xs
sm
md
lg

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 จบบริบูรณ์

เผยแพร่:

ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน

ขณะเดียวกันชลนิภาเดินเข้ามาในห้องโถง ถามถึงธนกรกับแป๋ว

“แป๋ว คุณธนกรไปไหน”
“ไปบริษัทแต่เช้าค่ะ”
“แกไปเตรียมกระเป๋าให้ฉัน ฉันจะเข้าบริษัท”
“ไม่ได้ค่ะ คุณธนกรห้ามคุณผู้หญิงขยับไปไหน? ไปก็มีแต่เรื่อง”
ชลนิภามองดุ แป๋วยิ้มสารภาพ
“อันหลังแป๋วเติมเองค่ะ คุณธนกรสั่งให้คุณผู้หญิงพักผ่อน ทำจิตใจให้สบาย”
“ฉันจะรู้สึกดีมาก ถ้าแกหลบหน้าไป”
“ค่ะ”
แป๋วรีบหลบออกไป ชลนิภายิ้มกับตัวเอง รู้สึกชีวิตมีความสุขขึ้นที่มีธนกรคอยมาดูแล ชลนิภามองไปหน้าคฤหาสน์รู้ว่ามีคนเข้ามา

ชลนิภาเดินเข้ามา คิดว่าธนกรกลับมาแล้ว
“กลับจากบริษัทแล้วเหรอคะ”
กลับเป็นชยางกูรที่เดินเข้ามาหา
“คุณแม่ครับ”
ชลนิภาตกใจและแปลกใจ “มาทำไม”
“กูรมาลาคุณแม่ครับ”
ชยางกูรทรุดตัวก้มลงตรงหน้าชลนิภา ยกมือพนมไหว้
“กูรคงไม่ได้พบหน้าคุณแม่อีกแล้ว...กูรไม่รู้ว่าหลังจากนี้ ชีวิตกูรจะเป็นยังไง...คุณแม่ให้พรกูรด้วยครับ”
“แม่ให้พรไม่ได้หรอก ลูกไม่เคยฟังและรักแม่” ชลนิภาสะเทือนใจ
ชยางกูรผิดหวังและเสียใจ
“ถ้าเธอยังรักแม่...ทำตามที่แม่บอก เข้ามอบตัวสู้คดี”
“กูรให้ไม่ได้ครับ”
ชลนิภาผิดหวังและเสียใจ แต่ทำใจแข็ง “งั้นเธอก็ไม่ใช่ลูกฉัน”
ชยางกูรอึ้งคาดไม่ถึง
“ออกไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับคนชั่ว”
ชยางกูรผิดหวังและเสียใจ ก้มลงกราบเท้าแม่ ชลนิภามองด้วยความสงสาร แต่ใจแข็ง
ชยางกูรลุกขึ้น มองมายังชลนิภาแล้วหันกลับเดินออกไป ชลนิภามองตามชยางกูร หัวใจสลาย น้ำตาตก


ขณะที่ชยางกูรเดินร้องไห้ออกมาเจอกับธนกรที่เพิ่งกลับจากบริษัท
“ลูกกูร”
“กูรฝากดูแลคุณแม่ด้วยครับ” ชยางกูรยกมือไหว้ “กูรขอโทษที่ทำให้คุณพ่อเสียใจ”
ชยางกูรจะเดินออกไป ธนกรบอกชยางกูร
“ลูกเปลี่ยนใจก็กลับมาหาพ่อ พ่อจะช่วยลูก”
ชยางกูรหยุดฟัง แล้วเลือกที่จะเดินออกไป
ชลนิภาเดินเข้ามาหาธนกร มองตามชยางกูรตาละห้อยรู้สึกผิด
“ฉันใจร้ายกับลูก”
“คุณทำดีที่สุดแล้ว ปล่อยลูกไปเถอะ...เขาเลือกชีวิตของเขาเอง”
ธนกรกอดปลอบใจชลนิภา

สุตาภัญและสุรัมภาถูกจับตัวมาที่ห้องในโรงแรมร้าง และพยายามดิ้นหนี
“แกจับฉันมาทำไม? แกต้องการอะไร”
เพทายมองสุรัมภา “น้องสาวเธอติดค้างฉัน”
“ปล่อยพี่ตาไป พี่ตาไม่เกี่ยวอะไรด้วย”
ระหว่างนั้นเฮียปรัชญาและลูกน้องเดินเข้ามาสมทบ
“เกี่ยวสิ หนูคือสุดที่รักของเฮีย เฮียรักหนู”
ปรัชญาเข้ามาจับใบหน้าสุตาภัญอย่างรักใคร่
“ปล่อยฉันนะ ไอ้แก่หื่นกาม”
ปรัชญาหัวเราะลั่น หันไปสั่งลูกน้อง
“พาเด็กฉันไปส่งห้อง ฉันจะจัดพิธีแต่งงานสองต่อสอง”
ลูกน้องปรัชญาพาสุตาภัญแยกออกจากสุรัมภา เพื่อพาไปห้องปรัชญา
สุรัมภาตื่นตกใจ “พี่ตา...พี่ตา”
“รางวัลสำหรับคนทำดี ขอให้สนุก”
ปรัชญาตบไหล่เพทาย แล้วเดินออกไป เพทายหันมาทางสุรัมภา
“ได้เวลาสนุกกันแล้ว”
“ปล่อยฉันนะ”

เพทายจับตัวสุรัมภา แยกไปยังอีกห้อง
ทางด้านชนกชนม์ยังอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ พยายามโทรศัพท์หาชยางกูร ลุ้นให้รับสาย

“ชยางกูร รับสิ”
ชยางกูรเดินออกมาที่ถนนหยิบแว่นดำใส่จะออกไป เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชยางกูรมองดูชื่อ
ชนกชนม์รอลุ้นให้ชยางกูรรับสาย
ชยางกูรทำท่าเหมือนจะกดรับ แต่ตัดสายทิ้ง
ชนกชนม์ผิดหวัง สุทินเข้ามาเร่งถาม
“ได้ที่อยู่มันรึยัง”
“น้องผมยังไม่รับสายครับ” ชนกชนม์บอก
“น้องนายร่วมกับพวกมัน”
“ไม่ใช่ครับ พวกมันก็ตามเล่นงานน้องผม ผมจะส่งข้อความไปถาม”
“จะทำอะไรก็เร่งทำเข้า”
เสาวนิตย์เข้ามาถามสุทินด้วยความเป็นห่วง
“คุณคะ ลูกของเรา”
สุทินเครียด กอดปลอบใจเสาวนิตย์
ชนกชนม์รีบพิมพ์ข้อความ ส่งข่าวชยางกูร
ด้านเพทายผลักสุรัมภาเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตู
ส่วนลูกน้องปรัชญาผลักสุตาภัญเข้าไปในห้องหนึ่ง ปรัชญาเดินคุยโทรศัพท์มาถึงหน้าห้อง
“แกเจอตัวมัน...ไม่ต้องเสียเวลาเอามาให้ฉัน เช็คบิลซะ!”
ปรัชญาวางสาย ยิ้มพอใจ แล้วเดินเข้าห้องไป

ชยางกูรมองดูข้อความที่ส่งมา
“ภากับตาถูกจับไป พวกมันอยู่ที่ไหน”
ชยางกูรกดลบข้อความ
“มันไม่เกี่ยวกับฉัน”
ชยางกูรจะเดินออกไป ลูกน้องปรัชญาเดินเข้ามาด้านหลัง
“ชยางกูร!”
ชยางกูรหันกลับไปมอง เจอลูกน้องปรัชญาเล็งปืนมา
“เฮียให้มาส่งแกขึ้นสวรรค์”
ลูกน้องจะยิงปืนใส่ชยางกูรกระโดดหลบแล้ววิ่งหนีลูกน้องปรัชญาวิ่งไล่ล่าชยางกูร

ฟากสุทินร้อนใจเข้าไปถามชนกชนม์
“น้องนายติดต่อมารึยัง”
“กูรไม่ตอบครับ”
“ฉันว่าน้องนายสมรู้ร่วมคิดกับมัน ลูกสาวฉันเป็นอะไร พวกนายต้องรับผิดชอบ”
สุทินบันดาลโทสะต่อยชนกชนม์ เสาวนิตย์เข้ามาห้าม
“พอเถอะค่ะ เรารีบแจ้งตำรวจให้ไปช่วยลูกเถอะค่ะ”
“ผมกลัวลูกจะเป็นอันตราย มันอาจจับไปเรียกค่าไถ่”
สุทินและเสาวนิตย์เป็นห่วงลูกมาก ชนกชนม์เครียดจัด

ลูกน้องปรัชญาวิ่งไล่ตามหาชยางกูรในสวนสาธารณะ ลูกน้องมองหาชยางกูร ชยางกูรตรงเข้ามาล็อกคอ แล้วลากตัวลูกน้องปรัชญาเข้าหลังพุ่มไม้ ทั้งสองต่อสู้ เสียงปืนดังลั่น
ครู่หนึ่ง เห็นชยางกูรออกจากพุ่มไม้ ท่าทางโกรธแค้นปรัชญามากๆ
“ไอ้เฮีย เล่นฉันถึงตาย แกก็ต้องตาย!”
ชยางกูรคิดจัดการปรัชญา

จู่ๆ มีเสียงข้อความเข้ามือถือชนกชนม์ ชนกชนม์กดเปิดอ่าน
“กูรบอกที่อยู่พวกมันแล้วครับ ผมจะไปช่วยภากับตาครับ”
ชนกชนม์รีบออกไปจากห้อง สุทินไม่ยอม
“อย่าทำอวดเก่ง ฉันไปด้วย” สุทินบอกเสาวนิตย์ “คุณรอผมอยู่ที่นี่”
“คุณระวังตัวด้วยนะคะ” เสาวนิตย์อวยพรชนกชนม์ “ขอให้เธอปลอดภัย”
“ครับ”
ชนกชนม์และสุทินรีบออกไปจากห้อง เสาวนิตย์เป็นห่วงลูกมาก


ด้านสุตาภัญเดินถอยหลัง ปรัชญาเดินเข้ามา
“ปล่อยฉันไปเถอะ!”
“เฮียชอบหนูจริงๆ แค่เห็นก็ตอบได้เลยว่าใช่...สวย ใจเด็ด..นี่แหละผู้หญิงของเฮีย”
สุตาภัญสะบัดหนี ปรัชญารุกเข้ามาหา พูดจาหว่านล้อม
“เฮียไม่ได้คิดว่าหนูเป็นของเล่น เฮียจะเลี้ยงดูหนูให้ดีที่สุด”
ปรัชญาเข้ามากอดรัด สุตาภัญคิดหาทางเอาตัวรอด
“เฮียคะ”
ปรัชญาขานเสียงหวาน “ขา...”
“ตามอมแมมไปหมดแล้ว ตาขอเข้าห้องน้ำ อาบน้ำก่อนนะคะ”
“ได้จ้ะ...เฮียชอบกลิ่นหอมๆ เนื้อตัวสะอาดๆ”
สุตาภัญสะพายกระเป๋าใบเล็กจะเข้าไป ปรัชญาดึงตัวไว้ ล้วปลดกระเป๋าสะพาย หยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า
“อาบน้ำคงไม่ต้องใช้โทรศัพท์”
สุตาภัญหน้าเสียที่ปรัชญารู้ทัน ยิ้มแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
พอเข้าห้องน้ำ สุตาภัญล็อคประตู กังวลใจหนัก หมดหนทางหนีไปได้

ฝ่ายชนิกานต์เดินเข้ามานั่งร้องไห้ที่มุมหนึ่งในสวนสาธารณะ เสียใจที่ณวัตรไม่ยอมรับธีรดนย์ รู้ว่าธีรดนย์เป็นคนทำตนท้อง จึงต้องบังคับให้แต่งงานกับกฤติยา
ชนิกานต์หยิบขวดยาออกจากกระเป๋าคิดตัดสินใจ นึกถึงเหตุการณ์ที่ณวัตรบังคับให้ชนิกานต์ไปอยู่ออสเตรเลีย และไม่ต้องกลับมาเมืองไทยอีก
ชนิกานต์เปิดฝาขวด เทยาใส่มือกำใหญ่ แล้วนึกถึงลูกในท้องขึ้นมา

ชนิกานต์ปายาในมือทิ้ง ร้องไห้โฮ
ฝ่ายธีรดนย์เดินกลับเข้ามาในคฤหาสน์ กฤติยาที่รออยู่รีบเข้าไปถามด้วยความเป็นห่วงชนิกานต์

“เจอนิกกี้ไหม นิกกี้อยู่ไหน”
ธีรดนย์ส่ายหน้า
“นายหาทั่วรึยัง ไปกับฉัน ฉันจะไปช่วยตามหา”
กฤติยาจะลากธีรดนย์ออกไปตามหาชนิกานต์ กัณฐิกาเรียกไว้
“ไม่ต้องไป... เธอสองคนไปลองชุดแต่งงานได้แล้ว”
“ยังมีเวลาอีกหลายวัน ไว้ค่อยลองก็ได้ครับ”
“คุณณวัตรเปลี่ยนใจแล้ว...เราจะเลื่อนงานแต่งให้เร็วขึ้น แต่งกันพรุ่งนี้”
ธีรดนย์และกฤติยาเครียด ที่ถูกกดดันและบังคับ

ทางด้านสุตาภัญหลบอยู่ในห้องนาน จนปรัชญามาเคาะประตู
“เปิดประตูได้แล้ว”
สุตาภัญตกใจกลัว
“ฉันยังไม่เสร็จ”
“แผนถ่วงเวลาของหนู ทำเอาเฮียหัวใจเต้นแรง..ชักสนุกแล้วสิ”
ปรัชญาเคาะประตูห้อง สุตาภัญหวาดกลัว ปรัชญาใช้กุญแจ ประตูเปิดออก สุตาภัญตกใจ วิ่งจะหนีออกไป ปรัชญาคว้าตัวไว้
“ปล่อยฉันนะ!”

เพทายกำลังปลดกระดุมถอดเสื้อ
“หนีรอดได้ครั้งสองครั้ง เพราะโชคช่วย แต่มันจะไม่มีครั้งที่สาม”
สุรัมภาตกใจกลัว

ขณะเดียวกันชนกชนม์เดินนำมาบริเวณทางเดินในโรงแรม
“พวกมันอยู่ที่นี่ครับ”
“ฉันโทร.แจ้งตำรวจแล้ว ตำรวจกำลังตามมา รีบไปช่วยลูกฉัน”
สุทินและชนกชนม์ออกตามหาสุตาภัญและสุรัภมา เจอ ลูกน้องปรัชญาเข้ามาขวาง ชนกชนม์และสุทินต่อสู้กับลูกน้องปรัชญา...

เพทายถอดเสื้อออก โยนทิ้ง สุรัมภาผวา หวากลัว เพทายเข้าหาอย่างหื่น
“เป็นเมียของฉัน แล้วเธอจะมีความสุข”
เพทายโถมตัวเข้าหาหมายจะขืนใจสุรัมภา....
จู่ๆ ประตูถูกยิง ตามด้วยแรงถีบออก เพทายตกใจเหลียวกลับไปมอง ต้องตกใจ
“ไอ้กูร”
ชยางกูรเล็งปืนใส่เพทาย สุรัมภารีบลุกขึ้นหลบไปที่มุมหนึ่ง
“ใจเย็นเพื่อน มีอะไรคุยกันได้ แกอยากได้เด็กแก ฉันคืนให้”
เพทายเข้าไปจับสุรัมภาผลักเข้าหาชยางกูร สุรัมภารีบหลบ..
“ฉันไม่ได้มาเอาของ แต่มาเอาชีวิตแก”
“กูร..อย่า....เราเป็นเพื่อนกัน”
เพทายพูดถ่วงเวลาแอบล้วงไปหยิบปืนจะยิง ชยางกูรไวกว่ายิงใส่เพทายที่แขนและลำตัวสองนัด เพทายล้มลง
สุรัมภาตกใจที่เพทายถูกยิง
“ฉันช่วยเธอ เป็นการปลดหนี้ที่ฉันทำร้ายเธอ”
ชยางกูรเดินออกไปจากห้อง สุรัมภาได้สติ แล้วเดินออกไปจากห้อง

ชนกชนม์และสุทินต่อยลูกน้องปรัชญา จนน่วมนอนหมอบ
“แยกย้ายกันตามหา”
“ครับ”
สุทินและชนกชนม์แยกกันตามหาสุตาภัญและสุรัมภา
ชนกชนม์วิ่งมาที่ห้องเพทาย มองเข้าไปเห็นเพทายนอนอยู่ ไม่เจอสุตาภัญและสุรัมภา

ลูกน้องปรัชญายืนเฝ้าหน้าห้องให้ปรัชญาอยู่ ชยางกูรเดินเข้ามาบอกลูกน้องปรัชญา
“ฉันมาเจรจากับเฮีย!”
“แกมาผิดเวลา แล้วก็ผิดที่”
ลูกน้องจะยิง แต่ชยางกูรไวกว่ายิงลูกน้อง ล้มลงตายคาที่
ชนกชนม์ได้ยินเสียงปืนอีกด้านหนึ่งของโรงแรมจึงรีบออกไปตามเสียง

เพทายลืมตา คิดจะแก้แค้นเอาคืนชยางกูร
ชยางกูรเปิดประตูเข้าไป ปรัชญาจับตัวสุตาภัญไว้เป็นประกัน

“ทิ้งปืนซะ ไม่งั้นผู้หญิงคนนี้ตาย”
“ฉันไม่ได้มาช่วยใคร ฉันมาชำระแค้นกับแก”
ปรัชญาโกรธ สุตาภัญฉวยจังหวะเผลอ ผลักปรัชญาออก แล้ววิ่งไปหลบที่มุมหนึ่ง
ปรัชญาจะยิงสุตาภัญ ชยางกูรยิงปืนขู่ทันที
“ทิ้งปืน”
ชยางกูรเล็งปืนจะยิงปรัชญา ปรัชญารู้ว่าเสียเปรียบ ยอมโยนปืนทิ้ง
“แกไล่จับตัวฉัน ต้องการหนี้จากฉัน ฉันมาแล้ว ฉันเอากระสุนปืนมาใช้หนี้แก”
ปรัชญาต่อรอง “แกอยากหนี แกต้องการเงิน ฉันจะให้เงินแกเป็นสิบเท่าที่แกติดฉัน แกใช้ได้สบายไปทั้งชาติ!”
“ฉันไม่ไว้ใจลิ้นสองแฉกอย่างแก!”
ทันใดนั้น ลูกน้องปรัชญาคนหนึ่งเข้ามาด้านหลัง ต่อยชยางกูรทีเผลอ จนปืนตกพื้น ปรัชญาเดินมาหยิบปืนของตัวเองที่อยู่ใกล้ตัวขึ้นมา
“แกประเมินฉันต่ำเกินไป...” ปรัชญาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาชยางกูร “คิดหนีฉัน”
ปรัชญาแค้นจัด ยิงปืนเปรี้ยง ใส่ขาชยางกูรหนึ่งข้าง
“คิดฆ่าฉัน”
ปรัชญายิงปืนใส่มือชยางกูรอีกข้าง
“สมองแก เกลียดฉัน!”
ปรัชญาจะยิงที่หัว ชยางกูรดึงขาปรัชญาจนปรัชญาเสียหลักล้มลง ชยางกูรคว้าปืนของตัวเองยิงปรัชญา ปรัชญาล้มลงเสียชีวิตทันที
ชนกชนม์วิ่งเข้ามาสุตาภัญวิ่งเข้ามาหาชนกชนม์
“ชนม์”
ชนกชนม์ดีใจที่สุตาภัญปลอดภัย ชนกชนม์หันไปถามชยางกูร
“นายเป็นไง ฉันจะพานายส่งโรงพยาบาล”
ชนกชนม์เข้าไปดูอาการชยางกูร ถูกชยางกูรผลักออกแล้วเอาปืนจี้ไล่
“ไม่ต้องยุ่งกับฉัน หนี้บุญคุณเราจบกัน”
ชยางกูรเดินออกไปจากห้อง สุตาภัญหันไปบอกชยางกูร
“ขอบใจนายมาก”
ชยางกูรหันมายิ้มรับ แล้วเดินออกไป ชนกชนม์เข้าไปสวมกอดสุตาภัญ

สุทินวิ่งตามหาสุตาภัญ ชนกชนม์พาสุตาภัญออกจากห้อง สุตาภัญเห็นพ่อ
“คุณพ่อคะ”
สุตาภัญวิ่งเข้ากอดพ่อ สุทินกอดดีใจที่ลูกสาวปลอดภัย
“ปลอดภัยแล้วลูก น้องล่ะ น้องอยู่ไหน”
สุตาภัญ สุทิน และชนกชนม์ต่างเป็นห่วงสุรัมภา
ทางด้านสุรัมภาพยายามหนีออกจากโรงแรม

ส่วนเพทายโซเซออกจากมุมหนึ่งฝืนสังขาร...จะตามไปทำร้ายสุรัมภาให้ได้
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)

ภายในคฤหาสน์ณวัตร ช่วงตอนกลางวัน กฤติยาแต่งชุดไทยเจ้าสาว สำหรับใส่พิธีรดน้ำสังข์ กัณฐิกายิ้มปลื้ม เข้ามาดูความเรียบร้อย

“แอน...ลูกของแม่จะเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด”
ธีรดนย์แต่งชุดเจ้าบ่าวไทยออกมา
“เธอก็หล่อมาก ยังกะเป็นเทวดาคู่กับนางฟ้า นี่ถ้าคุณแม่เธออยู่ คงปลื้มใจมาก”
ธีรดนย์หน้าเสียเล็กน้อย กัณฐิการู้ว่าเผลอพูดทำให้ธีรดนย์สะเทือนใจ รีบเปลี่ยนเรื่อง
“เดี๋ยวฉันเอากล้องมาถ่ายรูป จะส่งให้ช่างดู ว่าต้องเพิ่มเติมอะไรรึเปล่า”
กัณฐิกาเดินออกไป ธีรดนย์มองกฤติยา รู้สึกเศร้ากับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
“เพราะฉันคนเดียว ทุกอย่างถึงแย่”
“มันยังไม่สายเกินไป ที่เราจะแก้ตัว เราต้องทำอะไรสักอย่าง”
ชนิกานต์เดินเข้ามาในบ้านพอดี ทั้งสองคนดีใจมาก
“นิกกี้ เธอเป็นยังไงบ้าง เธอหายไปไหนมา ทุกคนเป็นห่วงเธอมาก”
ชนิกานต์มองธีรดนย์และกฤติยาแล้วยิ้ม ทำตัวเหมือนเป็นปกติ ไม่วีน ไม่วี้ด
“ชุดเจ้าบ่าวชุดเจ้าสาวสวยมาก....เธอสองคนแต่งแล้วเข้ากัน”
กฤติยาและธีรดนย์ยิ่งรู้สึกผิด
“นิกกี้พวกเรา”
กฤติยาจะบอกยกเลิกแต่งงาน แต่ชนิกานต์ขัดขึ้น
“ฉันอยากถ่ายรูปกับธี”
กฤติยายิ้มตอบ รับมือถือมา ชนิกานต์บอกธีรดนย์
“ให้โอกาสฉันได้เป็นเจ้าสาวของนายสักนาที”
“หนึ่ง..สอง...สาม”
กฤติยานับแล้วกดถ่าย ภาพบันทึกในจังหวะที่ชนิกานต์ร้องไห้พอกฤติยาถ่ายเสร็จก็ร้องไห้ธีรดนย์ยิ่งรู้สึกแย่มาก
“พอแล้วล่ะ ไว้ถ่ายวันจริงดีกว่า”
ชนิกานต์รับกล้องคืนจากกฤติยา “ฉันคงไม่อยู่...ฉันต้องไปออสเตรเลีย”
ชนิกานต์รู้สึกเสียใจ วิ่งหนีขึ้นไปที่ห้อง
ธีรดนย์ยิ่งรู้สึกผิด “ฉันปล่อยให้มันเป็นแบบนี้ไม่ได้”
ธีรดนย์ฮึด คิดทำอะไรบางอย่างเดินดุ่มออกไป
กัณฐิกาถือกล้องถ่ายรูปเข้ามา
“ธีรดนย์ไปไหน? ยัยนิกกี้มาป่วนอะไรอีก”
กัณฐิกาเข้ามาซัก กฤติยาไม่อยากบอกว่าธีรดนย์จะทำอะไร
“เปล่าค่ะ”
กัณฐิกาแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้ธีรดนย์เข้ามาหาณวัตรอีก
“คุณท่านครับ ผมจะแต่งงานกับชนิกานต์”
ถูกณวัตรยื่นคำขาด “เลิกยุ่งกับลูกสาวฉัน เธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง”
“คุณท่านไม่มีสิทธิ์มาบงการผมอีก ผมไม่ได้อยู่ในฐานะคนรับใช้ หน้าที่นั้นมันหมดไปตั้งแต่วันที่แม่ผมตายไปแล้ว”
“ฉันใช้สิทธิ์ความเป็นพ่อของนิกกี้ ถ้าแกยังคิดยุ่งลูกสาวฉัน ฉันจะเอาเด็กออก”

ณวัตรยกลูกมาขู่ ธีรดนย์จนตรอก ไม่สามารถต่อรองอะไรได้อีก เพราะสงสารลูก
ด้านชนิกานต์เข้ามาในห้อง เปิดดูภาพที่ถ่ายคู่ธีรดนย์ แล้วยิ้มทั้งน้ำตา แต่ต่พอนึกถึงกฤติยาก็โกรธที่ต้องเสียธีรดนย์ให้ไป

ชนิกานต์แอบเดินเข้ามาในห้องณวัตรตอนณวัตรไม่อยู่ แล้วเดินไปเปิดลิ้นชัก หยิบปืนที่วางอยู่ในลิ้นชักออกมา

ส่วนเหตุการณ์ที่โรงแรมสุตาภัญ สุทิน และชนกชนม์ ออกตามหาสุรัมภา ทุกคนช่วยกันตะโกนเรียก
“ภา”
“ลูกภา”
ชนกชนม์และทุกคนมองหาตามหาสุรัมภาต่อไป

สุรัมภาเดินหนีมาหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งในโรงแรม ด้วยความหวาดกลัว พยายามจะหนีออกจากโรงแรมให้ได้
จู่ๆ เพทายเดินเข้ามาตะโกนเรียกสุรัมภา
“กลับมาหาฉัน”
สุรัมภาตกใจกลัว รีบวิ่งหนีไปอีก
เพทายไม่พอใจ “ฉันบอกให้กลับมา”
เพทายยิงปืนใส่ สุรัมภาตกใจมาก รีบวิ่งหนีไปทันที เพทายกระเสือกกระสนวิ่งไล่ตามไม่ลดละ

ชนกชนม์ สุตาภัญและสุทินได้ยินเสียงปืนก็ตกใจ
สุตาภัญใจหล่นวูบ “ภา”
ทุกคนรีบวิ่งตามไปจุดที่ได้ยินเสียงปืน

ฝ่ายสุรัมภาวิ่งหนี เพทายวิ่งไล่ตาม
“หยุดเดี๋ยวนี้”
สุรัมภาไม่ฟัง วิ่งหนีไป
“เพราะเธอ ทำให้ฉันต้องซวย”
เพทายโกรธ เล็งปืนใส่สุรัมภา
ชนกชนม์ สุตาภัญและสุทินวิ่งมาที่มุมหนึ่ง เห็นภาพเพทายกำลังจะยิงสุรัมภา สุตาภัญร้องเสียงหลง
“ภาระวัง”
เพทายยิงปืนใส่ สุรัมภาตกใจ หลบไปอีกทาง
สุรัมภาเซหลบไปทางบันได แต่เกิดเสียหลักกลิ้งตกบันได ชนกชนม์ สุตาภัญและสุทินตกใจมาก
“ลูกภา”
สุรัมภากลิ้งตกบันได นอนนิ่งจมกองเลือดด้านล่าง แต่เป็นบันไดไม่สูงมากนัก
เพทายหันไปหาชนกชนม์,สุตาภัญและสุทิน
“พวกแกก็ตายตามมันไป”
เพทายยิงปืนใส่มาทางสุตาภัญ ชนกชนม์เข้ามากันตัวสุตาภัญไว้
เสียงปืนดังปัง สุทินตกใจ
ร่างเพทายร่วงลง โดยฝีมือเจ้าหน้าที่ตำรวจยิงจากด้านหลังเพทาย ตำรวจเข้ามาช่วยไว้ได้สุตาภัญดีใจที่ชนกชนม์ปลอดภัย สุทินเป็นห่วงสุรัมภา
“ลูกภา”
สามคนรีบวิ่งไปหาสุรัมภา
สุทินเข้ามาถึงก่อนกอดร่างสุรัมภาแน่น

“ลูกภา..ลูกต้องไม่เป็นอะไร”
ตกตอนกลางคืนกฤติยายังคงอยู่ในชุดเจ้าสาว ยืนรอธีรดนย์ ครู่ต่อมาธีรดนย์ยังอยู่ในชุดเจ้าบ่าว เดินคอตกออกมาจากห้องณวัตร

“คุณอาว่าไงบ้าง”
ธีรดนย์หน้าเศร้าส่ายหัว “คุณท่านยืนยันคำเดิม”
กฤติยาถามคำเห็นธีรดนย์ “ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันผิด มันไม่ใช่ เรายังจะเลือกเดินไปเส้นทางนั้นอีกเหรอ”
“ฉันพยายามแล้ว จะให้ฉันทำยังไง”
ธีรดนย์สุดกลั้นร้องไห้ออกมา กฤติยาเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้
“เราสองคนเท่านั้นที่หยุดมัน ยกเลิกงานแต่ง ไม่มีใครบังคับเราได้”
“คุณท่านขู่จะเอาเด็กออก”
“คุณอาไม่กล้าพอจะทำร้ายหลานตัวเองได้หรอก”
ธีรดนย์ตัดสินใจแน่วแน่ “เราจะยุติเรื่องนี้ด้วยกัน...เพื่อความสุขของทุกคน”
ส่วนชนิกานต์ยืนมองปืนในลิ้นชัก ร้องไห้ แล้วหยิบปืนขึ้นมาคิดจะทำอะไรบางอย่างเพื่อยุติปัญหา

ธีรดนย์บอกกฤติยา
“ไปหาคุณท่านด้วยกัน!”
กฤติยายิ้มรับ จะเดินออกไป กัณฐิกาเข้ามาขวางไว้
“ไม่ได้ แม่ไม่ยอมให้ลูกยกเลิกงานแต่ง”
“พอเถอะแม่...อย่าให้มันเลวร้ายไปกว่านี้เลย...ถึงเวลาที่ทุกคนต้องพูดความจริง...รวมทั้งแม่ด้วย”
กัณฐิกาฉงน “ลูกจะทำอะไร”
“แอนจะบอกคุณณวัตร ว่าเราเป็นแม่ลูกกัน!” กฤติยาบอกอย่างเด็ดเดี่ยว
“ไม่ได้นะยัยแอน!”
“แม่ก็เห็นว่าผลของการปิดบัง โกหก มันเป็นยังไง”
“เชื่อแอนเถอะครับ...ถ้าคุณณวัตรรักคุณกัณ ท่านต้องยอมรับมันได้”
“ฉันไม่ยอมให้เธอสองคนทำลายชีวิตฉัน ไม่รักก็ไม่ต้องแต่ง นายก็ออกไปจากบ้านนี้”
กัณฐิกาเลือกที่จะไล่ธีรดนย์ออกไปจากชีวิตกฤติยา
“แม่ก็ไล่แอนด้วยสิ แอนไม่อยากเล่นละครเป็นตัวประกอบฉากของแม่อีกแล้ว”
กฤติยามองกัณฐิกา ลุ้นว่ากัณฐิกาจะตัดสินใจอย่างไร
“แกก็ไปซะ”
กฤติยาอึ้ง
แต่แล้วจู่ๆ ณวัตรซึ่งฟังอยู่นาน ก็เดินเข้ามาโวยวายกัณฐิกา
“คนที่ต้องไปคือเธอ!”
กัณฐิกาช็อก! “คุณณวัตร!”

ขณะเดียวกันบุรุษพยาบาลเข็นร่างสุรัมภาพาไปยังห้องฉุกเฉิน เสาวนิตย์เป็นห่วงลูกสาวมาก
“ลูกภา ลูกต้องปลอดภัยนะลูก”
เสาวนิตย์และสุทินเป็นห่วงสุรัมภา เช่นเดียวชนกชนม์และสุตาภัญที่ตามเข้ามา
บุรุษพยาบาลกำลังเข็นสุรัมภามายังหน้าห้องฉุกเฉิน เสาวนิตย์เข้าไปบอกหมอ
“ช่วยลูกสาวฉัน ช่วยเด็กในท้องด้วยนะคะ”
“ครับ ผมจะรักษาให้ดีที่สุด”
บุรุษพยาบาลเข็นสุรัมภาเข้าไปในห้องฉุกเฉินแล้ว สุทินเข้าไปกอดปลอบใจเสาวนิตย์
สุตาภัญเป็นห่วงน้องสาวและหลานในท้องมาก ชนกชนม์ยืนเคียงข้าง

ฝ่ายกัณฐิกาเดินเข้าไปหาณวัตร
“คุณพูดอะไรคะ กัณไม่เข้าใจ”
“ฉันได้ยินที่เธอคุยกันหมดแล้ว”
“ไม่จริงนะคะ หนูแอนโกรธที่ฉันบังคับแก ก็พาลสร้างเรื่อง”
“ละครชีวิตของเธอมันจบแล้ว ฉันไม่อยากเป็นตัวละครโง่ๆ ในฉากชีวิตเธอ!”
กัณฐิกาตกใจที่ณวัตรโกรธมาก
“ฉันน่าจะเชื่อสุรเดช”
ณวัตรเอ่ยขึ้น พร้อมๆ กับคิดถึงเหตุการณ์ที่สุรเดชเข้ามาแฉความจริง ว่ากัณฐิกาเป็นแม่ของแอน
“แล้วฉันก็ควรเชื่อลูกสาวฉัน”
ณวัตรนึกถึงเหตุการณ์ที่นิกกี้ลากตัวกฤติยาขึ้นมาแฉบนเวทีในงานแต่งว่ากฤติยาเป็นลูกของกัณฐิกา
“ฉันไม่น่าเชื่อเธอเลย” ณวัตรย้ำ
“คุณคะ เรื่องนี้กัณอธิบายได้นะคะ”
กัณฐิกาเข้ามาพูดดี ณวัตรตบหน้ากัณฐิกาฉาดใหญ่
“ยัยแอน บอกคุณณวัตรว่าเธอเป็นลูกบุญธรรม เธอไม่ใช่ลูกฉัน”
กฤติยาเสียใจที่กัณฐิกายังไม่ยอมรับความจริงเสียที จึงไม่ยอมพูดอะไร
“ธีรดนย์ ฉันช่วยเธอมาหลายครั้ง เธอต้องช่วยฉัน” กัณฐิกาลนลาน
ณวัตรรู้สึกสมเพชกับสิ่งที่กัณฐิกากำลังดิ้นรนเอาตัวรอด
“ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว”
กันฐิกาเสียใจที่ณวัตรไล่เธอออกจากบ้าน เข้ามากอดขาณวัตร
“คุณคะ อย่าทิ้งกัณ กัณรักคุณ รักคุณนะคะ”
กัณฐิกากอดขาณวัตรร่ำไห้อย่างน่าสงสาร ชนิกานต์เดินเข้ามา พูดเสียงดัง
“ออกไปได้แล้วนังแม่มด!”

ทุกคนตกใจ
ด้านเสาวนิตย์นั่งร้องไห้ รอฟังผลอย่างกระวนกระวาย สุทินเข้ามากุมมือพูดปลอบใจ

“ลูกเขียนการ์ดให้เรา...ลูกตั้งใจขอโทษเรา”
เสาวนิตย์ส่งการ์ดให้สามี สุทินรับการ์ดมาเปิดดู เป็นภาพวาดการ์ตูน ที่อยู่พร้อมหน้าครอบครัวพร้อมข้อความในการ์ด
“ขอบคุณนะคะ ที่ให้อภัยลูกสาวที่ผิดพลาดคนนี้...ภาสัญญาค่ะ ภาจะเป็นลูกที่ดีของคุณพ่อคุณแม่”
สุทินอ่านข้อความก็ร้องไห้โฮ กอดกับเสาวนิตย์แน่น
สุตาภัญนั่งเศร้า น้ำตาร่วงอยู่อีกมุม ชนกชนม์เข้ามานั่งแล้วกุมมือปลอบใจ
“ภาขอให้ผมตั้งชื่อให้ลูก...ผมคิดชื่อออกแล้วนะ ไม่ว่าเขาจะเกิดมาเป็นชายหรือหญิง ผมจะตั้งชื่อว่า....“เติมใจ”...เขาจะมาเติมใจ..เติมความสุขให้ชีวิตภา คุณว่าชื่อนี้เพราะไหม”
สุตาภัญพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ร้องไห้เป็นห่วงสุรัมภามาก

บรรยากาศที่คฤหาสน์ณวัตรมาคุสุดๆ ชนิกานต์เข้ามาเย้ยกัณฐิกา
“ขอแสดงความเสียใจ ที่ฝันของแกพังลงแล้ว..สุดท้ายแกก็ไม่เหลืออะไร มันเป็นผลกรรมที่แกทำร้ายฉัน”
“ยัยนิกกี้!”
กัณฐิกาโกรธจะเข้ามาตบชนิกานต์ ณวัตรปราดเข้ามาดันตัวไว้ แล้วตบหน้ากัณฐิกา
“หยุดทำร้ายลูกสาวฉัน ออกไปซะ!”
“อย่าเพิ่งไป...อยู่ดูของขวัญที่ฉันจะมอบให้ลูกสาวเธอ”
ชนิกานต์หยิบกล่องของขวัญ เปิดฝาออก แล้วยกปืนขึ้นมา
ธีรดนย์ตกใจ “นิกกี้ เธอจะทำอะไร”
ชนิกานต์เล็งปืนไปที่ธีรดนย์ แล้วเบี่ยงไปหากฤติยา
“ฉันไม่ยอมให้ใครแย่งธี”
“นิกกี้ฟังฉันก่อน...เราสองคนตัดสินใจจะยกเลิกการแต่งงาน” กฤติยาอธิบาย
ชนิกานต์ไม่เชื่อ “ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ!”
กัณฐิกาเป็นห่วงกฤติยา รีบบอกชนิกานต์
“ลูกฉันพูดความจริง”
“ฉันไม่เชื่อพวกแกอีกแล้ว! พวกแกสุมหัวโกหกมาตลอด!”
“นิกกี้เอาปืนมาให้พ่อ”
“คุณพ่อออกไป...มันเป็นเรื่องระหว่างนิกกี้กับมัน!”
ชนิกานต์เล็งปืนไปที่กฤติยาเขม็ง กฤติยาตกใจ ธีรดนย์คุมสติเข้ามาเกลี้ยกล่อมชนิกานต์
“นิกกี้...เธอต้องเชื่อฉัน จะไม่มีงานแต่งเกิดขึ้น”
“นายโกหกฉันเพื่อปกป้องมัน”
“นิกกี้เอาปืนให้ฉัน..เธอรักฉัน เธอต้องเชื่อใจฉัน”
“ฉันรักเธอ แล้วฉันต้องสูญเสียเธอย่างนั้นเหรอ”
“ฉันจะรับผิดชอบลูกของเรา...ฉันจะดูแลเธอ”
ธีรดนย์เดินเข้ามาหาชนิกานต์ช้าๆ ชนิกานต์สับสน ลังเล ว้าวุ่นใจหนัก
“ไม่จริง นายอยากช่วยมัน นายรักมัน”
ที่สุดชนิกานต์ไม่เชื่อใจ จะยิงกฤติยา ธีรดนย์พุ่งเข้ามาแย่งปืน
“เอาปืนมาให้ฉัน”
ชนิกานต์ยื้อแย่งปืนไว้
“ฉันเกลียดมัน ฉันจะฆ่ามัน!”
ธีรดนย์เข้าไปแย่งปืนกับชนิกานต์ จังหวะหนึ่งเสียงปืนดังปัง!
กฤติยา กัณฐิกา และณวัตรตกตะลึง ชนิกานต์ถอยห่างจากธีรดนย์ แล้วทรุดตัวลง
ณวัตรตกใจคิดว่าชนิกานต์ถูกยิง
จังหวะนั้นเองร่างธีรดนย์ล้มลงกับพื้น
“ธี”
กฤติยา กัณฐิกา และณวัตรตกใจเมื่อกลายเป็นธีรดนย์ที่ถูกยิง ชนิกานต์ได้สติรีบวิ่งเข้าไปกอดร่างธีรดนย์ไว้
“ธี...”

กัณฐิกาเดินเข้ามาจับมือกฤติยา มองไปยังร่างธีรดนย์ในอ้อมกอดชนิกานต์ อย่างหดหู่ใจ
ลูกไม้หลากสี ตอนที่ 20 อวสาน (ต่อ)

ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก หมอเดินออกมา สุทินและเสาวนิตย์ถลาเข้าไปถาม ชนกชนม์และสุตาภัญตามเข้าไปฟังผล

“ลูกสาวผมเป็นยังไงครับ?”
“เธอกับเด็กในท้อง...ปลอดภัยครับ” หมอบอก
ชนกชนม์และสุตาภัญโล่งอก ดีใจมาก
สุทินและเสาวนิตย์ดีใจมาก เสาวนิตย์ยกมือไหว้หมอ
“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณนะคะ”
สุตาภัญร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ ชนกชนม์เข้ามายืนกุมมือสุตาภัญ
ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์ของชนกชนม์ดังขึ้น ชนกชนม์รับสาย นิ่งฟังอย่างตกใจ
“อะไรนะ? ธี”
สุตาภัญแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ชนิกานต์กอดร่างธีรดนย์ที่เลือดโทรมกาย ร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ธี ฉันไม่ได้ตั้งใจทำร้ายนาย..ยกโทษให้ฉันด้วย”
ธีรดนย์มองหน้าบอกชนิกานต์ “ฉันไม่โกรธเธอ ฉันเองทำผิดกับเธอไว้มาก...เธอให้อภัยฉันได้ไหม”
“ฉันให้อภัยนายได้เสมอ เพราะฉันรักนาย...ธี..บอกฉันได้ไหม...ทำไมนายถึงไม่รักฉันบ้าง”
ธีรดนย์ตัดสินใจสารภาพความในใจ
“ฉันเก็บความแค้นที่เธอเคยกดขี่ทำร้ายความรู้สึกฉัน ทำร้ายแม่ฉัน ฉันเกลียดเธอจนไม่อาจยอมรับความรักของเธอได้ ฉันมันโง่...ก่อกำแพงความเกลียดชังด้วยใจของฉันเอง...จนไม่เห็นความรักของเธอ ในวันที่รู้ความจริง...มันก็สายไปแล้ว”
ชนิกานต์จับมือธีรดนย์ร้องไห้โฮ
ชนกชนม์และสุตาภัญเข้ามาเห็นธีรดนย์ ก็ตกใจ
“ธี...”
สุตาภัญและชนกชนม์เข้ามา ธีรดนย์ยิ้มให้ทั้งสองคน
“ตา....ชนม์”
“นายไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พวกเราจะช่วยพานายส่งโรงพยาบาล”
ธีรดนย์หันไปบอกสุตาภัญ “อโหสิกรรมให้เพื่อนที่เห็นแก่ตัวคนนี้ อย่าโกรธอย่าเกลียดผมนะ”
“ตาไม่เคยเกลียดธี ธีเป็นเพื่อนของตา ไม่ว่าเราจะทะเลาะผิดใจกันแค่ไหน ไม่มีอะไรมาทำลายความเป็นเพื่อนรักของเราได้”
ธีรดนย์ยิ้มให้ แล้วหันไปบอกชนกชนม์
“ชนม์...เหลือนายเป็นผู้ชายคนเดียวในกลุ่มของเรา...ฉันฝากนายเป็นองครักษ์พิทักษ์ตา ดูแลแอน และช่วยเหลือนิกกี้ด้วย...นิกกี้คือแฟนของฉัน”
ชนิกานต์ได้ฟังน้ำตาไหลพราก
“นายต้องดูแลนิกกี้ให้ดีที่สุด สัญญากับฉันเพื่อนรัก”
“ฉันไม่สัญญา...ฉันจะไม่ดูแลไม่สนใจนิกกี้.....มันเป็นหน้าที่ของนาย นายเป็นแฟนก็ต้องดูแลแฟนสิเพื่อน”
ธีรดนย์ยิ้มให้ รู้ดีว่าชนกชนม์พูดให้กำลังใจตน ธีรดนย์หันไปบอกชนิกานต์
“นิกกี้...เธอรักฉันมากแค่ไหน เธอต้องรักลูกมากเท่านั้น เขาเป็นตัวแทนฉัน เป็นสายเลือดของเรา แล้วที่สำคัญ เธอต้องสอนให้เขารู้จักความรัก...รักตัวเอง รักคนอื่นให้มาก อย่าให้เขาทำผิดพลาดเหมือนฉัน”
ชนิกานต์ฟังไปร้องไห้ไป ธีรดนย์ยิ้มให้ชนิกานต์ แล้วเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ชนิกานต์
“หยุดร้องไห้ได้แล้ว...โตเป็นคุณแม่ต้องเข้มแข็ง...ฉันไม่อยู่เช็ดน้ำตาให้เธออีกแล้วนะ”
ชนิกานต์จับมือธีรดนย์แน่น “นายไง นายจะเช็ดน้ำตาให้ฉัน...ทุกครั้งที่ฉันร้องไห้”
ชนิกานต์พูดไม่ทันจบ ธีรดนย์ยิ้มแล้วค่อยๆ หลับตาลง ชนิกานต์ตกใจ เห็นมือธีรดนย์ตกลง
“ธี...”
ชนิกานต์ตะโกนสุดเสียงฟุบกอดธีรดนย์ร้องไห้โฮ สุตาภัญเสียใจ ชนกชนม์กอดปลอบใจสุตาภัญ กฤติยาร้องไห้ด้วยความสะเทือนใจ กัณฐิกาปลอบใจ

ณวัตรเสียใจที่เป็นส่วนหนึ่งของความผิดพลาดในครั้งนี้ และทำให้ธีรดนย์ต้องตาย
ไม่นานต่อมา รถตำรวจหนึ่งคันเปิดไซเรนวิ่งเข้ามาในบริเวณบ้าน ประตูรถเปิดออก ตำรวจก้าวลงจากรถ เดินเข้าไปในคฤหาสน์

ชนิกานต์กอดร่างธีรดนย์ ร้องไห้ฟูมฟาย และตกใจที่ได้ยินเสียงไซเรนตำรวจ ณวัตรเดินเข้ามาหาชนิกานต์
“ส่งปืนมาให้พ่อ”
ชนิกานต์ตกใจที่ณวัตรเลือกจะยอมรับผิดแทนตน
“ทุกอย่างเกิดจากน้ำมือพ่อ พ่อทำลายความสุขของลูก ทำร้ายความรู้สึกธีรดนย์มาตลอด...ถึงเวลาที่พ่อต้องชดใช้...คนที่ฆ่าธีรดนย์คือพ่อ”
ณวัตรเข้ามาโอบกอดชนิกานต์ ยอมรับผิดแทนว่าเป็นคนฆ่าธีรดนย์
“คุณพ่อ”
ณวัตรกอดชนิกานต์ ร้องไห้ด้วยกัน
ตำรวจเข้ามายืนมองที่มุมหนึ่ง ชนกชนม์และสุตาภัญสะเทือนใจ และตื้นตันกับความรักที่พ่อเสียสละเพื่อลูก กัณฐิกาและกฤติยา เศร้าและเสียใจมากเช่นกัน

เช้าวันหนึ่ง สองคนมาทำบุญให้ธีรดนย์ที่วัดแห่งหนึ่ง พระกำลังสวดมนต์ สุตาภัญและชนกชนม์นั่งกรวดน้ำ อุทิศส่วนกุศลให้ธีรดนย์

ส่วนที่คฤหาสน์ณวัตร บรรยากาศหดหู่เศร้าหมอง ชนิกานต์แต่งชุดดำนั่งมองภาพธีรดนย์
กัณฐิกาเดินออกมาชนิกานต์หันไปมอง
“ไม่ต้องยิ้มเย้ยฉัน ฉันไม่ได้แพ้เธอ ที่นี่มันไม่เหมาะกับฉัน ฉันจะไปอยู่กับคนที่รักฉัน รักฉันจริงๆ”
ณวัตรเดินเข้ามา...กัณฐิกาหันไปบอกณวัตร
“กัณขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆ ที่คุณมอบให้กัณ...คุณดูแ
กำลังโหลดความคิดเห็น...