xs
sm
md
lg

อาญารัก ตอนที่ 17

เผยแพร่:

อาญารัก ตอนที่ 17

ด้านเนื้อทองยังคงโศกเศร้าเสียใจ และหวาดกลัวเรื่องเนียนจะโดนจับไปคุมขัง แดงน้อยเห็นให้นึกสงสารจึงเดินเข้ามาปลอบ

“น้องติ๋วครับความจริงพี่กับเทิดศักดิ์ไม่เชื่อดอกว่าน้าเนียนฆ่ายัยช้อย”
“เชื่ออย่างไรก็ไร้ประโยชน์ค่ะ เพราะหลักฐานมัดแม่เนียนแน่นหนามากทำไมคะ ทำไมแม่ถึงต้องโดนทำร้ายมาตลอดเวลา เพราะว่าหนูกับแม่ยากจนต่ำต้อยถึงพบเจอแต่ความขมขื่น ทั้งที่เราแม่ลูกพยายามทำดีอดทนไม่ปริปากบ่น เรื่องครั้งนี้ หนูใจจะขาดแล้วค่ะ พี่แดงน้อย”
ด้วยความที่จริงๆ แล้ว แดงน้อยหลงรักเนื้อทองหมดใจ ทนฟังไม่ได้จึงกอดเนื้อทองเอาไว้ลูบหัวปลอบโยน
“ความจริงก็คือความจริง และพี่กับเทิดศักดิ์ต้องพยายามพิสูจน์ออกมาให้ได้ ว่าน้าเนียนไม่ผิด”
เนื้อทองสะอื้นไห้ซบกับอกแดงน้อย จังหวะนี้ทานตะวันปราดมากระชากเนื้อทองออก แล้วตบหน้าสุดแรงเกิดเพราะหึงหวง
“งามหน้า นักนะ แม่ว่าที่พี่สะใภ้ของชั้น ลับหลังพี่เทิดศักดิ์มาออดอ้อนพี่แดงน้อย ตกลงระหว่างแกกับแม่แก ใครกันแน่ที่อยากได้พี่แดงน้อยหรือว่าแข่งกันใครดีใครได้”
เนื้อทองตกตะลึงกับคำพูดของทานตะวัน
“คุณหนูอี๊ด กำลังใส่ร้ายชั้นกับแม่อย่างรุนแรงแสนสาหัสมากนะคะ”
“ดูช้างให้ดูหาง ดูนางให้ดูแม่ แกก็สำส่อนเหมือนกับแม่แกนั่นแหละเมื่อก่อนเป็นลูกชู้ มาตอนนี้เป็นลูกฆาตกร”
แดงน้อยตวาดเพราะสุดทนฟัง “หยุดนะ คุณทานตะวัน นี่หรือคือคำพูดของผู้ดีมีแต่เชือดเฉือนหัวใจคนอื่นให้ชอกช้ำ ผมกับน้องติ๋วบริสุทธิ์ใจต่อกันผมกับเทิดศักดิ์ไว้ใจกันและกัน เราสองคนไม่มีวัน เผาเรือนเพื่อน”
ทานตะวันยิ่งโมโห “พี่แดงน้อยตวาดหนู เพราะต้องการปกป้องมัน”
“มันคนนี้ที่คุณทานตะวันจิกกดหัวเรียกเธอนี่แหละ คือคนที่เทิดศักดิ์รักคือคนที่ผมรัก รักโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน แล้วคุณทานตะวันเล่ามีใครสักคนไหมที่คิดกับคุณเช่นนี้ น้องติ๋วครับ ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับน้องติ๋ว ขึ้นเรือนไปหาคุณย่านะครับ พี่จะไปส่ง”
แดงน้อยประคองเนื้อทองที่ร้องไห้เดินจากไป ทานตะวันมองตามตาขวางสุดแสนอิจฉา
“อีติ๋ว อีลูกนังฆาตกร ขอให้แม่แกติดตะราง โดนประหารชีวิต โทษฐานฆ่าคนตาย”

ทานตะวันมองตามอย่างเคียดแค้นชิงชังเนื้อทอง หึงหวงแดงน้อย โกรธจนพาลน้ำตาไหล

เวลานั้นภายในห้องโถงบ้านท่านเจ้าพระยา ที่บางกอก ท่านเจ้าพระยาตบบ่าขุนภักดี
“ชีวิตการงานรุ่งโรจน์ ลูกเต้าก็ได้ดิบได้ดี เป็นตัวแทนพ่อเทพในเมืองสุพรรณ ยินดีด้วยนะพ่อเทพ”
“กระผมมีวันนี้เพราะท่านเมตตาอบรมสั่งสอน ขอรับ กราบขอบพระคุณท่านขอรับ”
“เรื่องการงานดีแล้ว เรื่องครอบครัวเล่า ได้ยินว่ามีเมียสามตามตำรารึ”
“ขอรับ คือ เอ้อ…”
“ผู้ชายเราก็แบบนี้แหละ มียศถาทรัพย์สินเงินทองมากขึ้น ก็มีเมียมากตามไปด้วย ว่าแต่เมียทั้งสามนี่ปกครองกันได้ดีไม่มีริษยาตบตีกันรึ”
“เอ้อ ก็มีบ้างประมาณว่าลิ้นกับฟันน่ะขอรับ”
“เรื่องนี้ก็อยากจะสั่งสอนด้วย ผู้หญิงน่ะเวลาร้ายก็ร้ายเกินชายอย่างเราๆ จงดูแลเมียทั้งสามให้เท่าเทียมกัน ใครมาก่อนถือว่าเป็นพี่ใหญ่ใครมาทีหลังให้เคารพคนมาก่อน คนมาก่อนก็เมตตาปราณีคนมาหลัง”
“รับทราบและจะนำไปปฎิบัติขอรับ”
“ยังไงละก็จดจำเรื่องที่ชั้นเคยกระทำผิดพลาดต่อพ่อเทพสมัยนั้นให้ดี ชั้นหูเบาไปตีเอาพ่อเทพ หลงเคืองมาเป็นสิบๆปี ที่ไหนได้ แม่ตัวดีมาคายบาปก่อนตาย ว่าแม่เองที่หลงรักพ่อเทพ อย่าเชียวนะ อย่าหูเบาเด็ดขาด”
ท่านขุนหน้าเสียไปนิดหนึ่ง แล้วสารภาพออกมา
“กระผม ได้ทำผิดมหันต์ไปยิ่งกว่านั้นมากมายขอรับ กระผมหูเบาวู่วาม นำความทุกข์มาสู่ผู้หญิงที่ผมรักสุดหัวใจ รักที่สุดอย่างที่ไม่คิดว่าจะรักใครได้ขนาดเธอคนนั้น ผมทำร้ายเธอมายี่สิบกว่าปี เพราะเข้าใจเธอผิด”
“พุทโธ่ แม่เรียมเอ๊ย”
“ไม่ใช่เรียมดอกขอรับ แต่เป็นภรรยาคนที่สามของกระผม ตอนนี้กระผมตาสว่างแล้วขอรับ กลับไปนี่ก็จะรับขวัญเธอขอรับ”
“ดีมาก ชีวิตคนเรานั้นมันสั้นนักหนา ใครร้ายมาก็ใช่ว่าจะต้องร้ายตอบเสมอไป เพราะใจเรานั่นแหละจะทุกข์ทนเสียเอง สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ มิใช่บนท้องฟ้าหรือใต้ดินดอก พ่อเทพ”
“กระผมซาบซึ้งข้อนี้ดีขอรับ เพราะนรกอยู่ในใจของกระผมมานานเหลือเกิน กระผมกำลังปลดเปลื้องนรกออกจากอกและผลักไปให้พ้นตนเองพ้นบ้านขอรับ”
ขุนภักดีก้มลงกราบท่านพระยา ซึ่งท่านพระยาเอามือลูบหัวให้พร
“หวังว่าคงได้ยินข่าวดีของครอบครัวพ่อเทพก่อนชั้นตายนะ”
“ขอรับ อีกสองวันเสร็จราชการ กระผมกลับบ้านที่สุพรรณกระผมจะกระทำการให้เกิดข่าวดีดังที่ท่านแนะนำขอรับ”
ขุนภักดีก้มลงกราบอีกครั้ง

ด้านถมมาจอดเรือที่ท่าแถวตลาด
“ถึงแล้วครับ คุณเนียน”
“ขอบใจมาก จำไว้ขอร้องด้วยนะ ว่าอย่าได้เอ่ยถึงชั้นหรือท่านขุนไม่ว่าเรื่องใดๆ ก็ตาม ไม่ว่าใครจะถามอย่างไรก็ตาม ยืนกระต่ายขาเดียวเท่านั้น”
“ครับ”
เนียนลงจากเรือ ถมขับเรือออกไป

ฝ่ายทานตะวันมาโวยวายระบายอารมณ์กับสนเรื่องแดงน้อยกอดเนื้อทอง สนฟังแต่ไม่สนใจอีกแล้วเพราะจดจ่ออยู่แต่เรื่องเนียนเจอข้อหาฆ่าช้อยแน่ ส่วนเรื่องเนื้อทองกับแดงน้อยสนก็ยิ่งดีใจ ด้วยเนื้อทองจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับเทิดศักดิ์อีก
“แม่สนฟังเรื่องความสำส่อนของมันสองแม่ลูกแล้ว แม่สนต้องรีบฟ้องพี่เทิดศักดิ์ให้ตัดรอนนังติ๋วมันนะคะ” ทานตะวันใส่อารมณ์สุดๆ
“วุ๊ย แม่สนไม่สนใจมันแล้วคะ มันจะไปสำส่อนกับใครยังไง ประเดี๋ยวมันก็ไปสำส่อนในนรกหมกไหม้หลังความตายในไม่ช้านี้ค่ะ”
“แม่สนขา พี่แดงน้อยบอกหนูหน้าตาเฉยว่ารักนังติ๋วมันนะคะ”
“ช่างเขาปะไรคะ รักก็รักสิคะ จะว่าไปแดงน้อยก็ใช่ว่าลูกชาติลูกตระกูลก็คู่ควรกับนังติ๋วแล้ว ไม่คู่ควรกับหนูอี๊ดดอก”
ทานตะวันชะงัก รู้สึกแปร่งหู “อ้าวแม่สนคะ อย่าลืมสิคะ ว่าหนูรักพี่แดงน้อย”
“หารักใหม่เถิดค่ะ ดีจะตายที่แดงน้อยรักมัน มันจะได้ไม่มารักเทิดศักดิ์ของแม่สน” สนเริ่มรำคาญมากขึ้น
“เอ๊ะแม่สน ทำไมพูดจาเรรวนอย่างนี้คะ นี่แม่สนคิดจะไม่ใยดีต่อความรู้สึกหงุดหงิดของหนูแล้วหรือคะ”
“แม่สนกำลังสนใจใยดีในความรู้สึกหงุดหงิดของตัวเองอยู่คะ หนูอี๊ดขาฟังนะคะว่าแม่สนเบื่อการเอาแต่ใจตัว จู้จี้จุกจิกเซ้าซี้ น่ารำคาญใจ รู้จักคำว่ารำคาญไหมคะ”
ทานตะวันโมโห “เอ๊ะยัยสน นี่จะขัดใจกันรึ”
“อ้าวยัยอี๊ด อีเด็กบ้า พูดภาษาคนไม่เคยรู้เรื่อง ต่อไปนี้จะไปตอแยใครที่ไหนก็ไป รำคาญใจแกมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว อย่ามายุ่งกับชั้น”
ทานตะวันของขึ้น “นังสน”
“นังอี๊ด แกจะเอายังไงกับชั้น ทนแกไม่ไหวแล้ว ลูกเต้าก็ไม่ใช่”
“ชั้นจะไปฟ้องคุณพ่อ”
“เชิญแกขี่ม้าสามศอกไปบอกพ่อบอกย่าบอกแม่แกเลย จะได้บอกบ้างว่า แกสาระแนมาร้องไห้ข่มขู่ให้ชั้นรังแกนังเนียนกับนังติ๋ว อยากให้ชั้นฆ่าพวกมันให้ตายด้วยซ้ำ เอาสิมาแลกกัน อีเด็กเมื่อวานซืน”
ทานตะวันตกใจ กรีดร้องออกมา แล้ววิ่งลงจากเรือนสนไป
“สาธุ กำจัดอีนังลิ้นไรไต่ตอมมายี่สิบกว่าปีสำเร็จแล้ว”

สนก่นด่า แล้วถอนใจอย่างโล่งอก
ฟากเนียนเดินเลือกซื้อของใช้จำเป็นในร้านค้ามาจนถึงร้านขายรองเท้า แล้วหยุดยืนมอง

“รองเท้าสีดำของหนูติ๋ว ที่ให้เราเอามาใส่แล้วหายไป”
รองเท้าคู่นั้นเหมือนกันกับคู่ที่เนียนเอาของเนื้อทองมาใส่ เนียนยิ้มเดินไปจับรองเท้าดู
“เหมือนกันเปี๊ยบ หนูติ๋ว ซื้อมาจากร้านนี่เอง” เนียนหันเรียกคนขาย “คนขายจ๊ะรองเท้าคู่นี้ราคาเท่าไหร่จ๊ะ”
คนขายเดินมาหาเนียนยิ้มแย้ม
หมู่เติมกำลังเดินตรวจตราในตลาด เห็นเนียนกำลังซื้อรองเท้าชะงัก
“แม่เนียน มาซื้อรองเท้า เหมือนคู่ที่หมวดเทิดศักดิ์กับนายอำเภอ พบในที่เกิดเหตุฆ่ายัยช้อยเปี๊ยบ มีพิรุธ”
หมู่เติมตื่นเต้นมาก เนียนจ่ายเงิน ถือถุงรองเท้าเดินไปอีกทาง

เทิดศักดิ์กับแดงน้อย นั่งปรึกษากันที่ท่าน้ำเรื่องคดีทั้งหลาย
“แดงน้อย แกคิดว่าน้าเนียนจะกลับมาหรือเปล่า”
“กันว่าน้าเนียนต้องกลับมา ถ้าน้าเนียนไม่ได้ทำผิด แกต้องกลับมา”
“ถ้าน้าเนียนไม่กลับมา แสดงว่าแกหนี มีพิรุธ”
เสียงเครื่องเรือยนต์ดังแว่วมา สองคนลุกชะเง้อคอมองไป
“น้าเนียนมาแล้ว”
แต่กลายเป็นเรือถมที่ขับมาตามลำพัง
“นายถม”
ถมจอดเรือ มองสองคนที่ยืนเหมือนรออะไรสักอย่างแปลกใจ ถมยกมือไหว้สองคน
“สวัสดีขอรับ คุณเทิดศักดิ์นายอำเภอ”
“นายถมไปไหนมา”
“ไปเอ้อ...ไปธุระให้ท่านขุนขอรับ”
“ธุระที่ไหน” แดงน้อยซัก จากนั้นสองหนุ่มก็ผลัดกันถาม ถมตอบไม่เต็มคำนัก
“เอ้อ เอ้อ…”
“ชั้นได้ยินกบกับแมวบอกว่า คุณพ่อให้นายถมไปส่งน้าเนียนที่สามชุก”
“เอ้อ ขอรับ”
“แล้วไหนน้าเนียน ทำไมไม่กลับมากับนายถม”
“เอ้อ คือ กระผมแค่ส่งเธอไว้ที่นั่นขอรับ”
“ส่งไว้หลายวันแล้วนะ แล้วนายถมทำไมไม่กลับมา”
“นายถมไปไหนหลังจากส่งน้าเนียนที่สามชุก”
“ไป เอ้อ...ไปเยี่ยมญาติของกระผมขอรับ”
“แน่ใจนะว่าน้าถมไม่ได้อยู่กับน้าเนียนตลอดเวลา”
“ขอรับ”
“นายถมคงไม่รู้สินะว่าสองสามวันที่นายถมไม่อยู่มีการฆ่ากันตายที่บ้านนี้”
ถมตกใจมาก “ฆ่ากันตาย”
“ยัยช้อยคนสนิทของคุณแม่ ถูกฆ่าตายใกล้ท่าน้ำนี่แหละ” เทิดศักดิ์บอก
ถมตกตะลึง
“ถ้านายถมไปกับน้าเนียนก็บอกว่าไป หรือว่าไปไหนมาก็บอกมาตามตรง” แดงน้อยซัก
“กระผมว่า รอให้ท่านขุนกลับมาแล้วให้ท่านบอกเองดีกว่า ท่านให้กระผมไปที่ไหนมาขอรับ กระผมไปก่อนนะขอรับ”
“ประหลาดจริง”
“พูดจากำกวมอ้ำอึ้งมาก”
สองคนแปลกใจท่าทีนายถม

บนโต๊ะทานอาหาร เรียมฟังสองคนพูดเรื่องราวที่ไปสืบสวนมา
“นายถมมันไม่ได้โกหกแน่ะนะ เทิดศักดิ์ แดงน้อย”
“ผมก็ไม่แน่ใจครับคุณนายแม่ ดูมันอึกอักชอบกลอยู่ครับ”
“คำให้การของนายถมเท่ากับตอกย้ำว่า เขาไม่อาจเป็นพยานยืนยันให้น้าเนียนได้ว่า น้าเนียนอยู่ที่ไหน ในช่วงที่ยัยช้อยโดนฆ่า”
“โธ่ เนียน เทิดศักดิ์ แดงน้อย สองคนต้องช่วยน้าเนียนนะลูก”
สองคนมองหน้ากัน
“ผมกับแดงน้อยพยายามจะช่วยถึงที่สุดอยู่นี่แหละครับแต่”
“แต่ จนถึงป่านนี้มีแต่พยานที่บ่งบอกว่าน้าเนียนมาที่ท่าน้ำ”
“เพียงมีใครสักคน ที่บอกว่าน้าเนียนอยู่ที่ไหน น้าเนียนก็จะรอดพ้นจากการตกเป็นผู้ต้องหาครับ”
“โธ่ เนียน นี่ชั้นจะช่วยเนียนได้อย่างไรกันเล่า”
กบ เข้ามารายงาน
“หมู่เติมมาขอพบคุณเทิดศักดิ์ กับนายอำเภอเจ้าค่ะ”
“รออยู่ที่ศาลาท่าน้ำเจ้าค่ะ”
สองพยักหน้าแล้วลุกออกไป เรียมมองตามสีหน้านั้นวิตกกังวลมาก

สนซึ่งแอบมองเหตุการณ์ทุกอย่างอยู่บนเรือน
“อีเนียนตายแน่ แต่คนที่กำลังจะตายตามมันอีกสองคนคือเรากับเทิดศักดิ์ อีแก่ทองจันทร์ในบ้านนี้มีเพียงมึงเท่านั้นที่รู้ทันกูไปเสียทุกเรื่อง”
สนแอบมองไปอีก
“ไอ้แช่มอีกคน ถ้ามันรู้ว่าแม่มันตาย โอ๊ย จะทำอย่างไรกับมันดี มันเปิดโปงกูแน่”
สนว้าวุ่นใจไปหมด

หมู่เติม เข้ามารายงานเทิดศักดิ์ กับแดงน้อย ซึ่งเดินเข้ามาในศาลาท่าน้ำ
“น้าเนียนอยู่ที่ตลาดนี่เอง” เทิดศักดิ์ว่า
“น้าเนียนไปที่ตลาดเพื่อซื้อรองเท้าเหมือนกับคู่ที่ตกอยู่ใกล้ศพยัยช้อย”
“นี่แปลว่าอะไรกัน” เทิดศักดิ์ฉงน
“กลบเกลื่อนหลักฐานว่าชั้นไม่ได้ทำรองหายครับ” หมู่เติมออกความเห็น
เทิดศักดิ์กับแดงน้อยสบตากัน
“หมู่เติมเห็นไหมว่าน้าเนียนไปทางไหน” เทิดศักดิ์ถาม
“ไม่ทันดูต่อดอกครับ พอเห็น ผมก็รีบเผ่นมารายงานที่นี่ทันทีครับ”
“ไปดูที่ตลาดต่อไปสิ ว่าน้าเนียนยังอยู่ที่ตลาดไหม”
“ครับ”
หมู่เติมเดินออกไป
“ถ้าน้าเนียนแกคิดจะหนี แกจะไปเดินลอยชายในตลาดทำไม แกน่าจะหนีไปไกลแล้ว”
“แต่ทำไมน้าเนียนต้องเจาะจงซื้อรองเท้า เหมือนกับคู่นั้นด้วย”
“โธ่ นี่หลักฐานมันมัดน้าเนียนแน่นหนาขึ้นทุกที”

สองหนุ่มถอนใจเฮือกๆ ท่าทีอ่อนอกอ่อนใจ
 
สามคนอยู่บนเรือนด้วยกัน เนื้อทองนั้นยังคงสลดหดหู่ไม่หาย เรียมมาหารือกับทองจันทร์เรื่องช่วยเนียน

“คุณแม่ขา ถ้า เอ้อ ถ้า เรื่องราวมันเลวร้ายมากมาย เราจะทำอย่างไรกันดีคะ”
“แม่คิดว่าเรื่องราวคงไม่เลวร้ายมากมายดอกเรียม” หญิงชราปลอบ
“โธ่ คุณแม่ขา ในเมื่อสนเป็นพยานปากเอกที่เจอเนียนที่ศาลาท่าน้ำนั่นนะคะ สนริษยาเนียนและเกลียดเนียนมากนะคะ”
“วุ๊ย เนียนมันอาจเจอใครที่มันนัดแนะแล้วกลับไปเลยก็ได้ ทำไมต้องคิดว่ามันจะรอฆ่าอีนังช้อย แม่ถามหน่อย เนียนมันจะได้รับประโยชน์อันใดจากการฆ่าอีนังสวะช้อย นอกจากได้บาปเวร ติดตะราง โดนประหารชีวิต”
ตลอดเวลา เนื้อทองนั่งนิ่งๆ ถอนสะอื้นเงียบๆ
“สนเห็นเนียนจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้” เรียมว่า
“มันไม่เห็นดอก มันปรักปรำน่ะ แต่แม่ว่าบางทีมันอาจสำนึกดีเปลี่ยนใจก็ได้นะเรียม”
“ลำบากค่ะ คุณนายสนเกลียดแม่เนียน ยิ่งกว่าใดๆ ในโลกนี้ เธอไม่มีวันเปลี่ยนใจดอกค่ะ” เนื้อทองพูดแทรกขึ้น
เรียมกับทองจันทร์มองหน้ากัน
สนเดินมาหาแดงน้อยกับเทิดศักดิ์ที่ท่าน้ำ เพื่อหยั่งเชิงเรื่องว่าแช่มรู้ว่าช้อยตายหรือยัง
“เทิดศักดิ์ แดงน้อย มารอใครกันรึ”
“เปล่าครับ คุณแม่” สองหนุ่มบอกพร้อมกัน
“มานั่งปรึกษากันเรื่อง การตายของยัยช้อยนี่แหละครับ” เทิดศักดิ์ว่าต่อ
“เอ้อ คุณแม่สนครับ ตอนที่คุณแม่พบน้าเนียน น้าเนียนมีท่าทีอย่างไรบ้างครับ” แดงน้อยถาม
“ก็ดูรีบๆ ลนๆ ยังไงพิกลอยู่นะ แต่แม่ไม่ทันสังเกต แม่กลัวเสือหนัก”
“แต่คืนนั้น คุณแม่ทำไมไม่บอกผมครับ ว่าเจอน้าเนียนที่ท่าน้ำ”
“วุ๊ย ก็แม่บอกแล้วว่าแม่กลัว เอ้อ...แล้วนี่ไอ้แช่มมันรู้หรือยัง ว่าแม่มันโดนเนียนฆ่าตาย”
“คุณแม่สนครับ เรายังพูดเช่นนั้นไม่ได้นะครับ ว่าน้าเนียนฆ่ายัยช้อย” แดงน้อยท้วง
“ก็รองเท้านั่นยังไม่พออีกหรือที่จะบอกว่ามันฆ่า” สนว่า
“ก็พออยู่ครับ แต่ถ้ามีใครอีกสักคนมายืนยันว่าน้าเนียนอยู่ที่ไหนในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน รองเท้าคู่นั้นก็ไม่เพียงพอดอกครับ”
สนหงุดหงิด “เอ๊ะ ก็คำพูดของแม่ที่บอกว่าพบมันยังไม่เพียงพอหรือ”
“ถ้าน้าเนียนปฏิเสธเล่าครับ ว่าไม่พบกับแม่สน”
“มันก็เลวเกินคนสิ้นดี กล้าโกหกเพื่อเอาตัวรอด แม่ไม่อยากฟังเรื่องของมันแล้ว แม่ไปก่อน”
สนเดินออกไป สองคนมองตาม
“แดงน้อย ถ้าความจริงแม่กันต่างหากที่เป็นคนฆ่ายัยช้อย” เทิดศักดิ์เอ่ยขึ้นอย่างอัดอั้น
แดงน้อยตกใจ “แกพูดอย่างนี้หนที่สองแล้วนะ”
“กันกำลังสงสัยว่าคุณแม่ โยนบาปให้น้าเนียน”
สองคนนั่งกลุ้มกันต่อไป

เนียนเดินลงท่าน้ำตลาด ว่าจ้างเรือให้ไปส่งที่บ้านภักดีภูบาล
“ไปบ้านท่านขุนภักดีภูบาลจ้ะ”
“ลงมาเลยแม่คุณ”
เนียนก้าวลงเรือพายไปสีหน้าแจ่มใส ไม่กังวลสักนิดว่ากำลังจะเกิดเหตุร้ายกับตน

บนโรงพักเวลาเดียวกัน ตำรวจเดินมาเรียกแช่ม
“นายแช่ม มีญาติมาเยี่ยม”
แช่มยืนมองอย่างแปลกใจว่าใครมาหา เพราะมีผ้าคลุมหน้าตา
“ใครน่ะ”
“ข้าเอง คุณนายสน”
“ไปให้พ้น” แช่มตะเพิด
“แกอย่าเข้าใจข้าผิดไอ้แช่ม ไอ้เรื่องที่แกจะโดนวางยานั่นน่ะ เนียนมันเป็นคนทำต่างหาก”
“โกหก ทั้งเพ” แช่มไม่เชื่อ
“นังเนียนมันเกลียดแกจะเป็นจะตาย” สนเป่าหูต่อ
“เพราะคุณนายทำให้มันเกลียดแม่น่ะสิ”
“ข้ามีข่าวดีจะมาบอกแก แต่แกอย่าเอ็ดอึงไปทีเดียว”
“ไม่อยากจะฟัง อยากอยู่อย่างเดียวจะออกไปจากตะรางนี่” แช่มบอก

“นี่แหละคือข่าวดีที่ข้ากำลังจะมาบอกแก ข้าจะช่วยแกให้ได้ออกจากตะรางได้แล้ว”
แช่มไม่อยากเชื่อ “คุณนาย”
“จุ๊ๆ บอกว่าอย่าเอ็ดอึง ลูกชายข้าตกลงยอมให้แกได้ประกันตัวแล้ว”
“ขอบคุณ ขอบคุณมาก”
“พอแกได้ประกันตัว ข้าจะให้เงินแกหนีไปให้สุดประเทศสยาม”
แช่มหลงคารมดีใจมาก “ขอบพระคุณอีกครั้งครับ แล้วผมจะได้ประกันตัวตอนไหน”
“ขอเวลาไม่เกินอาทิตย์”
“เอ้อ...ทำไมแม่ไม่มาหาผม”
สนบอกหน้าตาเฉย “แม่แกตายแล้ว”
แช่มตะลึง “แม่ตายแล้ว”
“ถูกนังเนียนมันฆ่าเอา” สนบอก
แช่มตะลึงงัน
“แม่...แม่ โธ่ แม่”
แช่มร้องไห้โฮ
“ระงับใจไว้ ข้าจะดูแลงานศพแม่แกให้เอง ชั้นจะรอให้แกออกไปเผาแม่ แล้วค่อยหนี แต่แกต้องสงบเสงี่ยมปากให้มากที่สุดจำไว้”
แช่มคำราม “ชั้นจะออกไปฆ่าอีเนียน ให้ตายตกไปตามกัน”
“อันนี้ก็แล้วแต่แกเถิดนะอย่ากระโตกกระตากอะไร ทั้งสิ้น อีกไม่นานอีเนียนมันก็โดนจับมาใส่ตะรางแล้ว”
สนรีบเอาผ้าปิดหน้าให้มิดชิดแล้วเดินก้มหน้าก้มตาออกไป สวนกับหมู่เติมพอดี
หมู่เติมถามตำรวจเวร “ใครน่ะ ดูละม้ายคล้ายๆ แต่ไม่ถนัดตา”
“ญาตินายแช่ม”
หมู่เติมพยักหน้า
ฝ่ายนางสนคนชั่วเดินยิ้มย่องมาเรียกสามล้อนั่งกลับบ้าน
“ทีนี้ไอ้แช่มก็หมดปัญญาจะมาเปิดโปงกู เพราะอีเนียนฆ่าแม่มัน กูไม่เกี่ยวเหลือแต่อีแก่ทองจันทร์ เป็นปัญหาใหญ่”

สนยิ้มย่องสบายใจ ถอนใจโล่งอกไปอีกเปลาะ
เนียนนั่งเรือพายมากลางลำน้ำ มุ่งหน้ากลับบ้าน จังหวะหนึ่งหยิบกล่องรองเท้ามาแกะดู ใบหน้ายิ้มแย้มพูดกับตัวเอง

“หนูติ๋วจ๋า แม่ซื้อหารองเท้าเหมือนคู่เดิมมาคืนหนูติ๋วแล้วจ้ะ”
“ถึงบ้านท่านขุนภักดี แล้วน้องสาว”
คนเรือพายเรือไปเทียบท่า เนียนขยับลุกจะก้าวขึ้นท่าน้ำ

สองหนุ่มนั่งรอที่ศาลาด้านในเรือน แดงน้อยหันไปเห็นว่าเนียนมาถึงแล้ว
“น้าเนียนมาแล้ว”
“แกไม่ได้หนีสักหน่อย”
“สีหน้าท่าทางก็ดูปกติดี ไม่มีพิรุธ”
สองคนไม่อยากจะขยับไปพูดจา ไม่สบายใจอย่างยิ่งแต่ก็จำใจลุกไปหา

เนียนเดินมาเห็นแดงน้อยและเทิดศักดิ์ออกมารับก็ยิ้มทักทาย
“คุณเทิดศักดิ์ นายอำเภอ”
เทิดศักดิ์และแดงน้อยดูอึดอัดและลำบากใจมาก
“เอ้อ น้าเนียนครับ” เทิดศักดิ์ถามก่อน
“น้าเนียนมาจากไหนครับ” แดงน้อยถามต่อ
“มาจาก เอ้อ ตลาดค่ะ”
“น้าเนียนไปทำอะไรที่ตลาดครับ”
“ไปซื้อรองเท้าแตะมาคืนหนูติ๋วค่ะ คือ น้า...น้า…”
“ทำรองเท้าของน้องติ๋วหายหรือครับ” แดงน้อยซัก
“ค่ะ”
“คือ ผมว่าไม่หายดอกครับ” เทิดศักดิ์ว่า
“ไม่หาย แล้วมันไปอยู่ที่ไหนคะ”
แดงน้อยถอนใจแล้วหยิบรองเท้ามาให้เนียนดู
“อยู่ที่นี่ไงครับ”
เนียนแปลกใจ “นี่ นี่ นายอำเภอไปเจอที่ไหนคะ”
“ที่บริเวณใกล้ศพยัยช้อยครับ น้าเนียน”
“ศพยัยช้อย ศพชัยช้อย นี่ นี่” เนียนแทบช็อก
“ยัยช้อยโดนฆ่าตายครับ” แดงน้อยบอก
เทิดศักดิ์เล่าเสริม “ใกล้ท่าน้ำนี่แหละครับ”
“โธ่ ยัยช้อย จับคนร้ายได้หรือยังคะ” เนียนหน้าเศร้า สลดหดหู่
เทิดศักดิ์ และแดงน้อยมองหน้ากัน
“เอ้อ...ยังครับ”
“แล้วคนร้ายทิ้งอะไรไว้เป็นหลักฐานบ้างไหมคะ”
เทิดศักดิ์และแดงน้อยมองหน้ากันอีก
“เอ้อ รองเท้าคู่นี้แหละครับ” สองหนุ่มบอก
เนียนงง “รองเท้าคู่นี้ของน้าที่เอามาจากหนูติ๋ว นะคะ”
สองคนมองหน้ากันพูดไม่ออก จังหวะนี้สาวแสบทานตะวันเดินเข้ามา
“ก็รองเท้าที่แกใส่ไปฆ่ายัยช้อยตาย แล้วแกก็ตกใจกลัววิ่งหนีจนลืมรองเท้าทิ้งไว้”
เนียนตกใจปฏิเสธลั่น “ไม่จริง ไม่ ไม่นะ ไม่จริง”
“อย่ามาทำหน้าซื่อราวกับว่าเกิดมาไม่เคยทำอะไรผิด นี่มันหนที่เท่าไหร่แล้ว ร้ายแรงขนาดนี้ ยังตีหน้าซื่อช่างเลวร้ายเหลือเกินพี่แดงน้อย จับมันไปจับมันใส่ตะรางค่ะ” ทานตะวันไม่รู้ตัวว่ากำลังว่าร้ายแม่บังเกิดเกล้าของตน
“โธ่ นี่มันอะไรกันคะ ทำไมทำไมถึงมากล่าวร้ายใส่กันอย่างนี้”
เนียนตกใจร้องไห้โฮ ทานตะวันใส่เต็มที่
“สมน้ำหน้า แกมันฆาตกรใจโหด ใจดำ”
“คุณหนูอี๊ดเจ้าขา ชั้นไม่ได้ทำ ชั้นไม่ได้ทำ”
“แกทำ แล้วยังมาทำปากแข็ง”
เทิดศักดิ์ขึ้นเสียง “น้องอี๊ด หยุดที ช่วยไปให้พ้นจากการสอบสวนของพี่ซะ”
“ให้เราได้พูดกับน้าเนียนตามลำพังเถิดครับ คุณทานตะวัน”
เนียนเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ทานตะวันยิ้มสะใจแล้วกระแทกเท้าเดินจากไป
“น้าไม่ได้ทำ น้าไม่ได้ทำ ชั้นไม่ได้ทำ”
เนียนเอาแต่ร้องไห้ครวญคร่ำ สองคนประคองเนียนให้ลุกมานั่ง

ฝ่ายเนื้อทองยังคงเศร้าไม่เลิก
“หนูติ๋ว ถ้าแม่หนูหาข้อแก้ตัวไม่ได้ ชั้นจะไปประกันตัวแม่หนูออกมาสู้คดีเอง”
“ย่าจะยอมเสียเงินเสียทองเท่าไหร่ไม่ว่ากัน ขอให้แม่หนูพ้นคดีให้ได้”
“หนูกราบขอบพระคุณมากค่ะ”
ทานตะวันเดินยิ้มเยาะขึ้นมาพอดี
“ว่าอย่างไร ไม่ทราบยะ นังลูกฆาตกร ไม่ไปสั่งลาแม่แกตอนถูกใส่กุญแจมือส่งเข้าตะรางหรือยะ”
“แม่” เนื้อทองตกใจ
“รีบไปนะยะ เดี๋ยวจะไม่ทันย่ะ อยู่ที่ท่าน้ำย่ะ แหม อุตส่าห์มาบอกจะขอบใจสักคำก็หาไม่ นิสัยเสียแท้ๆ”
“หนูอี๊ดทำไมพูดจาเชือดเฉือนหัวใจเขาอย่างนั้น แม่เตือนแล้วนะ” เรียมโมโห
“ยัยอี๊ดนี่แหละนิสัยเสีย นิสัยเลว ไปเรียมพาแม่ไปดูเนียนมันหน่อย” ทองจันทร์ด่าแล้วรีบชวนกันไป
“ค่ะ”
เรียมประคองทองจันทร์ให้ลุก ทานตะวันยืนยิ้มเยาะหยัน เรียมแหวใส่
“อย่ามายิ้มเย้ยหยันเนียนทีเดียว ลองนึกดู เอาใจเขามาใส่ใจเราสักนิดสิ ถ้าหากเนียนเป็นแม่ตัวเองแกจะรู้สึกอย่างไร”
“เชอะ คุณแม่เปรียบเปรยอะไรไม่มีวันเป็นความจริง ต่ำต้อยอย่างนั้นยังไม่มีวันเป็นแม่คนสูงส่งอย่างหนูได้ คงต้องรอไปอีกสิบชาติ” ทานตะวันพูดท่าทางอวดดีใส่
เรียมจ้องหน้าเขม็ง “จำคำพูดของแกเอาไว้ให้ดี”
“อย่ามัวไปทุ่มเถียงกับเด็กคางคกยางไม่ตกหัวไม่รู้สึกเลยแม่เรียม แม่ห่วงเนียนจะแย่แล้ว”

เรียมพาทองจันทร์และเนื้อทองลงเรือนไป
อาญารัก ตอนที่ 17 (ต่อ)

ระหว่างนี้ พวกบริวารวิ่งกันให้พล่าน กล่าวขานเรื่องเนียนเซ็งแซ่ ทุกคนล้วนไม่เชื่อว่าเนียนฆ่าช้อย

“พวกเรา...เนียนมาแล้ว” กบร้องนำขึ้น
“เนียนกำลังจะโดนจับไปเข้าตะราง” แมวโพล่งตาม
“ไม่อยากจะเชื่อว่าเนียนทำจริงๆ” แม่ครัวบอก
“ร้อยไม่เชื่อ พันไม่เชื่อ” กบว่า
“ร้อยเชื่อพันเชื่อ ว่ามีคนสร้างหลักฐานเท็จ” แมวบอกอีก
“เอ๊ะ ไอ้ถมหายไปไหน เห็นมันเพิ่งกลับมาแหม็บๆ” แม่ครัวแปลกใจ
แต่พอพูดจบก็พากันเอ็ดตะโร เฮละโรไปดูเนียนที่ท่าน้ำ ถมแอบมองตกใจมาก
“ไหงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้หว่า คุณเนียนเป็นแพะรับบาปเสียแล้วจะช่วยคุณเนียนได้อย่างไรหนอ”
ถมพยายามนึก แล้วแอบเดินตามพวกนั้นต่อไป


ที่ท่าน้ำยามนั้นเนียนกอดเนื้อทองไว้แน่น สองแม่ลูกร้องไห้ มีเทิดศักดิ์กับแดงน้อยยืนมอง สลดใจไปด้วย
“แม่ไม่ได้ทำ แม่ไม่มีวันจะทำ หนูติ๋วเชื่อแม่ไหมลูก”
“เชื่อสิจ้ะแม่เนียน แม้แต่ยุงแม่เนียนยังไม่ยอมตบ แถมห้ามหนูตบแล้วแม่เนียนจะไปฆ่ายัยช้อยได้ลงคออย่างไร”
เทิดศักดิ์กับแดงน้อยสบตากัน ถอนใจเฮือกใหญ่
“แต่แม่ไม่มีข้อแก้ต้ว หลักฐานมันมัดตัวแม่ไว้แน่นหนา หนูติ๋วจ๋า นี่รองเท้า ที่แม่ทำหาย แม่ซื้อมาคืนให้ลูกแล้วจ้ะ”
“แม่เนียนจ๋า หนูไม่อยากได้รองเท้าคืน หนูอยากได้อิสรภาพของแม่คืนมาต่างหาก”
“น้องติ๋วครับ ขอพี่ถามน้าเนียนต่ออีกสักประโยคสองประโยคครับ” แดงน้อยเอ่ยขึ้น
“น้าเนียนไปงานศพ แล้วกลับมาที่นี่อีกใช่ไหมครับ” เทิดศักดิ์ถาม
“ค่ะ”
“แม่ แม่กลับมาจริงๆ แม่กลับมาทำไมคะ”
“เอ้อ กลับมารอพบ พบเอ้อ…”
เทิดศักดิ์กับแดงน้อยร้อนใจ “พบใครครับ”
“บอกไม่ได้ค่ะ”
“แม่”
ทองจันทร์กับเรียมเข้ามาสมทบ มีพวกบริวารตามมาอีกโขยง
“เวรละสิ เนียน แกดันยอมรับทำไมว่าแกกลับมา กลับคำพูดเสียใหม่”
“อ้าวคุณย่า อย่ามาชี้แนะอะไรผิดๆ ให้น้าเนียนสิครับ”
“แกอย่ามาเรียกชั้นว่าย่า ชั้นไม่เอาแกเป็นหลานดอก เกลียดน้ำหน้า”
“โธ่ คุณย่าครับ นี่เวลาเป็นเวลาตายนะครับ อย่ามาล้อเล่นตลกขู่ผม”
“ชั้นไม่ได้ขู่แก ชั้นเอาจริง” ทองจันทร์ฮึดฮัด
“คุณแม่ขาใจเย็นๆ เนียน ชั้นกับคุณแม่จะไปประกันตัวเนียนออกมาสู้คดีเอง” เรียมบอก
“เนียนกราบขอบพระคุณทั้งสองท่านเจ้าค่ะ เนียน ไม่มีทางแก้ตัวแล้วเจ้าค่ะ เวรกรรมของเนียนแต่ชาติปางก่อนคงมากมายนัก เนียนคงทำกรรมชั่วเอาไว้ร้ายแรง จนต้องมาชดใช้กรรม ในชาตินี้เท่าไหร่ไม่มีหมดเนียนกราบลาเจ้าค่ะ”
“เนียนเอ๊ย”
ทองจันทร์สะเทือนใจ ถึงกับน้ำตาไหลย้อย
“เนียน โธ่”
เรียมน้ำตาหยดริน
“หนูติ๋วจ๋า ปล่อยแม่เถิด ทุกคนในที่นี้ ชั้นขอสาบานว่าชั้นไม่ได้ฆ่าช้อย ถ้าสิ่งศักดิ์ มีจริง ท่านจะดลบันดาล ให้ความจริงปรากฏสักวัน แม้ว่ากว่าจะปรากฏหลังจากชั้นโดนประหารชีวิตไปแล้วก็ตาม”
เสียงสะอื้นคนแถวนั้นดังระงม
“แม่เนียน แม่เนียน”
“แม่เคยสอนไว้ว่าอย่างไร อดทน อดกลั้น เข้มแข็งไว้ลูกรัก เขยิบออกไปจากตัวแม่ ไปสิ”
เนื้อทองจำใจเขยิบออกไป เนียนยื่นมือมาให้เทิดกับแดงน้อย
“กุญแจมือคะ ใส่สิคะ นายอำเภอ คุณเทิดศักดิ์”
สองคนสบตากัน เทิดศักดิ์พยักหน้า ให้แดงน้อย แดงน้อยใส่กุญแจมือลงไปที่มือของเนียน สิ้นเสียงกุญแจมือสิ้น เสียงสะอื้นดังระงม
เนียนเดินอยู่ตรงกลาง แดงน้อยเทิดศักดิ์ประกบไว้ลงไปท่าน้ำ หมู่เติมเอาเรือมาจอดรอที่ท่า ทุกคนมองเนียนต่างน้ำตาไหล
เนียนก้าวลงเรือก่อนลงหันมามองหน้าลูกสาว แล้วกวาดตามองทุกคน น้ำตาเนียนไหลอาบสองแก้ม
พวกกบแมวและบ่าวในเรือนร้องลั่น “เนียน”
เรียมกับทองจันทร์ร้องตาม “เนียน”

“แม่เนียน” เนื้อทองใจจะขาดรอนๆ
ฝ่ายถมแอบดูอยู่ที่พุ่มไม้ด้านหลังศาลา

“โธ่เอ๊ย คุณเนียน”
สนเดินมาจากไหนไม่รู้ แลเห็นถมก็แปลกใจมาก
“ไอ้ถมนี่ นี่มันกลับมาตอนไหน มันไปไหนมา มันเรียกอีเนียนว่าคุณเนียนทำไม”
“จะทำอย่างไรดีหนอให้คุณเทิดศักดิ์กับ นายอำเภอรู้ว่า คุณเนียนอยู่ที่ไหน”
สนหูผึ่งตื่นเต้นตกใจ
“ไอ้ถมมันรู้แน่ว่าอีเนียนอยู่ที่ไหน ตายละวา”
สนก้าวออกไปแสดงตัว หาถมทันที
“ไอ้ถม”
ถมตกใจมาก “คุณนายสน”
“ชั้นมีอะไรสอบถามแก”
“อะไรรึขอรับ”
“ตามไปริมน้ำทางด้านโน้น ตรงที่มีเรือจอดอยู่”
“ทำไมต้องตามไปขอรับ สอบถามตรงนี้ก็ได้ขอรับ”
“ย้อนรึ ชั้นบอกให้แกตามไป หรือว่าแกจะขัดคำสั่ง”
“ขอรับ กระผมจะตามไปขอรับ”
“แกไปรอก่อน ประเดี๋ยวชั้นจะตามไป”
ถมเดินไปสนเดินไป

ฝ่ายเนียนนั่งใส่กุญแจมือไม่ร้องไห้สะอื้น มีแต่น้ำตาที่ไหลหยดลงใบหน้า ท่าทีเนียนแน่วนิ่ง ขณะที่เทิดศักดิ์กับแดงน้อยรู้สึกแย่มากๆ คิดกันไปต่างๆ นาๆ
“น้าเนียนยอมรับว่ากลับมา แต่ทำไมน้าเนียนไม่ยอมบอกว่ากลับมาพบใคร”
“หรือว่าน้าเนียนมารอพบเสือหนักจริงๆอย่างคุณแม่สนว่า”
“ทำไมต้องกลับมารอพบที่ท่าน้ำบ้านชั้น ให้มันประเจิดประเจ้อ ไปพบที่สามชุกไม่ดีกว่ารึ”
“จริงของแก ชั้นเห็นน้าเนียนปวดร้าว เห็นน้องติ๋วเสียใจ ทำให้จิตใจชั้นแย่มากนะเทิดศักดิ์”
“จิตใจชั้นย่ำแย่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าแกดอก น้าเนียนขมขื่นจริงๆ ไม่ได้เสแสร้ง”
“น้าเนียนไม่มีพิรุธสักนิดตอนที่ขึ้นมาจากเรือแล้วพบเราสองคน”
“ตอนที่เราซักถาม น้าเนียนก็ตกใจในลักษณะที่ไม่รู้เรื่องยัยช้อยตาย ด้วยซ้ำ” เทิดศักดิ์ตั้งข้อสังเกต
“จริงสิ แกตกใจแทบช็อกที่ได้ข่าว คนที่น้าเนียนมารอพบต้องสำคัญมาก ถึงขนาดที่น้าเนียนไม่ยอมบอกว่าใคร”
“มาทำนองเดียวกับตอนที่น้าเนียนไม่ยอมบอกว่าผู้ชายคนนั้นคือใครเมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว”
สองหนุ่มว้าวุ่นใจ แต่เนียนยังคงนั่งนิงน้ำตาไหลสองแก้มดังเดิม บอกตัวเองในใจ
“พี่ขุนเจ้าขา เนียนจะไม่ยอมผิดสัญญากับพี่ขุนเด็ดขาดเจ้าค่ะ เนียนจะไม่ยอมทำให้พี่ขุนต้องอับอายขายหน้าว่าลอบมาพบเนียนดอกเจ้าค่ะ ให้มันตายไปกับตัวเนียนตอนโดนประหารเถิดเจ้าค่ะ”

ขณะเดียวกันตรงริมน้ำอีกด้านหนึ่งของเรือน ที่มีเรือพายเล็กๆ จอดอยู่ ถมรอสนครู่หนึ่งสนเดินมา
“คุณนายสนจะถามอะไรกระผมขอรับ”
“แกรู้ใช่ไหม ว่าเนียนอยู่ที่ไหน”
“ทำไมหรือขอรับ”
“ถ้าแกบอกรู้ ว่าเนียนอยู่ที่ไหน เท่ากับแกได้ช่วยให้เนียนรอดพ้นตะราง”
“คุณสนหมายความว่า คุณสนต้องการจะช่วยคุณเนียน”
“ใช่ เอ้อ ทำไมเดี๋ยวนี้แกเรียกเนียน ว่าคุณเนียน ใครสั่ง”
“เอ้อ…”
“พี่ขุนสั่งแกใช่ไหม”
ถมเอาแต่ “เอ้อ...”
“ไม่ต้องปิดๆ บังๆ ชั้นไม่สนใจอะไรอีกแล้ว นอกจากจะช่วยเนียนแกรู้ใช่ไหมว่าชั้นพบเนียนที่ท่าน้ำ”
“เอ้อ...”
“ถ้าเช่นนั้น แกบอกมาว่าเนียนมารอพบใคร”
“บอกไม่ได้ขอรับ”
“แกอยากให้เนียนโดนประหารใช่ไหม”
“ไม่ขอรับ ไม่ เอ้อ... ความจริงกระผมบอกก็ได้ แต่กระผมขอไปบอกนายอำเภอกับ คุณเทิดศักดิ์ เป็นอย่างไรก็เป็นกัน ขออย่าให้คุณเนียนต้องติดคุกโดยไม่ยุติธรรมเลย”
“ดีนะ ที่แกไม่เชื่อว่ามันฆ่ายัยช้อย”
“ไม่เชื่อดอกขอรับ เพ
กำลังโหลดความคิดเห็น...