xs
sm
md
lg

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 21 จบบริบูรณ์

เผยแพร่:

ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 21 อวสาน

ครองสุขขับรถพ้นเขตไร่ไพศาลออกสู่ถนนแล้ว นางมารร้ายเขม้นตามองไปเบื้องหน้าจ้องตาไม่กระพริบ เห็นใหญ่ยืนจังก้าขวางถนน อยู่หน้าตาดุดันถือปืนยืนนิ่ง มีคราบเลือดของปิ่นอนงค์เปรอะเลอะที่แขน และตามเสื้อผ้า

ครองสุขทั้งตกใจ ทั้งโมโหที่ใหญ่ตายยากตายเย็น
“ไอ้ดื้อด้าน ทำไมแกไม่ตายไปสักทีนะตามราวีฉันไม่ยอมเลิกก็ได้ มาเลย วันนี้ฉันจะแลกชีวิตกับแก”
ครองสุขยิ้มเหี้ยมเร่งความเร็วหวังชนใหญ่ สีหน้าใหญ่จดจ้องที่รถครองสุขเขม็ง
พอครองสุขพุ่งเข้ามา ใหญ่ยกปืนยิง ปัง! ยางล้อแบนบดถนน รถเสียหลักตกข้างทาง ครองสุขดึงลิ้นชักรถ หยิบปืนพกเล็กออกมา ก่อนจะออกมาจากรถมาอย่างทุลักทุเล สอดส่ายปืนมองหาใหญ่
ใหญ่โผล่มาทางด้านหลัง ครองสุขหันมา ใหญ่จับปืนดึงมาจากมือครองสุข เล็งปืนของตัวเองไปที่ครองสุข
ครองสุขหน้าตาตื่น “เราคุยกันดีๆ ก็ได้นะคะคุณใหญ่ เอาปืนออกไปก่อนก็ได้”
“กลัวตายเป็นเหมือนกันหรือคุณนาย”
“ตำรวจกำลังตามมา ถ้าแกยิงฉัน แกก็ไม่รอดเหมือนกัน”
ใหญ่ยิ้มเยาะ “ถึงเวลานี้จะติดคุกหรือโดนยิงเป้าฉันก็ไม่สนอีกแล้ว วันนี้จะเป็นวันที่เราสองคนจะจบปัญหาทั้งหมดที่แกก่อขึ้น”
“แน่ใจหรือว่ามันเกิดจากฉัน ลองคิดให้ดี วันที่ฉันเหยียบมาที่ไร่ไพศาลเพราะฉันบ้านแตกสาแหรกขาด หวังพาลูกมาพึ่งใบบุญคุณไพศาล ไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร แต่แกแค่เห็นหน้าฉัน ก็ตั้งป้อมเป็นศัตรูรังเกียจฉันกับลูก ความบาดหมางของเรามันเริ่มต้นจากแกก่อน” ครองสุขเริ่มโยนความผิดให้ใหญ่อีกครั้ง
“ฉันมันก็แค่เด็กคนนึง ทำไมคุณนายไม่ทำดีกับฉัน กลับทำตัวเป็นนางมารร้ายเสี้ยมให้พ่อเกลียดฉัน”
“ก็แกเป็นเด็กร้ายกาจเอาแต่ใจ คิดแต่จะให้พ่อรักแกคนเดียวไม่เคยเห็นใจหรือสงสารฉันกับลูก เด็กขี้อิจฉาอย่างแกนะหรือจะยอมรับฉันเป็นแม่เลี้ยง”
ใหญ่ส่ายหน้า ดวงตาร้าวราน

เวลาเดียวกัน ร่างของปิ่นอนงค์นอนนิ่งอยู่บนเตียงรถเข็น ที่ถูกเข็นมาที่ห้องผ่าตัดเร็วรี่ อุปกรณ์ช่วยชีวิตครบ เปี๊ยกถือไม้เท้าของไพศาลติดตัว วิ่งตามรถจนถึงหน้าห้องผ่าตัด ปิ่นอนงค์ถูกเข็นเข้าห้องไป ประตูปิด
เปี๊ยกเครียด ยืนชะเง้อชะแง้ตามอย่างระทึก

ด้านครองสุขยังคงโต้เถียงกับใหญ่อย่างไม่รู้สำนึก
“ใช่มั้ยไอ้ใหญ่ ใช่มั้ย ชั้นพูดถูกมั้ย”
“ใช่ คุณนายพูดถูก แต่ถึงจะยังไงฉันก็ไม่มีวัน ยอมรับนับถือผู้หญิงใจร้าย เลวทรามอำมหิตอย่างแกมาเป็นแม่เลี้ยงหรอก แกคบชู้ แกฆ่าพ่อฉัน”
ใหญ่ยิงปืนปัง ครองสุขสะดุ้ง เซนิดๆ ก้มมองตัวเอง ใหญ่ยิงแค่เฉียดๆ ครองสุขลูบตัวไปมานึกว่าโดนยิง“แต่พ่อฉันไม่ใช่ชีวิตเดียวที่คุณนายทำลาย ยังมีชีวิตของคนบริสุทธิ์คนอื่น กฎหมายเท่านั้นที่จะพิพากษาโทษคุณนาย”
ใหญ่กระชากมือครองสุขหมับ ครองสุขไม่ยอมร้องโวยวาย “ไม่ไป ฉันไม่ไป”
ใหญ่ได้ยินเสียงหวอรถตำรวจ มองไป เห็นรถตำรวจวิ่งมาแต่ไกลจากในไร่
ใหญ่ซัดปืนใส่คอครองสุขสลบไปทันที จากนั้นจับครองสุขนั่งพิงล้อรถ
ใหญ่รีบเดินเข้าพงหญ้าข้างทางหายไป
รถตำรวจวิ่งเข้ามาจอด ตามด้วยรถปลอด ทีมตำรวจลงจากรถวิ่งตรงมายังครองสุข

ที่หน้าห้องผ่าตัดจอมเวลานั้น ทุกคนกระวนกระวาย นั่งไม่ติดที่
หมอเดินออกมาจากห้องผ่าตัด เปิดผ้าคาดกันเชื้อ จินตนา น้อย และหวาน ลุกพรวดเดียวมาล้อมหมอ ถวิลลุ้นตัวสั่น หมอหันมาคุยกับถวิล
“คนเจ็บพ้นขีดอันตรายแล้วครับ โชคดีจริงๆที่ลูกปืนไม่โดนอวัยวะสำคัญเลยสักนัด ที่สำคัญคนเจ็บแข็งแรงแล้วก็ใจสู้มากยินดีด้วยครับคุณลุง”
หมอเดินไป ถวิลหันมายิ้มดีใจกับทุกคน
จอมนอนบนเตียง ถูกเข็นออกมา มีถุงเลือด น้ำเกลือ ให้ออกซิเจนครบครัน
ถวิลรีบตามเตียงเข็นไป
หวานเอ่ยขึ้น “โชคดีของไอ้จอม ที่บังเอิญคุณจินแวะมาหาปิ่น”
“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก จอมเป็นคนโทร.ตามฉันมา ให้มาช่วยปิ่น ก่อนที่จอมจะโดนยิง” จินตนาบอก
“แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณจินที่มาช่วยปล่อยเราออกมา ไม่งั้นน้อยกับพี่หวานคงอดข้าวอดน้ำตายอยู่ในกระท่อมท้ายไร่นู่น” น้อยว่า
“อย่ามัวมาขอบใจกันอยู่เลย ไปดูปิ่นกันเถอะ”
จินตนา น้อย ถวิล และหวาน รีบวิ่งตามกันไปที่ห้องผ่าตัดปิ่นอนงค์

ปิ่นอนงค์ได้รับการผ่าตัดโดยทีมแพทย์ ที่ยามนี้ มือหมอ เครื่องมือต่างๆ สาละวนอยู่บนร่างปิ่นอนงค์ เพื่อชีวิตแสนดีนี้ไว้ ขณะที่สัญญาณชีพจรขอเธอบนจอ กลับอ่อนลงๆ หมอ พยาบาล หันมาสบตากัน

ปลอด ปานเทพ และเปี๊ยก ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้อง
“แน่ใจนะว่าคุณใหญ่ปลอดภัยแน่ ป่านนี้ยังไม่เห็น” ปลอดถามหน้าเครียด
“ถ้ามันโทร.มาหาผมได้ แสดงว่ายังมีชีวิตอยู่แน่ แต่มันคงกลัวจะเจอตำรวจ เพราะมันยังอยู่ในหมายจับ”
เสียงใหญ่ดังขึ้น “อาปลอด ไอ้ปาน”
ใหญ่สวมหมวกแก๊บพรางตัววิ่งเข้ามากอดกับปลอด
“ปิ่นเป็นยังไงบ้างครับอา” ใหญ่ถาม
“ยังอยู่ในห้องผ่าตัด คุณใหญ่ใจเย็นๆก่อน เกิดตำรวจมาเจอตัวเข้าจะยุ่ง”
ใหญ่ไม่สน “ขอให้ปิ่นปลอดภัย ผมยอมเข้าคุก”
จังหวะนั้นหมอเดินออกมาจากห้องผ่าตัด ใหญ่รีบเข้าไปหา
“คุณหมอครับ เมียผมเป็นยังไงบ้าง”
“น่าเป็นห่วงทั้งแม่ทั้งลูก คนเจ็บเสียเลือดไปมาก” หมอว่า
ใหญ่ตกใจ “ลูก ลูกใครครับ”
“อ้าว...คุณเป็นสามีไม่รู้เหรอว่าภรรยาคุณตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว ขอตัวนะครับ ผมต้องรีบติดต่อเรื่องเลือดให้ภรรยาคุณเราต้องการเลือดกรุ๊ปโอด่วนเลย”
ใหญ่ใจหายวาบ เซไปทรุดนั่งอย่างหมดแรง “ปิ่น ปิ่นท้อง ทำไมผมไม่รู้เรื่อง หรือระแคะระคายอะไรเลย”
ปานเทพเข้ามาตบบ่าปลอบ “ปิ่นอาจไม่รู้ว่าตัวเองท้องก็ได้”
พยาบาลสวมชุดเขียวกันเชื้อ ถือถุงเลือดจะเข้าห้อง ใหญ่รีบวิ่งตาม พยาบาลชะงัก
“เข้าไม่ได้นะคะ เดี๋ยวคนเจ็บติดเชื้อจะไปกันใหญ่ ญาติๆ ช่วยหาเลือดกรุ๊ปโอดีกว่า ที่คลังเลือดไม่เหลือแล้วค่ะ”
ถวิล น้อย หวาน และจินตนาวิ่งเข้ามาพอดี
ใหญ่ยื่นแขนให้พยาบาล “เลือดหรือครับ เอาเลือดผมไป เอาไปช่วยเมียผม”
เปี๊ยกกะปานเทพดึงแขนใหญ่เอาไว้ “ตั้งสติหน่อยไอ้ใหญ่ เลือดแกไม่ใช่กรุ๊ปโอ”
พยาบาลเดินเข้าห้องผ่าตัดไปอย่างเร็ว
หมู่มวลมองหน้ากันไปมา ต่างคนต่างพึมพำ “เลือดกรุ๊ปโอ”

จอมนอนให้ออกซิเจน น้ำเกลือ เลือด ตาปรือ อยู่บนเตียง จอมขยับตัวจับแขนถวิลที่อยู่ข้างเตียงกับจินตนา
จังหวะนั้นจอมดึงที่ครอบจมูกออกพูดเสียงแผ่วๆ “พาชั้นไปให้เลือดปิ่น ชั้นเลือดกรุ๊ปโอ”
“ไม่ได้หมอเค้าบอกแล้ว เอ็งเสียเลือดไปมากอาจถึงตายได้”
“ชีวิตชั้นมันไม่มีค่าอะไร แต่สำหรับปิ่น ปิ่นยังมีลูกอีกคนอยู่ในท้อง”
จอมจะไปให้ได้ ถวิลเสียงดังใส่ “ใครว่า ชีวิตเอ็งไม่มีค่าอะไร เอ็งมีค่ากับไอ้แก่คนนี้นี่ไง ถ้าเอ็งเป็นอะไรไปข้าก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเหมือนกันไอ้ลูกโง่”

น้ำตาจอมไหลริน หนุ่มเลือดร้อนร้องไห้ครวญคร่ำอย่างน่าเวทนา “ชั้นรักพ่อ แต่ชั้นต้องชดใช้ให้ปิ่น ชั้นมีส่วนทำให้ป้าอุ่นต้องตาย คุณจินเรียกหมอมาเอาเลือดผมไปให้ปิ่นด้วย ปิ่น...ปิ่น...”
จอมหมดสติไป ถวิล กับจินตนาตกใจ พยาบาลเข้ามาครอบจมูกให้จอม ฟังคลื่นหัวใจ จับชีพจร
ถวิลร้องลั่น “ลูกผมๆ”
“คนเจ็บหลับค่ะ เสียเลือดไปมากให้เค้าพักผ่อนดีกว่านะคะ”
พยาบาลดูน้ำเกลือ ดูเลือด จินตนาแตะแขนถวิลแล้วเดินออกจากห้องไป

ใหญ่นั่งหมดอาลัยตายอยากจนถึงตอนเช้าวันต่อมา ปานเทพเดินเข้ามาหาซึมๆ
“ไปพักผ่อนซะบ้างไอ้คุณใหญ่ เดี๋ยวจะเจ็บไข้ได้ป่วยไปอีกคนมันจะยุ่ง”
“ชั้นจะรอจนกว่าปิ่นจะออกมา ทำไมถึงเป็นอย่างนี้วะ ยัยเด็กคนนี้ดีแต่ทำเพื่อคนอื่น จนชั้นกับใครๆก็มองว่าเป็นคนโง่ยอมให้คนอื่นเอาเปรียบ จุ้นจ้านอยากช่วยคนนั้นคนนี้ พอถึงคราวจะตาย สวรรค์กลับไม่ช่วย มันไม่ยุติธรรมเลยว่ะ ทำไมคนเลวอย่างชั้นถึงไม่เป็นอะไร ชั้นสมควรตายมากกว่า”
ใหญ่พร่างพรูความรู้สึก ก่อนจะซบหน้าลงกับฝ่ามือ
ปานเทพปลอบตบไหล่ใหญ่เบาๆ
จังหวะนั้นเสียงอรสอางค์ดังขึ้น “คุณใหญ่ คุณใหญ่คะ”
ใหญ่ กับปาน เหลียวไปพร้อมกันเห็นอรสอางค์เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“อรเลือดกรุ๊ปโอคะ เราได้เลือดมาจากกรุงเทพฯด้วย เผื่อว่าเลือดอรคนเดียวไม่พอ”
ใหญ่ลุกขึ้นด้วยความดีใจ “เออ คุณอรรู้ข่าวได้ยังไง”
“อรโทร.หาปิ่นค่ะ แต่คุณจินตนาเป็นคนรับสาย เร็วเถอะค่ะ ติดต่อกับหมอให้อรด้วย”
ทั้งหมดรีบออกจากห้อง

เวลาเคลื่อนคล้อยไป จอแสดงสัญญาณชีพจรของปิ่นอนงค์ อ่อนแรงลงทุกทีๆ
ขณะเดียวกัน นางมารร้ายครองสุขยืนแกร่วอยู่ในห้องขัง ทรรศนะ กับทัศนีย์ เกาะลูกกรงตาละห้อย ทัศนีย์สะอึกสะอื้น เช็ดน้ำตาป้อยๆ ครองสุขตวาดแว้ด

“แกจะร้องไห้ทำไมยัยนี ชั้นยังไม่ได้ตายซะหน่อย มาช่วยกันคิดดีกว่า ว่าฉันจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง”
“คุณน้าไม่น่าหนี ทนายบอกว่าจะขอประกันยาก” ทรรศนะเอ่ยขึ้น
“ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันตกใจๆ ถ้ามันไม่มีปัญญาก็เปลี่ยนทนายใหม่ซิ” ครองสุขหงุดหงิด
“แต่ยังไง ด้วยพยานหลักฐาน คงจะพ้นผิดยาก ทนายแนะนำให้คุณน้ายอมรับสารภาพจะได้รับการลดโทษในชั้นศาล” ทรรศนะว่า
ครองสุขโกหก “น้าก็ตั้งใจอย่างนั้นอยู่แล้ว อะไรที่น้าทำผิดไปน้าจะสารภาพยอมรับผิดทุกอย่างแต่นะต้องพยายามประกันน้าออกไปให้ได้ก่อนนะ น้าอยากจะมีเวลาทำใจก่อน”
ทัศนีย์อดเหน็บไม่ได้ประสาสาวปากไว “แล้วทีเวลาทำร้ายใคร คุณน้าไม่คิดก่อนละคะ”
ครองสุขแว้ดใส่ทันควัน “นังนี แกมันเป็นลูกฉันหรือเปล่า ถึงดีแต่เข้าข้างคนอื่น” ครองสุขแกล้งร้องห่มร้องไห้เสียอกเสียใจหนัก “งั้นพวกแกก็ปล่อยให้ฉันตายคาห้องขังนี่ไปเลย”
ทรรศนะมองหน้าทัศนีย์เป็นเชิงบอกให้หุบปาก ทัศนีย์หน้าเศร้าลง ลึกๆ ในใจก็ห่วงแม่เหมือนกัน

ปิ่นอนงค์ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงในห้องไอซียู อุปกรณ์ช่วยชีวิตครบ จอแสดงสัญญาณชีพจร พยาบาลเข้ามาแขวนถุงเลือดถุงใหม่
ใหญ่เกาะกระจกอยู่หน้าห้อง “ตื่นเร็วสิปิ่น ชั้นรอเธออยู่นะ ต่อไปนี้ชั้นจะไม่แกล้งเธออีกแล้ว ชั้นจะไม่ทำให้เธอต้องเสียน้ำตาอีกต่อไป”
ถวิลเข้ามาหา ยื่นไม้เท้าให้ใหญ่ “ปิ่นกอดไม้เท้าเอาไว้แน่น ตอนที่ไอ้เปี๊ยกพามาส่งโรงพยาบาล ถ้าผมจำไม่ผิด มันเป็นไม้เท้าของนายท่าน คุณใหญ่เก็บเอาไว้เถอะครับ”
ถวิลออกไปนอกห้อง ใหญ่ถือไม้เท้าเพ่งมอง
“พ่อไม่เคยรักผม มีแต่ปิ่นเท่านั้นที่รักผม นี่พ่อยังคิดจะมาพรากปิ่นไปจากผมอีก ผมไม่ต้องการอะไรที่เป็นของพ่อ”
ใหญ่เขวี้ยงไม้เท้าไปที่มุมห้อง ไม้เท้าหักสองท่อน
มีกระดาษม้วนเป็นไส้อยู่ข้างในยื่นออกมา ใหญ่ขมวดคิ้วมอง ก่อนจะเดินไปจุดที่ไม้เท้าทั้งสองท่อนหยิบกระดาษออกมาจากไม้เท้า คลี่ออกดู
ใหญ่มองเห็นลายมือของไพศาลตัวอักษรโย้เย้เพราะเขียนตอนป่วย
ใหญ่ๆ อ่านไป ราวกับฟังเสียงพ่อที่ข้างหู
“ข้าพเจ้า นายไพศาล ธำรงรัตน์ ขอยกทรัพย์สิน อันพึงมีพึงได้ทั้งหมด...”
ภาพจำในอดีตของพ่อผุดขึ้นในหัวของใหญ่
ใหญ่โดนไพศาลตบ ไพศาลชี้หน้าด่าใหญ่จะตีด้วยไม้เท้า อีกครั้งใหญ่ยื้อแย่ง ปาไม้เท้าพ่อทิ้ง เดินหนีไป
กระทั่งภาพไพศาลนั่งอยู่บนรถเข็น พยายามเขียนพินัยกรรมอย่างยากลำบาก ในห้วงสุดท้ายของชีวิต
“...ทั้งในปัจจุบันและในอนาคต อันมีที่ดิน สองพันสี่ร้อยยี่สิบไร่ บ้าน และเงินในธนาคารให้กับบุตรชายคนเดียวของข้าพเจ้าคือนายชาลิต ธำรงรัตน์”

ใหญ่อึ้ง ค่อยๆ อ่านต่อ
“ใหญ่ลูกรัก นี่คือสิ่งเดียวที่พ่อทำให้ลูกเพื่อเป็นการไถ่โทษยกโทษให้พ่อด้วย พ่อรักแกมากกว่าสิ่งใดๆ ในโลก”
น้ำตาใหญ่หยดลงบนกระดาษ ใหญ่หันไปหาปิ่นอนงค์
“เธอไม่ได้โกหกชั้นปิ่นอนงค์ พ่อไม่ได้เกลียดชังชั้น พ่อรักชั้น ฉันต่างหากที่เป็นคนโง่”
ถวิลสงสารจับใจ “คุณใหญ่”
เสียงสัญญาณชีพจรหยุด เครื่องร้อง ใหญ่สะดุ้ง หันไปมองหน้าจอ
สัญญาณบอกว่าหัวใจหยุดเต้น ใหญ่ตะลึง ตาค้าง
“ปิ่น”

หมอ พยาบาล ช่วยกู้ชีวิตปิ่นอนงค์ ตรวจดูม่านตา เช็กเครื่องปั๊มหัวใจ กดปั๊มหัวใจด้วยมือ ดูวุ่นวายไปหมด ทว่าจอภาพไม่เปลี่ยนแปลง
หมอหยุดมองทีมงาน บุรุษพยาบาล พยาบาลหยุดกันหมด รายงานเวลาเสียชีวิต สักครู่หนึ่งหมู่มวลทยอยเดินออกจากห้องไป
หมอเดินมาหาใหญ่ที่มุมห้อง มีจินตนา กับปานเทพ ลุ้นฟังผลผ่าตัดอยู่ข้างใหญ่
“เสียใจด้วยครับ”
หมอเดินออกไป
ใหญ่เดินช็อกไปที่เตียง กอดปิ่นอนงค์ไว้ทั้งตัว ลูบหัว ร้องไห้
“ปิ่นอนงค์ ปิ่น อย่าทิ้งชั้นไป อย่าทำอย่างนี้กับชั้น ชั้นรักเธอปิ่นอนงค์”

ปิ่นอนงค์เดินร่าเริงอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้สวยงามราวกับภาพวาด ปิ่นอนงค์ลูบไล้กลีบดอกไม้ตามรายทางอย่างสุขใจ ก่อนจะเดินตามผีเสื้อแสนสวยไป พลางยื่นมือออกไปจะแตะผีเสื้อตัวนั้น
ครั้นพอหันไปมองหญิงสาวก็เห็นอุ่นเรือนยืนยิ้มอยู่กลางทุ่งดอกไม้ ปิ่นอนงค์ดีใจมาก
“แม่ แม่ขา”
ปิ่นอนงค์วิ่งเข้าไปหา อุ่นเรือนยื่นมือรอรับ ปิ่นอนงค์ส่งมือให้แม่ อุ่นเรือนดึงปิ่นอนงค์เข้าไปกอด
สองแม่ลูกจูงกันเดินไป

ใหญ่วางไม้เท้าที่หักไว้บนตัวปิ่นอนงค์ เอามือปิ่นอนงค์มากุมไว้
“ถ้าวิญญาณพ่อให้อภัยลูกเลวๆ คนนี้ ช่วยเมียผมกับหลานของพ่อด้วยเถอะครับ”
ใหญ่ซบหน้าร้องไห้บนมือปิ่นอนงค์ฟูมฟายไม่หยุด “ปิ่น ปิ่น...อย่าไปนะ ปิ่น”
จินตนาปล่อยโฮ ปานเทพอึ้ง
ใหญ่ขยับขึ้นไปสวมกอดปิ่นอนงค์บนเตียงใจจะขาดรอนๆ

ในทุ่งดอกไม้แห่งนั้น อุ่นเรือน จูงปิ่นอนงค์เดินไป สองคนยิ้มแย้มให้กัน จังหวะหนึ่งที่แก้มของปิ่นอนงค์มีน้ำหยดลงมา
ปิ่นอนงค์ชะงักลูบแก้ม ยินเสียงสะท้อนของใหญ่ เรียกหา “ปิ่น”
ปิ่นอนงค์หันไปมองอุ่นเรือน “แม่...คุณใหญ่”
อุ่นเรือนยิ้มบางๆ พลางพยักหน้าให้ แล้วปล่อยมือ ปิ่นอนงค์หันหลังกลับวิ่งไปเร็วรี่กลางแสงสีขาวเจิดจ้า


ใหญ่หัวใจสลายเอาแก้มแนบซบไหล่ปิ่นอนงค์กลั้นก้อนสะอื้น มือใหญ่จับมือปิ่นอนงค์แน่น อีกข้างโอบหัวไว้ จังหวะนั้นเสียงหัวใจปิ่นอนงค์ทำงาน ที่เครื่องวัดสัญญาณชีพจร จอทำงาน เส้นกราฟเดิน
และที่มือปิ่นอนงค์ในมือใหญ่ก็เริ่มขยับ ใหญ่ยิ้มดีใจสุดชีวิต ยอดรักของเขากลับมาแล้วด้วยแรงรักที่เขาผ่องถ่ายส่งไปให้
“ปิ่นอนงค์” ใหญ่ร้องลั่น “หมอ....”

ทีมหมอวิ่งเข้ามางงๆ จ้องจอดูสัญญาณชีพจรเขม็ง จินตนา ปานเทพ และถวิลวิ่งเข้ามา ต่างชะเง้อชะแง้ดู อย่างไม่เชื่อสาย
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 21 อวสาน (ต่อ)


เช้าวันต่อมาทรรศนะ ทัศนีย์ และทนายพาครองสุขเดินออกมาหน้าโรงพัก ทนายความกำชับครองสุขหนักแน่น

“คุณนายต้องมารายงานตัวทุก 15 วันนะครับ ส่วนเรื่องสู้คดีผมจะไปคุยซักซ้อมกับคุณนายอีกที”
ครองสุขกร้าว “ฉันต้องชนะเท่านั้น จะหมดกี่ล้านฉันก็จ่ายให้”
ทั้งหมดจะเดินไปต่อ เจอกับปานเทพ อาจารย์ทนาย พาใหญ่มามอบตัว
เป็นการเผชิญหน้ากันอีกคราครั้งระหว่างครองสุขกับใหญ่
ใหญ่มองหน้าครองสุข ลอยหน้ายียวน “ใครที่รู้ตัวว่าฆ่าพ่อฉัน ก็ควรรีบสารภาพแต่โดยดี โทษหนักจะได้เบาลง”
ครองสุขยิ้มเย้ย “ฉันเห็นมีแต่ข้อกล่าวหาเลื่อนลอย ไม่ยักจะเห็นหลักฐานสักชิ้น” มองจ้องปานเทพ “คดีความน่ะเขาสู้กันด้วยหลักฐานไม่ใช่หรือคุณทนายปานเทพ”
ปานเทพยิ้มเช่นกัน “คุณนายไม่ต้องห่วง ที่คุณใหญ่มามอบตัว ก็เพื่อเริ่มกระบวนการรื้อฟื้นการตายของคุณไพศาลไม่ใช่ป่วยแต่โดนวางยาพิษ รู้สึกว่ายังมีอีกหลายคดีนะที่มีเสี่ยตงเป็นพยาน”
ครองสุขหวั่นใจ แต่ปากแข็ง “โถ ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงตัวนิดเดียวจะฆ่าใครได้ตั้งมากมายพูดเป็นหนังไปได้”
ทรรศนะรีบดึงแขนแม่ให้เดินต่อ ครองสุขยอมไป ใหญ่มองตามพยายามระงับความโกรธ
อาจารย์ทนายพาใหญ่ไป ปานเทพจะตาม แต่ปรากฏว่าทัศนีย์ดึงมือไว้ ปานเทพหันไปหา
“คุณนี”
“นายปาน คุณน้าจะต้องติดคุกกี่ปี จะถึงตลอดชีวิตมั้ย หรือว่าจะต้องโดนประหาร”
“ขึ้นอยู่กับคุณนายยอมรับผิดหรือเปล่า ถ้าไม่หรือยังคิดหนีก็อาจจะโทษหนัก”
“ฉันควรจะทำไง ฉันเป็นลูกแต่ช่วยอะไรเค้าไม่ได้เลย”
“มีอยู่ทางเดียว อย่าให้เค้าทำผิดไปมากกว่านี้”
ปานเทพจับมือทัศนีย์ปลอบใจ

พอกลับมาถึงเรือนใหญ่ ที่ไร่ไพศาล ครองสุขตีบทดราม่าแม่ผู้น่าสงสารทันที
“ไอ้ใหญ่มันต้องหาทางยัดข้อหาให้น้าแน่ๆ” บีบน้ำตา “เห็นทีน้าคงไม่พ้นโทษประหารชีวิต ถึงน้าจะตายน้าก็ไม่กลัวหรอกห่วงก็แต่นะกับยัยนีจะอยู่กันยังไง”
ทรรศนะหน้าเครียด “คุณน้าไม่ได้วางยาพิษลุงไพศาลจริงหรือครับ”
“น้าสาบานได้ ถ้าน้าทำคนที่มีพระคุณอย่างคุณไพศาลขอให้น้าตายไม่ดี” ครองสุขจับมือนะ “นะ นะต้องช่วยพาน้าหนีนะ”
ทรรศนะสีหน้าเครียดจัด

ตอนค่ำวันเดียวกันนั้น ครองสุขหลบออกมาที่สวนหลังเรือน สีหน้าร้อนใจคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่
“ขอบคุณนะคะเฮียที่ช่วยจัดการให้ ฉันจะให้ลูกน้องโอนเงินไปให้ทันที”
ครองสุขตัดสาย ด้านหลังครองสุขเหมือนมีเงาคนเคลื่อนผ่าน
ครองสุขสะดุ้งหันไปมอง แต่ไม่มีใคร ครองสุขรีบกลับเข้าเรือน
ที่พุ่มไม้ไม่ไกลนักมีผู้ชายใส่หมวกบังหน้ายืนหลบอยู่ พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นชัดว่าคือธีระ

วันต่อมาใหญ่กับปานเทพเดินคุยกันมาตามทางเดินในโรงพยาบาล
“หลักฐานที่เรายื่นให้ทางตำรวจ มันชี้ชัดว่าแกไม่ได้มีส่วนทำให้ไอ้ผาตาย อย่างมากแกก็โดนข้อหาทำร้ายร่างกายโดยไม่เจตนา ยิ่งตอนนั้นแกยังเป็นเยาวชน คงโดนแค่รอลงอาญาเท่านั้น ส่วนข้อหาที่แกหนีการจับกุม นี่ยุ่งยากหน่อย พ่อฉันคงต้องโดนด้วย ฉันกำลังพยายามอยู่”
“ทำยังไงก็ได้ ให้ความผิดมันตกที่ฉันคนเดียว ถ้าต้องโทษติดคุกฉันก็ยอมรับเว้ย เพราะฉันมันก็เลือดร้อนไม่รู้จักคิดจริงๆ”
พูดจบใหญ่จับไหล่ปานเทพให้หันมา “แกต้องดีกับอาปลอดให้มากๆ นะโว้ย อย่าให้เหมือนฉัน ที่ไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว”
ใหญ่มีสีหน้าเจ็บปวดนึกถึงความสัมพันธ์แย่ๆ ของตนกับพ่อ คำพูดใหญ่ประโยคนั้นกระแทกลิ้นปี่ปานเทพจังๆ

อดีตเสือร้ายจอมปลอม ปานป่าหวาย คิดถึงพ่อขึ้นมาครามครัน
ปลอดอยู่ที่วัดแถวบ้าน เอาดอกไม้วางที่เจดีย์ใส่กระดูก มองรูปเพ็ญส่งจิตล่องลอยไป หวังให้ถึงนางอันเป็นที่รักผู้จากไปไม่มีวันกลับ 
“ขอให้เธอไปสู่สุคติในสัมปรายภพนะ ขอบใจเหลือเกินที่ยอมมาอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน”
ปานเทพอยู่ข้างหลังมองพ่อ มองภาพเบื้องหน้า ด้วยสีหน้าหมองเศร้า

เวลาต่อมาปลอดกับปานเดินคุยกันมาตามทางในวัดแห่งนั้น  ปลอดมองหน้าปานเทพ ปานเทพเองก็หันมามองพ่อ
ปานเทพงวยงง “มองอะไรพ่อ” เห็นพ่อจ้องเอาๆ ปานเทพชักนอยด์ เอามือจับหน้าตัวเอง “หน้าฉันมีอะไรผิดปกติหรือ”
ปลอดเอ่ยขึ้น “แกโตขึ้นมากนะปาน”
ปานเทพดี๊ด๊า “พ่อจะชมว่าฉันเก่ง สามารถช่วยเหลือไอ้ใหญ่ ช่วยพ่อจนออกมาเดินสบายอารมณ์ได้ใช่มั้ยล่ะ”
ปลอดหมั่นไส้ “เอ้อ เอ็งเก่ง”
ปานเทพยิ้มร่าเข้าไปกอดแขนอ้อนราวกับเด็กๆ “แหมพ่อจะพูดกับฉันหวานๆ กว่านี้ไม่ได้หรือ ดูมันไม่ค่อยจริงใจเลย”
ปลอดรำคาญดึงแขนออก “ฉันพูดหวานไม่เป็นเว้ย” แล้วเดินไป
ปานเทพตามไปกอดรัดพ่อเป็นเด็กๆ “งั้นผมพูดเองก็ได้ว่าผมรักพ่อ ผมรักพ่อ ผมรักพ่อ”
ปลอดหัวเราะลั่น ขยี้หัวปาน “ไอ้บ้า จักกะจี้โว้ย”
“ไม่รู้ ถ้าพ่อไม่ยอมบอกว่ารักผม ผมจะกอดให้หายใจไม่ออกเลย”
“หมาน้อยเอ๊ย มีใครที่ไหนจะรักลูกคนอื่นมากกว่าลูกตัวเอง”
ปลอดกอดตอบ ปานเทพยิ้มแป้นมีความสุขยิ่งกว่าสิ่งใด

เวลานั้นปิ่นอนงค์นั่งพิงหัวเตียงในห้องพักฟื้น มองใหญ่อย่างไม่เชื่อหู
“ปิ่นท้องหรือคะ”
ใหญ่ยิ้มกว้างขณะจับมือปิ่นอนงค์ไปวางบนท้องตัวเธอเอง “ไงจ๊ะลูก ดูแม่เราสิ ขนาดตั้งท้องยังไม่รู้เรื่อง เพราะเธอมัวแต่ยุ่งเรื่องชาวบ้านจนลืมสังเกตตัวเอง มันน่าโดนตีนัก”
ปิ่นอนงค์ดีใจจนร้องไห้ออกมา “แม่ขอโทษนะยัยหนู แม่มันไม่เอาไหนจริงๆ”
ใหญ่ชะงักกับสรรพนามที่ปิ่นอนงค์เรียกลูกในท้อง “ยัยหนูหรือ ใครบอกเธอว่าลูกเป็นผู้หญิง ไม่ได้ มันต้องเป็นตาหนู เป็นผู้ชายเหมือนฉัน”
ปิ่นอนงค์ยิ้มทั้งน้ำตา ขำใหญ่
“เหมือนคุณใหญ่ก็ดื้อตายเลยสิคะ ไม่เอาหรอกค่ะ เป็นผู้หญิงดีกว่า น่ารักขี้อ้อน ปิ่นอยากจับลูกมาถักเปียสองข้าง แล้วก็นุ่งกระโปรงฟูฟ่อง ดีมั้ยจ๊ะยัยหนู”
ใหญ่ไม่ยอม “นี่ๆ อย่านะ ต้องเรียกว่าตาหนู”
“ก็ปิ่นอยากได้ผู้หญิง ปิ่นไม่มีสิทธิ์คิดหรือหวังหรือคะ”
“ไม่ได้ บ้านนี้ไม่มีระบอบประชาธิปไตย ฉันเท่านั้นคือคำสั่ง”
ปิ่นอนงค์งอน หน้าคว่ำหันไปทางอื่น ใหญ่อมยิ้มที่แกล้งปิ่นอนงค์ได้...อีกครั้ง
ใหญ่เข้าไปกอดปิ่นอนงค์ อ้อล้อ “ก็แค่ล้อเล่น ความจริงลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายไม่สำคัญหรอก ขอให้น่ารักน่ากอดน่าหอมน่าจูจุ๊บเหมือนแม่ก็พอ”
ปิ่นอนงค์อมยิ้มหันมาหาใหญ่ ใหญ่กอดปิ่นอนงค์ไว้ “รู้มั้ย ตอนเธอหมดสติ เธอบอกรักฉันด้วยนะ”
“ปิ่นไม่ได้พูดสักหน่อย อย่ามาหลอกปิ่นเลย”
“งั้นพูดตอนนี้เลยสิ ตอนนั้นเสียงปิ่นเศร้ามาก ฉันอยากลบมันทิ้งไป”
“ปิ่นไม่เคยพูดซะหน่อย จะฟังอีกทำไม ไม่เบื่อเหรอคะ”
“ไม่ ฉันอยากฟังทั้งวัน ทุกวัน”
ใหญ่ควักโทรศัพท์ออกมา “เดี๋ยวฉันจะอัดเป็นริงโทนไว้เลย”
“อย่านะ อายเค้า”
“จะพูดมั้ย ไม่พูดจูบนะ”
ใหญ่ยื่นหน้ามาหาให้ปิ่นอนงค์พูด “ปิ่นรักคุณใหญ่ที่สุดในโลกเลยค่ะ”
ใหญ่ดีใจหน้าบานเป็นดาวเทียม หอมฟัดแก้มปิ่นอนงค์แรงๆ สามฟอดติดกัน
“พูดแบบนี้รักตายเลย ชื่น....ใจ”
“พอแล้วค่ะ” ปิ่นอนงค์ดันหน้าไว้
ปิ่นอนงค์นึกขึ้นได้ “จอมละคะคุณใหญ่ จอมเป็นยังไงบ้าง”
ใหญ่นึกถึงจอม ที่เพิ่งได้คุยกันก่อนหน้านี้

วันนั้นจอมนั่งอยู่บนรถเข็น ซึ่งถูกเข็นมาจอดในสวนของโรงพยาบาล
ที่แท้ใหญ่ยืนอยู่หลังรถเข็น และเอ่ยขึ้นก่อน “ฉันไม่รู้จะพูดยังไงกับนายดี”
จอมนิ่งไม่พูดเหมือนยังโกรธอยู่ ใหญ่เดินไปยืนตรงหน้าจอม แต่จอมไม่มองหน้าใหญ่
“ถ้านายอยากจะชกหน้าฉันให้หายแค้น ก็อัดมาให้เต็มที่เลย” ใหญ่ย่อตัวนั่ง “เอาเลยจอม เลือกชกได้เลย ตรงดั้งจมูก หรือเสยคางฉันก็ได้ฉันรู้ว่านายมีแรงเหลือเฟือ”
จอมหันมามองหน้าใหญ่ตรงๆ สีหน้าเครียดขรึม
จู่ๆ จอมยกมือขึ้นแล้วพนมไหว้ใหญ่ทั้ง 2 มือ จอมก้มหัวไหว้อย่างจริงใจ
ใหญ่ตกใจ จอมเงยหน้า
“ผมทำผิดกับคุณใหญ่ไว้หลายครั้ง ทำให้คุณใหญ่ต้องกลายเป็นฆาตกรฆ่าป้าอุ่น เพราะความโง่เขลาของผม ยกโทษให้ผมด้วยนะครับ”
ใหญ่ยิ้มออก “นายมันไม่ใช่คนโง่ แต่นายเป็นฮีโร่สำหรับฉันเว้ย”
ใหญ่วางมือบนบ่าจอม “ฉันติดหนี้ชีวิตนาย”
จอมกับใหญ่ยิ้มให้กัน

พอฟังจบปิ่นอนงค์ก็เอ่ยขึ้น “ปิ่นอยากไปเยี่ยมจอม”
“จอมกลับไปพักฟื้นที่ไร่แล้ว ส่วนปิ่นต้องรักษาตัวให้แข็งแรงขึ้นก่อนนะ จอมเขาไม่หนีไปไหนหรอก” ใหญ่บอก
“ปิ่นดีใจที่คุณใหญ่กับจอมเข้าใจกันได้”
ปิ่นอนงค์ยิ้มกว้าง ใหญ่เองก็ยิ้มอย่างสุขใจเช่นกัน

เย็นนั้น ครองสุขกับทรรศนะท่าทีมีพิรุธ รีบร้อนเดินออกจากเรือนมาหยุดที่ข้างรถคุยกัน
“น้าติดต่อกับเพื่อนที่บ่อนแล้ว เขาบอกว่าจะมีคนมารอพาน้าข้ามชายแดนแถวสังขละบุรีคืนนี้”
“ทันครับ ไปถึงก็น่าจะค่ำพอดี”
ครองสุขกับทรรศนะแยกย้ายขึ้นรถ ทรรศนะเป็นคนขับออกไป
ห่างออกไปอีกหน่อย ทัศนีย์ยืนหลบมุมมองอยู่ และได้ยินทั้งหมด

ทัศนีย์ตกใจ กระวนกระวายใจ แล้วคิดบางอย่างออก
ปิ่นอนงค์ ตอนที่ 21 อวสาน (ต่อ)

เวลานั้น ใหญ่เอาแต่นั่งเบียดปิ่นอนงค์อยู่บนเตียง ไม่ยอมขยับไปไหน

“คุณใหญ่ลงไปนั่งข้างล่างสิคะ พยาบาลมาเห็นเข้าจะว่าเอานะคะ”
ใหญ่กอดปิ่นอนงค์ “ผัวเมียเขาห่วงใยไม่มีใครว่าหรอกนะ โดยเฉพาะคุณพยาบาลที่นี่ใจดีกับฉันทุกคน เขาปลื้มในความหล่อของฉัน”
ขณะนั้นพยาบาลวัยกลางคนหน้าตาดุๆ เดินเข้ามา พยาบาลหน้าบึ้งที่เห็นใหญ่นั่งบนเตียง เสียงดุ
“คนเฝ้าไข้ขึ้นไปนั่งบนเตียงอย่างนั้นไม่ได้นะคะมันผิดระเบียบเชิญที่โซฟาดีกว่าคุณ”
ปิ่นอนงค์อมยิ้มขำๆ ใหญ่หน้าแตก จะลงจากเตียงปิ่นอนงค์ดึงไว้
“ปิ่นเป็นคนขอให้คุณใหญ่ขึ้นมานั่งเองค่ะ ปิ่นขอแค่ครั้งเดียวค่ะ เพราะตอนที่ปิ่นหยุดหายใจไป ปิ่นกลับมาได้เพราะเสียงของคุณใหญ่เรียกไว้”
พยาบาลใจอ่อน เอ่ยขึ้น “เคสของคุณปิ่นอนงค์ ทุกคนที่โรงพยาบาลพูดถึง รู้สึกประทับใจในความรักของคุณชาลิตที่มีต่อภรรยากับลูก รวมทั้งดิฉันด้วย จะอนุโลมให้สักครั้งนะคะ”
พยาบาลยิ้มให้ใหญ่ แล้วเดินออกไป ใหญ่คุยฟุ้งทันที
“เห็นมั้ยบอกแล้วว่าพยาบาลปลื้มฉัน ปิ่นอนงค์คู่แข่งเธอไม่ใช่น้อยๆ นะ สาวน้อยสาวใหญ่รุมตอมฉัน เพียบ”
“ปิ่นไม่กลัวหรอก ตอนนี้ปิ่นมีลูกเป็นเพื่อนแล้ว คุณใหญ่จะไปยุ่งกับใครก็ตามใจ”
ใหญ่โวยลั่น “เฮ้ย ไม่ได้นะ ห้ามรักลูกมากกว่าฉันด้วย”
ใหญ่งอแง ปิ่นอนงค์ขำ
ทัศนีย์ผลักประตูเข้ามาอย่างเร็ว
ใหญ่กับปิ่นอนงค์มองทัศนีย์ ซึ่งพุ่งเข้าหาใหญ่ หน้าตาแตกตื่น “คุณใหญ่ นีสงสัยว่าพี่นะกำลังพาคุณน้าหนี นีได้ยินคุณน้าพูดว่าจะมีคนรอที่ชายแดนแถวสังขละอะไรนี่แหละค่ะ”
ใหญ่ กะปิ่นอนงค์มองหน้ากัน ใหญ่รีบลงจากเตียง หยิบมือถือยัดใส่มือปิ่นอนงค์
“ติดต่อปานให้โทร.แจ้งตำรวจด่วน ฉันจะล่วงหน้าไปก่อน เส้นทางสู่ชายแดนสังขละบุรี”
“นีขอไปด้วยค่ะ นีจะได้ช่วยเกลี่ยกล่อมคุณน้า”
ใหญ่พยักหน้า ทัศนีย์วิ่งตาม ส่วนปิ่นอนงค์รีบกดมือถือโทร.ออกทันที

รถทรรศนะวิ่งมาจอดที่ข้างทาง บนถนนเส้นทางเล็กๆ คดเคี้ยว และเป็นดินลูกรัง สองข้างทางเป็นหญ้ารก ครองสุขกับนะมองหน้ากัน
ครองสุขสวมกอดทรรศนะ รวบรวมความกล้าพูดคำที่ไม่ได้พูดมานาน ครองสุขร้องไห้ออกมา
“แม่รักลูก”
ครองสุขผละออกจับมือทรรศนะกำชับเป็นครั้งสุดท้าย “ดูแลน้องให้ดี แล้วน้าจะหาทางติดต่อกลับมา
ทรรศนะกุมมือแม่ร้องไห้ “แม่เลิกเล่นการพนันนะครับ แล้ว ...อย่าฆ่าใครอีก”
ครองสุขหน้าเสีย รีบฝืนยิ้ม “น้ารู้ น้าจะเริ่มต้นชีวิตใหม่”
ไฟสว่างวาบเข้ามาที่ด้านหน้ารถ ทรรศนะมองไกลออกไปเห็นรถกระบะคันหนึ่งจอดเปิดไฟหน้าอยู่
ครองสุขรีบบอก “สงสัยจะเป็นคนที่มารับน้า น้าไปนะ ดูแลตัวเองให้ดีด้วย อย่าขับรถเร็ว”
ทรรศนะน้ำตาไหลพยักหน้า มือครองสุขชักออกจากมือจากทรรศนะ สองแม่ลูกมองกันอย่างอาลัยอาวรณ์
ครองสุขตัดใจลงจากรถเดินตรงไป ทรรศนะก้าวตามลงจากรถยืนมองส่งแม่บังเกิดเกล้า

ครองสุขหยุดเดินหันมาโบกมือให้ พอไปถึงรถกระบะ แสงจากไฟส่องเข้าตาครองสุขมองไม่เห็นใคร
ครองสุขร้องถาม “คนของเฮียสมหมายใช่มั้ย”
ธีระลงจากรถเดินมาหาครองสุข ครองสุขเขม้นมองเห็นเป็นธีระก็ตกใจเหมือนเห็นผี
“ธีระ นี่เธอ เธอยังไม่ตายอีกหรือ”
“ผมคงยังไม่ถึงที่ตาย ก็เลยมีคนช่วยไว้” ธีระเค้นคำพูดออกมา
ครองสุขยังคิดในแง่ดี “เฮียสมหมายใช่มั้ย พี่ดีใจนะที่เธอไม่เป็นอะไร พี่ขอโทษที่คิดร้ายกับเธอตอนนี้พี่สำนึกผิดแล้ว ยกโทษให้พี่นะธีระ”
ธีระจ้องหน้า “คนอย่างพี่ สำนึกผิดเป็นด้วยหรือ คนอย่างพี่รักใครเป็นด้วยหรือ ผมจริงใจกับพี่ ยอมเป็นหมารับใช้ แต่พี่กลับคิดฆ่าผม”
“พี่จะไม่ทำอีกแล้ว พี่สัญญา เราไปอยู่ด้วยกันนะธีระ ตานะจะส่งเงินก้อนใหญ่มาให้พี่ เธอจะมีเงินใช้อย่างสุขสบาย”
ธีระนิ่งเหมือนจะเชื่อ ครองสุขยิ้มสู้เสือ “เฮียสมหมายส่งเธอมารับฉันใช่มั้ย”
ธีระยิ้มเยือกเย็น “ใช่ แต่มารับไปลงนรก”
ธีระชักปืนฟึ่บ

ทางด้านทรรศนะคุยโทรศัพท์อยู่ เสียงสมหมายดังมาจากปลายสาย
“คนที่เฮียส่งไปรับคุณนายจะไปช้าสัก 20 นาทีนะ พอดีรถมันมีปัญหา”
ขาดคำยินเสียงปืนดังเปรี้ยง !
ทรรศนะสะดุ้ง ใจหล่นวูบหันไปมองครองสุข “แม่!”
ครองสุขยืนตะลึงตาเหลือก เลือดออกจากอกขวา
นางมารร้ายครางเสียงกระท่อนกระแท่น “ธี ระ”
ธีระยิ้มเหี้ยมยิงอีกนัดที่อกซ้าย เปรี้ยง!
ครองสุขยืนตัวแข็ง กัดฟันหันกลับเพื่อเดินหนี ธีระจ่อปืนจะยิงซ้ำอีก เสียงรถหวอดังเข้ามา


ใหญ่ขับรถมาจอดต่อท้ายรถทรรศนะ ตำรวจแซงหน้าขึ้นไปตรงดิ่งไปที่รถธีระ
ตำรวจเปิดประตูออกมา ธีระยิงสวนใส่ทันที ตำรวจยิงตอบโต้พร้อมกัน โดนธีระหลายนัดตายคาที่
ครองสุขเจ็บปางตายยังแข็งใจเดินต่อจะมาหาลูก ทรรศนะโผนทะยานวิ่งมาถึง ครองสุขล้ม ทรรศนะรับตัวแม่ไว้ทัน ประคองลงนั่ง
“แม่ แม่ครับ”
ทัศนีย์วิ่งมาพร้อมใหญ่ จ้องมองไปยังครองสุข “คุณน้า”
ทัศนีย์หันมาทางพี่ชายด่าทรรศนะทั้งน้ำตานองหน้า
“เพราะพ
กำลังโหลดความคิดเห็น...