xs
sm
md
lg

กี่เพ้า ตอนที่ 12

เผยแพร่:

กี่เพ้า ตอนที่ 12

บริเวณ Queen’s street ของวันใหม่ เพกาคุยโทรศัพท์กับเหว่ยเหอ

“ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
เพกาซื้อของประเภทอาหารจานด่วน ขนมหวานไปฝากเหว่ยเพราะนัดเหว่ยไว้ หลินเพ่ยเดินชอปปิ้งมาเจอเข้าก็สังเกตการณ์ที่มุมหนึ่งห่างไปโดยที่เพกาไม่รู้ตัว
“นังเพกามันออกมาเที่ยวอีกแล้วหรือ”
หลินเพ่ยเดินตามด้วยความสงสัย

เพกาเดินมายัง Aberdeen street หลินเพ่ยสะกดรอยตามอยู่ห่างๆ
“ไม่ใช่ทางกลับบ้าน ซื้อของเยอะแยะแต่ไม่ได้กลับบ้าน”
จู่ๆเพกาก็เดินหายไป
“เอ้าหายไปไหนแล้ว”

เพกากับเห่วยเหอนั่งคุยกันที่มุมเงียบๆ เพกาปิดข้าวของออกมากินกัน
“ฉันไม่รู้ว่าคุณชอบทานอะไร เห็นอะไรก็ซื้อมา”
“คุณเหมือนเมย์ลี ตรงความใจดีน่ะ”
เหว่ยเหอเริ่มลงมือกิน
“ความใจดีของฉันไม่เท่าคุณหรอก คุณกำลังลำบากแต่ก็ยังห่วงใยฉัน เสี่ยงอันตรายมาเตือนฉัน คนจิตใจดีอย่างคุณมีชีวิตตกต่ำอย่างนี้ได้ยังไง”
“เป็นคำถามที่ผมชอบถามตัวเองมากที่สุด ผมก็เหมือนหมิงซานพยายามทำดีกับโลก เพื่อขอให้โลกทั้งโลกยกโทษให้เรา ยกโทษให้ความผิดปรกติที่เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่ดูเหมือน...โลกจะไม่ยอม ผมถึงเป็นแบบนี้”
หลินเพ่ยมองมาเห็นเพกานั่งคุยอยู่เหว่ย ทว่าหลินเพ่ยเห็นแต่ด้านหลังแถมยังใส่หมวกฮู้ดมิดชิดจนเดาไม่ออกว่าเป็นใคร
“มันอยู่กับใครต้องรู้ให้ได้”
หลินเพ่ยเดินอ้อมไปเพื่อหาทางเข้า
“เรามาช่วยกันนะ ถ้าหาฆาตกรตัวจริงพบ คุณก็จะพ้นผิด กลับไปใช้ชีวิตตามปกติ”
“ผมเคยพยายามมาก่อนคุณ แต่ก็ไม่สำเร็จ”
“อย่าท้อสิ มาเริ่มต้นกันใหม่ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังทีว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น เล่าให้ละเอียดที่สุด”
หลินเพ่ยเดินหาจนเจอทางเข้า พอวิ่งมาตามทางจนถึงก็เห็นเพกานั่งอยู่คนเดียว
“สวัสดีค่ะ คุณหนูเจ้า”
เพการออยู่แล้วยกมือทักทาย ยิ้มเยาะ อาหารเครื่องดื่มวางอยู่ครบ แต่ที่ตรงนั้นไม่มีเหว่ยเหอแล้ว
“แกแอบนัดใครมา ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้ ใคร”
“ฉันนั่งคนเดียว มองนั่นมองนี่และมองกระจกนั่น เห็นคุณวิ่งหน้าตั้งมา คิดถึงฉันขนาดนั้นเลยหรือ” เพกาพูดพลางชี้ไปที่กระจกข้างของรถคันหนึ่งที่อยู่ในมุมซึ่งทำให้ เพกาเห็นเพ่ยเพ่ยวิ่งมาพอดี
“มันเป็นใคร แกนัดผู้ชายที่ไหนมา มันไปไหนแล้ว”
เพกาลุกขึ้นชี้ขนม
“ของกินยังเหลือ อร่อยมากฉันยกให้ ยกให้แต่ของกินนะ ผู้ชายดีๆอย่างหมิงเทียนน่ะ ไม่ยก”
เพกาหัวเราะเยาะสะใจที่ได้แกล้งก่อนเดินจากไป หลินเพ่ยยกเท้าถีบขนมโวยวายด่า
“อี๊ นังเพกา นังตัวดี คอยดูไปเถอะ”


ในเวลาต่อมา หมิงเทียนนั่งอ่านนสพ.อยู่ตรงโต๊ะมุกกลม หลินเพ่ยเข้ามาฟ้องหมิงเทียนเรื่องเพกาแอบนัดเจอผู้ชาย
“จริงๆนะคะพี่รอง เพ่ยเพ่ยเห็นเค้านั่งคุยอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง แต่มันไกลมาก เพ่ยเพ่ยเลยเห็นหน้าผู้ชายไม่ชัด”
“ไม่น่าเป็นไปได้เพราะคุณพิ้งค์เค้าไม่มีเพื่อนที่นี่”
“ไม่ใช่เพื่อนหรอกค่ะ ต้องเป็นคู่รักกันแน่ๆ เพราะยัยเพกาโน้มคอผู้ชายมาจูบปากดังจ๊วบ” หลินเพ่ยใส่สีตีไข่
“ไหนบอกว่าอยู่ไกลแล้วทำไมได้ยินเสียง”
หลินเพ่ยอึกอัก
“ก็ ก็”
“ขอบใจที่มาบอกพี่นะเพ่ยเพ่ย”
หมิงเทียนสีหน้าเฉยเมย จนหลินเพ่ยรู้สึกผิดหวังมาก หมิงเทียนลุกขึ้น
“นี่ พี่รองไม่รู้สึกอะไรเลยหรอคะ แม่นั่นแอบมีผู้ชายอื่นนะคะ”
“พี่รู้จักคุณพิ้งค์ดีน่า”
หมิงเทียนจะเดินไป แต่หลินเพ่ยรั้งแขนไว้
“ไม่ พี่รองไม่รู้จักนังนั่นดี เพกาไม่ใช่ผู้หญิงเรียบร้อยอย่างที่พี่คิด มันสร้างภาพหลอกพี่ ความจริงมันมั่วผู้ชาย มันบ้าผู้ชาย มันต้องมีคนอื่น ๆ อีก เชื่อเพ่ยเพ่ยสิ”
“พี่มีเรื่องสำคัญต้องไปทำ”
หมิงเทียนแกะมือหลินเพ่ยออกแล้วเดินไป หลินเพ่ยสุดแค้นกระทืบเท้าที่ไม่ได้ดั่งใจ

“หึย รักมันจนหน้ามืดตามัว”
 
วันใหม่ ภายในพิพิธภัณฑ์ เพกากำลังยืนพิจารณาจุดรอยขาดของชุดมาดามซ่งอยู่ หมิงเทียนเดินนำมาหาเพกาที่กำลังซ่อมกี่เพ้าอยู่ อาหัวเกาะอี่เหวินเดินเข้ามาตามทางเพราะวันนี้อาหัวตั้งใจจะมาช่วยงานเพกา อี่เหวินประคองอาหัวให้นั่งลงแล้วออกไป

เพกายกมือไหว้อาหัว
“สวัสดีค่ะอาหัว”
เพกาหันมาพูดกับหมิงเทียน
“ขอบคุณนะคะที่ให้อี่ไปรับมา”
หมิงเทียนพยักหน้า
“มีปัญหาอะไรเหรอครับ” อาหัวถาม
“ตอนที่ซ่อม ตอนปักนะค่ะ ทำยังไงก็ไม่เหมือนต้นฉบับ”
“เฮ้อ ถ้าตอนที่ตาดีๆ งานแค่นี้คงไม่ยาก”
“อาหัวคอยบอกก็พอค่ะ มันมีวิธีปักยังไงบ้าง เดี๋ยวเราลองทำไปด้วยกัน”
หัวพยักหน้า เพกาเอากี่เพ้าให้หัวมองด้วยแว่นขยาย หัวทั้งมอง ทั้งคลำ เพกาเตรียมจด หัวนั่งอธิบาย
หมิงเทียนเห็นทั้งสองกำลังเพลินเลยเดินไปที่โต๊ะข้างๆ มองมือถือเพกา เสียงเพ่ยเพ่ยดังแทรกเข้ามาในความคิด

“ไม่ใช่เพื่อนหรอกค่ะ ต้องเป็นคู่รักกันแน่ๆ”

หมิงเทียนคิดเล็กน้อยแล้วความระแวงสงสัยก็มีมากกว่า จึงแอบเอามือถือเพกาติดมือ แล้วเดินออกมานอกห้องโดยที่เพกาไม่รู้เรื่อง เพราะมัวแต่สนใจกับชุดของมาดามซ่งอยู่


หมิงเทียนแอบมากดหาเบอร์ในมือถือของเพกาที่ใช้โทรออก เบอร์ที่โทร.ออกส่วนใหญ่เป็นเบอร์มือถือของแม่ที่เมืองไทย แต่เบอร์สุดท้ายเป็นเบอร์มือถือของฮ่องกง
“ใช้มือถือโทรกลับเมืองไทยอย่างเดียว เอ๊ะ....เบอร์นี้เป็นของคนฮ่องกง”
หมิงเทียนแอบมองเห็นเพกานั่งฟังอาหัวอธิบายอยู่ หมิงเทียนใช้จังหวะนั้นลองกดโทรออก

ภายในสวนสาธารณะในมุมปลอดภัย เหว่ยเหอนั่งกินแซนวิชอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจเรื่องหุ้น เสียงมือถือดังขึ้น เหว่ยเหอดูเบอร์ที่โชว์อยู่บนเครื่อง
“คุณพิ้งค์ ฮัลโหลๆ”
หมิงเทียนหน้าตาตกใจกดปิดทันที
“เสียงอาเหว่ย”
เหว่ยเหอมีสีหน้างงๆ
“สงสัยกดผิด”
เหว่ยเหอไม่สนใจอีกวางมือถือลง และหันไปสนใจหนังสือพิมพ์ที่อ่านค้างอยู่
หมิงเทียนมองไปเพกาที่อยู่ในห้องด้วยความกังวล สีหน้าครุ่นคิด หมิงเทียนยิ้มร้าย ยกมือถือขึ้นมอง พิมพ์ข้อความภาษาอังกฤษแล้วส่ง SMS
เหว่ยเหอยังคงอ่านหนังสือต่อเนื่อง ได้รับข้อความเข้ามือถือ อ่านแล้วก็พึมพำกับตัวเองว่า
“คุณพิ้งค์นัดเจอที่สุสานพรุ่งนี้”

เหว่ยเหอคิดหนักจะไปดีไหม
 
วันใหม่ที่บริเวณฮวงซุ้ยหมิงซาน-สุคนธา เหว่ยเหอมาตามนัดหมายที่สุสานตระกูลเจ้าพลางมองหาเพกาแต่ไม่พบ เหว่ยเหอกำลังจะกดโทร.หาเพกา แต่หมิงเทียนเดินออกมาจากที่ซ่อน เหว่ยเหอผงะ

“ไม่ต้องโทรตามคุณพิ้งค์หรอก ฉันเป็นคนส่งข้อความนัดนายมาที่นี่เอง”
“คุณรู้ได้ยังไงว่าคุณพิ้งค์แอบติดต่อผม”
“คุณพิ้งค์คงเชื่อเรื่องที่นายหลอกใช่ไหม ถึงติดต่อนาย แถมยังเที่ยวพูดกับใครๆว่านายไม่ใช่ฆาตกร”
“ผมไม่ได้ฆ่าเมย์ลีจริงๆ ผมถูกใส่ร้าย เชื่อผมเถอะนะครับคุณหมิงเทียน”
“ถ้างั้นก็มอบตัวกับตำรวจแล้วไปสู้คดีในศาล”
เหว่ยเหอเห็นตำรวจ 2 นายกำลังวิ่งมาแต่ไกลก็ตกใจ
“ยอมมอบตัวซะดีๆ อาเหว่ย”
“ไม่”
เหว่ยเหอรีบวิ่งหนี ตำรวจยกปืนจะยิง
“ห้ามจับตายนะครับ”
ตำรวจชะงักไม่ยิงแต่วิ่งไล่ตามเหว่ยเหอแทน หมิงเทียนวิ่งตามด้วย

เหว่ยเหอวิ่งลัดเลาะมาในป่าหลังสุสาน แล้วหายไปที่มุมหนึ่งหลังพุ่มไม้ หมิงเทียนและตำรวจวิ่งตามมา ตำรวจส่งสัญญาณกันแล้วแยกย้ายกันคนละทิศออกหาเหว่ย แต่ยังไม่ทันได้ไปไหน
เสียงมอเตอร์ไซด์บรืนๆ ดังขึ้น ทั้งสองหันไป ห่างออกไปที่ราวป่ามุมหนึ่ง เหว่ยเหอขี่จักรยานยนต์คันเก่าออกไปตามราวป่า หมิงเทียนที่ตามหาอีกมุมหนึ่งก็เห็นเหมือนกัน
ตำรวจคนหนึ่งยิงปืนสกัดออกไป เหว่ยเหอโดนยิงที่ต้นขาขวาเลือดไหลออกมา
“โอ๊ย”
เหว่ยเหอตกใจจนรถเซไปเล็กน้อยแล้วก็ประคองตัวขึ้นใหม่ขับออกไป เหว่ยเหอรีบวิ่งรถไปอย่างชำนาญทางออกไป หมิงเทียนและตำรวจทั้งสองคนวิ่งไปบนหญ้ารกยากลำบากและตามไม่ทัน
“หายไปแล้ว โธ่โว้ย”

ที่น่องขวาของเหว่ยเหอถูกยิงอย่างถากๆ เดินขากระเผลกหนีมาที่มุมซอกหลืบพร้อมถุงชุดทำแผล เขานั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อนและเจ็บปวด เปิดขากางเกงชุ่มเลือดออกมา เปิดชุดทำแผลที่หาซื้อมาจากข้างทางมาทำแผลด้วยตัวเองด้วยความยากลำบาก เพราะไม่กล้าไปโรงพยาบาล
“โอ๊ย”

บริเวณ Golden Bauhinia ในเวลากลางคืน เหว่ยเหอนอนขดตัวบนกระดาษหนังสือพิมพ์ พิษไข้จากบาดแผล ทำให้เขาหนาวสั่น หน้าซีด ปากซีด ข้างตัวมีถังไฟจุดอยู่ข้างๆ เหว่ยเหอน้ำตารินพึมพำคนเดียว

“ผมจะตายอยู่ข้างถนนจริงหรือหมิงซาน ผมจะตายอย่างฆาตกรใจร้าย ทั้งที่ผมไม่ได้ทำมันจะเป็นแบบนั้นใช่ไหม คิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้เจอคุณเสียที หมิงซาน โลกนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับเรา ไม่มีจริงๆ” เหว่ยเหอพึมพำแล้วสะอึกสะอื้นร้องไห้
 
วันใหม่ บริเวณทางเดินหน้าห้อง เพกาเดินหน้าตาบึ้งตึงมาจะมาเคลียร์กับหมิงเทียน ซิ่วหลานกับเจิ้นหลุนตามมาติดๆ พลันเจิ้นหลุนก็วิ่งไปขวางประตูหน้าห้องหมิงเทียนไว้

“คุณพิ้งค์ครับ คุณชายรองทำทุกอย่างเพื่อความปลอดภัยของคุณนะครับ ขอล่ะครับ มีอะไรก็ค่อยๆคุยนะครับ”
เพกาเสียงเข้ม
“หลีกไปอาหลุน”
เจิ้นหลุนค่อยๆหลีกหลบ เพกาเคาะแล้วเปิดประตูห้อง หมิงเทียนนั่งทำงานอยู่ เพกาโวยวายด้วยความโมโหมาก
“คุณอำมหิตมาก ล่อเหว่ยออกมาฆ่า”
“ฉันสั่งห้ามพูด ใครปากเปราะบอกคุณพิ้งค์....อาหลุน”
หมิงเทียนมองหน้า เจิ้นหลุนสะดุ้ง
“ผมเปล่านะครับ”
“ตำรวจเขามาขอตรวจสุสานอีกครั้ง คุณพิ้งค์อยู่ตรงนั้นพอดีเลยถามคุณตำรวจค่ะ” ซิ่วหลานบอก
หมิงเทียนโวยวายกลับ
“คุณแอบติดต่อกับเหว่ย เหว่ยใช่ไหมที่ยุยงคุณ เหว่ยใส่ร้ายว่าฆาตกรคือคนในครอบครัวผมใช่ไหม”
“ฉันเห็นทุกอย่างในนิมิตต่างหาก บอกไปตั้งหลายครั้งแล้ว”
“คุณพิ้งค์ คุณไว้ใจใครไม่ได้ทั้งนั้น ถ้าผมไม่จับเหว่ย เหว่ยอาจจะหลอกคุณไปฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเหว่ยเขาบริสุทธิ์ใจจริงให้เขามอบตัวสิ ไปต่อสู้กันในศาล”
“ฮึ ต่อสู้ในศาล ดูคุณสิ พูดกี่ครั้งคุณไม่เคยเชื่อ ไม่เคยฟังฉันด้วยซ้ำไป ตระกูลเจ้าใหญ่โตจะตาย พวกคุณปกป้องกันแค่ไหน ฉันก็เห็นอยู่ แล้วเหว่ยจะรอดได้ยังไง”
“มีเหตุผลหน่อยสิคุณพิ้งค์ ผมทำเพราะเป็นห่วงคุณนะ เหว่ยปั่นหัวคุณ เหว่ยเป็นฆาตกร”
“คุณนั่นแหละฆาตกร คุณฆ่าฉันทางอ้อม”
“ฆ่ายังไง ผมปกป้องคุณต่างหาก”
“คุณแอบใช้มือถือฉันส่งข้อความไปล่อเหว่ยออกมาให้ถูกยิง ถ้าเหว่ยเป็นอะไรไปเท่ากับฉันมีส่วนด้วย คุณทำให้ฉันมือเปื้อนเลือด เลือดของคนดี ๆ ที่น่าสงสาร ฉันต้องอยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต เหมือนตายทั้งเป็น”
เพกาน้ำตาคลอด้วยความเสียใจ หมิงเทียนเห็นแล้วก็ตกใจเสียงอ่อนลง
“ผมขอโทษที่ทำโดยพลการ”
หมิงเทียนจับมือ เพกาสะบัดมือหนี
“ไม่ต้องยุ่งกับฉันอีก เราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตฉัน ห่วงก็ไม่ต้อง ฉันจะเป็นจะตายยังไง มันก็ชีวิตฉัน”
เพกาจ้องหมิงเทียนอย่างโกรธมากแล้วออกไป
อวี้หลุนพูดกับซิ่วหลาน
“ไม่เคยเห็นคุณพิ้งค์โมโหขนาดนี้เลย”
ซิ่วหลานปลอบหมิงเทียน
“อีกเดี๋ยวเธอก็หายโกรธค่ะ”
“ตราบใดที่เค้ายังเชื่อว่าอาเหว่ยบริสุทธิ์ ผมกับเค้าก็ต้องมีเรื่องกันไปตลอด เฮ้อ”
หมิงเทียนถอนหายใจด้วยความกลัดกลุ้ม

เพกาเดินด้วยความโมโหเข้ามาในห้องและพยายามโทร.หาเหว่ยเหอ แต่ปลายสายเงียบสนิท
“ปิดเครื่อง เหว่ยคงไม่ไว้ใจเราแล้ว”
เพกาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงอย่างเหนื่อยใจด้วยความเป็นห่วงเหว่ยเหอมาก

วันใหม่ บริเวณ วิคทอเรีย พีค เพกาเห็นชายคนนหึ่งใส่เสื้อคล้ายเหว่ยเหอก็ดีใจรีบวิ่งไปหาแล้วจับไหล่
“เหว่ย”
ชายคนนั้นหันมา แต่ไม่ใช่เหว่ย

“ขอโทษค่ะ”
กี่เพ้า ตอนที่ 12 (ต่อ)

ตรงบริเวณที่เพกากับเหว่ยเหอเคยนัดเจอกัน เพกาเดินมองหาแต่ไม่เจอใคร เสียงความคิดของเพกาดังแทรกขึ้น

“เหว่ยคุณอยู่ไหน คุณเป็นอะไรมากมั้ย”

บริเวณท่าเรือยอร์ช เพกาเดินมามองหาแต่ ไม่เจอเหว่ยอีก เพกาสีหน้าเศร้านั่งลง
“เหว่ย คุณอย่าตาย อย่าเป็นอะไรนะ”
เพกาเป็นห่วงเหว่ยเหอมาก

ภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เพกายืนคอยอยู่หน้าเคาน์เตอร์ นางพยาบาลมองข้อมูลหน้าคอมพ์ส่ายหน้าไม่พบชื่อเหว่ย
“เช็คดูให้ละเอียดแล้วค่ะ 3-4 วันมานี้ไม่มีคนชื่อ “เหลียงเหว่ยเหอ” มาเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลของเรา”
“ขอบคุณค่ะ”
เพกาเดินห่างมากดโทรศัพท์มือถือแล้วฟังเสียงสัญญาณ ปลายทางมือถือไม่เปิด เพกาเดินมานั่งร้องไห้ที่เก้าอี้
“ฉันทำให้คุณถูกยิง เหว่ย คุณคงไม่ให้อภัยฉันแล้วใช่ไหม ฮือ”

วันใหม่ ภายในห้อง จิ้นเจินกำลังแต่งตัวอยู่ เหม่ยอิงเดินเข้ามาหาจิ้นเจินในห้องนอน เพราะประตูเปิดไว้ เหม่ยอิงสีหน้าเครียดถาม
“ตกลงคนในบ้านนี้มีเรื่องอะไรกันแน่”
“ออกไป เดี๋ยวพี่เยี่ยมาเห็น”
“ทางสะดวกค่ะ ตาแก่นั่นเพิ่งออกไปสโมสร เมียคุณไปช้อปปิ้ง คุณชายรองพาคุณแม่ไปหาหมอ ส่วนเพ่ยเพ่ยกับเป่าอยู่ในสวนหลังบ้าน”
จิ้นเจินรีบไปที่ประตูแล้วปิดล็อก
“หมู่นี้ทุกคนทำท่าแปลกๆกับฉัน มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า”
จิ้นเจินครุ่นคิดว่าจะบอกดีไหม
“ว่าไงคะคุณจิ้น”
จิ้นเจินอ้ำอึ้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณจิ้น เปิดประตูหน่อยค่ะ”
ที่หน้าห้องอวี้หลียนเพิ่งกลับมาจากช้อปปิ้ง หิ้วถุงข้าวของมา ภายในห้อง จิ้นเจินรีบผลักเหม่ยอิงเข้าไปในตู้เสื้อผ้า แต่เหม่ยอิงยังไม่ยอมจึงยื้อกันอยู่
“ไปซ่อนก่อน ห้ามส่งเสียง” จิ้นเจินพูดเสียงเบาบอก
“จะซ่อนทำไมก็แค่บอกเขาว่าเราคุยธุระกัน นังโง่นั่นมันไม่รู้เรื่องของเราสักหน่อย”
“เชื่อผมสิ”
จิ้นเจินพยายามดันอิงไปหาที่ซ่อนแต่เหม่ยอิงไม่ยอม
เพกาเพิ่งกลับมาจากตามหาเหว่ยเหอ เห็นอวี้เหลียนวุ่นอยู่กับการเปิดกระเป๋าหากุญแจห้อง เลยเดินเข้ามาดู
“เข้าห้องไม่ได้หรือคะ”
“เจอแล้ว เข้าไปคุยกันในห้องก่อนสิคะ”
“ไม่ล่ะค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
อวี้เหลียนใช้กุญแจไขเข้าห้องไป ก็เจอกับเหม่ยอิงกับจิ้นเจินวุ่นวายกันอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า
“คุณนายรอง คุณเข้ามาในห้องฉันทำไม”
เหม่ยอิงทำสีหน้าเรียบไม่สะทกสะท้าน เพกาชะงักมามองที่ประตู
“ฉันเข้ามาคุยธุระกับคุณจิ้น”
อวี้เหลียนไม่ฟังตบหน้าเหม่ยอิงฉาดใหญ่จนหน้าหัน ทั้งจิ้นเจินและเหม่ยอิงช็อกด้วยตกใจคิดไม่ถึง
เพกายืนแอบดูอยู่ที่ประตูกลับชอบใจมากเป็นพิเศษ
“นี่คุณจะบ้าหรือ มาตบฉันทำไม”
“ที่ผ่านมา ฉันพยายามทำตัวเป็นคนหูหนวกตาบอด แต่ตอนนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว”
เหม่ยอิงตกใจมากที่อวี้เหลียนรู้ จึงรีบลนลานถาม
 
“นี่แกรู้ แล้วคุณเยี่ยรู้มั้ย แกฟ้องคุณเยี่ยหรือเปล่า”
 
“ถ้าเธอไม่เลิกเป็นชู้กับคุณจิ้น เรื่องนี้ถึงหูคุณเยี่ยแน่”
“ลองดูสิ เรื่องนี้แดงชีวิตคู่เราก็จบ คนอย่างคุณถ้าไม่มีผม คุณไปไหนไม่รอดหรอก” จิ้นเจินบอก
“มีคนอื่นในบ้านรู้อีกไหม มีใครรู้อีกบ้าง”
เหม่ยอิงมองออกไปนอกประตูเห็นเพกาหลบวูบจะหนี เหม่ยอิงตามไปจับตัวเพกาไว้ได้
“นังเพกา แกได้ยินอะไรบ้าง”
เพกาจนใจก็เลยต้องเผชิญหน้า
“เรื่องคุณเป็นชู้กับคุณจิ้นน่ะหรือคะ ฉันรู้มาตั้งนานแล้ว โอ๊ย เค้ารู้กันทั้งบ้านมีแค่คุณเยี่ย ลูกสาวคุณ แล้วก็เป่าเท่านั้นแหละ ที่ไม่รู้”
เหม่ยอิงตะลึงหันไปถามจิ้นเจิน
“คุณนายใหญ่กับคุณชายรองก็รู้”
เหม่ยอิงเขย่าตัวคาดคั้นถาม จิ้นเจินพยักหน้า
“ทำไมคุณไม่บอกฉัน แล้วฉันจะทำยังไง ทุกคนรู้หมดแล้ว ฮึ่ย”
เหม่ยอิงสติแตกวิ่งออกไป

เหม่ยอิงวิ่งสติแตกมาชนซิ่วหลานที่ยกตระกร้าผ้าขึ้นมาส่งห้องอวี้เหลียนพอดี อี่เหวินกับเจิ้นหลุนช่วยหิ้วของตามมา เหม่ยอิงมองพวกซิ่วหลานอย่างประหวั่นใจมาก คิดว่าพวกซิ่วหลานรู้เรื่องเหมือนกัน เหม่ยอิงบีบแขนซิ่วหลานแล้วออกคำสั่ง
“อย่าบอกคุณเยี่ยนะอาซิ่ว ห้ามบอกเด็ดขาด”
“บอกเรื่องอะไรคะ คุณนายรอง”
เพกา จิ้นเจิน อวี้เหลียน เดินตามมา
“บอกเรื่องคุณนายรองตระกูลเจ้าคบกันฉันท์ชู้กับคุณจิ้นน่ะสิ” อวี้เหลียนพูดขึ้น
ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างตกใจมาก
ซิ่วหลานร้อง “หา” แล้วก้มหน้าพูดต่อ
“เรื่องคอขาดบาดตายขนาดนี้ ซิ่วไม่พูดหรอกค่ะ”
“ผมก็ไม่พูดครับ” อี่เหวินบอก
เจิ้นหลุนตกใจมาก พร่ำพูดแบบคนหยุดไม่ได้
“คุณนายรองเป็นชู้กับคุณจิ้น คุณนายรองเป็นชู้กับคุณจิ้น”
อี่เหวินกับซิ่วหลานรีบปิดปากเจิ้นหลุน
“เครื่องอาหลุนเออร์เรอร์แล้ว ขอเอาตัวไปซ่อมก่อนนะครับ”
เจิ้นหลุนยังมีทีท่าตกใจช็อก พูดประโยคเดิมซ้ำๆไปมา จนซิ่วหลานกับอี่เหวิต้องปิดปากคนหนึ่ง ส่วนอีกคนลากออกไป
อวี้เหลียนสะใจ เหม่ยอิงยังยืนไม่หายตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“คนในบ้านนี้เขาคงไม่พูด แต่สำหรับฉัน ฉันเป็นคนอื่น ถ้าคุณยังไม่หยุดพฤติกรรมสกปรก ยังไม่เลิกแกล้งคุณเหลียน ฉันจะบอกคุณเยี่ย”
หลินเพ่ยเดินเข้ามาเห็นเหม่ยอิงโดนเพกากับอวี้เหลียน ยืนล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ก็ถาม
“มีเรื่องอะไรกันคะคุณแม่”
“ฉันว่าคุณเพ่ยเพ่ยก็น่าจะรู้ซะทีนะ”
เพกาแกล้งเดินเข้าไปหาหลินเพ่ยทำท่าคล้ายจะบอก เหม่ยอิงรีบขวาง
“อย่านะเพกา”
“เลิกเขย่าประสาทพวกเราเล่นซะที มีความสุขนักรึไง เห็นคนคลั่งเพราะเธอ” จิ้นเจินว่า
“พวกคุณก็สมควรโดนแล้วนี่” อวี้เหลียนบอก
หลินเพ่ยยังงงๆ
“สมควรโดนอะไรคะน้าเหลียน”
“ไม่มีอะไรลูก เรื่องของผู้ใหญ่น่ะ”
หลินเพ่ยเห็นเหม่ยอิงมีท่าทีตื่นตระหนกมากก็สงสัย
“นังเพกาแกแกล้งอะไรแม่ฉัน”
“ไปลูก....ไปห้องเราดีกว่า”
“คุณแม่ทำไมต้องกลัวมันด้วย มีอะไรก็บอกเพ่ยเพ่ยสิ”
“มานี่ มากับแม่”

เหม่ยอิงลากหลินเพ่ยกลับห้องตัวเอง จิ้นเจินยืนกำหมัดเครียดมองเมียตัวเองกับเพกาด้วยสายตาโกรธ
 
เหม่ยอิงลากหลินเพ่ยเข้ามาในห้อง หลินเพ่ยสะบัดหลุดจากเหม่ยอิงแล้วเถียงกันใหญ่โต
 
“นังเพกามันทำอะไรคุณแม่ ทำไมไม่บอกหนู”
เหม่ยอิงมองหน้าลูกสาว
“ลูกอย่ารู้เลย”
“คุณแม่ไม่บอก งั้นเพ่ยเพ่ยจะไปถามน้าจิ้น น้าเหลียน”
“นี่อย่านะ ไม่เชื่อฟังแม่แล้วหรือเพ่ยเพ่ย”
“หรือ...เป็นเรื่องที่มันสงสัยคุณแม่ว่าคุณแม่ฆ่านังเมย์ลี มันสืบจนเจอหลักฐานว่าคุณแม่เป็นฆาตกรตัวจริง”
ด้วยความเครียด เหม่ยอิงตบหน้าหลินเพ่ย
“ฉันเป็นแม่แกนะ อย่าบังอาจตราหน้าฉันเป็นฆาตกร”
หลินเพ่ยทั้งตกใจและเสียใจ
“คุณแม่”
“แม่ขอโทษ”
“คุณแม่จะมีความลับอะไรก็ตาม แต่คุณแม่ห้ามทำให้คุณพ่อเสียใจ เพ่ยเพ่ยเป็นคุณหนูตระกูลเจ้า ถ้าคุณแม่ทำให้เพ่ยเพ่ยต้องกระเด็นไปจากบ้านนี้ คุณแม่จะไม่ได้เห็นหน้าเพ่ยเพ่ย เพ่ยเพ่ยจะโกรธคุณแม่ไปชั่วชีวิตได้ยินไหม”
เหม่ยนอิงสีหน้าเครียดเพราะความกลัว หลินเพ่ยพูดแล้วก็เดินออกจากห้องเหม่ยอิงไป

กลางคืนวันเดียวกัน เหม่ยอิงอยู่ในห้องมืด ๆ จมกับความเครียด กดดัน นั่งทบทวนเรื่องต่างๆ นึกถึงคำพูดของเพกาที่ขู่ไว้
“คนในบ้านนี้เขาคงไม่พูด แต่สำหรับฉัน ฉันเป็นคนอื่น ถ้าคุณยังไม่หยุดพฤติกรรมสกปรก ยังไม่เลิกแกล้งคุณเหลียน ฉันจะบอกคุณเยี่ย”

คิดแล้วเหม่ยอิงก็เครียด อาละวาดระบายอารมณ์ กวาดข้าวของบนโต๊ะเครื่องสำอางลงกับพื้น เหม่ยอิงยืนใต้เงามืดด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม น่ากลัว

“ฉันไม่มีวันกลัวแกเหมือนจิ้น ฉันจะไม่ยอมนั่งหวาดระแวงเหมือนจิ้น นังเพกา แกต้องตาย ตายเหมือนเมย์ลี”
 
วันใหม่ ภายในพิพิธภัณฑ์ เพกากำลังซ่อมกี่เพ้ามาดามซ่งที่ปักไหมสีเหลืองคาสะดึงอยู่ อาหัวนั่งอยู่ด้วยคอยเป็นที่ปรึกษาและใช้แว่นขยายส่องดูรอยปัก ซิ่วหลานเสิร์ฟกาแฟ 1 ถ้วยให้เพกา เสิร์ฟชาแบบมีฝาปิด 1 ถ้วยให้อาหัว
 
“สิ่งที่คุณนายรองกับคุณจิ้นทำต้องเรียกว่าอกตัญญู แค่คิดก็ขยะแขยงเต็มที ฮึ่ย ทำเข้าไปได้ยังไง” ซิ่วหลานบอก
“ตัณหาหน้ามืดไม่เข้าใครออกใคร ตอนแรกคงแค่นึกสนุก พอหลงติดไปแล้ว อยากจะเลิกก็คงเลิกไม่ได้”
“แล้วนี่คุณพิ้งค์ยังสงสัยคุณนายรองอยู่ไหมคะ ว่าเป็นฆาตกรฆ่าคุณหนูเมย์ลี”
เพกาพยักหน้ารับบอก
“ฉันจะพยายามยั่วโมโหเขาให้เขาเผลอหลุดปากพูดออกมา”
เพกาหมายมั่น อาหัวส่ายหน้าว่าไม่ดีพร้อมพูดเตือนสติ
“คุณเพกา ผมอยากเตือนคุณมาหลายครั้งแล้ว คุณจะทำอะไรอย่าให้บุ่มบ่ามนักเลย”
เพกาอึ้งไป
“อาหัว”
“ขอโทษเถอะนะ คิดซะว่าคนแก่ผ่านโลกมามากกว่าแล้วกันนะ ความกล้าทุกครั้งต้องประกอบด้วยสติปัญญาอย่าให้อารมณ์พาไป หากเป็นอันตรายขึ้นมาความกล้าจะกลายเป็นความโง่เขลา”
เพกามีสีหน้ายอมรับ หมิงเทียนเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร
“อาหัวพูดถูกที่สุด คุณต้องฟังอาหัวให้มากๆ”
เพกาบึ้งตึงใส่หมิงเทียนยังโกรธเรื่องเหว่ยถูกยิงอยู่ เธอหันมาพูดกับหัว
“ขอตัวเดี๋ยวนะคะอาหัว”
เพกาลุกขึ้นเดินหนีออกไปจากห้อง
“รีบตามไปง้อสิคะ คุณชายรอง” ซิ่วหลานบอก
หมิงเทียนเดินตามไป อาหัวยิ้มๆเพราะรู้ใจคนทั้งสองดี

เพกาเดินงอนมาที่สวนโบตั๋น หมิงเทียนเดินตามถือแฟ้มมาด้วย
“คุณคงไม่ลืมนะว่าอาทิตย์หน้าวัดเกิดคุณพ่อผม ท่านจัดเลี้ยงเป็นการภายในเชิญเฉพาะญาติสนิทเท่านั้น เนี่ย...ผมตั้งใจจะมาชวนคุณออกไปหาซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ให้คุณใส่ในวันงาน”
เพกาเงียบจะเดินหนี ไม่ยอมตอบหรือพูดใดๆทั้งสิ้น
“ใจคอคุณจะโกรธผมไปจนตายเลยหรือไง”
เพกาเงียบอีก หมิงเทียนจึงวางแฟ้มที่ถือมาลงบนโต๊ะต่อหน้าเพกา
“นี่คือรายงานที่ผมให้คนหามา ไม่มีคนตายหรือคนเจ็บจากกระสุนปืนในฮ่องกงช่วงนี้ ตรงกับลักษณะของอาเหว่ยเลย ผมเชื่อว่าอาเหว่ยรอดยังมีชีวิตอยู่”
เพกาสนใจขึ้นมาทันที รีบเอาแฟ้มมาเปิดดูทันทีจนหมดทุกหน้า ภายในแฟ้มเป็นรายงานภาษาอังกฤษเกี่ยวกับสถิติการตายและบาดเจ็บในแต่ละวันจากสำนักงานตำรวจฮ่องกง หัวกระดาษแต่ละหน้ามีโลโก้ มีรูปถ่ายหน้าชายชาวฮ่องกง ถัดจากรูปถ่ายมีข้อมูลบุคคลเช่น ชื่อ อายุ ที่อยู่ สาเหตุการตาย มีวันที่ระบุ ทั้งหมดประมาณ 4-5 แผ่น
“ผมโตมากับเขา ผมไม่ดีใจหรอกถ้าเขาตาย สิ่งที่ผมกับคุณคิดไม่เหมือนกันคือ ผมต้องการให้เขามอบตัวเพื่อสู้คดี หนีอยู่แบบนั้นไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก"
เพกาวางแฟ้มทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วลุกเดินหนีไป หมิงเทียนรีบเข้ามาสวมกอดจากด้านหลังเพกาเพื่อง้อ
“เอ๊ะคุณนี่จะทำบ้าอะไร ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้”
หมิงเทียนกอดรัดแน่นขึ้น
“ก็คุณไม่ยอมพูดกับผมเลย ผมก็แค่อยากจะรู้ว่าคุณเอาปากมาไหม ร้องเป็นไหม”
เพกากระทืบเท้าลงไปที่เท้าหมิงเทียนอย่างแรง
“โอ๊ย....เจ็บ” เพกาคลายมือปล่อยตัวเพกา
“ฉันเอามาทั้งปากทั้งเท้านั่นแหละ”
หมิงเทียนยิ้มๆบอก
“ตกลงพูดได้แล้ว งั้นเราออกไปซื้อเสื้อผ้ากันนะ”
“ไม่... ยังไงฉันก็ไม่ให้อภัยคุณง่ายๆหรอก”

พูดจบเพกาก็เดินหนีเข้าบ้านไป หมิงเทียนอมยิ้มว่า อย่างน้อยเพกาก็เริ่มพูดด้วยแล้ว พอมีความหวังขึ้นมาบ้าง
กี่เพ้า ตอนที่ 12 (ต่อ)

บริเวณสวนหลังบ้าน เหม่ยอิงยืนรอใครบางคนอย่างกระวนกระวายใจ เพียงครู่หนึ่ง แมสเซนเจอร์ชาวจีนหน้าเข้มวัย 30 เศษ แต่งกายเรียบร้อยก็เดินมาจากหมู่ต้นไม้รกมองซ้าย มองขวาอย่างระวังก่อนตรงมาหาเหม่ยอิง

“มีใครเห็นแกหรือเปล่า”
“ไม่มีครับ ผมจอดรถไว้ข้างหลังแล้วเดินเข้ามา นี่ครับของที่ต้องการ”
ชายผู้นั้นล้วงซองสีทึบขนาดเล็กที่อยู่ในเสื้อส่งให้เหม่ยอิง เธอหยิบซองเงินจากในเสื้อส่งให้ ชายผู้นั้นก้มหัว “ขอบคุณ” แล้วรีบเดินหนีออกไปทางเดิม
เหม่ยอิงแกะซองหยิบขวดแก้วใสเล็กๆ ไม่มีสลากใดๆ ออกมา ขวดแก้วนั้นบรรจุ “ผงยา” เหม่ยอิงสีหน้าร้ายเหี้ยมเกรียม ยกขวดผงยานั้นชูระดับใบหน้าแล้วบอก
“ทีนี้ ก็แค่รอวันที่เหมาะสม”

วันเกิดเจ้าเหวินเยี่ย ประมุขใหญ่แห่งคฤหาสน์ตระกูลเจ้า
ภายในห้องรับแขก ชุดมุกชั้นล่างแต่จัดเป็นตัว U และที่เคาน์เตอร์บาร์ประดับตกแต่งพิเศษให้เป็นงานฉลองวันเกิด มีโต๊ะวางของขวัญ
เหยินเยี่ยในชุดหรูแบบจีนอนุรักษ์นิยม ลี่ผิงในชุดจีนเช่นเดียวกัน เหม่ยอิงชุดสวยที่มีกระเป๋า 2 ใบดูกระฉับกระเฉง จิ้นเจินใส่กำไลหยกมาด้วย เหล่าคนรับใช้ ไม่ว่าจะเป็นซิ่วหลาน เป่าหลิน และเจิ้นหลุนต่างสวมชุดที่ดูพิเศษกว่าวันปกติ บรรดาคนสนิทของเหวินเยี่ยกับลี่ผิง เช่น หมอเหวิน อายุรุ่นราวคราวเดียวกับประมุขตระกูลเจ้า และคนอื่นๆในรุ่นเดียวกันอีกประมาณ 5-6 คน ต่างสวมชุดสากล สวยหรู
ลี่ผิงยื่นกล่องของขวัญให้เหวินเยี่ย
“สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณพี่”
เหวินเยี่ยรับมาแล้วบอก
“ขอบใจ ขอบใจ”
เหวินเยี่ยส่งต่อกล่องของขวัญให้ซิ่วหลานรับไปวางที่โต๊ะ เหม่ยอิงเดินถือกล่องของขวัญขนาดเดียวกับลี่ผิงยื่นให้เหวินเยี่ย
“Happy Birthday ค่ะคุณพี่ ขอให้คุณพี่มีความสุขมากๆนะคะ”
เหวินเยี่ยรับมาแล้วบอก “ขอบใจ” เช่นเดียวกัน
เหวินเยี่ยส่งของขวัญให้ซิ่วหลานเอาไปวางที่โต๊ะเช่นเดิม
“เชิญครับหมอเหวิน เชิญทุกคนเลยครับ” จิ้นเจินบอก
จิ้นเจินเดินนำหมอเหวินและคณะรวมทั้งหมด 7 คนเดินเข้ามาพร้อมกล่องของขวัญ ทุกคนต่างยื่นของขวัญให้ เหวินเยี่ยรับมาแล้วส่งต่อให้ซิ่วหลานและเป่าหลินเอาไปวางที่โต๊ะ พอเสร็จลี่ผิงกับเหม่ยอิงลงนั่งประกบสามีทั้งซ้ายและขวา เหม่ยอิงแสร้งทำหน้ายิ้มสดชื่น แต่ลึกๆในใจร้อนรุ่มกลัวความลับจะแตก คณะของหมอเหวินยืนตั้งแถวมือซ้ายกุมมือขวากล่าวอวยพรวันเกิดเหวินเยี่ยพร้อมกัน
“ขอให้พี่เยี่ยมีวันนี้ทุกปี สุขภาพแข็งแรง อายุยืนยาวดุจขุนเขา”
“ขอบใจๆ ทุกคนเชิญนั่ง เชิญนั่ง”
แขกทุกคนแยกย้ายกันนั่ง ระหว่างนั้นเจิ้นหลุนยกถาดใส่ถ้วยชาแบบมีฝาปิดส่งให้ซิ่วหลานและเป่าหลินที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์เพื่อมาเสิร์ฟบรรดาแขก
“สบายดีนะหมอเหวิน เจอกันกี่ทีๆก็หนุ่มตลอดเลยนะ” เหวินเยี่ยบอก
“ยังไงก็สู้พี่เยี่ยไม่ได้หรอกครับ คุณผิง คุณอิงสบายดีนะครับ”

ทั้งสองคนพยักหน้าซิ่วหลานและเป่าหลินต่างแยกเสิร์ฟชาให้แขกแต่ละฝั่ง
 
เพกาในชุดสวยรัดกุม เดินจากชั้นบนลงมาที่โถงบันไดชั้นล่างเพื่อจะไปไหว้เสาฟ้าดิน ส่วนหมิงเทียนเดินเข้ามาจากทางหน้าตึก

“ผมกำลังจะขึ้นไปตามคุณมาร่วมพิธีไหว้ฟ้าดินอยู่พอดี”
“ฉันรู้เวลาหรอกน่ะ อาซิ่วบอกฉันแล้ว”
พูดจบเพกาก็เดินเลี่ยงหนีหมิงเทียนไปทันที แต่เขาดึงไว้
“คุณพิ้งค์ ถ้าคุณหมั่นท่องไว้ว่าที่ผมทำไปทั้งหมดเพื่อรักษาความปลอดภัยให้คนบ้าบิ่นอย่างคุณ คุณจะหายโกรธผมเร็วขึ้น"
“จนกว่าฉันจะรู้ว่าเหว่ยปลอดภัย ฉันถึงจะหาย”
เพกาเดินไปทางหน้าตึกอย่างเร็ว หมิงเทียนไม่ละความพยายามที่จะเดินตามง้อ
เหม่ยอิงเดินออกจากประตูเคาน์เตอร์บาร์ มองไปตามทิศทางที่เพกาเดินออกไปด้วยสายตาดุร้าย
“วันนี้วันดีทุกคนอยู่ในงานหมด แกเสร็จฉันแน่ นังเพกา”
เหม่ยอิงเดินไปหน้าตึกเพื่อไปที่ศาลไหว้ฟ้าดินเหมือนทุกคน

บริเวณลานไหว้ฟ้าดินมีการจัดโต๊ะเครื่องเซ่นไหว้ชุดใหญ่ เหวินเยี่ยยืนหน้าสุดต่อด้วยลี่ผิงและเหม่ยอิงอยู่ด้านหลังทั้งซ้าย-ขวา แถวลำดับต่อไปเป็นหมิงเทียน หลินเพ่ย จิ้นเจิน อวี้เหลียนและเพกา สองแถวหลังสุดเป็นแขกทั้ง 11 คน
ซิ่วหลาน เป่าหลิน อี่เหวิน เจิ้นหลุนถือธูปที่จุดแล้วกำใหญ่เดินเข้าแจกส่งให้ทุกคนตามแถวคนละ 3 ดอก ซิ่วหลานรับผิดชอบแจกธูปเหวินเยี่ยและคุณนายทั้งสอง
เมื่อทุกคนได้รับธูปแล้วก็ตั้งจิตอธิษฐานไปที่เสาไหว้ฟ้าดินโดยมีเหวินเยี่ยเป็นผู้นำ ทั้งหมดยกมือไหว้แบบจีนพร้อมกัน 3 ครั้งจนครบ เหล่าคนรับใช้ทั้งสี่เดินเข้าไปเก็บธูปของแต่ละคนตามแถวมาปักกระถาง จากนั้นจิ้นเจินเชิญแขกทุกคนเข้าบ้าน
“เชิญทุกคนในบ้านเลยครับ”
แขกทุกคนทยอยเดินกลับเข้าตึกด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส โดยมีจิ้นเจินกับอวี้เหลียนเดินรั้งท้าย
“เมื่อกี้หมอเหวินถามฉันว่าทำไมยังไม่มีลูก ฉันก็เลยบอกไปว่าเธอมีลูกไม่ได้ ตอนนี้กำลังคิดจะหาเมียน้อยอยู่ หมอเหวินกับพวกหัวเราะกันใหญ่”
อวี้เหลียนหลับตาสูดหายใจลึกอย่างอดทน
“หมั่นทำร้ายฉันเข้าไว้ ดีเหมือนกันจะได้ตัดสินใจง่ายขึ้น”
จิ้นเจินขู่ทันที
“เธอทำร้ายฉันก่อน นังเมียทรยศ อย่าคิดนะว่าฟ้องพี่เยี่ยแล้วเธอจะรอด ฉันไม่เอาเธอไว้แน่”

พูดจบจิ้นเจินก็เดินไป อวี้เหลียนมีสีหน้าทั้งรักทั้งแค้นเดินตามไป
กำลังโหลดความคิดเห็น...