยู่ ... แต่เอ็งก็ปล่อยให้คุณพลับพลึงหายไปได้”
พันธุ์เงยหน้าขึ้น ทำท่าจะพูด แต่ที่ม่านหน้าต่าง ตรงห้องนั่งเล่นไหวๆ เหมือนมีคนแอบมองอยู่
“เอ็งจะแก้ตัวว่ายังไงฮึ! ไอ้พันธุ์”
ภาพเหตุการณ์นั้นซ้อนทับเหตุการณ์ในยามนี้ ที่อดิศวร์กำลังมองกราดไปทั่วทุกคน ก่อนจะมาหยุดที่นายสม
“ว่าไง สม”
“ผมไม่เห็นจริงๆ ครับว่า คุณหนูออกไปจากโดมทอง ตอนไหน” สมบอก ?
“พวกเราทุกคนไม่มีใครคิดจริงๆ ค่ะว่า วิรงรองจะหนีไป เพราะก่อนหน้านั้นเขาก็ดูเป็นปกติดี .... ไม่ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับใครเลย” แสงแขบอก
อดิศวร์เดินกลับเข้าบ้านอย่างหัวเสีย

ครู่ต่อมาอดิศวร์เดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยความหงุดหงิดพลุ่งพล่าน เสียงโทรศัพท์บ้านบนโต๊ะดังขึ้น อดิศวร์รีบเดินไปรับด้วยสีหน้ามีความหวังขึ้นมา
“วิรงรอง”
“นี่ผมเอง ภูไท” เสียงเจ้าภูไทดังลอดออกมา
“ผมยังไม่ว่าง...”
ภูไทซึ่งอยู่ที่ออฟฟิศในคุ้ม ขัดขึ้นทันที
“ผมจะโทร.มาบอกว่า ผมให้คนเช็คตามโรงแรม...รีสอร์ท...สายการบินหมดแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววน้องวิ”
อดิศวร์เริ่มพาล “แล้วผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าวิรงรองไม่ได้อยู่กับคุณ”
“คุณก็มาค้นดูได้”
“คุณไม่โง่พอที่จะให้วิรงรองพักที่นั่นหรอก”
“คุณจะคิดยังไงก็ตามใจ แต่ขอบอกว่า ทุกคนที่บ้านผมก็กำลังช่วยกันตามหาน้องวิเหมือนกัน”
ภูไทวางสายโทรศัพท์ไป ลานนาที่อยู่ด้วยถสมทันที
“เขาว่ายังไงหรือคะ !
“เขาก็หาว่าเรานั่นแหละที่ซ่อนวิรงรองไว้”
“บ้า! นี่ถ้าวิไม่ใช่เพื่อนรักของน้อง...น้องจะไม่ช่วยตามหาแล้วละค่ะ”
ฟากอดิศวร์เดินกลับไปกลับมาหงุดหงิด จนสักครู่หนึ่ง มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น
“ฉันยังไม่อยากพบใคร”
“คุณย่าให้มาตามคุณลบไปพบค่ะ” เสียงแสงแขดังเข้ามา
อดิศวร์ถอนใจเฮือก

ท่านผู้หญิงเอ่ยขึ้นทันทีที่อดิศวร์มาถึง “ย่าเสียใจจริงๆ นะตาลบ ที่ย่าเป็นต้นเหตุให้ เอ้อ...วิรงรองหนีไป” หญิงชรามารยา ทำเสียงสั่นเหมือนจะร้องไห้ “ย่าเสียใจ”
อดิศวร์ปลอบแบบแกนๆ เพราะมัวกลุ้มใจ “ไม่ใช่หรอกครับ...เพราะระยะหลังๆ มานี่ คุณย่าดีกับเขามาก”
“แต่ย่าก็เคยร้ายมาก...เขาคงไม่ไว้ใจย่า”
แสงแขรับมุกทันที “คุณย่าขา...ไม่มีใครโทษคุณย่าเลยค่ะ”
“ถึงไม่มีใครโทษ...แต่ฉันก็โทษตัวเอง...”
“คุณย่าอยู่กับแสงแขก่อนนะครับ...ผมจะไปตามหาเขาต่อ”
“ไปเถอะ .... รีบไปเลยลูก”
อดิศวร์รีบลุกออกไป ประตูปิดลง ท่านผู้หญิงพูดต่อ
“แต่ขออย่าให้มาพบเลย”
ท่านผู้หญิงหัวเราะลั่นอย่างสะใจ
แสงแขมองท่าทีหัวเราะอันน่ากลัวนั้นอย่างวาดๆ

ด้านวิรงรองเช็ดน้ำหูน้ำตา แล้วลุกขึ้นเพ่งมองอย่างตั้งสติ สายตาที่เริ่มคุ้นชินกับความมืด ทำให้มองเห็นกระดูก และกระโหลกผุๆ ด้วยกาลเวลา กระจัดกระจาย ซึ่งเป็นของพวกนักดนตรี
ตรงบริเวณนั้นยังมีเครื่องดนตรีที่เก่าจนผุพังตามกาลเวลา เกลื่อนอยู่
วิรงรองทรุดตัวลง เอามือลูบไปตามระนาดอย่างแผ่วเบาแล้วหลับตาลง
ภาพเหตุการณ์ตอนมาถึงที่โดมทองใหม่ๆ วิรงรองได้ยินเสียงดนตรีไทยแว่วมา ผุดขึ้นในหัว
“หมายความว่า เสียงดนตรีมาจากที่นี่ เป็นไปไม่ได้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”

ตกตอนกลางคืนท้องฟ้าคืนเดือนแรม เต็มไปด้วยดวงดาวส่องแสงระยิบระยับ
แสงแขเปิดประตูเข้ามาภายในห้องท่านผู้หญิง ด้วยดวงตาสดใสเต็มไปด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องของผู้มีชัยชนะ
“นังโอบล่ะ!…นี่แกคงไม่ได้คิดจะมานอนเป็นเพื่อนฉันหรอกนะ” ท่านผู้หญิงถาม
“แน่นอนค่ะ เพราะเดี๋ยวนี้ แขไม่ใช่ทาสคุณย่าแล้ว” แสงแขพูดเสียงกร้าว
ท่านผู้หญิงมองจ้องแสงแขนัยน์ตาขุ่น
“แขมายื่นข้อเสนอ”
“ข้อเสนออะไรของแก”
“คุณย่าต้องทำให้คุณลบแต่งงานกับแขให้ได้ แขให้เวลา 7 วัน อ๊ะ 10 วันดีกว่า นังวิรงรองจะได้กลายเป็นศพไปแล้ว ...ให้การอะไรไม่ได้” แสงแขบอกอย่างลำพอง
ท่านผู้หญิงนัยน์ตาวาววับ “มันจะมากไปแล้วนังหิ่งห้อย! อย่างแกน่ะชื่อแสงแขมันสว่างไป...มันดีเกินไป! ต้องเปลี่ยนเป็นนังหิ่งห้อยนั่นแหละถึงจะเหมาะ”
“งั้นคุณย่าก็ต้องเปลี่ยนเหมือนกัน! ชื่อมณฑาน่ะ เขาถือเป็นดอกไม้สวรรค์...ทั้งสวยทั้งหอมและสูงส่ง ไม่เหมาะกับนังแม่มดร้ายอย่างคุณย่า”
“อีแสงแข” ท่านผู้หญิงตวาดลั่น
แสงแขไม่ยี่หระ “ตกลงว่าภายใน 7 วัน คุณย่าต้องทำให้แสงแขคนนี้หรือจะเรียกว่านังหิ่งห้อยก็ตามใจ แต่งงานกับคุณลบและกลายเป็นคุณผู้หญิงของโดมทองให้ได้ ...ไม่อย่างนั้น คุณลบจะได้รับรู้ว่า คุณย่าน้อยพลับพลึงกับนังวิรงรองหายไปไหน”
ท่านผู้หญิงท้า “บอกเลย บอกไปเลย เพราะแกเองก็คือผู้สมรู้ร่วมคิด”
“แล้วคุณย่าคิดว่าแขจะโง่ยอมให้คุณย่าใส่ร้ายได้ฝ่ายเดียวหรือคะ แล้วที่สำคัญที่สุด คุณย่าเป็นคนจับคุณย่าน้อย...”
“ใครที่ไหนเขาจะเชื่อแก”
“นอกจากซากนังวิรงรองแล้ว...คุณย่ากล้ายืนยันไหมล่ะคะว่า จะไม่มีซากของคนอื่นอีก ส่วนแขก็จะเป็นแค่เหยื่อที่ถูกบังคับ ถูกกดหัวมานาน จนกลัวคุณย่าลนลานเหมือนคนอื่นๆ ในบ้านนี้ เป็นยังไงล่ะคะ!…เหนือฟ้ายังมีฟ้า...เหนือคุณย่ายังมีแสงแข”
ท่านผู้หญิงทำท่าเหมือนจะกระอักเป็นเลือด ขณะที่แสงหัวเราะชอบอกชอบใจ

ฝ่ายวิรงรองกำลังกวาดสายตาที่ชินกับความมืดมากขึ้น กอปรกับเริ่มตั้งสติได้ มองไปอีกอย่างสำรวจตรวจตรา
สายตาไปหยุดที่มุมหนึ่งของห้อง ที่มีเตียงเก่าๆ ตั้งอยู่
วิรงรองค่อยๆ เดินไปที่เตียงนั้น บนเตียงมีฝุ่นหนาเตอะจนแทบมองไม่เห็นที่นอน มองสำรวจตรวจตรา จนเห็นเป็นผ้าห่มอยู่ใต้ฝุ่น และหยากไย่พวกนั้น
วิรงรองเลื่อนผ้าห่มผืนนั้นออกเบาๆ เพื่อไม่ให้ฝุ่นกระจาย แต่แล้วถึงกับผงะ เบิกตากว้าง เมื่อเห็นโครงกระดูก ที่มีเศษผ้าเก่าๆ ขาดติดอยู่บางส่วนนอนอยู่
วิรงรองมองเรื่อยไปที่ขาแล้วสะดุ้ง เมื่อพบว่าข้อเท้านั้นถูกล่ามไว้ด้วยโซ่ซึ่งคล้องไว้กับขาเตียงอีกที วิรงรองหลับตาลง ภาพเหตการณ์ตอนที่ได้ยินเสียงลากโซ่กลางดึกในบางค่ำคืนผุดขึ้นมาทันที
วิรงรองลืมตาขึ้น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้สึกตัว ด้วยเกิดความเวทนาสูงสุด จากนั้นจึงค่อยๆ ทรุดตัวลง คุกเข่าแล้วก้มกราบ
“คุณพลับพลึง...คุณพลับพลึงไม่ได้หนีไปไหนอย่างที่ใครๆ สันนิษฐาน หรือที่ท่านผู้หญิงพยายามบอก...ในขณะที่ท่านเจ้าคุณตามหาแทบพลิกแผ่นดิน ท่านไม่ได้สังหรณ์เลยสักนิดว่าคุณพลับพลึงถูกล่ามโซ่อยู่ในห้องนี้ และต้องเสียชีวิตอย่างทุกข์ทรมาน”
ภาพอีกเหตุการณ์ผุดขึ้นมาแทน ในขณะที่วิรงรองอยู่ในห้องพัก แล้วลุกขึ้นมาดูเจ้าคุณนั่งรถม้ามาหยุดใต้หน้าต่าง แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปที่หน้าต่างโดม
“ผู้ชายคนนั้นคือท่านเจ้าคุณจริงๆ ที่ขับรถม้ามารอคุณพลับพลึงอยู่ใต้หน้าต่างโดม”
วิรงรองซึ่งยามนี้ความกลัวจับใจ จนสลายกลายเป็นความเวทนาจับจิต ค่อยๆ ยื่นมือไปปัดหยากไย่ออกจากบริเวณ
กระโหลกพลับพลึง
“ใครกันที่ใจดำอำมหิตกับคุณพลับพลึงได้ถึงเพียงนี้”
ภาพเหตุการณ์ตอนเจอกับท่านผู้หญิงสรรักษ์ครั้งแรก แล้วท่านร้องกรี๊ดไล่ตะเพิดเธอออกไป เข้ามาในห้วงความคิด
เมื่อภาพเลือนหาย วิรงรองรู้ทันที
“ท่านผู้หญิง” วิรงรองนิ่งคิดอย่างขมขื่น “...ทำไมถึงได้อำมหิตนัก...อำมหิตขนาดทำกับน้องแท้ๆ ได้ลงคอ”
วิรงรอเดินกลับมานั่งลงที่เดิม แล้วทอดสายตามองไปที่เตียง ถอนใจยาว น้ำตาซึมออกมาอีก
“อีกไม่นาน เราก็จะมีสภาพเหมือนคุณพลับพลึงแล้วก็โครงกระดูกเหล่านี้”
วิรงรองเศร้าสะเทือนใจเป็นที่สุด

เวลาดึกสงัด ภายนอกโดมทองดูเวิ้งว้างวังเวง และน่ากลัว แสงแขในชุดนอนเดินถือเชิงเทียนมาตามทางเดิน ตรงมาที่ห้องทำงานอดิศวร์
แสงแขค่อยๆ หมุนลูกบิดเปิดประตูเข้าไปอย่างแผ่วเบา
แสงแขค่อยๆ ปิดประตูลงเบาๆ แล้วเดินมาที่โต๊ะทำงานซึ่งจากแสงเทียน เห็นอดิศวร์นั่งฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะในชุดเดิม และผล็อยหลับด้วยความอ่อนเพลียจากการพยายามตามหาวิรงรอง
แสงแขวางเชิงเทียนลงบนโต๊ะ แล้วอ้อมมาคุกเข่าลง โอบแขนไปรอบเอวอดิศวร์อย่างชื่นอกชื่นใจ
“คุณลบขา...”
อดิศวร์ขยับตัวนิดๆ
“แขรักคุณลบ...รักมากเหลือเกิน”
อดิศวร์ตื่น เงยหน้าขึ้นงงๆ
“แสงแข...”
แสงแขเคลิ้มเผยอหน้าขึ้นไปจูบบริเวณแก้มเพ้อพร่ำ “แขรักคุณลบ...”
พร้อมกันนั้นแสงแขเลื่อนริมฝีปากจะมาที่ปากอดิศวร์อยู่แล้ว
อดิศวร์ผุดลุกขึ้นทันที เหมือนรู้สึกตัวเต็มที่แล้ว บอกเสียงขุ่น
“กลับไปห้องเดี๋ยวนี้”
แสงแขลุกขึ้น “คุณลบอย่าไล่แขเลยค่ะ แขรักคุณลบ”
อดิศวร์พยายามตั้งสติใหม่ “ฟังนะ...เธอเป็นน้องสาวของพี่เหมือนอุษา...พี่จะคิดเป็นอื่นไม่ได้...เราเป็นพี่น้องกัน”
แสงแขเปลี่ยนท่าที “ไม่ต้องมาอ้างพี่อ้างน้อง! เพราะอีนังวิรงรองใช่ไหมคะ มันหนีตามใครไปแล้วก็ไม่รู้ คุณลบอย่าเสียเวลารอมันอยู่เลย” สีหน้าแววตากร้าวขณะบอก “แต่แขสิคะ...แขยังอยู่”
“เธอเป็นอะไรไปน่ะ” อดิศวร์เสียงขุ่น
แสงแขไม่สนสีหน้าท่าทางอีกฝ่าย “แขมีเลือดมีเนื้อ...มีหัวใจที่มอบให้คุณลบมานานแล้ว...แขพร้อมที่จะแทนที่วิรงรองให้คุณลบ”
“แต่เธอไม่ใช่วิรงรอง...เธอเป็นน้องของพี่”
อดิศวร์เสียงดังขึ้น พร้อมกับเดินไปที่ประตู แล้วเปิดออก พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง
“กลับไปห้องเธอเดี๋ยวนี้”
แสงแขสะอื้นฮักๆ เสียใจเหลือแสน ออกมาทันที “คุณลบ”
“กลับไปคิดทบทวนให้ดี แล้วเธอจะเข้าใจ”
แสงแขสะอึกสะอื้นมาที่ประตู แล้วโผกอดอดิศวร์ ร้องไห้ราวกับคนหัวใจสลาย
“คุณลบขา...คุณลบอย่าใจร้ายไล่แขไปเลยนะคะ...คุณลบไม่ต้องยกย่องแขเป็นเมียออกหน้าออกตาก็ได้”
อดิศวร์จับไหล่แสงแขดึงออกห่าง
“เหลวไหลใหญ่แล้ว! จำไว้ให้ขึ้นใจว่า เธอเป็นน้องพี่!”
แสงแขยกมือปิดหน้าสะอึกสะอื้น
“ไป...กลับไปห้อง...แล้วคิดให้ดี”
อดิศวร์จูงแสงแขออกไป แล้วปิดประตูลง ถอนใจยาว

แสงแขเดินเข้ามาในห้องตัวเอง แล้วปิดประตู ยังคงร้องไห้อย่างหนัก
“คุณลบใจร้าย! ใจร้ายที่สุด! ขับไล่ไสส่งแขได้ลงคอ”
แสงเดินมาทรุดตัวลงนั่งบนเตียง นัยน์ตาเป็นประกายกร้าวขึ้น
“เชิญรอนังวิรงรองไปเถอะ รอจนตายไปทั้งสองคนเหมือนคุณปู่กับคุณย่าน้อย ฉันจะคอยสมน้ำหน้าพวกแกเหมือนนังแม่มดนั่น”
แสงแขเปลี่ยนมาเป็นหัวเราะอย่างสะใจเหมือนคนบ้า

อดิศวร์เดินเข้ามาในห้องนอนท่ามกลางความมืด ตรงไปเปิดโคมไฟหัวเตียงอย่างคุ้นชิน แล้วจึงเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองออกไป แลเห็นอาณาเขตโดมทองดูอ้างว้าง วังเวง ก็ยิ่งคิดถึงคู่หมั้นผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
“วิรงรอง...เธออยู่ที่ไหน...จะไปทำไมไม่บอกไม่กล่าว...ทิ้งให้ฉันต้องทุกข์ทรมาน”
ภาพหวานชื่นของสองคน ตั้งแต่พบกันครั้งแรกๆ ทะเลาะกัน ดีกัน ผุดเข้ามาในห้วงความคิดอดิศวร์เป็นระลอก
ครั้นพอภาพจำเหล่านั้นเลือนหาย อดิศวร์ก็มีสีหน้าเคร่งขรึม สะเทือนใจใหญ่หลวง

ดวงจันทร์ข้างขึ้นส่องแสงอ่อนๆ ดูซีดเซียว ท่ามกลางท้องฟ้าที่ร้องคำรามเสียงครืนครันเหมือนฝนจะตก
วิรงรองยังติดอยู่ในห้องๆ หนึ่ง พยายามร้องให้ช่วยและหาทางออกด้วยสีหน้าหวาดกลัวตื่นตระหนก
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย”
ฟ้าฟาดเปรี้ยง ฝ่าลงมาดังสนั่น

วิรงรองสะดุ้งเฮือก ตกใจตื่น เสียงฟ้าครืนครัน และฝนตกหนัก อดิศวร์ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง สายฝนกระหน่ำ ตกอย่างหนัก ไม่ลืมหูลืมตา

อดิศวร์นิ่วหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด


โดมทอง ตอนที่ 15 (ต่อ)
 
ขณะเดียวกันที่บนยอดโดมท่ามกลางฝนฟ้าตกกระหน่ำ ไม่ลืมหูลืมตา วิรงรองขดตัวนอนหลับอยู่ โดยภายในห้องสว่างไสวไปด้วยแสงเทียน พร้อมๆ กับที่มีเสียงดนตรีดังขึ้น วิรงรองได้ยินขยับตัวเล็กน้อย

จู่ๆ เหมือนมีใครคนหนึ่ง เดินมาหยุดตรงหน้า แล้วมองมาอย่างเศร้าสร้อย โดยด้านหลังไป เป็นวงมโหรีกำลังเล่นเพลง “นางครวญ”
วิรงรองพึมพำในอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น “ใครคะ...ใคร...”
ที่แท้เป็นพลับพลึงดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา ขณะยื่นมือมาจับแขน วิรงรองสะดุ้งลืมตาตื่น มองไปที่แขนแล้วร้องลั่น สะบัดเต็มแรงจนหนูตัวที่มาไต่บนแขนกระเด็นไป
หนูตัวนั้นมุดร่องรูหนีไป วิรงรองลูบแขนด้วยความขยะแขยง และคลื่นไส้ ปากร้องตะโกนท่ามกลางความมืดมิด
“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย”

เช้ามืดวันต่อมา แสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า นกนางนวลบินโฉบจับปลาอยู่เหนือน้ำทะเลสงบ
ส่วนในห้องครัวที่โดมทอง อุษาและอุไรช่วยกันเตรียมทำอาหารตามเคย
แสงแขเดินเข้ามา นัยน์ตายังบวมแดง ใบหน้าซีดเซียว จากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน
“คุณลบไปไหน”
อุษามองหน้าแสงแขด้วยความแปลกใจแว่บหนึ่ง “ไปทำอะไรมา”
“ฉันถามว่า คุณลบไปไหน” แสงแขถามเสียงดังขึ้น
“อยู่ห้องทำงานมั้ง” อุษาว่า
“ไม่อยู่...แขไปดูแล้ว”
“เอ้อ...อุไรเห็นขับรถออกไปเมื่อสักครู่ใหญ่ๆ แล้วค่ะ” อุไรบอกแทน
“ไปไหน” แสงแขซักเสียงขุ่น
“ไม่ทราบค่ะ...ไม่กล้าถาม” อุไรบอกอีก
แสงแขหงุดหงิด มีสีหน้าเข่นเขี้ยวขึ้นมา
“แล้วมันเรื่องอะไรที่มาตามหาคุณลบแต่เช้า” อุษาถาม
“เพราะเขากำลังจะแต่งงานกับฉันน่ะซิ” แสงแขว่า
อุษากับอุไรสะดุ้ง อ้าปากค้าง มองตามแสงแขซึ่งเดินเชิดออกไป



โอบอ้อมกำลังพับเก็บที่นอน ขณะที่ท่านผู้หญิงนั่งอยู่ใกล้หน้าต่าง
ประตูเปิดออก เห็นแสงแขเดินเข้ามา
“คุณย่าคะ...คุณย่าต้องพูดกับคุณลบแล้วละค่ะ”
“แกก็รู้คำตอบอยู่แล้ว”
โอบอ้อมเหลือบตามองทั้ง 2 คนสลับกันไปมา
“งั้นคุณย่าก็รู้ว่า ผลจากความดื้อดึงของคุณย่าจะเป็นยังไง” แสงแขขู่อีก
“แกต้องให้เวลาฉันบ้าง”
“ก็เหลืออีก 7 วันไงคะ”
พูดจบแสงแขก็สะบัดตัวเดินกลับออกไป ขณะที่ท่านผู้หญิงนั่งคอแข็ง

แสงแขปิดประตู สีหน้าเครียดเคร่งบ่นงึมงำ “คุณลบหนีไปไหน! อย่านึกนะว่าจะหนีพ้น”

มองจากเทอเรซ แลเห็นบรรยากาศอันสวยงามของอาณาบริเวณคุ้มภูไท อดิศวร์มาหาภูไทแต่เช้า นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าภูไทตรงบริเวณเทอเรซ ขณะที่ลานนายกถาดน้ำมาเสิร์ฟ
“เดี๋ยวทานข้าวเช้าด้วยกันนะคะ แม่ครัวกำลังทำอยู่” ลานนาบอก
“ขอบคุณ...แต่ผมไม่หิว” อดิศวร์บอก
ลานนาสบตาภูไท แล้วทรุดตัวลงนั่ง
“เจ้าน่าจะรู้บ้างว่าเขาไปไหน...อย่างน้อยเขาก็ไว้ใจเจ้ามากกว่าผม” อดิศวร์เอ่ยขึ้น
“ผมก็ขอยืนยันว่าผมไม่ทราบจริงๆ” ภูไทบอก
ลานนาเอ่ยขึ้น “บางทีวิอาจจะยังไม่อยากเจอใคร เราน่าจะปล่อยให้เขาอยู่กับตัวเองสักพัก”
“ถ้าอย่างนั้นเขาก็ควรจะส่งข่าวไปให้คุณแม่ของเขารู้บ้าง...นี่คุณแม่ ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ภูไทว่า
อดิศวร์มองหน้าภูไท
“ผมไม่ได้บอกหรอกนะว่า เขาหายไปเฉยๆ แต่ทำเป็นนึกว่าน้องวิอยู่บ้าน เลยโทร.ไปหา” ภูไทบอกต่อ
“วิรงรองเขาโทร.ถึงแม่ทุกวัน...อีกไม่นานก็คงจะรู้สึกผิดปกติ” อดิศวร์กังวลขึ้นมา
“ผมก็พยายามตามหาน้องวิเหมือนกัน ... แล้วก็เป็นห่วงเขามากด้วย”
อดิศวร์ขยับตัว “ถ้าได้ข่าวอะไรก็ช่วยบอกผมด้วยก็แล้วกัน” แล้วลุกเดินออกไปเงียบๆ
ลานนามองตาม “ท่าทางเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืนนะคะ พี่ชาย”
ภูไทพยักหน้าเห็นด้วย “พี่ว่ามันผิดปกติจริงๆ นะ ยัยน้อง”
“นั่นน่ะซีคะ...ไม่เคยหายไปเฉยๆ แบบนี้เลย”


ภูไทเดินตรงมาหน้าออฟฟิศ ขณะที่พันธุ์สูรย์เดินออกมาพอดี
“จะไปไหนล่ะ”
“ไปเยี่ยมหลวงพ่อครับ...เจ้าไปด้วยไหม”
“ไปซิ”
สองหนุ่มเดินออกไปด้วยกัน

ด้านอดิศว์เดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าหมองๆ โอบอ้อมรออยู่รีบเข้ามาเสนอหน้า
“ท่านผู้หญิงให้มาตามคุณลบค่ะ”
โอบอ้อมหันไปยิ้มกับแสงแข ซึ่งเดินออกมาจากมุมที่หลบอยู่

ครู่ต่อมาอดิศวร์เดินเข้ามาในห้องท่านผู้หญิงสรรักษ์ด้วยสีหน้าท่าทางหมองๆ เช่นเดิม
ท่านผู้หญิงเรียกด้วยกระตือรือร้น “มานั่งกับย่ามา”
อดิศวร์ปรายตามองไปรอบห้องแว่บหนึ่ง “นี่ไม่มีใครอยู่กับคุณย่าหรอกหรือครับ”
“ย่าไล่ออกไปเอง! ย่ามีเรื่องสำคัญจะคุยกับลบ”
อดิศวร์ยังดูเนือยๆ “เรื่องอะไรครับ”
ท่านผู้หญิงยกมือขึ้นลูบหน้าหลานอย่างรักใคร่ “ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ”
อดิศวร์มองย่าอย่างประหลาดใจ
“ย่าเองก็อายุมากแล้ว...อีกหน่อย...ถ้าไม่มีย่า...ใครจะดูแลร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลบ”
อดิศวร์ชักจะรู้ตัวว่าผู้เป็นย่าจะพูดเรื่องอะไร “ผมชินกับการอยู่คนเดียว”
“ไม่ได้...ไม่ได้...ย่าต้องจัดการให้ลบมีลูกมีเมียก่อน” ท่านผู้หญิงบอกจริงจัง
“คุณย่า” อดิศวร์ตกใจ
“ย่าจะจัดงานแต่งงานให้ ไม่ต้องใหญ่โตอะไร เอาแค่ถูกต้องตามประเพณีก็พอ! แสงแขมันก็ยอมทุกอย่าง”
“ไม่ครับ ผมเรียนคุณย่าตั้งหลายครั้งแล้วว่าไม่ และผมก็ขอยืนยันคำนั้น” อดิศวร์ยืนกราน
ท่านผู้หญิงบอกเสียงแข็งขึ้นมาทันที “แกต้องแต่ง”
อดิศวร์แปลกใจ “คุณย่า”
“อยากให้ย่าเดือดร้อนรึไง” ท่านผู้หญิงหลุดปาก
“เดือดร้อน! ทำไมคุณย่าถึงจะต้องเดือดร้อน!”
ท่านผู้หญิงรู้สึกตัว “เอ้อ...เพราะย่าคงนอนตายตาไม่หลับ ถ้าลบยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝา”
อดิศวร์ขยับตัว ชิงตัดบท “ผมไม่ค่อยสบาย...ขอตัวก่อนนะครับ” แล้วเดินออกไป
“ลบ! อย่าเพิ่งไป! ลบ!”
ประตูปิดตามไป สีหน้าแววตาของท่านผู้หญิงเต็มไปด้วยความร้อนอกร้อนใจ


ระหว่างนั้นแสงแขทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวเดินมาที่หน้าห้อง
“แสงแขมาพอดี เข้าไปอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าหน่อย”
“ค่ะ”
พออดิศวร์เดินลับตัวไป แสงแขมองตาม แล้วรีบเข้าไปในห้องท่านผู้หญิงทันที


แสงแขรีบเดินมาที่ถามทันที
“สำเร็จมั้ยคะ คุณย่า”
“ยัง”
“คุณย่า...” แสงแขตั้งท่าจะโวย
ท่านผู้หญิงขัดขึ้นทันที “แกต้องให้เวลาฉันบ้าง! ยังเหลืออีก 7 วันไม่ใช่เรอะ”
“ใช่! แต่คุณย่าก็ควรจะเร่งมือได้แล้วนะคะ” แสงแขขู่
“นี่! ถ้าแกไม่พอใจก็ไปจัดการเองซิ ไม่ได้ดั่งใจก็ปล้ำเอาซะเลย” หญิงชราแดกดัน
แสงแขเม้มปากเป็นเส้นตรง
ท่านผู้หญิงรู้ทันที พูดเยาะหยัน “อ้อ! คงทำมาแล้วละซี แต่ไม่สำเร็จ! ลงทุนขนาดนั้นยังไม่สำเร็จ” หญิงชราหัวเราะร่า “น่าทุเรศ” แล้วหัวเราะต่ออย่างสะใจ
“แขทำไม่สำเร็จ แต่คุณย่าต้องทำให้สำเร็จ ไม่งั้นคุณย่าที่น่ารักของคุณลบจะเปลี่ยนเป็นนังปีศาจทันที”
แสงแขนัยน์ตาลุกเป็นไฟ ขณะพูดใส่หน้า
แต่ท่านผู้หญิงยังคงหัวเราะเยาะใส่หน้าแสงแขอย่างสะใจอยู่อย่างนั้น


บรรยากาศวัดป่าอันแสนสงบ สงัด ร่มเย็นด้วยธรรมชาติโดยรอบ หลวงลุงก้าวออกมาจากกุฏิ ขณะที่ 3 คนเดินตรงมา ภูไท พันธุ์สูรย์ และคนงานไหว้หลวงลุง
“เจริญสุข” หลวงลุงทัก
“ผมไปเยี่ยมหลวงพ่อที่โรงพยาบาล แต่คุณหมอบอกว่า ท่านกลับมาแล้ว” พันธุ์สูรย์เอ่ยขึ้น
“กลับมาเมื่อเช้า...ใครจะทัดทานยังไงก็ไม่ยอม”
“ผมจะมารับท่านไปพักที่บ้านให้หายดีก่อน แล้วค่อยกลับมา” พันธุ์สูรย์ว่า
หลวงลุงส่ายหน้า “ท่านไม่ยอมหรอก...โรงพยาบาลท่านยังไม่อยากอยู่เลย ขนาดเจ็บอย่างนี้ ! เข้าไปดูซิ”
ทุกคนไหว้ขอบคุณหลวงลุงแล้วเข้าไป


หลวงพ่ออาพาธนอนหลับสนิทด้วยอาการอ่อนเพลียจากพิษไข้ พันธุ์สูรย์ กับภูไท เดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมรังนกของเยี่ยม แล้วคุกเข่าลงกราบ คนงานจากไร่ชื่อ ทองดำ ตามมาด้วยหนึ่งคน
“จะเอายังไงดี” ภูไทหารือ
“ให้ทองดำอยู่เฝ้าท่านที่นี่ พอท่านตื่นขึ้นมา ค่อยโทร.ไปบอกเรา ดีไหมครับ” พันธุ์สูรย์บอก
“ก็ดีเหมือนกัน หรือนายจะอยู่เฝ้าด้วยก็ได้”
“ไม่เป็นไร ผมนัดลูกค้าไว้...คุยเสร็จเรียบร้อย ผมอาจจะแว่บมาดูอีกที” พันธุ์สูรย์หันมาทางคนงาน “ถ้ามีอะไรรีบโทร.บอกฉันทันทีนะ”
ทองดำรับคำ “ครับ”
ภูไทและพันธุ์สูรย์กราบลาหลวงพ่อแล้วออกไป ร่างหลวงพ่อยังหายใจสม่ำเสมอ

อดิศวร์กำลังเดินไปโดยรอบอาณาเขตโดมทองอย่างใช้ความคิด สักครู่สมเดินตามมา แล้วช่วยมองสำรวจไปโดยรอบเช่นกัน สองคนทำอย่างนั้นอยู่พักหนึ่ง แล้วเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
สีหน้าอดิศวร์เปลี่ยนเป็นกังวลทันทีที่เห็นเบอร์ “สวัสดีครับ คุณน้า”
ปรางอยู่ที่บ้านในกรุงเทพฯ ขณะโทร.มา มีสีหน้าร้อนอกร้อนใจ
“คุณอดิศวร์ แม่หนูเป็นอะไรหรือเปล่า...ทำไมดิฉันถึงติดต่อไม่ได้เลย”
อดิศวร์ตัดสินใจบอกไป “คือ...มีปัญหาบางอย่างครับ”
ปรางยกมือทาบอก น้ำเสียงที่ถามตื่นตระหนก “ปัญหาอะไรคะ! บอกมาเดี๋ยวนี้เลยปัญหาอะไร!”
“วิรงรองหายไป...”

ปรางตกตะลึง โทรศัพท์ตกจากมือทันที



โดมทอง ตอนที่ 15 (ต่อ)

อุษาและแสงแขยืนทะเลาะกันอยู่มุมหนึ่ง

“เธอหมายความยังไง แสงแข”
แสงแขเหยียดยิ้ม “ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ”
แสงแขหันหลังเดินไป
อุษารีบตามมาดึงแขนไว้ “เธอรู้หรือว่า วิรงรองอยู่ที่ไหน”
“ไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย”
เสียงอดิศวร์เรียกดังขึ้น “อุษา”
อุษาและแสงแขหันมามอง อดิศวร์เดินตรงมา
แสงแขรีบชิงพูดก่อน “มีอะไรหรือคะ คุณลบ”
“คุณแม่ของวิรงรองกำลังจะเดินทางมา”
“ตายจริง” อุษาตกใจ
แสงแขเหยียดมุมปากเยาะๆ นิดหนึ่ง
“พี่จัดการติดต่อเรื่องตั๋วเครื่องบินให้เรียบร้อยแล้ว คงจะมาถึงตอนเย็นๆ พี่จะให้สมไปรอที่สนามบิน...เธอช่วยติดรถไปคอยดูแลด้วย”
“ได้ค่ะ”
แสงแขทำกระตือรือร้น “แล้วแขล่ะคะ...คุณลบจะให้แขทำอะไร”
“เธอก็อยู่ดูแลคุณย่าไป” อดิศวร์บอก
แสงแขหน้างอ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก อดิศวร์หยิบมาดู แล้วกดรับ
“ครับ...เจ
กำลังโหลดความคิดเห็น...