xs
sm
md
lg

เกมร้ายเกมรัก ตอนที่ 1

เผยแพร่:

เกมร้ายเกมรัก
ตอนที่ 1



  • เสียงดนตรีจังหวะคึกคักดังอึกทึกไปทั่วทั้งบริเวณริมชายหาดของ เกาะมิน เกาะเล็กๆ แสนสงบที่ห่างไกลความเจริญแห่งนี้ พวกผู้ชายตีกลองให้จังหวะ ขณะที่ผู้หญิง 4 - 5 คนออกมาเต้นระบำฮาวายสวยงาม


 
 
มามิ สาวน้อยวัย 16 ปี กับสวย วัย 12 ปี และเหล่าสาวชาวเกาะ ต่างก็พากันร้องตะโกนเชียร์ สายชล ขวัญใจสาวๆ ชาวเกาะมิน ที่ลงแข่งขันว่ายน้ำ และกำลังว่ายอยู่ในทะเลไม่ขาดปาก จังหวะหนึ่งมามิกับสวยหันมาเจอกัน ทั้งสองคนผงะ เพราะไม่ถูกกัน แล้วสองสาวจะเชิดใส่กัน ก่อนจะหันไปเชียร์สายชลต่อ

“สายชล สายชล สายชล สายชล”
ซะละ หัวหน้าหมู่บ้าน และ แสงดาวเมียของเขายืนอยู่กับ ปีร์กะ หมอผีประจำเกาะ สองผัวเมีย นารากับอารีฟะ ยืนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย อารีฟะอุ้มหนูแดง ลูกสาววัย 2 ขวบไว้ในเอว อีกมือก็จูง มะพร้าว ลูกชายวัย 7 ขวบ ส่วนสวย ซึ่งเป็นลูกสาวคนโต รวมกลุ่มอยู่กับเพื่อนๆ
สายตาทุกคู่มองไปในทะเล...สายชลว่ายไปจนถึงแพกลางทะเลซึ่งเป็นเส้นชัย ก่อนจะพรวดขึ้นจากน้ำปีนขึ้นแพ เขาคว้าธงสีสดใสที่ปักอยู่ตรงกลางแพชูขึ้น หันไปทางชายหาดแล้วโบก
ทุกคนที่อยู่บนเกาะ เห็นธงสีสดกำลังถูกโบกสะบัด แต่เพราะมันไกลมาก จนมองไม่ชัดว่าเป็นใคร
“มีคนได้ธงแล้วแม่” ซะละบอก
แสงดาวหรี่ตามองว่าใครแต่เห็นไม่ชัด
“ใครอ่ะพ่อ”
ทุกคนพยายามเพ่งมองว่าใครที่ได้ธง
แล้วนาราก็เห็นเป็นคนแรก โพล่งขึ้นมา...
“ไอ้สายชล...” นาราหันไปหาทุกคน “ไอ้สายชลได้ธงเว๊ย!”
มามิ สวย อารีฟะ สาวๆ กรี๊ดด้วยความดีใจ นาราหันขวับไปทางอารีฟะหน้าเข้ม
“ผัวอยู่นี่ จะกรี๊ดทำไม”
อารีฟะยิ้มแหย
“ก็มันดีใจ”
นารานิ่ง หันไปมองสายชลแล้วก็แหกปากกรี๊ดขึ้นมาบ้างด้วยความดีใจ
“ฉันก็ดีใจเหมือนกัน”
อารีฟะยิ้มร่า สองผัวเมียกอดกัน แล้วร้องเชียร์ “สายชล สายชล สายชล” รวมกับคนอื่นๆ

+ + + + + + + + + + + +

สายชลยืนยิ้มโบกธงไม่หยุด ทันใดนั้นผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ว่ายมาขึ้นแพ สายชลผงะ
“คิดว่าจะได้ธงไปง่ายๆเหรอสายชล”
หนุ่มชาวเกาะอีก 3 คน ปีนขึ้นมาบนแพ ยืนล้อมสายชลเอาไว้ สายชลยิ้มกวนๆ
“อะไรที่อยู่ในมือฉันแล้ว ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เอาไปไม่ได้ง่ายๆ หรอกเว๊ย”
สายชลยักคิ้ว ทั้ง 3 คนเหล่มองหน้ากันแล้วพุ่งเข้ามาแย่งธงจากมือ แต่สายชลหลบหลีกได้คล่องมาก
ขณะเดียวกันนั้น ทุกคนบนชายหาดดาหน้ากันมายืนใกล้ทะเล เพราะเห็นว่ามีการแย่งธงกันเกิดขึ้น ทุกคนลุ้นระทึก ซะละหันไปหาเมีย
“บนนั้นมีไอ้ลอยลูกเรามั้ยแม่”
แสงดาวชะเง้อมองหา
“ไม่มี...” แสงดาวสงสัย “แล้วไอ้ลอยอยู่ไหน”
บนแพ... 3 คนนั้นยังพยายามแย่งธงจากของมือสายชล แต่ก็ยังไม่สำเร็จ ทันใดนั้น แตลอย ซึ่งลงแข่งด้วยก็ว่ายน้ำมาถึง หอบเหนื่อยสุดแรง เอามือวางบนแพ ทำให้แพโคลงเคลง สายชลกับคนอื่นๆหันไปเห็นแตลอยพยายามจะปีนขึ้นมาก็ตกใจ
“ไอ้แตลอย...อย่า!” สายชลตะโกนห้าม
ไม่ทันขาดคำ แตลอยโถมน้ำหนักตัวขึ้นมา จนแพเอียง ชายทั้ง 3 คนร้องลั่น ก่อนจะตกน้ำเสียงดังตูม! เหลือสายชลคนเดียวที่ทรงตัวยืนอยู่บนแพได้สำเร็จ

+ + + + + + + + + + + +

แล้วสายชลนำธงขึ้นมาบนหาด เสียงเฮดังขึ้น สายชลแจกยิ้มกว้างโบกธงสีสันสดใสแล้วส่งให้ซะละ ที่พอรับมาแล้วซะละก็ชูขึ้นฟ้า ทุกคนปรบมือแสดงความยินดี พร้อมตะโกน
“สายชล สายชล สายชล”
ซะละยกมือขึ้น ชาวเกาะทุกคนเงียบและตั้งใจฟัง
“ข้าซะละ หัวหน้าเกาะมิน ขอประกาศว่าสายชลได้ผ่านพิธีแย่งธง ซึ่งหมายความว่าสายชลเป็นชายหนุ่มเต็มตัว” ซะละหันไปตบบ่าสายชลพร้อมยิ้มกรุ่มกริ่ม “พร้อมมีเมียได้แล้ว”
มามิ สวยและ สาวๆกรี๊ดลั่น แตลอยเซ็งๆ สายชลหันไปเห็นมามิ สวย สาวๆชาวเกาะ ยิ้มหวานพร้อมโพสท่า ส่งสายตาเชิญชวนพร้อมที่จะเป็นเมียเขาเต็มที่ สายชลมองอย่างสยอง คนอื่นๆพากันหัวเราะ
“ดูท่าจะมีผู้หญิงให้เอ็งเลือกเป็นเมียหลายคน แต่อย่าลืมว่าชายชาวเกาะมิน...”
ซะละยังไม่ทันพูดต่อ สายชลก็พูดขึ้นมาเสียงดังฟังชัด
“ต้องรักเดียวใจเดียว มีเมียเดียวไปจนวันตาย”
สาวๆ พากันปลื้ม แตลอยเบ้หน้า
“หมั่นไส้เว๊ย ไอ้สายชลมันหล่อกว่าฉันตรงไหนฟะ”
มามิมองหยัน
“ก็ตรงที่แกไม่มียังไงล่ะไอ้แตลอย”
แตลอยฉุน
“นังมามิ!” แตลอยชะงักเกาหัวงงๆ ไม่รู้ความหมายที่มามิพูดเมื่อครู่
“มันหมายความว่ายังไง”
ขณะเดียวกันนั้น ปีร์กะถือไม้เท้าเดินออกมาท่าทางน่าเกรงขาม ทุกคนเงียบกริบ ปีร์กะเดินมายืนตรงหน้าสายชล
“สายชล...วันใดที่เจ้าเจอคู่ครอง” ปีร์กะยื่นสร้อยออกมา “จงมอบสร้อยนี้ให้กับคู่ของเจ้า แล้วพวกเจ้าจะไม่มีวันพรากจากกันจนกว่าชีวิตจะหาไม่”
ปีร์กะสวมสร้อยคอเส้นนั้นให้สายชล ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฟ้าร้องดังครืนครืน ทุกคนหันไปมอง เห็นเมฆดำกลุ่มใหญ่...ลอยอยู่บนท้องฟ้า และกำลังเคลื่อนตัวมาทางเกาะพร้อมสายฟ้าฟาด แล้วลมก็พัดแรงแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ข้าวของกระจุยกระจาย ทุกคนต้องยกมือบังลมเอาไว้ นารากับอารีฟะรีบดึงลูกๆมากอดไว้แน่น แสงดาวก้าวมายืนข้างซะละ
“ท่าทางจะเป็นพายุใหญ่นะพ่อ”
ซะละมองพายุกลุ่มนั้นด้วยความกังวลใจ
“นั่นสิ”
สายชลมองท้องฟ้าเบื้อหน้าแล้วพูดขึ้น
“ลมแรงขนาดนี้ อีกไม่นาน พายุต้องถึงที่นี่แน่”
แตลอยตื่นตูม
“แบบนี้ก็ตายน่ะสิ ไม่ได้นะ ฉันยังไม่มีเมียเลย”
สายชลหันไปหาซะละ
“ลุงซะละ ฉันว่าเราต้องรีบหาที่หลบกันแล้วล่ะ”
“แล้วจะหลบที่ไหน โล่งโจ้งซะขนาดนี้” นาราบอกอย่างกังวลใจ
สายชลครุ่นคิดแล้วก็นึกออก
“บนเขามีถ้ำใหญ่พอที่พวกเราทุกคนจะไปหลบพายุฝนได้ ฉันว่าพวกเรารีบไปที่นั่นกันก่อนดีกว่า”
ซะละหันไปทางชาวเกาะ
“งั้นก็รีบไป”
ซะละกับทุกคนรีบออกไป สายชลหันไปมองกลุ่มพายุฝนเป็นกังวลใจ...กลุ่มเมฆดำดูน่ากลัวสักครู่สายฝนก็โปรยปราย ฟ้าผ่าดังเปรี้ยง!
+ + + + + + + + + + + +
ทุกคนเข้ามาหลบในถ้ำ สายชลตามเข้ามาเป็นคนสุดท้าย แล้วอารีฟะก็โวยวายขึ้นมาดังลั่น
“หนูแดง...หนูแดงหายไปไหน”
ทุกคนตกใจหันไปช่วยมองหาหนูแดง
สวยที่วิ่งหาน้องไปทั่วๆ วิ่งมาบอก
“หาน้องไม่เจอเลยแม่”
นารากับอารีฟะหน้าเสีย
“สงสัยจะพลัดหลง ตอนที่รีบเดินมาเมื่อกี๊แน่ๆ”
อารีฟะตกใจร้องไห้
“หนูแดงลูกแม่...หนูแดง โฮๆๆ”
“ฉันออกไปหาหนูแดงให้เอง”
สายชลพูดจบก็รีบออกไป โดยที่ยังไม่มีใครทัดทาน ทุกคนได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง ปีร์กะพนมมือ
“เทวดาเจ้าป่าเจ้าเขา ช่วยคุ้มครองให้สายชล พาหนูแดงกลับมา โดยปลอดภัยด้วยเถอะ”
สายชลวิ่งฝ่าพายุฝนมาตามทาง ตะโกนแข่งกับเสียงฝนและเสียงฟ้าร้อง
“หนูแดง หนูแดง”
สายชลมองหา ไม่เห็น รีบวิ่งต่อ แล้วเขาก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ สายชลหยุดกึกหันขวับไปตามเสียง
“หนูแดง”
สายชลหันไปมองหารอบๆ แต่ก็ไม่เห็นหนูแดง ทันใดนั้นต้นไม้ทั้งต้นหักลงมาเขาตกใจหน้าตื่น รีบกระโดดหลบ กลิ้งไปตามทาง แล้วเขาก็พบว่าหนูแดงอยู่ใต้กองกิ่งไม้ใบไม้ สายชลดีใจ
“หนูแดง!”
สายชลรีบเข้าไปเอากิ่งไม้ใบไม้ออก หนูแดงนั่งร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว สายชลรีบอุ้มขึ้นมา แล้ววิ่งฝ่าสายฝนออกไปทันที
ทุกคนที่อยู่ในถ้ำ เป็นห่วงที่สายชลหายไปนาน เริ่มเครียด และกังวล นารากอดอารีฟะและมะพร้าว สวยอยู่ข้างๆ
“ถ้าลูกเราเป็นอะไรขึ้นมา จะทำยังไง” อารีฟะถามทั้งน้ำตา
“ลูกเราต้องไม่เป็นอะไร”
นารากอดอารีฟะปลอบใจ ระหว่างนั้นสายชลอุ้มหนูแดงเข้ามา ทุกคนดีใจ โดยเฉพาะอารีฟะกับนารา สองผัวเมียร้องขึ้นพร้อมกันอย่างดีใจรีบเข้าไปรับหนูแดงมากอด
“หนูแดง!”
นาราเข้าไปตบบ่าสายชลอย่างซึ้งใจ
“ขอบใจมากนะสายชล”
อารีฟะยิ้มทั้งน้ำตาแห่งความดีใจ
“ขอบใจนะ ขอบใจ”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ”
สามคนพ่อแม่ลูกกอดกัน สายชลยิ้มดีใจที่พ่อแม่ลูกเจอกัน สายชลรู้สึกดีกับความเป็นครอบครัว
พักใหญ่ สายชลโผล่หน้าออกมามองนอกถ้ำ เห็นว่าฝนหยุดตกแล้ว ก็ยิ้มดีใจหันไปบอกทุกคน
“ฝนหยุดแล้ว”
ทุกคนหันไปมองเห็น...ท้องฟ้าเปิดราวกับไม่เคยมีพายุมาก่อน
+ + + + + + + + + + + +
สายชลกับทุกคนพากันออกมาจากถ้ำ แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน ระหว่างที่เดินมาตามลำพัง ก็ชะงักที่เห็นมามิเดินตามมา
“มามิ...ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก”
มามิเดินยั่วยวนมาตรงหน้า
“ไหนๆวันนี้สายชลก็ผ่านพิธีแล้ว มามิคิดว่า...” มามิกระโดดกอดสายชลแน่น “เรามาเป็นผัวเมียกันเลยดีกว่า”
สายชลตกใจร้องลั่น
“เฮ้ย!” เขาพยายามแกะมือมามิออก “ไม่ได้”
มามิกอดแน่นไม่ปล่อย
“ทำไมไม่ได้ มามิสวยที่สุดในเกาะมิน สายชลยังจะรีรออะไรอีก”
สายชลหน้าแหย พยายามแกะมือมามิ แต่มามิกอดแน่นสุดๆ ทันใดนั้นเสียงสวยก็ดังขึ้น
“หยุด!”
มามิกับสายชลชะงักหันไปเห็นสวยยืนเท้าเอวหน้าเอาเรื่อง สายชลรีบผละออกจากมามิทันที
“ถ้าจะเอาพี่สายชลเป็นผัว ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน”
มามิเท้าเอวเดินมาประจันหน้า
“นังสวยสยอง ตัวแค่นี้คิดจะมีผัว” มามิเอานิ้วดันหัวสวยออกไป “ไม่ดูหนังหน้าตัวเองเลยนะแก”
สวยเท้าเอวยื่นหน้าท้าทาย
“อีกไม่นานฉันก็โตทันพี่แล้ว”
“เชอะ! ถึงโตทัน สายชลเค้าก็ไม่เอาแกทำเมียหรอก”
สองคนทะเลาะกัน สายชลค่อยๆถอยหลังจะย่องหนีออกไป แต่กลับต้องหยุดกึก เพราะเจอสาวๆอีกกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ สาวๆร้องเรียกพร้อมกัน
“สายชล!”
มามิกับสวยหันขวับไปเห็น สาวๆแย่งกันพูด
“สายชลเอาฉันเป็นเมียนะ”
“พี่สายชลเลือกฉันนะ”
“ฉันดีที่สุด”
“ไม่จริง ฉันดีกว่า”
สายชลสยองขนลุกขนพอง มามิกับสวยรีบเข้ามาเกาะแขนสายชลสองข้าง
“ไม่ได้นะสายชลต้องเป็นผัวฉัน” มามิพูดเสียงแข็ง
สวยถลึงตาใส่ไม่พอใจ
“เป็นผัวฉันต่างหาก”
สายชลถูกดึงไปดึงมา จนสุดจะทน สะบัดแขนอย่างแรง
“โว๊ย!”
มามิกับสวยและสาวๆเงียบมองเขาเป็นตาเดียว
“เอาล่ะเพื่อไม่ให้ใครคนใดคนหนึ่งต้องเสียใจ ฉันขอให้ทุกคนหันหลัง”
มามิกับสวยและสาวๆพากันงง
“ทำไมต้องให้พวกเราหันหลังด้วยล่ะสายชล” มามิถามอย่างไม่เข้าใจ
สายชลทำหน้าจริงจัง
“ถ้าใครจะมาเป็นเมียฉัน ต้องเป็นแม่พันธุ์ที่ดี มีลูกให้ฉันหัวปี กลางปี ท้ายปี ฉันถึงต้องขอดูบั้นท้ายของทุกคนก่อน ถ้าใครมีบั้นท้ายใหญ่ที่สุด กว้างที่สุด ฉันจะเลือกคนนั้นทำแม่พันธุ์...เอ๊ย ทำเมีย”
มามิกับสวยและสาวๆ ตื่นเต้น รีบหันหลัง กระดกก้นให้สายชล บางคนที่ก้นเล็กอย่างสวยก็พยายามกระดกเต็มที่เพื่อให้ก้นดูใหญ่ สายชลอมยิ้มชอบใจที่หลอกทุกคนสำเร็จ แล้วก็รีบหันหลังย่องออกไป สวยรู้สึกว่านานไปแล้วเพราะเมื่อยก้น
“พี่สายชลเลือกได้ยังจ๊ะ”
เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ
“เอ...ทำไมไม่ตอบ”
มามิกับสวยและสาวๆแปลกใจ หันมามองหน้ากัน ก่อนจะหันไปเห็นสายชลกำลังย่องหนี ทุกคนตาเหลือก ตะโกนพร้อมกัน
“สายชล / พี่สายชล”
สายชลหันไปเห็นมามิกับ สวยและ สาวๆไล่ตามมาก็ตกใจวิ่งหนีสุดชีวิต
“ซวยจริงๆเล้ยไอ้สายชล”
มามิ สวย สาวๆวิ่งไล่ตามสายชลไปตามหาด สายชลยังคงวิ่งด้วยความเร็วสุดๆ ไปตามชายหาดจนทรายกระเด็น สาวๆยังคงวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ
“สายชล พี่สายชล อ๊ายยย...สายชล...รอก่อน พี่สายชล รอด้วย”
สายชลหันไปมองสาวๆ หน้าตาตื่น ทำให้ไม่ได้มองพื้น เลยสะดุดกับบางอย่างจนล้มกลิ้งไปสามตลบ มามิ สวย และสาวๆ ที่วิ่งตามหลังมาเบรกเอี๊ยด
“อ๊ายยย!”
สายชลลุกขึ้นยืนรำคาญสุดจะทน
“หยุดกรี๊ดซักที”
ทุกคนเงียบ สายชลหันไปมองแล้วก็ผงะ เพราะมามิ สวย และสาวๆ ไม่ได้กรี๊ดให้เขา แต่กรี๊ดฟ้าลดาที่อยู่ในชุดดำน้ำนอนหมดสติอยู่ สายชลอึ้ง มามิ สวย และสาวๆ กรี๊ดอีกครั้ง
“อ๊ายยยย!”
ทุกคนวิ่งมาหลบหลังสายชลด้วยความกลัว
“ใครก็ไม่รู้อ่ะสายชล” มามิถามอย่างกลัวๆ
สวยมองหวาดๆ
“ตายหรือยัง”
สาวๆ ร้องขึ้นพร้อมกัน
“พวกเรากลัว”
ทุกคนโวยวายเสียงดังเซ็งแซ่ สายชลเซ็งสุดๆตวาดดังลั่น
“เงียบ!”
ทุกคนเงียบกริบทันที สายชลหันไปมองฟ้าลดา ค่อยๆ เดินเข้ามาดู ผมปิดหน้าฟ้าลดาทำให้เห็นหน้าไม่ชัด เขาค่อยๆ ย่อตัวลงข้างๆ ปัดผมที่ปิดหน้าของเธอออก จับใบหน้าให้หันมา
 
สายชลตะลึงในความสวย ทั้งๆ ที่ใบหน้าของเธอซีดขาว และมีรอยแตกที่หน้าผาก
 
อ่านต่อหน้า 2
เกมร้ายเกมรัก
ตอนที่ 1 (ต่อ) 



  • ค่ำคืนนั้น...สายชลอุ้มฟ้าลดามานอนที่แคร่หน้าบ้าน ปีร์กะเข้ามาตรวจจับชีพจรดู สายชลอยู่ข้างๆ มามิกับสวย และสาวๆ คนอื่น ยืนรอดูอยู่ห่างๆ อย่างใจจดจ่อ ระหว่างนั้นแตลอยกินปลาย่างผ่านมาเห็นคนเยอะแยะก็แปลกใจ



“ดูอะไรกัน”
แตลอยเบียดเข้าไปเห็นฟ้าลดา ก็ตะลึงทำปลาหล่นพื้น
“แม่เจ้า...สวย...”
สวยหันขวับมาทันที
“เรียกฉันทำไม”
แตลอยเซ็งเลย
“ฉันไม่ได้เรียกแก ฉันหมายถึงผู้หญิงคนนั้น”
สายชลเดินเข้าไปหาปีร์กะ
“เป็นไงป้า”
“ชีพจรเต้นอ่อนมาก คงไม่รอด”
สายชลกับคนอื่นตกใจ มองหน้ากันหน้าเสีย สายชลหันไปทางปีร์กะ
“ไม่รอด...หมายความว่าเค้าจะตายเหรอป้า”
ปีร์กะพยักหน้า
“ป้าปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ตายไม่ได้นะ ป้าต้องช่วยเค้า”
ปีร์กะหันไปมองสายชลครุ่นคิด ก่อนจะหันไปทางคนอื่น
“พวกเอ็งทุกคนไปตามคนอื่นๆ ให้มารวมตัวกันที่ลานหมู่บ้านเดี๋ยวนี้”
มามิ สวย แตลอย และคนอื่นรีบแยกย้ายกันเดินออกไป ปีร์กะหันมาสั่งสายชล
“ส่วนเอ็ง...อุ้มนังหนูคนนี้แล้วตามข้ามา”
ปีร์กะเดินเข้าไปในบ้าน สายชลรีบอุ้มฟ้าลดาแล้วตามปีร์กะเข้าไป
+ + + + + + + + + + + +
ปีร์กะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฟ้าลดา แล้วให้สายชลอุ้มเธอไปวางไว้บนพื้นทราย ที่มีคบไฟปักโดยรอบ สายชล และทุกคน ยืนล้อมรอบ ปีร์กะก้าวออกมายืนข้างๆฟ้าลดา
“ข้าจะอ้อนวอนวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ให้ช่วยปัดเป่าความชั่วร้ายออกจากนางผู้นี้ ขอให้พวกเราทุกคนรวมพลังช่วยข้าด้วย”
ทุกคนจับมือกันแน่น มุ่งมั่นตั้งใจแล้วส่งเสียงพร้อมกัน
“ความชั่วร้ายจงออกไป ความชั่วร้ายจงออกไป”
ปีร์กะหลับตา เดินไปรอบๆฟ้าลดา เสียงประสานของชาวเกาะกึกก้อง...
“ความชั่วร้ายจงออกไป ความชั่วร้ายจงออกไป”
เมื่อปีร์กะลืมตา...ดวงตากลายเป็นสีขาว หยิบกลีบดอกไม้ออกมาจากกระเป๋า แล้วแปะไปตรงกลางหน้าผากของฟ้าลดา ก่อนจะพึมพำไม่หยุด ปีร์กะหลับตาอีกครั้ง พอลืมตา...ดวงตาก็กลับมาเป็นปกติ
ทุกคนเงียบรอดูฟ้าลดาว่าจะเป็นยังไง แต่เธอก็ยังนิ่ง ปีร์กะจับชีพจร ถอนหายใจลุกขึ้นมายืนหันไปทางทุกคน
“ธาตุไฟของนางกำลังจะแตก มันเป็นชะตาของฟ้า”
ทุกคนหน้าเสีย สายชลเดินออกมา
“เราช่วยผู้หญิงคนนี้ไม่ได้จริงๆเหรอป้า”
ปีร์กะส่ายหน้า ทุกคนเข้ามายืนมองฟ้าลดาอย่างเสียใจที่ช่วยไม่ได้ สายชลพยายามคิดหาทางช่วยแล้วก็นึกอะไรออก รีบหันไปทางทุกคน
“แล้วถ้าเราเอาผู้หญิงคนนี้เข้ากระโจมอบสมุนไพรล่ะ”
ทุกคนหันไปมอง...สนใจกับความคิดของสายชล
“กระโจมสมุนไพรช่วยทำให้เลือดไหลเวียนดีขึ้น บางทีวิธีนี้อาจจะช่วยผู้หญิงคนนี้ได้”
ปีร์กะมองสายชล...
“สายชล เอ็งจะฝืนชะตาฟ้าไปทำไม ร่างกายของผู้หญิงคนนี้อ่อนแอจนเกินจะเยียวยาแล้ว”
สายชลไม่ยอมแพ้ง่ายๆ
“ผู้หญิงคนนี้ถูกพามาที่เกาะมิน นั่นหมายความว่าเกาะเลือกที่จะให้พวกเราช่วยเธอ แล้วเราจะปล่อยให้เค้าตายโดยที่เราจะไม่พยายามทำอะไรเลยเหรอป้า”
ทุกคนเห็นความมุ่งมั่นตั้งใจ ในแววตาของสายชลแล้วก็เห็นด้วย แสงดาวก้าวมาตรงหน้าปีร์กะ
“สายชลพูดถูก เราจะปล่อยให้คนๆหนึ่งตายไปต่อหน้าต่อตาเราได้ยังไง”
ซะละก้าวมายืนข้างๆ
“นั่นสิป้าปีร์กะ ฉันว่าลองดูก็ไม่เสียหาย”
ทุกคนเออออเห็นด้วย ปีร์กะหันมองหน้าทุกคนแล้วตัดสินใจ...
“เอาวะ เป็นไงเป็นกันเว๊ย”
สายชลกับคนอื่นๆยิ้มด้วยความดีใจ
+ + + + + + + + + + + +
ซะละกับสายชล ช่วยกันยกแคร่มาวางบนก้อนอิฐ คร่อมกองไฟที่มีหม้อสมุนไพร สายชลเข้ามาอุ้มฟ้าลดาให้นอนบนแคร่ ปีร์กะยืนสั่งการ
“นังมามิ นังสวย เอาฟืนมาเติมเร็วเข้า”
มามิกับสวยช่วยกันเติมฟืน เพื่อเร่งให้หม้อสมุนไพรเดือด แตลอยกับนาราช่วยกันเอากระโจมเดินเข้ามา
“กระโจมมาแล้วป้า”
“ก็กางสิวะ มาบอกข้าทำไม เร็วๆกันหน่อยเว๊ย”
แตลอยตื่นเต้นเลยสะดุดล้ม ทำให้นาราล้มตามไปด้วย
“ไอ้แตลอย! คนยิ่งรีบๆอยู่” นาราเอ็ดเสียงขุ่น
แตลอยเหรอหรา แสงดาวกับอารีฟะ รีบเข้ามาช่วยนารา เอากระโจมมากางปิดตัวฟ้าลดา
“พวกเราต้องช่วยกันเติมสมุนไพร อย่าให้พร่องเชียว” ปีร์กะกำชับ
ทุกคนพยักหน้ารับ สายชลหันไปมองฟ้าลดา ปีร์กะปิดผ้าคลุมประโจม
ดึกคืนนั้น...
สายชลเติมสมุนไพร โดยมีแตลอยคอยพัดฟืนเพื่อเร่งไฟ ทุกคนคอยมองด้วยความตื่นเต้นและลุ้นตลอดเวลา ปีร์กะเงยหน้ามองพระจันทร์
“ยามสองแล้ว”
ปีร์กะเดินไปเปิดกระโจมจับชีพจรฟ้าลดา สายชลกับแตลอยลุกขึ้นยืน ทุกคนมองตามปีร์กะ ไม่นานปีร์กะก็เดินออกมาหน้าเครียด สายชลร้อนใจรีบถาม
“เป็นไงป้า”
ปีร์กะส่ายหน้า ทุกคนเศร้า แสงดาวใจหาย
“เราช่วยนังหนูคนนี้ไว้ไม่ได้จริงๆเหรอเนี่ย”
ปีร์กะหน้านิ่งมองทุกคน
“สิ่งเดียวที่พวกเราจะช่วยนังคนนี้ได้ก็คือ...ช่วยกันสวดภาวนาให้นางไปอย่างสงบ และไม่ทรมาน”
ทุกคนเศร้ามาก สายชลเดินไปยืนมองฟ้าลดา แววตาไม่ย่อท้อ เขาอุ้มเธอขึ้นมา แล้วหันไปทางทุกคน ปีร์กะมองอย่างแปลกใจ
“ไอ้สายชล เอ็งจะทำอะไร”
“ฉันเคยปล่อยให้พ่อแม่ตายไปตรงหน้า โดยที่ฉันช่วยอะไรไม่ได้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครต้องมาตายตรงหน้าฉันอีก”
ทุกคนมองสายชลอึ้ง
“ตราบใดที่ผู้หญิงคนนี้ยังมีลมหายใจ พวกเราก็ยังมีความหวัง ฉันจะช่วยผู้หญิงคนนี้ให้ถึงที่สุด”
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยกับเขา สายชลหันไปทางปีร์กะ
“การช่วยเหลือคน มันไม่ใช่เรื่องที่เหนื่อยอะไรเลยไม่ใช่เหรอป้า”
ปีร์กะมองสายชลหน้านิ่ง
+ + + + + + + + + + + +
สายชลพาฟ้าลดากลับมาที่บ้านของเขา นำร่างที่ไร้สติวางบนเตียง แล้วก็นั่งข้างๆ ดึงมือของเธอขึ้นมากุมไว้ แล้วเอามืออีกข้างแตะที่หัวฟ้าลดา
“ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา...”
สายชลพูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด...
เวลาผ่านไป...
เมฆดำลอยมาบดบังพระจันทร์ สายชลยังอยู่ในท่าเดิม และพูดประโยคเดิมๆ ทันใดนั้นฟ้าลดากระอักน้ำออกมา แล้วฟ้าลดาก็ชัก สายชลพยายามจับตัวเธอไว้ แล้วพูดอย่างเร่งเร็ว
“ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา...”
ฟ้าลดาค่อยๆสงบลง สายชลโล่งใจแต่ก็ยังคงพูดไปเรื่อยๆ
+ + + + + + + + + + + +
เช้าวันใหม่....
พระอาทิตย์ขึ้นพ้นขอบฟ้า...สายชลยังอยู่ในท่าเดิม พูดแบบเดิม มีสมาธิในสิ่งที่ทำมาก ปีร์กะกับมามิเอาอาหารมาให้ มามิจะเรียก ปีร์กะรีบยกมือห้าม ส่ายหน้าไม่ให้พูด มามิมองสายชลเป็นห่วง แล้วมามิกับปีร์กะก็เดินออกไป
เวลาผ่านไป...
พระอาทิตย์ส่องแสงร้อนแรงตอนเที่ยงวัน ซะละ แสงดาว แตลอย เอาอาหารกลางวันมาให้สายชล ทั้งสามเห็นอาหารเช้ายังไม่ได้กิน ก็ถอนใจ
พระอาทิตย์ตกดิน...
นารากับอารีฟะ เอาอาหารเย็นมาให้เห็นอาหารเช้า อาหารกลางวันสายชลยังไม่ได้กิน นารากับอารีฟะเอาอาหารวางบนโต๊ะ มองสายชลอย่างเป็นห่วง
กลางดึก...
ฟ้าลดานอนหนาวสั่น สายชลเอาผ้ามาห่มให้แล้วก็พูดไปเรื่อยๆ
“ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา...”
+ + + + + + + + + + + +
เช้าวันใหม่...
ทุกคนบนเกาะ มานั่งๆยืนๆอยู่หน้าบ้าน ทุกคนต่างมองไปที่บ้านสายชลอย่างกังวลใจ สักครู่ ปีร์กะเดินออกมา ทุกคนลุ้น ปีร์กะส่ายหัวบอกว่าฟ้าลดายังไม่ฟื้น ทุกคนถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
ช่วงกลางวัน...
ซะละ แสงดาว แตลอยเข้ามาในบ้าน ยังเห็นสายชลพึมพำไม่หยุด มือก็จับหัวฟ้าลดา อีกข้างก็กุมมือเอาไว้ หน้าสายชลดูอิดโรย
“สองวันสองคืนแล้วนะแม่ ข้าวปลาน้ำดื่มก็ไม่กิน ฉันกลัวสายชลมันจะเป็นอะไรไปอีกคน”ซะละบอกอย่างเป็นห่วง
“พ่อก็รู้ว่าคนอย่างสายชลไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ”แสงดาวครุ่นคิดหันไปเรียก “ลอย...เอ็งอยู่เฝ้าสายชลเอาไว้ เกิดอะไรขึ้น จะได้ช่วยได้ทัน”
แตลอยหันมารับคำ
“จ๊ะ”
ซะละ แสงดาว แตลอย หันไปมองสายชลอย่างเป็นห่วง

+ + + + + + + + + + + +

เช้าวันต่อมา...
แตลอยนอนกรนอยู่บนพื้นเสียงดังสนั่น สายชลหน้าแย่มากเริ่มไม่มีแรง แต่ยังคงจับมือฟ้าลดาเอาไว้
“ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีดีจงเข้ามา”
สายชลเหลือบตามองหน้าฟ้าลดา แล้วก็ชะงักเพราะเห็นหน้าของเธอเริ่มมีเลือดฝาด ริมฝีปากแดง เขาดีใจสุดๆ รีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาออกไป แตลอยตื่นมาเห็นสายชลก็ตาสว่าง
“ไอ้สายชล...แกจะไปไหน”
แตลอยรีบลุกตามออกไป
ทุกคนนั่งๆนอนๆกันอยู่หน้าบ้าน ทันใดนั้นประตูบ้านสายชลเปิดออก ทุกคนหันขวับไปมองด้วยความลุ้น เห็นสายชลอุ้มฟ้าลดาเดินออกมา ทุกคนยังนิ่ง
“ผู้หญิงคนนี้รอดแล้ว” สายชนตะโกน
ทุกคนเฮดังลั่นด้วยความดีใจ แต่สายชลกลับเข่าทรุดเพราะไม่มีแรง แตลอยรีบออกมาประคอง สายชลหันไปมองฟ้าลดาที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความดีใจ
ปีร์กะจับชีพจรฟ้าลดา โดยมี สายชลกับมามิ ยืนอยู่ข้างๆ ปีร์กะหันมา
“เพราะเอ็งแท้ๆสายชล เอ็งทำให้นังหนูคนนี้ได้เกิดใหม่”
สายชลดีใจ มามิสวมกอดสายชลทันที
“สายชลเก่งที่สุด มามิดีใจนะที่จะได้สายชลเป็นผัว”
สายชลผงะรีบผละออก
“เฮ้ย!”
ปีร์กะเอาไม้เท้าตีหัว มามิสะดุ้ง
“โอ๊ย! ป้าตีหัวฉันทำไม”
“สอนไม่รู้จักจำมันก็ต้องเขกหัวแบบนี้แหละ นังหลานคนนี้วันๆไม่คิดอะไร นอกจากมีผัว ชาติก่อนเอ็งเป็นชะนีรึไง ถึงได้ร้องเรียกหาผัวผัวผัวทั้งวัน”
“ขืนฉันรักนวลสงวนตัว แล้วต้องโหนคานเหมือนป้า ฉันก็ไม่เอาหรอก”
ปีร์กะฉุนกึก
“นังมามิ”
มามิจี้เอวปีร์กะพูดเสียงดัง
“ไปดีกว่า”
ปีร์กะบ้าจี้
“เออไปไปไป ไปเลยไป” ปีร์กะหอบเหนื่อย “นังหลานทรพี”
สายชลอมยิ้ม ปีร์กะหันมามอง สายชลรีบหุบยิ้ม
“ส่วนเอ็งก็กินข้าวกินปลาซะ ก่อนจะเป็นอะไรไปอีกคน ข้ากลับล่ะ”
สายชลยิ้ม
“ขอบคุณป้ามากนะจ๊ะ”
ปีร์กะเดินออกไป สายชลหันไปมองฟ้าลดาด้วยความดีใจ
+ + + + + + + + + + + +
เช้าวันถัดมา...
สายชลนอนคุดคู้อยู่ตรงมุมหนึ่งของบ้าน เขาหลับสนิทด้วยความเหนื่อยล้า สักครู่ฟ้าลดารู้สึกตัว ลืมตาขึ้นมา สายตายังปรับโฟกัสไม่ได้กระพริบตาถี่ๆ ไม่นานทุกอย่างก็ชัด ฟ้าลดาหายใจแรง เสียงหายใจเข้า หายใจออก ดังก้องอยู่ในหัว ก่อนจะหันไปมองรอบๆบ้านเห็นว่ามีกีตาร์อูคูเลเล่แขวนอยู่
ฟ้าลดางงงวย แล้วก็ประคองตัวเองลุกขึ้นมานั่ง หันไปมองที่ประตูบ้าน ค่อยๆลุกขึ้นยืน เดินช้าๆออกไป โดยที่ไม่เห็นสายชลที่นอนอยู่ เธอเปิดประตู เดินออกไป ประตูปิดดังปัง สายชลสะดุ้งตื่นหันไปที่เตียง ตกใจที่ไม่เห็นฟ้าลดา ลุกพรวดขึ้นมานั่ง
“เฮ้ย! หายไปไหน”
สายชลรีบลุกขึ้นเดินหาทั้งข้างเตียง ตามมุมต่างๆในบ้านก็ไม่เจอ สายชลหน้าเสีย
ฟ้าลดายืนเกาะระเบียงตัวโงนเงน ยังมึนงง สายชลวิ่งหน้าตื่นออกมาหาทางซ้าย -ทางขวา ฟ้าลดาเริ่มหน้ามืด กำลังจะเซล้มตกจากระเบียง
ทันใดนั้นมือสายชลพุ่งเข้ามาคว้าตัวของเธอเอาไว้ในอ้อมกอดได้ทัน ฟ้าลดาหันมา จมูกเธอกับจมูกเขาเกือบจะแตะโดนกัน สายชลตะลึงงันในความสวยของใบหน้านั้น ฟ้าลดามองเขาไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งคู่นิ่งกันไปพัก ฟ้าลดาก็พูดขึ้น
“หิวน้ำ”
สายชลพาเธอเดินเข้าไปในบ้าน ให้นั่งบนเตียง แล้วรีบไปหยิบน้ำมาให้ ฟ้าลดารับน้ำมาดื่มด้วยความกระหาย พอดื่มน้ำหมดก็ยื่นแก้วให้
“ขออีก”
สายชลรีบเอาเหยือกเทน้ำใส่แก้วให้ ฟ้าลดาดื่มอักๆๆจนน้ำไหลออกมาเปียกคอเสื้อ เธอดื่มจนหมดแก้ว
“เอาอีกมั๊ย”
ฟ้าลดาส่ายหน้า
“ที่นี่ที่ไหน”
“เกาะมิน”
“เกาะมิน...ฉันมาอยู่นี่ได้ไง”
“ฉันเจอเธอหมดสติอยู่ที่ริมหาด”
“แล้วฉันหมดสติได้ไง”
“ฉันไม่รู้ แต่ถ้าให้เดา เธอคงเจอพายุเข้าน่ะ”
ฟ้าลดานิ่งพยายามคิด
“เธอชื่ออะไร” สายชลถาม
ฟ้าลดาหันไปมองสายชล อึ้ง เพราะคิดไม่ออกว่าตัวเองชื่ออะไร เธอหน้าเสีย เริ่มกลัว
“ฉันไม่รู้”
สายชลอึ้งกว่า
“ไม่รู้ว่าตัวเองชื่ออะไร”
ฟ้าลดาพยักหน้า เริ่มเป็นกังวล สายชลมองหน้า
“งั้นเธอจำอะไรได้บ้าง”
ฟ้าลดาส่ายหน้า
“จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ”
ฟ้าลดาพยักหน้า
“ทำไมฉันนึกอะไรไม่ออก ทำไมฉันจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร ทำไม...ทำไม”
ฟ้าลดาเจ็บแผลที่หน้าผากร้องออกมา
“โอ๊ย!”
เธอเอามือไปจับโดนผ้าปิดแผลที่หน้าผาก ก็ตกใจ หันไปมองสายชล
“ฉันเป็นอะไร”
“เธอหัวแตก”
สายชลเห็นเธอหน้าไม่ดีก็พยายามปลอบใจ นั่งลงข้างๆ
“ฉันว่าคงเป็นเพราะหัวเธอแตก ถึงทำให้เธอจำอะไรไม่ได้”
“จริงเหรอ”
สายชลพยักหน้ายิ้มๆ
“อื้อ...อย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลยนะ”
ฟ้าลดาสบายใจขึ้น
“แล้วเธอชื่ออะไร”
“ฉันชื่อสายชล”
“ดีจังที่จำชื่อตัวเองได้”
ฟ้าลดาซึมลง สายชลมองเธออย่างสงสาร
“เอาอย่างนี้มั๊ย...ระหว่างที่เธอยังจำชื่อตัวเองไม่ได้ ฉันจะตั้งชื่อให้เธอใช้ไปก่อน” สายชลนึกๆหันไปเห็นดอกไม้ “ชื่อดอกไม้ดีมั๊ย”
ฟ้าลดาส่ายหน้า เขาคิดต่อแล้วหันไปเห็นท้องฟ้าด้านนอกก็พึมพำออกมา
“ฟ้า...”
สายชลหันไปมองฟ้าลดา แสงแดดส่องเข้าหน้าฟ้าลดาราวกับสปอร์ตไลท์ ความสวยของเธอทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้จนเพ้อออกมา
“นางฟ้า...”
“นางฟ้า” ฟ้าลดาพูดตาม
สายชลชะงักรีบแก้ตัว
“เออ...ฉันไม่ได้จะตั้งชื่อนี้”
ฟ้าลดาพูดสวนขึ้นมา
“ฉันชอบชื่อนี้...นางฟ้า”
สายชลยิ้ม
“ถ้าเธอเป็นนางฟ้า เธอคงเป็นนางฟ้าที่ตกจากสวรรค์ ลงมาในทะเลแน่ๆ”
ฟ้าลดหัวเราะชอบใจกับสิ่งที่เขาพูด ความสดใสของเธอทำให้สายชลอดหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้
อ่านต่อหน้า 3
เกมร้ายเกมรัก
ตอนที่ 1 (ต่อ)
 

  • สายชลวิ่งหน้าตาตื่นเต้นดีใจมาตามทาง พลางตะโกนดังลั่น


 
“นางฟ้าฟื้นแล้ว นางฟ้าฟื้นแล้ว”
เมื่อวิ่งผ่านบ้านอารีฟะกับนารา ทั้งคู่ออกจากบ้านมา...นาราใส่ชุดผู้หญิงออกมา อารีฟะใส่ชุดผู้ชายรู้เลยว่าทำอะไรกันอยู่ สองคนหันไปมองตามสายชล
“นางฟ้า...นางฟ้าอะไรของมัน”นาราบ่นงงๆ
สองผัวเมียหันมามองกันแล้วสะดุ้งกันเองที่ใส่เสื้อผ้าสลับกัน สายชลวิ่งผ่านหน้าบ้านแสงดาวกับซะละ สองผัวเมียกำลังช่วยกันเย็บแห
“นางฟ้าฟื้นแล้ว”
แสงดาวกับซะละ หันไปมอง แตลอยเข็นของเดินมา หันไปเห็นสายชลวิ่งมาก็ตกใจ เพราะสายชลกำลังจะชนตัวเอง
“เว๊ยยย!”
แตลอยรีบก้มหัวหลบ สายชลกระโดดข้ามหัวไปเหมือนม้ากระโดด...แตลอยหันไปมองสายชลที่ยังคงวิ่งพร้อมตะโกน
“นางฟ้าฟื้นแล้ว นางฟ้าฟื้นแล้ว”
แสงดาวกับซะละ เดินมายืนกับแตลอยมองสายชลด้วยความไม่เข้าใจ
“ไอ้สายชลมันพูดว่าอะไรนะแม่” ซะละถาม
“ถ้าไม่ฟังไม่ผิด สายชลบอกว่านางฟ้าฟื้นแล้ว”
แตลอยหน้าตื่นสงสัย
“ห๊ะ!...นางฟ้า! แบบนี้มันต้องตามไปดู”
แตลอยรีบวิ่งตามสายชลไปทันที
“ไอ้สายชล...รอด้วย...ย...ย”
สายชลวิ่งตรงมาที่บ้านปีร์กะเคาะประตูไม่หยุดอย่างร้อนใจ
“ป้าปีร์กะ...ป้าปีร์กะ”
ปีร์กะประตูเปิดออกมา
“มีอะไรวะไอ้สายชล”
มามิเปิดหน้าต่างออกมาส่งยิ้มหวานให้
“สายชล จะมาขอมามิเป็นเมียชิมิ”
สายชลเผลอตอบ
“ใช่...เอ๊ย ไม่ใช่!”
ปีร์กะหันขวับ
“หุบปากนังมามิ”
มามิขมุบขมิบปากบ่นอย่างขัดใจ ปีร์กะหันไปทางสายชล
“นางฟ้าฟื้นแล้วจ๊ะป้า”
ปีร์กะกับมามิ หันมามองหน้ากันด้วยความงง
“นางฟ้าไหน” มามิถามอย่างไม่เข้าใจ
สายชลนึกขึ้นได้
“เออ ฉันหมายถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงคนนั้นฟื้นแล้ว”
ปีร์กะกับมามิ ดีใจ
“งั้นก็รีบไป”
มามิรีบปิดหน้าต่างตามปีร์กะออกมา สายชล ปีร์กะ มามิรีบเดินไปด้วยกัน แตลอยเพิ่งวิ่งมาถึง เห็นเขาไปกันแล้วก็หน้าเหวอ
“อ้าว...เฮ้ย จะไปไหน เฮ้ย...รอด้วย”
แตลอยหอบเหนื่อย แต่ก็รีบตามไป
+ + + + + + + + + + + +
สายชลพาปีร์กะเข้ามาในบ้าน ไปหาฟ้าลดา คนอื่นๆแอบมองอยู่นอกบ้าน ฟ้าลดาเห็นปีร์กะก็ตกใจเพราะหัวฟู ปากดำ ฟันดำ เธอรีบหลบหลังสายชล ไม่กล้ามองปีร์กะ
“นางฟ้า...ไม่ต้องกลัว ป้าปีร์กะเป็นหมอ”
ฟ้าลดาเหลือบตามองปีร์กะกลัวตัวสั่น ไม่กล้าออกไป เกาะแขนสายชลแน่น
“สายชลจับตัวมันออกมา”ปีร์กะสั่งเสียงดัง
ฟ้าลดาสะดุ้งกับเสียงปีร์กะ
“นางฟ้ากลัว”
“สายชลอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัว ให้ป้าปีร์กะตรวจอาการหน่อย ป้าปีร์กะมาช่วยนางฟ้านะ”
สายชลจับตัวฟ้าลดาออกมา เธอจับมือเขาแน่น ปีร์กะจับคางฟ้าลดาให้เงยหน้าขึ้นมา ฟ้าลดาเห็นหน้าปีร์กะใกล้ๆก็ยิ่งกลัว ไม่กล้าสบตากระสับระส่าย
“อยู่เฉยๆ!”ปีร์กะดุ
กำลังโหลดความคิดเห็น...