xs
sm
md
lg

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 16

เผยแพร่:

ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 16

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเห็นธารินเปิดเข้ามา ชายธงกำลังอารมณ์ไม่ดี

“พี่อยากอยู่คนเดียว ออกไปซะ”
“พี่ชายธง...”
ชายธงไม่ฟัง ดันไหล่ธารินให้ออกไปจากห้อง
“พี่บอกว่าอยากอยู่คนเดียว พูดไม่รู้เรื่องเหรอไง”
“ฟังรินก่อนสิคะ รินจะช่วยพี่ชายธงเอง”
“รินจะช่วยยังไง ในเมื่อพ่อไม่ยอมให้พี่ออกจากบ้าน”
“ปล่อยเป็นหน้าที่รินเองค่ะ”
ธารินยิ้ม ชายธงแปลกใจ

ธารินหน้าตาตื่นเข้ามาหาเธียรซึ่งใส่ชุดนอนแล้ว คนงาน 2 คนประคองชายธงที่ร้องโอดโอยเข้ามา
“คุณลุงคะ แย่แล้วค่ะ พี่ชายธงแผลฉีก”
เธียรตกใจ
“รินจะพาพี่ชายธงไปโรงพยาบาลเองค่ะ”
เธียรไม่สบายใจ
“แต่ว่า...”
“คุณลุงไม่ต้องห่วงนะคะรับรองว่ารินจะเฝ้าพี่ชายธงไว้ไม่ให้คลาดสายตาเลยค่ะ”
เธียรพยักหน้าตามใจธาริน
“รินไปก่อนนะคะ”
ธารินรีบร้อนออกไป คนงาน 2 คนประคองชายธงตามไป เธียรเป็นห่วงชายธง

ธารินพาชายธงมาที่หน้าบ้านวิชเวทย์
“รินช่วยได้เท่านี้แหละค่ะ”
ชายธงเป็นห่วง
“แล้วรินจะไปบอกพ่อพี่ยังไง คุณพ่อต้องว่ารินแน่”
“ไม่ต้องห่วงรินหรอกค่ะ รินเอาตัวรอดได้ ยังไงคุณลุงก็คงไม่ใจร้ายกับรินหรอก”
ชายธงไม่เข้าใจ
“ทำไมรินถึงช่วยให้พี่ไปหานุช ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนรินไม่ชอบนุช คอยขัดขวางพี่กับนุชตลอดเวลา”
ธารินเศร้า
“รินรู้แล้วว่าความสุขของพี่ชายธงคืออะไร รินอยากให้พี่มีความสุขค่ะ”
ชายธงอึ้ง ซึ้งใจ ธารินเปิดกระเป๋าหยิบเงินใส่มือเขา
“ติดตัวไว้เผื่อต้องใช้นะคะ รินกลับก่อนนะ”
ธารินจะเดินหนี ชายธงห้ามไว้ เธอแปลกใจ ชายธงกอดไว้ ธารินอึ้ง ตะลึง ไม่คิดว่าจะโดนกอด
“ขอบใจนะ ขอบใจที่ช่วยพี่”
ชายธงกอดสักพัก จึงปล่อย
“พี่ชายธงระวังตัวด้วยนะคะ”
“พี่จะระวังตัว”
ชายธงออกไป ธารินมองตาม เจ็บปวดที่เขาไปหาอนุชแต่ต้องยอมเพื่อความสุขของคนที่เธอรัก

ธารินเข้ามาในห้องรับแขกบ้านเธียร แกล้งร้องไห้สะอึกสะอื้น
“รินขอโทษนะคะคุณลุง รินไม่ดีเองที่ปล่อยให้พี่ชายธงคลาดสายตา”
เธียรปลอบ
“หนูรินไม่ผิดหรอก เจ้าชายธงนี่มันดื้อจริงๆ”
ธารินแอบมองเธียร รู้สึกผิดที่ต้องโกหก เธียรโมโหลูกชาย

อรชานอนไม่หลับ ออกมาเดินเล่นในสวนเจอปรารภ
“คุณรภ นอนไม่หลับรึคะ พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้านะ”
“คงเพราะแปลกที่ครับ แล้วคุณอรล่ะครับ”
“อรไม่สบายใจค่ะ กลัวว่าพรุ่งนี้คุณกร้าวจะเปลี่ยนใจ ไม่ยอมปล่อยนุช”
ปรารภกุมมือ
“เรื่องของพรุ่งนี้ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพรุ่งนี้เถอะครับอย่ากังวลไปก่อน จะไม่สบายใจเปล่าๆ”
“ค่ะ”
“มานี่สิครับ”
ปรารภชวนออกไป อรชาแปลกใจ

ในห้องอาหาร...ปรารภใส่ผ้ากันเปื้อนน่ารัก ยกถ้วยนมอุ่นๆ สองถ้วยวางบนโต๊ะ
“ดื่มนมอุ่นๆ ก่อนนอน จะได้หลับสบายนะครับ”
เขายกถ้วยนมมาชนกับถ้วยของเธอ อรชาดื่มนมอุ่นๆ ปรารภมองแล้วยิ้มมีความสุข อรชาสังเกตเห็น
“ยิ้มอะไรเหรอคะ หน้าอรมีอะไรติดรึเปล่า”
“เปล่าครับ ผมไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ดูแลคุณอรอย่างนี้ครับ”
“คุณรภรำคาญที่อรอ่อนแอรึเปล่าคะ”
“ไม่เลยครับ ผมมีความสุขที่ได้อยู่ข้างๆ ได้ดูแลคุณอรครับ”
อรชาสบตาเขารู้สึกดีที่เขาดีกับเธอ ปรารภเขินอาย ไม่กล้าสบตาอรชาเลยหันไปหยิบถ้วยใส่นมแก้เก้อ แต่กลับทำนมหกลวกมือ
“โอ๊ย”
อรชาตกใจ
“คุณรภ”
ทั้งสองมาในห้องรับแขก อรชาทายาให้ปรารภ
“แทนที่ผมจะดูแลคุณอร กลายเป็นภาระคุณอรซะอีก”
“คุณรภดูแลอรมาตลอด ถือว่าอรตอบแทนคุณรภนะคะ”
อรชายิ้มให้ปรารภ ทั้งสองสบตากันหวานๆเหมือนมีแรงดึงดูดทั้งสองเข้าใกล้กัน ปรารภค่อยๆ
ก้มหน้าเข้ามาใกล้ อรชาก็นิ่ง แต่เธอกลับนึกถึงตอนที่ กร้าวจูบเธอ อรชาตกใจ รีบผลัก ปรารภชะงัก
“อรขอโทษค่ะ”
ปรารภเศร้า
“ผมต่างหากครับ ที่ต้องขอโทษคุณอร ผมน่าจะรู้ตัวว่าสำหรับคุณอรแล้ว ผมเป็นได้แค่เพื่อน”

ปรารภเศร้า เดินหนีไป อรชาเสียใจ ตามไป
ปรารภเดินหนีมาในสวน อรชาตามมาจับแขนไว้

“คุณรภคะ อรขอโทษ อรก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงยังไม่ลืมคุณกร้าวทั้งๆ ที่เขาทำร้ายครอบครัวอร”
“คงเพราะคุณอรรักคุณกร้าวมาก”
“อรก็ไม่รู้คะ อรรู้แค่ว่า คุณกร้าวเป็นเหมือนไฟ เวลาที่อยู่ใกล้ๆ เขาอรรู้สึกเหมือนจะละลาย แต่คุณรภเป็นเหมือนน้ำ อรรู้สึกสบายใจทุกครั้งที่มีคุณรภอยู่ข้างๆ” อรชาถอนใจ “อรรู้ว่าอรไม่ควรรักคุณกร้าว
แต่อรคงต้องใช้เวลาที่จะลืมเขา”
ปรารภกุมมือ
“ผมจะรอครับ ไม่ว่านานแค่ไหนก็จะรอ”
ทั้งสองยิ้มให้กัน ต่างรู้สึกดีต่อกัน ท้องฟ้ายามค่ำคืนสวยงาม

พระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าสวยงาม...อนุชนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม ในอ้อมกอดของกร้าว ด้วยสีหน้าแววตาครุ่นคิดสงสัยไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคืออะไร รักจริงหรือแค่หลอกให้หลงเสน่ห์ กร้าวขยับตัวจะกอดอนุชให้แน่นขึ้น แต่กลับถูกเธอผลักไส เขาแปลกใจ
“มีอะไรหรือเปล่า”
“ทำอย่างนี้ทำไม”
อนุชอยากได้ยินคำว่ารัก แต่กร้าวบื้อ ไม่เข้าใจ
“ก็คุณเป็นเมียผม”
“แค่นั้น”
“อือ”
อนุชงอนน้อยใจ
“จริงสินะ คุณเสียเงินตั้งร้อยล้าน ขอบคุณนะคะที่ตีค่าตัวฉันสูงขนาดนั้น”
อนุชหยิบเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะเดินออกไปด้วยความน้อยใจ กร้าวมองตามด้วยความงง ๆ

พร้อมกับขำเดินถือตะกร้าผ้ามาตามทางเดินจะเก็บไปซัก พร้อมกำชับขำ
“อย่าลืมไปเก็บผ้าที่ห้องคุณกร้าวด้วย”
ทันใดนั้นก็เห็นอนุชที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เดินหน้าบึ้งออกมาจากห้อง กร้าวที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเช่นกันตามมาติด ๆ
“เป็นอะไรไปคุณ”
อนุชงอน
“อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน”
“ก็เมื่อคืน...”
อนุชสวนแรง
“ถ้าคิดจะแบ็คเมล์ฉันก็เอาเลย” เธอร้องไห้ออกมา “ฉันไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว”
อนุชวิ่งออกไปทั้งน้ำตา ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ กร้าวจะรั้งไว้
“เดี๋ยวก่อนสิคุณ...คุณ...เป็นอะไรของเค้า หรือว่าเราทำอะไรผิด”
พร้อมยืนมองดูอยู่อีกมุมหนึ่ง หันไปถามขำ
“เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นนังขำ”
“ฉันจะไปรู้เหรอป้า ไม่ได้นอนใต้เตียงเค้า”
“นังนี่วอนซะแล้ว”
“ขอโทษ” ขำคิดได้ “หรือว่า คุณกร้าวจะกินตับคุณนุช”
“อาจเป็นได้...เฮ้ย จะบ้าเหรอ คุณกร้าวเป็นคนไม่ได้เป็นปอบ แกนี่พูดไปเรื่อย ไป ๆ ไปทำงาน”
ขำเดินไป พร้อมอดมองกร้าวที่ยืนงงอยู่ด้วยความสงสัยไม่ได้

ที่โต๊ะอาหารเช้า...พร้อมกับขำ ช่วยกันเสิร์ฟอาหาร ชาติกับอนุชนั่งอยู่ด้วยกัน
“ว่าไงคราวนี้บอกป๋าได้หรือยัง ไอ้เจ้ากร้าวมันรังแกอะไรหนูอีก”
อนุชรู้สึกอาย ไม่รู้จะพูดยังไงดี
“คือ...คือว่าคุณกร้าว...คุณกร้าว...”
ชาติมองหน้า
“หรือว่ามันบังคับไม่ให้หนูพูด”
“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะป๋า”
“งั้นมันเรื่องอะไรล่ะ”
“คือว่า...”
“คงถูกมันขู่อีกล่ะสิ” ชาติโกรธ “ไม่ไหวเลย แสดงว่าไอ้สิ่งที่ป๋าพร่ำสอนไม่เคยเข้าหูมันเลย ไม่เป็นไร เดี๋ยวป๋าจัดการเอง”
อนุชรีบรั้งไว้
“อย่าค่ะป๋า ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะค่ะ นุชขอร้อง”
ชาติถอนหายใจ
“ถ้าเจ้ากร้าวรู้จักให้อภัยคนอื่นได้แบบหนู ป๋าจะดีใจมาก แต่ในเมื่อเตือนแล้วไม่ฟัง ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง”

ชาติพูดจบรีบเข็นรถออกไป อนุชจะห้ามแต่ไม่ทัน ทั้งอายทั้งขัดใจ
กร้าวเดินกลับไปกลับมาด้วยความกังวลว่าไปทำอะไรให้อนุชไม่พอใจ พอหันมาก็เห็นชาติเข็นรถเข้ามาพอดี

“อยู่นี่เองเหรอเจ้ากร้าว”
“มีอะไรเหรอครับ”
“เมื่อคืนแกไปทำอะไรหนูนุช”
“ผมเปล่านะครับ”
“แล้วทำไมเค้าถึงได้กลัวแกขนาดนั้น”
“ผมไม่ได้ทำอะไรจริง ๆ นะครับ”
“ไม่ต้องมาโกหก นุชเล่าให้ฉันฟังหมดแล้ว”
กร้าวเหวี่ยงทันที
“งั้นมาถามผมอีกทำไมล่ะครับ”
“เพราะฉันอยากได้ยินจากปากแกยังไงล่ะ แกทำอะไรหนูนุช”
กร้าวอึกอักลังเลไม่แน่ใจว่าควรเล่าดีหรือเปล่า
“ผม...ผม...”
ทันใดนั้นอนุชก็เข้ามา
“พอเถอะค่ะป๋า อย่าให้มันเป็นเรื่องใหญ่เลย”
ชาติไม่พอใจ
“ไม่ได้ เพราะป๋าสัญญากับพี่สาวหนูแล้วว่าจะดูแลหนูให้ดีจนกว่าหนูจะกลับบ้าน ...บอกมาแกทำอะไรหนูนุช”
กร้าวอึกอัก
“ผม...”
“เห็นมั้ยหนูนุชหน้าซีดหมดแล้ว”
“ผม...”
อนุชทนอับอายไม่ไหววิ่งหนีไป ชาติหันมาตำหนิหลานชาย
“ยิ่งทำอย่างนี้ลุงก็ยิ่งอยากรู้ว่าแกทำอะไรเค้า เค้าถึงได้เสียใจขนาดนี้”
“ผม...ปล้ำอนุชครับ”
ชาติตะลึง
“ว่าไงนะ”
กร้าวรู้สึกผิด
“ผมปล้ำอนุช...”
ชาติบันดาลโทสะตบหน้ากร้าวอย่างแรง
“บัดซบที่สุด แกมันเลว ประณามคนอื่น แต่สุดท้ายก็เป็นซะเอง”
กร้าวอึ้งไปรู้สึกสำนึกผิด
“แกเคยคิดถึงความรู้สึกหนูนุชมั้ย ถ้าหนูนุชคิดสั้นเหมือนแม่แกจะทำยังไง”
คำพูดของชาติทำให้กร้าวใจหาย
“อนุช”
กร้าวรีบวิ่งออกไป ชาติโกรธหลานชายมาก

กร้าววิ่งเข้ามาในห้อง เห็นอนุชถือเชือกขนาดยาวอยู่ก็ตกใจ
“อย่านะนุช”
กร้าวรีบเข้าไปรวบตัวเธอแย่งเชือกจากมือมาถือ อนุชงงๆ
“คุณจะทำบ้าอะไรขึ้นมาอีกคุณกร้าว”
“ยังไงผมไม่ยอมให้คุณทำอย่างนี้แน่ ๆ”
“แล้วฉันทำอะไร”
“ก็เชือกนี่ไง”
“ก็เชือกแล้วไง”
“คุณไม่ได้จะผูกคอตายเหรอ”
“ฉันจะเอามัดของฝากพี่อร...”
กร้าวงง
“เรื่องเมื่อคืน...”
อนุชทั้งโกรธ ทั้งอาย
“ถ้าจะพูดเรื่องนี้อีกไปพูดที่อื่นเลย”
เธอจะเดินหนี เขารีบสวนไป
“ผมขอโทษ”
อนุชหันมาคิดไม่ถึง
“ขอโทษงั้นเหรอ...คุณพูดยังกับว่าเดินเหยียบเท้าฉันบนรถเมล์”
“แล้วจะให้ผมทำยังไง”
“เรื่องแค่นี้ต้องถามด้วยเหรอ ฉันเกลียดคุณ คุณมันพวกฉวยโอกาส เอาแต่ได้”
อนุชพูดเสร็จเดินออกไปทั้งน้ำตา กร้าวงงว่าเกิดอะไรขึ้น

ชายธง อรชา ปรารภเดินเข้ามาในโถงบ้านชาติ อนุชเดินถือกระเป๋ามาพอดีเห็นทั้งสามคนก็ดีใจ
“พี่อร”
อรชารีบเข้ามาดูน้อง
“เป็นยังไงบ้างนุช”
“นุชไม่เป็นไรค่ะพี่อร”
อรชาเห็นรอยถลอดแดงตามแขนขาก็ถามน้องด้วยความเป็นห่วง
“แล้วรอยตามแขนขานี่ล่ะ”
ชายธงโกรธ
“ไอ้กร้าวมันทำอะไรนุช บอกเรา”
อนุชห้าม
“อย่าชายธง เรื่องมันแล้วไปแล้วให้มันจบไป อย่ามีเรื่องกันอีกเลย”
ชายธงฮึดฮัดไม่พอใจ แต่ก็ยอมอ่อนลงตามคำขอของอนุช อรชาโล่งใจ
“นุชไม่เป็นไรพี่ก็โล่งอก”
“แล้วพี่อรคิดว่าคุณกร้าวจะทำอะไรนุชเหรอคะ”
อรชาคิดถึงตอนที่กร้าวหลอกตนไปปล้ำ เธอกระดากไม่กล้าพูด
“คือว่าพี่คิดว่าคุณกร้าวจะ...จะ...”
ชายธงโพล่งออกมา
“จะทำมิดีมิร้ายกับนุช”
อนุชหน้าสลด
“แล้วทำไมทุกคนถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ”
“ก็เพราะว่าพ่อเรา...” อรชาอึกอัก “ไปข่มขืนแม่เค้า”
อนุชตกใจ
“ข่มขืน”
ปรารภหันมาบอก
“คุณลุงเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้พวกเราฟังเอง”
กร้าวตามมาถึงพอดี อนุชมองเขาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ คิดว่าเขาทำทั้งหมดเพราะต้องการแก้แค้นเธอ อนุชเสียงสั่นน้ำตาคลอ
“ที่แท้เรื่องเมื่อคืนก็...”
ชายธงถามทันที
“ก็อะไรนุช”
กร้าวเห็นชายธงเข้ามาแสดงความเป็นห่วงเป็นใยอนุชก็ฮึดฮัดไม่พอใจ อนุชตัดใจกลัวจะมีเรื่องขึ้นมาอีก
“ไม่มีอะไรชายธง...กลับกันเถอะค่ะ นุชจะไม่อยากจะเหยียบที่นี่อีก”

อนุชมองกร้าวอย่างน้อยใจก่อนจะเดินไป กร้าวหน้าตึงขึ้นมาเพราะหึงอนุช
ขณะที่เชิดนอนกอดผู้หญิงอยู่บนเตียงในโรงแรม เสียงเคาะประตูดังขึ้น ปลุกทั้งสอง เชิดงัวเงียอารมณ์เสีย

“ใครวะมาเคาะแต่เช้าอย่างนี้”
ผู้หญิงเดินไปเปิดประตู ทันใด พวกตำรวจก็บุกเข้ามารวบตัวเชิด
“เฮ้ย ปล่อยกู ปล่อย”


ลลิตาเดินออกมาจากโรงแรมเล็กๆ อยู่ๆตำรวจก็เข้ามาประกบ
“คุณลลิตา ผมต้องขอเชิญคุณไปให้ปากคำที่โรงพัก”
ลลิตาหน้าตื่นตกใจ
“เรื่องอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนะ”
“คนร้ายคดีวางแผนฆ่าคุณอนุช ศุภกาญจน์ซัดทอดว่าคุณเป็นคนจ้างวาน”
ลลิตาอึ้ง ตกใจ

กร้าวเดินโมโหเข้ามาในโรงพัก ไหนครับคุณตำรวจ ไอ้คนร้ายที่มันจะฆ่าเมียผม”
เชิดที่นั่งหันหลังอยู่ หันมายิ้มให้อย่างกวนๆ กร้าวเข้าไปกระชากเชิดขึ้นมาต่อยกองไปที่พื้นทันที ตำรวจเข้ามาห้าม
“คุณ ควบคุมอารมณ์หน่อย”
“ทำร้ายร่างกายโดนปรับเท่าไหร่ครับ”
กร้าวเปิดกระเป๋าหยิบเงินให้ปึกหนึ่ง
“นี่ครับคุณตำรวจ”
เชิดเพิ่งลุกขึ้นมาได้ โดนกร้าวต่อยล้มโครมลงไปอีก
“พอแล้ว แกจะทำก็ไปทำนังตามันซี่ มันเป็นคนสั่งให้ฉันทำ”
“เขาสั่งให้แกไปตายแกจะไปไหม อย่าเอาคำนี้มาอ้าง แกมันเห็นแก่เงิน แกเกือบจะฆ่าคนดีๆไปคนนึงแล้ว”
ตำรวจพยายามห้าม
“คุณกร้าวครับ เรารู้ครับว่าคุณรักภรรยา”
กร้าวชะงักไป มีอีกคนที่ทักว่าเขารักอนุช
“แต่เราขอให้คุณควบคุมอารมณ์หน่อย อย่ามีเรื่องชกต่อยที่นี่”
ตำรวจอีกชุดคุมตัวลลิตาเข้ามา พอเห็นกร้าวเธอก็โผเข้าหา
“คุณกร้าว ลิต้าไม่ได้ทำนะคะ มันปรักปรำลิต้า ลิต้าไม่ได้บอกให้มันฆ่านุช แค่จะให้มันขู่นุช”
เชิดโมโห
“ถ้าแกไม่สั่งแล้วฉันจะทำได้ไง เรื่องอะไรฉันถึงอยากฆ่าคนสวยๆอย่างนั้น...คุณตำรวจครับ นังนี่แหละ
มันหลอกให้ผมทำ”
ลลิตาโกรธ
“แก ไอ้ชั่ว แกปรักปรำฉัน”
ลลิตากระโดดเข้าตะปบหน้าเชิด ทั้งสองยื้อ จะทำร้ายกัน ตำรวจคอยห้าม กร้าวเห็นแล้วเอือม เดินหนีออกไป ลลิตาหันมาเห็น
“อ้าว คุณกร้าว อย่าเพิ่งไปสิคะ คุณกร้าว...คุณตำรวจคะ อย่าเพิ่งจับฉันนะคะ ฉันขอตกลงกับคุณกร้าวก่อน”

กร้าว ชาติ กรวิกอยู่ด้วยกันที่บ้าน ตำรวจพาลลิตาเข้ามา กร้าวถามอย่างสงสัย
“คุณตำรวจจะพาเขามาที่นี่ทำไมครับ”
ลลิตาเข้ามากอดแข้งกอดขา เสแสร้งขอร้องไห้
“คุณกร้าวคะ เชื่อลิต้าเถอะนะคะ ลิต้าไม่คิดว่าเรื่องจะเลวร้ายขนาดนั้นจริงๆ”
กรวิกเบ้หน้า
“จ้างวานฆ่าอย่างนั้นเนี่ยนะ”
ลลิตาแอบทำหน้าเจ็บใจ หันไปอ้อนกร้าวต่อ
“เรื่องราวมันไปไกลกว่าที่ลิต้าคิดจริงๆนะคะคุณกร้าว ลิต้าไม่เคยคิดจะให้นุชตาย”
กร้าวมองหน้า
“แล้วที่จะเอาปืนไปยิงนุชล่ะ”
ลลิตาสะอึก
“เอ่อ...ลิต้าทำไมด้วยอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเอง ถ้าคุณไม่ไล่ลิต้าไป มีเหรอคะ ลิต้าจะอาละวาดขนาดนั้น”
ชาติส่ายหน้าระอา
“ขาดสติถึงกับจะฆ่าจะแกงกันอย่างนั้นก็ไม่ไหวนะ”
ลลิตาแสร้งเข้ามาไหว้ชาติ
“ลิต้าผิดไปแล้วค่ะ ลิต้าเผลอทำร้ายคุณลุงด้วย ยกโทษให้ลิต้านะคะ”
ลลิตากอดขาชาติอ้อนวอน
“ลิต้าจะไม่ทำอย่างนั้นแล้ว ให้โอกาสลิต้าแก้ตัวนะคะ”
ชาติมองหน้ากร้าวว่าจะเอายังไง กร้าวถอนใจ
“ผมยกโทษให้คุณได้ แต่เรื่องนี้เป็นคดีอาญา ยังไงก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามกระบวนการ”
ลลิตาโผเข้ากอดขากร้าว
“คุณกร้าวจะให้ลิต้านอนคุกจริงๆเหรอคะ ช่วยประกันตัวลิต้าเถอะนะคะ”
กรวิกรีบห้าม
“อย่านะคะอากร้าว เขาสมควรไปนอนคิดในคุก ว่าสิ่งที่ทำมันผิด”
ลลิตาแอบทำหน้าเจ็บใจ แล้วแกล้งสำออยต่อ
“คุณกร้าวอย่าใจร้ายกับลิต้าเลยนะคะ ลิต้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ”

กร้าวระอาใจ มองหน้ากับชาติอย่างตัดสินใจ

[อ่านต่อหน้า 2]
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 16 (ต่อ)

พออรชากับปรารภพาอนุชกลับมาถึงที่บ้าน อรชายิ้มแย้มบอกน้องสาว

“ขอต้อนรับกลับบ้านอีกครั้งจ้ะ น้องพี่...”
อนุชกอดอรชา
“ขอบคุณค่ะพี่อร...” อนุชหันไปหาปรารภ “ขอบคุณมากพี่รภที่ช่วยให้นุชได้กลับบ้านอีกครั้ง”
ทั้งหมดกำลังจะเดินเข้าบ้าน อสิตที่พยายามเดินออกมาโดย ใช้ไม้เท้าช่วยพยุง อนุชเห็นพี่เดินได้อีกครั้งก็ตื้นตัน
“พี่สิต...”
อนุชโผเข้ากอดพี่ชาย อสิตลูบหัวน้องอย่างรัก เอ็นดู
“นุช...ได้กลับบ้านซะทีนะ น้องพี่...”
“นุชคิดถึงพี่สิต คิดถึงพี่อร...คิดถึงบ้านของเรา”
อรชาเข้ามาใกล้
“ตอนนี้ก็ได้อยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้งแล้วไงจ๊ะ”
อนุชดึงอรชามากอดด้วย สามพี่น้องกอดกันอย่างยินดี ปรารภพลอยยินดีไปด้วย ชายธงเข้ามาเข้าไปกุมมืออนุช
“นุช...นุชกลับมาแล้วจริงๆ”
อนุชดีใจ
“จ้ะ...นุชได้กลับมาบ้านแล้วจริงๆ”
ปรารภยิ้มแย้มบอก
“ผมว่า งานนี้ต้องฉลองกันหน่อยนะครับ”
พวกสามพี่น้องยิ้มอย่างเห็นด้วย

กร้าวขับรถกลับกรุงเทพ นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เขากับอนุชบอกรักด้วยคำว่าเกลียดกัน
“ฉันเกลียดคุณ เกลียดท่าทางถือดี เกลียดรอยยิ้ม เกลียดเวลาที่คุณกอดฉัน เกลียดทุกครั้งที่คุณอ้อนฉัน เกลียดเวลาที่ทำให้ฉันใจอ่อน”
“ผมก็เกลียดคุณ เกลียดตั้งแต่แรกเห็น เกลียดหน้าคุณ ตาคุณ จมูกคุณ ปากคุณ เกลียดแก้มคุณ เกลียดเวลาที่ถูกคุณผลักไส เกลียดทุกครั้งเวลาที่คิดว่าจะเสียคุณไป เกลียดที่ทำยังไง ผมก็เกลียดคุณไม่ลงซักที”
“ฉันก็เกลียดคุณ”
เขาโน้มตัวลงจูบเธอ...กร้าวคิดถึงแล้วก็ไม่เข้าใจอนุช แล้วเขาก็นึกถึงตอนที่อนุชถามหาชายธง กร้าวทุบพวงมาลัย โกรธ ไม่พอใจ

เย็นนั้นสามพี่น้องกับสองหนุ่มจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกัน บรรยากาศสนุกสนาน ปรารภปิ้งบาร์บีคิว แล้วใส่จานที่อรชาส่งให้
“คุณอรเอาไปให้พี่สิตก่อนเลยครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
อนุชเตรียมเครื่องดื่มสำหรับทุกคน อรชานำบาร์บีคิวมาให้อสิต
“พี่สิตคะ ทานเยอะๆนะคะ”
ปรารภยกจานบาร์บีคิวมาเพิ่มให้ที่โต๊ะ
“นุช มากินได้แล้วจ้ะ”
อนุชนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้ เห็นรอยยิ้มทุกคนแล้วก็สะท้อนใจ
“นุชอยากให้เราอยู่ด้วยกันที่นี่ แบบนี้ตลอดไป”
อสิตกับอรชาได้ยินก็สะท้อนใจเพราะบ้านโดนขายไปแล้ว ปรารภเห็นสีหน้าทุกคนก็เป็นห่วง
“ไม่ต้องห่วงนะครับ ตอนนี้ผมปรึกษากับทนายอยู่ เรามีโอกาสร้องต่อศาลให้การขายบ้านของลิต้าเป็นโมฆะ”
อนุชเศร้าๆ
“ถ้าเราสามคนกลับมาเป็นเจ้าของบ้านที่แท้จริงอีกครั้ง จะเป็นของขวัญที่วิเศษที่สุดเลยค่ะ”
อรชาหันไปหาปรารภ
“ขอบคุณคุณรภมากจริงๆค่ะ”
อสิตซึ้งใจ
“นั่นสิ ไม่ได้รภ พวกเราสามพี่น้องคงลำบาก”
“อย่าคิดมากเลยครับ ผมอยากช่วยเท่าที่ทำได้”
เสียงเพลงสนุกๆดังขึ้น ทั้งสี่หันไปมอง ชายธงนำเครื่องเสียงออกมา
“ปาร์ตี้ทั้งที ไม่มีดนตรีได้ไงครับ”
ชายธงเดินตามจังหวะเพลงเข้ามา
“ชายธง นั่งก่อน เดี๋ยวนุชเอาเครื่องดื่มให้”
อนุชลุกไปเตรียม ยืนหันหลังให้ชายธง แต่พอหันมาก็เห็นชายธงยืนอยู่ข้างหลัง จับมือเธอเต้นตามจังหวะเพลง
“อะไร ชายธงนี่” อนุชหัวเราะ
“เร็วสินุช โชว์สเต็ปหน่อย…เร็ว”

ชายธงดึงอนุชมาเต้น จนอนุชยอมเต้นด้วย ทั้งที่ในมือยังถือแก้วเครื่องดื่ม
กร้าวขับรถเข้ามาที่หน้ารั้วบ้าน ลงมาดู ได้ยินเสียงเพลงดังออกมา นึกฉุน เปิดประตูรั้วเข้าไป...อสิตดันปรารภกับอรชาออกไปเต้นด้วย

“สองคนนี้จะดูอยู่เฉยๆทำไมเนี่ย ออกไปเต้นกับเขาสิ”
อรชามองหน้ากับปรารภแล้วยิ้มขำ ปรารภนึกสนุก ลุกมาโค้งให้อรชา ยื่นมือให้ อรชาแตะมือ เขาจับมือเธอออกไปเต้นบ้าง กร้าวเข้ามา หยุดมองอยู่มุมหนึ่งไกลๆ เห็นพวกสามพี่น้องกับสองหนุ่มสนุกสนานรื่นเริง...อนุชเต้นรำกับชายธงด้วยรอยยิ้ม กร้าวนึกฉุน ทั้งสี่คนสองคู่เต้นรำกันไป อรชาที่หันหลังให้อนุช ชนหลังอนุช เครื่องดื่มในมืออนุชหกใส่ชายธง
“อุ๊ย ชายธง นุชขอโทษ”
“อยากให้ถอดเสื้อเต้นก็ไม่บอก”
“แหวะ ใครจะอยากเห็น มานี่ นุชพาไปล้าง” อนุชหันไปบอกกับพวกพี่ๆ “เดี๋ยวนุชมานะคะ”
อนุชวางแก้วแล้วพาชายธงออกไป กร้าวเดินอ้อมตัวบ้านตามไป

อนุชกับชายธงเข้ามาในบ้าน
“ชายธงไปล้างในห้องน้ำ เดี๋ยวนุชจะไปเอาเครื่องดื่ม แล้วเดี๋ยวไปเจอกันข้างนอก”
“โอเคคร้าบ...”
ชายธงเดินแยกไปทางหนึ่ง อนุชมองตามยิ้มๆ แล้วหันกลับมา กร้าวเดินเข้ามาจากอีกด้านหนึ่งของบ้าน อนุชเห็นเขาก็ชะงัก
“คุณกร้าว...คุณมาที่นี่ได้ยังไง”
“เมียผมอยู่นี่ ทำไมผมจะมาไม่ได้”
“อย่าใช้คำนั้นกับฉัน จะหย่าเมื่อไหร่ นัดมาได้เลย”
“หย่าเพื่อให้คุณไปเสวยสุขกับชายธงน่ะเหรอ...เห็นผมเป็นคนใจดีอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”
“แล้วคุณยังต้องการอะไรอีก”
“ผมยังอยากเก็บคุณไว้ดูเล่นอีกสักพัก...กลับบ้านกับผม”
กร้าวดึง อนุชสะบัด
“จะมากไปแล้วนะ ฉันไม่ใช่ลูกหมาลูกแมวที่คุณจะใช้เงินซื้อ”
“ผมก็ไม่ได้เห็นคุณเป็นลูกหมาลูกแมวซะหน่อย...ผมเห็นคุณเป็นภรรยา...หรือว่าหลังจากคืนนั้นแล้ว คุณไม่เห็นผมเป็นสามีบ้างเลย”
อนุชทั้งโกรธทั้งอาย
“อย่าพูดถึงคืนนั้นอีก ฉันไม่อยากได้ยิน”
“ทำไม คุณกลัวชายธงจะมาได้ยินเข้าเหรอ...หึ ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ถ้ามันรู้ว่าผมกับคุณเป็นสามีภรรยากันแล้วทั้งนิตินัยและพฤตินัยมันจะว่ายังไง”
“นี่คุณคิดจะเอาเรื่องนี้มาขู่ฉันงั้นเหรอ”
“แล้วได้ผลไหมล่ะ”
อนุชพูดไม่ออก ได้แต่กัดฟัน เจ็บใจ
“ผมมีสิทธิในตัวคุณทุกอย่าง จะไปกับผมดีๆ หรืออยากให้มีเรื่องก่อน”

ชายธงล้างเสื้อเสร็จออกมา เอากระดาษเช็ดเสื้อไปพลาง
“นุช...เสร็จรึยัง...ให้ช่วยยกอะไรไหม”
ไม่มีเสียงตอบ ชายธงเดินไปดู แต่ไม่เห็นอนุช

อรชากับปรารภที่เต้นเสร็จก็เดินมานั่งกับอสิต กร้าวออกมาด้วยท่าทางกวนๆ
“สวัสดีครับ ทุกคน”
อสิตเห็นกร้าวก็ปรี๊ด จะลุกขึ้นไปต่อย
“ไอ้กร้าว ใครอนุญาตให้แกเข้ามา”
อรชากับปรารภต้องรีบห้ามอสิต
“พี่สิต ใจเย็นก่อนครับ”
อรชามองหน้ากร้าว
“คุณกร้าว คุณมาที่นี่อีกทำไม ต้องการอะไรอีก”

“ก็ไม่มีอะไรมาก...แค่มาพาเมียกลับบ้าน...”
เห็นอนุชหิ้วกระเป๋าใบเล็กๆ ออกมา อรชาถึงกับอึ้ง

“นุช...”
ชายธงตามออกมา
“ไม่ได้ แกจะพานุชไปไหนอีกไม่ได้”
“ไม่ยักรู้ว่าแกก็มีสิทธิออกคำสั่ง”
อรชาไม่พอใจพูดเสียงกร้าว
“พวกเราที่นี่ไม่มีใครยอมให้คุณพานุชไป”
“ได้...งั้นก็คืนสินสอดร้อยล้าน ค่าตัวอนุชมา”
อสิตโกรธ
“แกกล้าเรียกว่าค่าสินสอดเหรอ ในเมื่อแกให้ลิต้าหลอกให้ฉันเซ็นสัญญากู้ยืม”
“กับคนอย่างพวกคุณ ผมก็ต้องมีหลักประกันบ้าง”
ชายธงจ้องหน้า
“หมายความว่าถ้าใช้หนี้ร้อยล้านเป็นอันจบใช่ไหม...ได้ งั้นฉันจะใช้หนี้แกเอง”
กร้าวมองหยัน
“แกจะเอาอะไรมาใช้หนี้ฉัน เงินพ่อแกงั้นเหรอ”
ชายธงโกรธจี๊ด
“ไอ้กร้าว”
ปรารภห้ามไว้
“ชายธง อย่า”
“หึ...ก็คนอย่างแกมันจะมีปัญญาอะไร เป็นแค่ไอ้กระจอกที่วันๆเอาแต่ตามเมียชาวบ้าน”
“แก...”
ชายธงสะบัดปรารภออก จะเข้าไปต่อยกร้าว แต่อนุชขวางไว้ ไม่อยากให้มีเรื่อง
“อย่า ชายธง อย่ามีเรื่องกันอีกเลย พี่สิต พี่อร...นุชจะไปกับเขาค่ะ”
อสิตอึ้ง
“นุช”
“ไม่ต้องห่วงนุชหรอกค่ะ...ถึงยังไงตอนนี้นุชก็ไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว” อนุชหันไปหากร้าวถามเสียงแข็ง “จะไปได้รึยัง เลิกกวนประสาทคนอื่นซะที”
กร้าวยิ้มท้าทายทุกคน ก่อนจะเดินนำอนุชออกไป พวกที่เหลือต่างก็ใจหายที่อนุชต้องไปอีก อรชากับอสิตเรียกพร้อมกัน
“นุช...นุช...”
อนุชหันมองพวกพี่อย่างตัดใจ ก่อนจะหันตามกร้าวออกไป...กร้าวพาอนุชออกมาที่รถ อนุชมองกลับไปทางตัวบ้านอย่างเสียใจ อุตส่าห์คิดว่าจะอยู่กันครบสามพี่น้องแล้ว กร้าวเห็นอนุชอาลัยอาวรณ์คิดว่าอยากอยู่กับชายธง
“ขึ้นรถสิ ยังจะอาลัยอาวรณ์ไอ้ชายธงอยู่อีกรึไง”
อนุชประชด
“ใช่...ฉันอยากให้ชายธงใช้หนี้แทนฉัน ฉันกับคุณจะได้จบกันซะที”
“งั้นก็เสียใจด้วยที่คุณกับผมยังไม่จบง่ายๆ”
“ฉันไม่เข้าใจ คุณได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว ยังต้องการอะไรอีก”
อนุชจ้องตากร้าวอย่างค้นหา กร้าวปากแข็ง ไม่ยอมบอกว่ารัก
“ผมไม่ชอบเห็นใครมีความสุข โดยเฉพาะพวกวิชเวทย์”
“คุณกร้าว...”
“เลิกทำตัวมีปัญหา แล้วก็ไปซะที” เขาดึงเธอไป “ขึ้นรถ”
อนุชมองกร้าวอย่างตัดพ้อ แต่ก็จำต้องขึ้นรถไป

งานจบลงอย่างกร่อยๆ อสิตทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ ท่าทางหมดหวัง ชายธงหน้าเสีย
“ผมขอโทษ ที่ปกป้องนุชไม่ได้”
“ชายธงไม่เกี่ยวหรอก พี่ต่างหาก ที่ปกป้องน้องสาวตัวเองไม่ได้”
อรชาเข้ามาบีบไหล่อสิตปลอบโยน หน้าตาทุกคนสิ้นหวัง

กร้าวขับรถพาอนุชเข้ามาในรั้วบ้านของเขา พอรถจอด อนุชลงจากรถ ไม่พูดไม่จา เดินเข้าบ้านไป กร้าวลงจากรถ มองตามไปอย่างห่วงๆ
อนุชเดินเข้ามา มองรอบๆ รู้สึกเบื่อหน่าย สิ้นหวัง กร้าวตามเข้ามา เห็นเธอเย็นชา พยายามเอาใจ
“เหนื่อยรึเปล่า”
อนุชใจแข็ง ทำเป็นไม่ตอบ
“หิวไหม อยากได้อะไรรึเปล่า”

อนุชเหลือบมองเขา แล้วเดินหนีขึ้นห้อง กร้าวมองตามอย่างหนักใจ
ค่ำนั้น ธารินรอชายธงกลับมาอย่างร้อนใจ พอได้ยินเสียงรถก็ดีใจ ครู่หนึ่งชายธงเข้ามา หน้าตาดูไม่ดี ธารินเป็นห่วง

“พี่ชายธง...เป็นไงบ้างคะ ได้เจออนุชรึเปล่า”
ชายธงหนักใจ
“นายกร้าวพาอนุชกลับไปอีกแล้ว”
ชายธงเดินไปทิ้งตัวลงนั่งอย่างหัวเสีย เขานึกถึงเรื่องราวเมื่อครู่ที่กร้าวดูถูกเขา
“แกจะเอาอะไรมาใช้หนี้ฉัน เงินพ่อแกงั้นเหรอ”
ชายธงโกรธมาก
“ไอ้กร้าว”
ปรารภห้ามไว้
“ชายธง อย่า”
“หึ...ก็คนอย่างแกมันจะมีปัญญาอะไร เป็นแค่ไอ้กระจอกที่วันๆเอาแต่ตามเมียชาวบ้าน”

ธารินเห็นสีหน้าชายธงขึ้งเครียดก็เป็นห่วง
“พี่ชายธง...ไม่เป็นไรนะคะ”
“พี่เป็นคนไม่เอาไหนใช่ไหมริน”
“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ”
“พี่มันไม่ได้เรื่อง พี่ช่วยนุชไม่ได้ พี่ไม่เคยเอาชนะไอ้กร้าวได้เลย”
“ไม่จริง พี่ชายธงของรินไม่ใช่คนไม่เอาไหน...อย่างน้อยพี่ชายธงก็ยอมทำทุกอย่างเพื่ออนุช...” ธารินสลดลง “เพื่อผู้หญิงที่พี่ชายธงรัก”
ชายธงเห็นใจธาริน
“ริน...”
“คนที่พยายามแล้ว แต่ไม่สำเร็จมีอยู่เยอะแยะไป มันไม่ได้หมายความว่าเขาไม่เอาไหน แต่มันยังไม่ใช่โอกาสของเขาต่างหาก”
ชายธงยิ้มออก
“หัดพูดจาเป็นผู้ใหญ่แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
เขาลูบหัวเธอ ธารินยิ้ม
“ถ้าพี่ชายธงต้องการกำลังใจ มาหารินได้ทุกเมื่อ”
“ขอบใจนะ”
ทั้งสองยิ้มให้กัน

อนุชมาเตรียมเสื้อผ้า จะอาบน้ำ กร้าวตามมา มองอนุชอยู่ที่ด้านหลัง ตัดสินใจจะง้อ กร้าวเดินเข้ามาหา แล้วกอดทางด้านหลังอนุชตกใจ ดิ้นหนี
“อะไรกันคุณกร้าว ปล่อย”
“ทำไมล่ะ ขอกอดหน่อยไม่ได้เหรอ”
“ปล่อย ฉันจะไปอาบน้ำ”
“งั้นอาบด้วยกันนะ”
อนุชสะบัดหลุด
“เลิกทำเป็นล้อเล่นกับฉันซะที”
“ก็ไม่ได้ล้อเล่น จะทำจริงๆ”
“ฟังนะคุณกร้าว ฉันอาจจะผิดที่ยอมคุณ แต่มันจะไม่เกิดขึ้นซ้ำสองอีก”
กร้าวชะงัก
“มีอะไรกับผมมันผิด แล้วที่ถูกต้องเป็นใคร ชายธงเหรอ”
อนุชประชด
“ก็อาจจะใช่”
กร้าวโมโห
“อย่าลืมว่าคุณเป็นเมียผม”
“ไม่ลืมหรอก ไม่ต้องมาตอกย้ำ”

อนุชเดินหนีไป กร้าวมองตามอย่างหัวเสีย

[อ่านต่อหน้า 3]
ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง ตอนที่ 16 (ต่อ)

เสียงโทรศัพท์ในบ้านมโนรมย์ดังขึ้น อสิตใช้ไม้เท้าเดินมาดู

“แหวน อยู่ไหน ทำไมไม่รับสาย”
เงียบ อสิตต้องเดินมารับสายเอง
“สวัสดีครับ บ้านวิชเวทย์”
ลลิตาคุยโทรศัพท์อยู่ที่โรงพัก
“สิคะ ลิต้าเอง...”
อสิตอึ้งไป
“สิต ได้ยินลิต้ารึเปล่า”
“ต้องการอะไร”
“ลิต้าอยู่ที่โรงพัก ลิต้าโดนคุณกร้าวใส่ร้าย สิตช่วยมาประกันตัวลิต้าหน่อยได้ไหม”
“หน้าเธอทำด้วยอะไร มันถึงได้หนาพอจะมาขอความช่วยเหลือจากฉัน”
“สิตอย่าพูดอย่างนั้นสิคะ หรือสิตไม่เคยคิดถึงความสัมพันธ์ครั้งก่อนของเราบ้างเลย”
“ไม่ต้องมาตอแหลลิต้า...ถ้าฉันช่วยเธอก็คือฉันจะประกันตัวเธอมาฆ่าด้วยมือฉันเอง”
อสิตกระแทกหูโทรศัพท์ นึกเจ็บใจ ลลิตาขัดใจ วางสายแล้วด่าใส่โทรศัพท์
“ไอ้บ้า ไอ้ขาเป๋...ฉันไม่น่าโทรไปให้แกด่าเลย...แล้วจะทำไงดี...”

อนุชมาพบอรชากับปรารภที่ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้า
“พี่อร...พี่รภ”
“นุช เป็นไงบ้าง พี่ดีใจนะที่อย่างน้อยคุณกร้าวไม่ได้ขังนุชอีก”
“เขาคอยย้ำเรื่องเงินร้อยล้าน ใช้เรื่องนี้เป็นหลักประกันว่านุชจะไม่หนี”
ปรารภออกความเห็น
“ถ้าเราหาทางใช้หนี้เขาได้ นายกร้าวคงไม่มีข้ออ้างมากักนุชไว้ได้อีก แต่ปัญหาคือ เราจะไปหาเงินร้อยล้านจากที่ไหน”
อรชาคิดๆ
“หรือเราควรจะกู้รายอื่นมาจ่ายหนี้คุณกร้าวคะ...เจ้าหนี้รายใหม่อาจจะไม่ใจร้ายเท่าคุณกร้าว”
อนุชแย้ง
“ไม่ดีหรอกค่ะพี่อร มันเป็นการเอาหนี้มาโปะหนี้”
“แต่อย่างน้อย นุชจะได้เป็นอิสระจากคุณกร้าวซะทีนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่อร นุชทนได้”
“แต่พี่กลัวว่าคุณกร้าวจะ...จะทำมิดีมิร้ายนุช...นุชอยู่กับเขาสองต่อสองอย่างนั้น นุชไม่กลัวบ้างเหรอ”
“เขา...เขาไม่ได้ทำอะไรนุชหรอกค่ะ”
“แน่ใจนะ”
อนุชอึกอัก พอดีมือถือดัง อนุชรีบรับสายเพื่อหนีคำถามอรชา
“สวัสดีค่ะ...” อนุชอึ้งไป “พี่ลิต้า...”
อรชากับปรารภได้ยินว่าเป็นลิต้าก็ประหลาดใจ

อนุช อรชา ปรารภเดินเข้ามาในโรงพัก ลลิตาหันไปเห็น รีบลุกมาหา
“นุช...ขอบใจนะที่มา นุชยอมช่วยพี่แล้วใช่ไหม”
“พี่ลิต้าแน่ใจเหรอ ว่าสำนึกผิดแล้วจริงๆ”
“พี่รู้ว่าพี่ทำผิดต่อนุชไว้มาก... แต่มันเป็นเพราะคุณกร้าวบีบคั้นพี่...ส่วนไอ้เชิดก็ทำเกินคำสั่ง พี่แค่จะให้มันไปขู่นุช
กำลังโหลดความคิดเห็น...