xs
xsm
sm
md
lg

ละครออนไลน์

x

พ่อปลาไหล ตอนที่ 16

เผยแพร่:   ปรับปรุง:   โดย: MGR Online


พ่อปลาไหล ตอนที่ 16

บทประพันธ์ : กนกเรขา บทโทรทัศน์ : จอมใจ และ ปัทม์

เคนนอนหลับตาเอาหน้าซุกแขนให้พนักงานนวด ชาช่ายกมือถือถ่ายเซลฟีตัวเอง แต่จงใจให้ติดเคนเป็นแบล็คกราวด์ด้วย แม้จะเบลอๆ แต่ก็พอดูออกว่าเป็นเคน

เคนพูดทั้งที่หลับตา “ผมถ่ายให้มั้ยครับช่า”
ชาช่าสะดุ้ง เคนลืมตาหันมามอง
“ช่าถ่ายรูปกับสเปรย์น้ำแร่ส่งให้พี่แจ๊ดลงไอจีน่ะค่ะ”
พร้อมกับว่า ชาช่าเอากระป๋องสเปรย์น้ำแร่ขึ้นมาฉีดให้เคนดู แล้วกดรูปส่งให้แจ๊ด
“ฉีดแล้วหน้าตึงใส ไว้อาลัยให้ตีนกาคร้า ต้องรีบส่งให้นาง เดี๋ยวลูกค้าทวงนางจะหัวร้อนกับช่าอีก”
“อ๋อ” เคนลองหยั่งเชิง “แปลกจังที่วันนี้พี่แจ๊ดไม่มาเฝ้าช่า ปกติตามติดแทบจะสิงช่าอยู่แล้ว”
“วันนี้ก็มีแต่เคนนี่แหละค่ะ ที่สิงช่าได้ สิงแล้วไม่ให้ออกนะ บอกไว้เลย”
ชาช่ามองหน้าเคนอย่างยั่วยวน เคนมองชาช่าตาหวานฉ่ำตอบ
“ช่าครับ”
“ขา” ชาช่าขานรับเสียงหวาน
“ผมขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะครับ ระบบมันเออเร่อยังไงไม่รู้ครับ นั่นไง เริ่มมีปฏิกริยาแล้วครับ”
เคนรีบเผ่นออกไป ชาช่าหันมาแหวใส่พนักงาน
“นวดเปิดกระบังลมทำไม แฟนฉันเสียการควบคุมเลยเห็นมั้ย ไม่เห็นแต่ก็ได้กลิ่นใช่มั้ย ขมคอเหมือนกันนะคะเคน”

แจ๊ดกำลังคุยชนิดปากว่ามือถึงอยู่กับหนุ่มๆ หุ่นล่ำ ที่เพิ่งออกมาจากซาวน่า
“อยากเข้าวงการรึเปล่า” แจ๊ดจับซิกซ์แพ็คชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง “มีงานนึง ไม่เน้นแอคติ้ง เน้นซิกซ์แพ็คแน่นๆ แต่ต้องไปแคสที่คอนโดพี่นะ”
แจ๊ดมองชายหนุ่มตาเป็นประกาย มือถือดังขัดจังหวะขึ้น มีไลน์จากชาช่าเข้า
“แป๊บนะคะ ขออนุญาตรับเรื่องจากชะนีในความดูแลแป๊บ”
แจ๊ดเปิดไลน์เห็นภาพที่ชาช่าถ่ายกับสเปรย์น้ำแร่ แต่คิดเคนมาด้วย ก็ยิ้มร้ายสมใจออกมา

เคนเดินมาตามทางเดินจะชิ่งหนีชาช่ากับพราว และเกือบจะป๊ะกับพราวที่ออกมาตามหา จากอีกทาง
สีหน้าพราวยิ้มกระหยิ่ม สัมผัสได้ว่าเคนอยู่แถวนั้นแน่นวล
“เคน”
พราวหันไปมองที่ทางเดิน แต่ไม่เห็นเคนยืนอยู่แล้ว
“เป็นไปไม่ได้ เซ้นส์ฉันไม่เคยพลาด”
เป็นกอล์ฟที่ดึงคอเคนฉากหลบออกมา สองหนุ่มมองดูพราวเงียบๆ
“ออกมานานเกินไปแล้วนะ หรือว่ามีใครแอบมาคอยคุณรึเปล่า”
รอจนพราวเดินฮึดฮัดพ้นตัวออกไปอีกทาง
“กอล์ฟเมียรัก” เคนหอมหน้าผากกอล์ฟสยอง “ยอดขะหมองอิ่มของผัว”
กอล์ฟหมั่นไส้ดึงขนจมูกเคนอย่างแรง “ไม่ต้องมาทะลึ่งเลยมึง มึงทำให้คุณมิ้นเข้าใจกูผิด ยังมีหน้าแชร์โลเรียกกูมาอีกเหรอ”
“แต่มึงก็มา มึงอย่าเพิ่งสะบั้นอารมณ์ใส่กู พราวกับชาช่านัดกูมาที่นี่พร้อมกัน สองคนนั่นอาจจะมีแผนเล่นงานคุณเอมอย่างที่มึงว่า”
“แล้วไง ก็คุณเอมไม่ได้อยู่ที่นี่”
“อยู่ครับ”
เคน กะ กอล์ฟหันไปทางเสียง เห็นเจียดเดินเข้ามาหา ท่าทางเหมือนยืนฟังทั้งสองคนคุยกันตั้งนานแล้ว
“เจียดเห็นผัวเมียกำลังปรับความเข้าใจกัน เลยไม่อยากขัดจังหวะ ไอ้คุณเจตน์มันพาคุณเอมมาคุยงานที่นี่ครับ”
กอล์ฟยิ้มเยาะให้เคน “สม งานเข้าเลยมึง”
“มันพาคุณมิ้นมาด้วยครับ” เจียดรายงานข่าว
“เวลคัมทูมายเวิลด์ ความจริงถ้าไอ้เจตน์มันพลาดจากคุณเอม แล้วหันมาเล็งคุณมิ้น มันก็ไม่เสียเที่ยวนะ คุณมิ้นก็สวย เผ็ด ดุ อยู่น๊าเมิงน๊า” เคนยั่วเอาคืน
กอล์ฟฟังแล้วระแวงนิดๆ แต่พยายามเก๊กเก็บอาการ
“เจียดว่า คุณเคนรีบหนีก่อนที่คุณเอมกับคุณมิ้นจะมาเจอดีกว่าครับ”
“ไม่” สองหนุ่มประสานพลัง
เคนกับกอล์ฟหันมามองหน้ากัน แค่มองตาก็รู้ใจแล้วว่าทั้งคู่กำลังคิดบางอย่างตรงกัน

อีกฟากหนึ่งสมบูรณ์กับฉวีย่องขึ้นบันไดมาหยุดที่หน้าห้องคุณเนื้ออ่อน สมบูรณ์เอาหูแนบประตูฟังเสียงในห้อง
“เงียบกริ๊บ หรือว่า คุณผู้ชายจะเจอศึกหนักจนดับคาอกเหมือนพ่อ”
สมบูรณ์คิดเองเออเอง แล้วหยิบมือถือออกมา
“เอ็งจะโทร.ไปไหนนังสมบูรณ์” ฉวีกระซิบถาม
“จะโทร.เรียกเจ้าหน้าที่มูลนิธิอาสาสมัคร”
“ให้มาเอางูเหลือมออกจากโถส้วมเหรอ”
“ให้มาห่อคุณผู้ชายต่างหากแม่ คงสิ้นใจอย่างสงบแล้วหละ”
“ห่อเอ็งน่ะสิ เอ็งฟังดูดีๆ”
จังหวะนี้ ได้ยินเสียงรอนครางแผ่วๆ ดังออกมาจากในห้อง
“คุณพระคุณเจ้า! สงครามยังไม่เสร็จสิ้นหรือนี่”
สมบูรณ์กับฉวี แนบหูกับประตูฟังอีกครั้ง
“ว้าว ว้าว ว้าว แม่ฉันขอยาดองของแม่บ้างนะ”
“เอ็งจะไปใช้กับใคร”
“ไม่ต้องห่วงถ้ากล้าถาม ฉันก็หาที่ลงได้ก็แล้วกัน”
จากเสียงรอนครางแผ่วเบากลายเป็นเสียงดังเหมือนจะขาดใจ แล้วทุกอย่างก็เงียบสงบลง
สักครู่ประตูห้องก็เปิดออก รอนเดินโผเผขาสั่น หน้าซีดขาวเป็นไข่ต้มออกมาจากห้อง แต่ยังไม่ทันพ้นจากประตู รอนก็ถูกเนื้ออ่อนลากกลับเข้าไป แล้วปิดประตูลง
เสียงเนื้ออ่อนดังมาจากข้างในว่า “แม่ฉวี สมบูรณ์ เตรียมไข่ลวกไว้ให้คุณรอน 4 ฟอง”
“4 ฟอง เอาไม่อยู่หรอกแม่ จัดไปครึ่งโหลเลยดีกว่า” สมบูรณ์หัวเราะคิกบอกแม่
มีเสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหวดังมาจากห้องเนื้ออ่อน
“รีบไปเตรียมอาหารบำรุงขวัญทหารกล้ากันเถอะแม่”
สมบูรณ์กับฉวีหัวเราะคิกคัก แล้วเดินลงไปชั้นล่าง

รอนนอนหันหลังซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม เนื้ออ่อนนั่งพิงหัวเตียง ก้มกอดลูบผมรอนเบาๆ
“เป็นอะไรไปคะ”
“ไม่รู้ไม่ชี้ คนโหดร้าย รุนแรงป่าเถื่อนเหมือนสัตว์ป่า”
“ก็วันนี้คุณเซ็กซี่นี่นา”
“จริงหรอ”
“แหม ถึงเช้านี้ ก็ไม่ควรจะต้องถามแล้วมั้ย”
รอนยิ้มภูมิใจว่าตัวเองก็ยังพอมีน้ำยาอยู่บ้าง แต่แล้วก็ทำเป็นหน้าเศร้าลง
“เป็นอะไรอีกคะ เครียดเรื่องอะไรอีก”
“จริงๆ เมื่อคืนผมอยากจะปรึกษาคุณเรื่องลูกชายของสมศักดิ์แต่คุณอะ เอาแต่ขย้ำ ขย้ำผมอยู่นั่นแหละ”
“ตอนนี้ก็พักยกอยู่ จะปรึกษาอะไรก็ว่ามาสิคะ”
“ก็พอสมศักดิ์ตายลูกชายก็ไร้ที่พึ่ง เห็นว่าเขาอยากจะลงทุนขายครีมทวงหนังหน้า ทางอินเตอร์เน็ต แต่ว่าไม่มีทุน”
เนื้ออ่อนสะดุดหู “เดี๋ยวนะคะ ลูกชาย? ขายครีม?”
“เพศสภาพน่ะลูกชาย แต่ว่าเพศที่แสดงออกมันไม่ใช่”
“อ๋อค่ะ แต่อย่าบอกนะคะว่าคุณอยากจะให้เขายืมเงินไปทำทุน”
“คุณให้ผมใช้วันละ 120 คิดว่าผมจะมีเงินให้ใครยืมมั้ย”
เนื้ออ่อนเริ่มกระสับกระส่าย กลัวรอนจะขอเงิน รอนดูออก
“ใช่ซี้ คุณได้สิ่งที่คุณต้องการแล้วนี่ ผมจะไม่สบายใจเรื่องอะไร แล้วไง ใครแคร์ จริงมั้ย”
รอนพลิกตัวหนีเนื้ออ่อนทำเป็นงอนๆ
“ชีวิตคู่นี่มันมีแต่ทุกข์อย่างที่พระท่านว่าจริงๆ”
รอนยังทำเป็นถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ เนื้ออ่อนหน้าเสีย

อีกฟาก พราวยังเดินตามหาเคนมาถึงมุมหนึ่งในสปา
เสียงเรียกของทิพย์ดังมาจากมุมหนึ่ง “คุณพราว คุณพราวคะ”
พราวมองหา จนเห็นว่าทิพย์หลบอยู่มุมหนึ่ง
“อะไรของแก”
ทิพย์ออกมาจากมุมที่แอบอยู่ออกมาหาท่าทีระแวดระวัง
“ก็คุณพราวบอกว่า ให้ทิพย์สแตนด์บายรอคำสั่ง แต่ว่าอย่าให้ใครเห็น”
“แกก็ไปรอในรถ ในคอฟฟี่ช็อป ให้เหมือนคนปกติมั้ย”
ทิพย์นึกตาม “เออจริง คราวหน้านะคะ”
พราวกลอกตาเอือมเลขาสาว “แล้วมีอะไร”
“คุณพราวดูนี่ค่ะ”
ทิพย์ยื่นมือถือเอารูปชาช่าที่แจ๊ดเพิ่งอัพลงไอจีให้พราวดู แล้วอุดหูทันที พราวขึงตาถาม
“แกอุดหูทำไม”
“ปกติคุณพราวจะกรี๊ด เวลาคุณพราวกรี๊ดมันแสบแก้วหูค่ะ”
“แกนี่เป็นคนพูดตรงจนน่าตบเนอะ”
ได้ยินคำว่าตบทิพย์ก็ตั้งกาดโดยอัตโนมัติ พราวมองตาเขียว
“มันเป็นปฏิกิริยาตอบกลับคำว่าตบ ตามธรรมชาติค่ะ” ทิพย์ว่า
“แกไปช่วยมันแชร์ เพิ่มไลค์ เพิ่มยอดฟอล ยอดเม้นต์ให้มันหน่อยไป รู้ใช่มั้ยว่าต้องเม้นต์เรื่องอะไร” พราวอธิบายตาเป็นประกายวาววับ
“ไม่รู้ค่ะ”
“คือฉันไม่ควรคาดหวังอะไรกับแกใช่มั้ย”
พราวเซ็งสุดมองทิพย์อย่างหงุดหงิด ทิพย์หลบตา

ฝ่ายเจตน์ยืนคุยโม้อยู่กลางโถงสปาคอมเพล็กซ์ด้วยสีหน้าภาคภูมิใจเป็นที่สุด
“ที่นี่คือ ที่..สุด..ของสปาชั้นยอด ที่มีทั้ง Body Massage, Aroma Stream, Scrub, Body Wrap คือบับ ทุนต้องหนามว๊าก ถึงจะทำได้ แต่บับ ผมก็ทำได้ แบบง่ายๆ”
เจตน์พูดไปหัวเราะไปเดินนำดูสถานที่ไปอย่างโอ้อวดจนน่าหมั่นไส้ เอมกับมิ้นหมั่นไส้ระคนเบื่อหน่ายสุดจะประมาณ
มิ้นกระซิบกับเอมล้อเจตน์ว่า “นี่คือที่สุดของความโอ้อวดได้โล่ ไม่ขี้โม้จริงทำไม่ได้นะ แต่บับ เจตน์ก็ทำได้แบบง่ายๆ”
เอมฉุกคิดบางอย่างได้เมื่อมองไปเห็นใครบางคน
“ฉันชักจะสงสัยว่านายนี่ไม่ได้จะคุยกับฉันเรื่องงาน”
“แล้วเรื่องอะไร”
“คุณเอม”
เอมกับมิ้นหันไปเห็นเคนในเสื้อผ้าชุดใหม่เดินตรงมาหาสองสาวพร้อมกับหมวดกอล์ฟ เจตน์อึ้งคาดไม่ถึงว่าเคนจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาเอม เพราะเขาวางแผนจะพาเอมไปเจอตอนเคนอยู่กับพราวและชาช่า
“นี่เหรอธุระของคุณ” เคนทักเอม
“คุณเคน” เอมงงอยู่อย่างนั้น
“งง งง ดิ ว่าผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คุณนี่มันใจร้ายมากนะ หลอกให้ผมไปทำงานงกๆ แล้วตัวเองก็มากับไอ้หน้าเห็บหมานี่”
เจตน์หงุดหงิดที่แผนพลาดจะแฉ “เดี๋ยวนะไอ้คุณเคน แกเองต่างหากที่...”
ไม่ทันที่เจตน์จะแฉว่าเคนนัดคุณพราวกับคุณชาช่า เคนก็ต่อยโครมเพื่อไม่ให้เจตน์พูดอะไรออกมาได้ทัน
เอมตกใจ “คุณเคน คุณทำบ้าอะไร”
“คุณปกป้องมันเหรอ ทำไมคุณถึงเป็นผู้หญิงแบบนี้ คุณทำลายความเชื่อใจที่ผมให้คุณได้ยังไง ไปแล้วได้ดี ก็ดีใจด้วย ไปแล้วซวยก็ช่วยไม่ได้ ทำไมผู้หญิงมันหลายใจแบบนี้ ได้..แล้ว..ก็...ทิ้ง...”
เคนเน้นคำตอนท้ายจงใจต่อว่าเอม เหมือนผัวตามมาต่อว่าเมีย พนักงานกับลูกค้าเริ่มมุงดู
“นิ...ฉันไม่ใช่เมียคุณนะ”
เอมเหลียวไปมองสายตาผู้คนที่มุงดูอย่างอายๆ
แจ๊ดได้ยินเสียงโหวกเหวกจึงเข้ามาแอบมุงดูในกลุ่มพนักงานและลูกค้า
“อุ๊ยตายแล้ว คุณเคน”
“อายเหรอ ตอนที่คุณหลอกผม ทำไมไม่อาย”
มิ้นหันมาถามกอล์ฟอย่างไม่พอใจ “แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยคุณกอล์ฟ”
“มึงเห็นรึยังไอ้กอล์ฟ กูบอกแล้ว คุณมิ้นก็แอบเล็งไอ้หน้าเห็บหมานี่ เหมือนกัน มึงเห็นรึยัง ว่าเขามาด้วยกัน” เคนใส่ไฟมิ้นด้วย
กอล์ฟดันผสมโรงไปด้วย “กูไม่อยากจะเชื่อ ว่าเงินมันซื้อได้ทุกอย่าง”
“ผมกับคุณมิ้นไม่ได้...”
เจตน์ไม่ทันพูดจบว่าไม่มีอะไรกันก็ถูกเคนกระชากตัวมา
“ขอโทษนะ คุณไม่มีสิทธิ์คุยกับเพื่อนผม”
ขาดคำเคนก็ต่อยเจตน์อีกโครม พนักงานไปตาม รปภ มาระงับเหตุ เคนใช้เป็นโอกาสพาเอมออกไป
“คุณเอม กลับไปกับผมเดี๋ยวนี้ ไอ้กอล์ฟ มึงก็พาคุณมิ้นกลับไปเร็ว
เคนจับมือกระชากเอมออกไปทันที เอมไม่ยอมไป
“ฉันไม่ไป”
“หรือว่าอยากให้เรื่องมันใหญ่กว่านี้ ผมทำได้นะ คุณรู้ใช่มั้ย”
สีหน้าท่าทางของเคนเอาจริงมาก จนเอมชักกลัวความบ้าของเขา
“ฉันเดินเองได้” เอมเดินนำเคนไป
เจตน์เรียกไว้ไม่ให้ไป “คุณเอมอย่าไป ฟังผมก่อน”
“ฟังอะไร๊”
เคนยืนขวางลำ แล้วเงื้อมือจะชกอีก เจตน์เผ่นไปหลบหลัง รปภ. แทบไม่ทัน
แจ๊ดเร้นกายออกไปเพื่อรีบไปรายงานชาช่า

เคนเดินตามเอมออกไปแล้ว กอล์ฟดึงมือมิ้นจะพาออกไป มิ้นสะบัด แต่กอล์ฟมองดุ จนมิ้นยอมเดินตามไป
มือถือเอมดังขึ้นในจังหวะที่เดินออกมา เอมรับสาย
“สวัสดีค่ะคุณลุงณรงค์ ใช่ค่ะ ตอนนี้เอมอยู่กับคุณเคน”
เอมฟังณรงค์จนจบแล้ววางสายไป หันมาหาเคนอย่างเอาเรื่อง

คราวนี้กลายเป็นเอมที่จูงมือลากเคนออกมาตามทางเดินในสปา
“คุณบ้าไปแล้วหรือไงถึงทิ้งงานมอบเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย มาตามฉัน”
เคนยิ้มกริ่มมองมือเอมที่จับมือตนไว้แน่น
“ไม่ต้องมาว่าผมเลยนะ คุณต่างหาก จะไปไหน ทำไมไม่บอกผม”
“ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย เราเป็นอะไรกันหรือไง”
“ก็จะเป็นมั้ยล่ะ”
“เฮ่ย” เอมร้องเสียงหลง
“ยังไงๆ จะเป็นมั้ย พูดมาเลยดีกว่า”
เคนเดินเข้าหาจ้องหน้า จนเอมเขิน กอล์ฟพามิ้นเดินตามมาทันกันพอดี
“พอได้แล้วค่ะ มิ้นเดินเองได้ เดี๋ยวน้องๆ แบ๊วๆ ของคุณจะไม่พอใจ”
“คุณมิ้นพูดเหมือนหึงผม” กอล์ฟจ้องหน้ามิ้นจัง “คุณมิ้นหึงผมเหรอครับ”
เคนคาดคั้นเอม “ว่าไงคุณเอม แน่จริงคุณตอบมาสิ”
ในขณะที่เคนกับกอล์ฟรอคำตอบจากเอมกับมิ้นอยู่นั้น แจ๊ดก็พาชาช่าวิ่งเข้ามาจากอีกทาง
“นี่ไงๆ คะ นังเอมมันกำลังจะพาคุณเคนไป”
“เคนคะ นี่นังเอมมันหลอกให้คุณหนีช่ามาเหรอคะ”
“คุณชาช่า” เอมหันไปเห็นชาช่าก็หันขวับมามองหน้าเคน
พราวตามเข้ามาสมทบอีกคน
“พวกแกต่างหาก ที่หลอกให้เคนหนีฉันมา”
“คุณพราว” เอมหันมามองหน้าเคน “ขอโทษนะ ฉันไม่เคยหยาบคายกับใครเลย... นี่มึงโกหกอีกแล้วใช่มั้ย ไอ้คุณเคน”
มิ้นหันไปหากอล์ฟ “มึงด้วยใช่มั้ยไอ้คุณกอล์ฟ”
เอมจ้องเคนจะเอาเรื่อง เช่นเดียวกับมิ้นที่จ้องเอาเรื่องกอล์ฟ

อีกฝั่งหนึ่งโรจน์โทร.หาเคนจากโรงงานตามคำสั่งชิน แต่เคนไม่รับสาย
“คุณเคนไม่รับสายเลยครับลุงชิน”
ชินยิ้มพอใจ โรจน์มองสงสัย
“มีอะไร”
“ไหนลุงบอกว่า ในเมื่อคุณเคนไม่อยู่ เราก็ทำกันเองก็ได้ไงครับ แล้วนี่ให้ผมกระหน่ำโทร.หาทำไม”
ชินไม่ตอบ ยิ้มเยือกเย็นพลางสั่งการ “ไปจัดการเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อย”
“แต่ว่า...”
ชินหันหลังให้ไม่ฟังที่โรจน์ทักท้วง โรจน์จำยอมออกไป รอจนโรจน์พ้นตัวไปแล้ว ชินจึงกดโทร.หาณรงค์
“สวัสดีครับท่านเจ้าสัว งานส่งมอบเงินและสิ่งของช่วยเหลือผู้ประสบภัยวันนี้ จัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะครับ ขาดก็แต่...”
โรจน์ไม่ได้ปไหนไกล เขาหยุดแอบฟังชินคุยโทรศัพท์กับณรงค์
“คุณเคน โดนลุงชินเล่นซะแล้ว”

อีกฝั่ง พราวกับชาช่าเดินเข้ามา แต่ทั้งคู่ก็ไม่วายหาเรื่องกันเอง
“แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
“ช่างกล้าถามนะ แกต่างหาก มาได้ยังไง แต่ฉันจะไม่ถามว่าแกมาทำไม เพราะฉันรู้ว่าแกตามมาหาทางหลอกสอยเคน สาธุ ขอให้ช่องรู้ ว่าแกขัดคำสั่ง แกจะได้ถูกไล่ออก”
ชาช่าไม่กลัว ยกมือท่วมหัว “สาธุ ใครที่มันแช่งฉัน ขอให้คำแช่งสะท้อนกลับไปหามัน”
เห็นพราวกับชาช่าแยกเขี้ยวใส่กันและจะทะเลาะกันเอง แจ๊ดรำคาญพูดขึ้นลอยๆ ว่า
“สาธุ ใครที่มันมัวกัดกันเอง ขอให้ผู้ของพวกมันไปกับคนอื่น”
พราวกับชาช่าหันขวับมามองแจ๊ด
“จริงๆ ขอให้มันอดผู้ทั้งคู่เลย ถ้ายังมัวทะเลาะกันอยู่”
พราวกับชาช่าหันไปมองเอม แล้วหันกลับมามองหน้ากัน
“ดิว”
พราว กะ ชาช่า ยอมสงบศึก ประสานเสียงตบมือแท็กทีม
“พราว ชาช่า อย่านะ” เคนร้องเสียงหลง
“อะไรของคุณคะเคน คุณนัดพราวมา พอนังเอมมันหลอกเข้าหน่อย คุณก็ทิ้งพราวเลยเหรอคะ”
ชาช่ากระแอม
พราวเปลี่ยนพูด “เอ่อ ทิ้งพราวกับชาช่าเลยเหรอคะ”
เอมจ้องหน้าเคน “หมายความว่าไงคุณเคน”
“ดู๊ ดู ดูมันถาม ฟังก็รู้แล้วมั้ยว่าเคนนัดกับพวกเรา” ชาช่ายิ้มเยาะ
“นางโง่กว่าที่คิด แบบนี้ตบเปิดสมองจะฉลาดขึ้น”
ขาดคำพราวกับชาช่าจะเข้าตบ
“อย่านะ”
มิ้นเข้าขวางไม่ยอมให้พราวกับชาช่าทำร้ายเอม แต่พราวกับชาช่าแท็กทีมกันผลักมิ้นเสียหลักไป กอล์ฟรับมิ้นไว้ได้ทัน แต่ถูกมิ้นงอนใส่
“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”
“แต่”
“บอกให้ปล่อย”
กอล์ฟปล่อยดื้อๆ ร่างมิ้นล้มก้นจ้ำเบ้า
“คุณมิ้น” กอล์ฟตกใจรีบเข้าไปช่วย
“บอกให้ปล่อยก็ปล่อยจริงๆ หรือไงเล่า” มิ้นเซ็งสุดๆ
เคนเห็นท่าไม่ดีรีบเข้าขวางอีกราย
“พราว ชาช่า ฟังผมก่อนนะ”
ระหว่างนี้ เจตน์พา รปภ. วิ่งตามมา ร้องสั่งการ
“จับไอ้เคนไว้ เพื่อนมันที่ตัวใหญ่ๆ นั่นด้วย
รปภ. เข้าไปจับตัวเคนไว้ แล้วดันไปจับแจ๊ดไว้ด้วย เพราะตัวใหญ่เท่ากอล์ฟ
“ว้าย...ชอบจัง” แจ๊ดกรี๊ดกร๊าดชอบใจ
“ไม่ใช่อิมิวแต๊นนั่น หมายถึงไอ้หน้าขาวๆ คนนั้น”
รปภ. ปล่อยแจ๊ดทิ้งไป
“หิวเมื่อไหร่ก็แวะมาอีกนะ”
รปภ. เข้าไปจับตัวกอล์ฟ แต่กอล์ฟสะบัดหลุดได้อย่างง่ายดาย
เจตน์นึกได้ “ลืมไป มันเป็นตำรวจ จับยากหน่อย”
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังชุลมุนวุ่นวายอยู่นั้น พราวกับชาช่า หันมามองหน้ากัน
“ตบมะ”
พราวเอาด้วย “ก็จัดไปสิ”
ชาช่าเข้าไปตบเอม
“ดี” พราวบอกแต่ไม่ยอมตบด้วย
เอมจับหน้าตัวเองด้วยความเจ็บ
“ดูท่าทางมันไม่เจ็บเลย สงสัยจะหนามาก ซ้ำไปอีกจ้า ชาช่า”
ชาช่าบ้ายุจะตบเอมอีก แต่คราวนี้เอมไม่ยอมจับมือชาช่ารั้งไว้ ทุกคนอึ้ง

โดยไม่มีใครคาดคิดเอมตะบันหน้าชาช่าเต็มแรง ซุปตาร์สาวร้องกรี๊ดด้วยความเจ็บปวด
“พี่แจ๊ด ดั้งน้องแหมบแล้ว”
แจ๊ดเข้าไปประครองชาช่า
“อุ๊ยตายแล้ว... สามแสนห้านะเนี่ย”
“ห่วงกูก่อนมั้ยคะ อีพี่แจ๊ด”
เอมโกรธสุดจะประมาณ ลมพัดวูบเข้าที่หน้า เอมปลิวสยาย
“ยายเอม”
“ฉันขอติดแฮชแท็ก....เอมจะไม่ทน” เอมหันไปมองพราวอย่างเอาเรื่อง “ยังไงคุณพราวอยากโดนต่อยโบรั่วก็เข้ามา ที่คอยตามเอาเรื่องฉันเนี่ย ข้อหาอะไร ข้อหาแย่งแฟนคุณเหรอ”
“ใช่” พราวกะชาช่าประสานเสียง แล้วหันมามองหน้ากัน
“แล้วแฟนใครล่ะ”
“ฉัน” พราวกะชาช่าประสานเสียงอีก
“ผู้ชายเขาเคยยอมรับมั้ยว่าเป็นแฟนพวกคุณ หรือว่ามโนกันเอาเอง”
พราวหันไปมองหน้าชาช่า “มันว่าแกมโน”
“อ้าว อินี่โง่ มันว่าแกต่างหาก”
เอมยิ้มเยาะ มองสมเพช “ไม่เบื่อเป็นข่าวตบตีแย่งผู้ชายคนนี้กันบ้างเหรอ บอกให้นะ รองพื้นไม่ได้มีสีเดียวฉันใด ผู้ชายก็ไม่ได้มีคนเดียวในโลกฉันนั้น ถ้านายคนนี้ รักพวกคุณสักคนจริง เขาเปิดเผยกับสังคมไปนานแล้ว”
“แต่เขาก็ไม่ทำ” มิ้นพูดเสริมให้
พราวกับชาช่าหันมามองหน้าเคน
“งานเข้าเลยกู”
“ใช้วิจารณญาณในการเลือกผู้บ้างก็ดีนะ เอาละ อยากได้คืนก็มาเอา แต่ว่า จะให้ฉันคืนให้ใครล่ะ”
“ฉัน”
พราวกับชาช่าพูดพร้อมกัน แล้วหันมามองหน้ากันอีก
“เคน...เป็น...ของ...ฉัน” ชาช่าแผดเสียงดังลั่น
“ของ...ฉัน...โว้ย” พราวไม่ยอม
แจ๊ดสยองรีบร้องห้าม “โน...ไม่...ไม่กัดกันเองค่ะ ม่ายยยยย”
แต่ไม่ทันแล้ว พราวกับชาช่ากระโจนเข้าหากัน ตบกันนัวเนีย เอมถือโอกาสพาเคนออกไป
“คุณเอม”
เจตน์จะตาม กอล์ฟรวบตัวไว้
“คุณพราว คุณชาช่าครับ ที่ต้องทะเลาะกันวันนี้ ก็เพราะ แผนของนายคนนี้ พอจะดูออกกันมั้ยครับ”
พราวกับชาช่าชะงัก หันมามองเจตน์เป็นตาเดียว เจตน์ถอยหนี พราวกับชาช่าเข้าไปรุมตบเจตน์แทน
เอมลากเคนออกไป กอล์ฟกับมิ้นตามไป

เจียดจอดรถรอเคนอยู่ เอมพาเคนเดินตรงมาที่รถ
“เจียด พาคุณเคนไปที่งานมอบเงินแก่ผู้ประสบภัย”
“ครับคุณเอม”
เอมจ้องหน้าเคนที่ยืนงงอยู่
“ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ ขึ้นรถไปสิ หัดรับผิดชอบหน้าที่ของคุณบ้าง สงสาร...พ่อ คุณบ้าง”
เคนอึ้งที่ถูกด่า รีบขึ้นรถไป เอมปิดประตูปัง
เคนกดกระจกลง “แล้วคุณไม่ไปด้วยเหรอคุณเอม”
เอมประกาศกร้าว “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณกับฉันไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก ฉันเบื่อความกะล่อน หลอกลวงของคุณเต็มทีแล้ว”
เคนใจแป้ว “คุณเอม”
เอมจ้องหน้าเคนทั้งเสียใจและผิดหวัง น้ำตาเริ่มคลอ
“ทางใครทางมัน” เอมรู้ตัวว่ากำลังจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่ “เจียด ออกรถ”
“คุณเอม” เคนอุทาน ใจหายวาบ
“ไปทำหน้าที่ของคุณ แล้วก็อย่ามายุ่งกับฉันอีก ไปได้แล้วเจียด”
เอมสั่งเสียงหนักแน่นจนทั้งเคน ทั้งเจียดไม่กล้าขัด
เจียดออกรถไป เคนมันมามองเอม แววตามของเอมที่มองอย่างผิดหวัง
เอมหันหลังให้เอม เคนหน้าเสียที่เอมไม่แม้แต่จะมองเคนออกไป
เอมกลั้นน้ำตาไม่อยู่เพราะผิดหวัง
กอล์ฟเห็นเหตุการณ์ทั้งสองฝั่งเต็มๆ ก็อึ้งจนทำอะไรไม่ถูก พอได้สติพยายามจะอธิบายช่วยเพื่อน
“คุณเอมครับ ความจริงแล้วที่ไอ้เคนมันมาตามที่คุณพราวกับชาช่านัดก็เพราะว่า...”
“พอเถอะคุณกอล์ฟ คุณมันก็เหมือนเพื่อนคุณนั่นแหละ ตอแหล เชื่อไม่ได้ ไปเอมไม่ต้องไปฟัง”
มิ้นตัดบทแล้วลากเอมออกไป
“คุณมิ้น”
“ทางใคร ทางมัน”
มิ้นกับเอมออกไป กอล์ฟมองตามเศร้าๆ

รอนเดินไปที่รถด้วยสีหน้าท่าทางยังเศร้าสร้อย เพรารู้ว่าเนื้ออ่อนกับสมบูรณ์มองดูอยู่
“นี่คุณผู้หญิงมอบเงินช่วยเหลือให้ลูกเพื่อนคุณผู้ชายถึง 30,000 บาทเชียวเหรอคะ”
“ก็ไม่รู้สินะ คงเพราะยาดองของแม่ชั้นมั้ง เลยทำให้ฉันอารมณ์ดี มีเมตตา”
สมบูรณ์หยิบมือถือออกมาทำท่าจะโทร.ออก
“แกจะโทร.ไปไหน
“ไม่รู้ว่ากรมอุตุจะรู้รึยังว่าพายุจะเข้าค่ะ สมบูรณ์เป็นห่วงพี่น้องประชาชนที่เคารพรัก”
เนื้ออ่อนหมั่นไส้ “ทำไม กะอีแค่ฉันจะให้เงินผัวถึงกับพายุจะเข้าเลยหรือไง 3 หมื่นนี้ฉันจะหักออกจากค่าขนมของคุณรอน จนกว่าจะครบ”
“นี่ไงคะ ความพีคมันอยู่ตรงจุดนี้แหละค่ะให้วันละ 120 แล้วยังจะหักอิ๊ก ความเมตตาผัวไม่มีอยู่จริง”
เนื้ออ่อนเดินเข้าบ้านอย่างภูมิใจกับวิธีการของตัวเอง สมบูรณ์ตามไปเซ็งๆ

รอนอยู่ในรถแล้ว รีบกดส่งไลน์หาม่อน
“พี่รอนได้เงินมาแล้ว ม่อนอยู่โรงพยาบาลไหน”
มีไลน์จากม่อนตอบกลับมาว่า “มีคนจ่ายค่ารักษาให้แล้ว”
“เฮ้ย โดนปาดไปแล้ว”
ม่อนส่งไลน์กลับมา “แต่ว่า ต้องใช้เงินเตรียมตัวไปแคสงานประมาณ 3 หมื่น”
รอนตาเป็นประกาย ยิ้มมีความหวัง รีบออกรถไป

เคนย่องกลับมาที่บ้าน เข้ามาที่ห้องรับแขก เห็นว่าทางสะดวกจะรีบขึ้นห้อง
“ทำไมกลับบ้านเร็วจังครับท่านรองประธาน”
เคนหันไปเห็นณรงค์กับเพ็ญเข้ามา
“ก็ เก่งไงพ่อ งานเสร็จเร็ว ก็กลับบ้าน นี่มันยุค 4.0 แล้วนะพ่อ ทุกที่คือห้องทำงานได้”
ณรงค์ประชดส่ง “ชื่นใจ โรงงานฉันได้ผู้บริหารเก่งๆ อย่างแก ต้องเจริญยิ่งๆ ขึ้นไปแน่”
“แหมพ่อ มันก็ยังไม่พีคถึงขนาดที่พ่อต้องชมผมหรอกนะ ดูๆ กันไปก่อนดีกว่าน่า”
“ไอ้คุณเคนครับ กูประชดครับ” ณรงค์ขึ้นเสียง
เพ็ญเอ็ดเอา “คุณพี่ณรงค์คะ พูดไม่เพราะกับลูก เดี๋ยวลูกจำนะคะ”
เคนกอดประจบเพ็ญ “ช่ายแล้วครับน้าเพ็ญ ผมก็ว่าแล้วเชียวว่าไปติดความหยาบคายมาจากใคร”
“งั้นพูดเพราะๆ กันเนอะ... เคนครับ ทำไมเคนถึงไม่ไปงานมอบเงินให้ผู้ประสบภัย”
เคนจับน้ำเสียงห้วนโหด ผิดปกติของเพ็ญได้ จึงผละออกทันที
“ผมไปแล้วนะครับน้าเพ็ญ แต่ว่าไม่ทัน เห็นคนในงานเขาบอกว่ามีผู้ชายแก่ๆ มามอบแทนผม ตาแก่นั่น ก็คงจะตาลุงชินนั่นแหละครับ อยากจะได้หน้าอยู่แล้วนิ”
“เคน ลูกรักของพ่อ ตาแก่อยากได้หน้าคนนั้น พ่อเมิงเองครับ” ณรงค์จ้องหน้าเอาเรื่อง “วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นครับ ลูกเคนถึงไม่ไปงาน แถมเมื่อสักครู หนูเอมเพิ่งจะโทร.มาขอยกเลิก การเป็นที่ปรึกษาให้แก”
เคนตาเหลือก “หะ”
“แหม ลูกเคนครับมันก็ยังไม่พีคถึงขั้นต้องตกใจหรอกครับ มีกว่านั้นอีก หนูเอมเขาขอคืนงานทั้งหมดที่ทำอยู่ตอนนี้ เพราะเขาไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับแกฎ
“หา” คราวนี้เคนร้องเสียงหลงตกใจหนักกว่าเดิม “มีเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะครับพ่อ”
ณรงค์โมโหจะหันไปดุเคนอีก แต่เพ็ญส่งสายตาห้าม ณรงค์พยายามสงบสติอารมณ์พูดดีๆกับลูก
แต่แล้วเจียดก็เดินตามเคนเข้ามาพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง โดยไม่ทันมอง
“เสียดายนะครับคุณเคน เจียดเหยียบมิดแล้ว ก็ยังไปไม่ทันงานมอบเงินช่วยเหลือ แต่ก็ยังดีนะครับ ที่คุณเคนหนีรอดคุณพราวกับคุณชาช่ามาได้”
เคนส่งซิกให้เจียดหยุดพูดก่อน แต่ไม่ทันแล้วณรงค์
“อ๋อ นี่แกไปกับยายพราว ยายชาช่า”
ณรงค์กับเพ็ญหันไปมองหน้าเคน
“ไอ้เจียด สาบานมั้ยว่าแกไม่เห็นว่าพ่อกับน้าเพ็ญอยู่ตรงนี้”
เจียดหันไปมอง
“อ้าว คุณท่าน คุณเพ็ญ ต๊ายแล้วครับคุณเคน นี่เจียดไม่ควรพูดตรงนี้ใช่มั้ยครับเนี่”
“สาบานอีกครั้งได้มั้ยว่าแกสำนึกจริง”
ณรงค์กับเพ็ญมองเคนอย่างเอาเรื่อง เคนยังทำฟอร์ม ไม่สลดสักน้อย

ตอนบ่ายวันนั้น ณรงค์คุยโทรศัพท์กับชิน
“ขอบใจมากนะชิน ถ้าวันนี้นายไม่โทรบอกฉันก่อน มีหวังเราต้องผิดคำพูดกับท่านเลขาแน่ๆ”
“ครับท่านเจ้าสัว แล้วเรื่องที่คุณเคนจะขอตรวจงบประมาณ”
“มันจะตรวจะอะไรอีก งบบริจาคมันก็ผ่านการตรวจสอบมาจากนายแล้วทั้งนั้น”
ชินยิ้มพอใจที่เหมือนณรงค์ดูให้ความสำคัญกับตน แต่ณรงค์กลับบอกต่อว่า
“แต่เพื่อความสบายใจ ครั้งต่อไป ก็ส่งงบให้เจ้าเคนมันดูก่อน”
ชินชักสีหน้าไม่พอใจ
“ครับท่านเจ้าสัว”
รอจนณรงค์วางสายจากชิน เพ็ญที่ฟังอยู่ด้วยจึงถามขึ้น
“เป็นไงบ้างคะคุณพี่”
“ไปทำงานวันแรก ไอ้เคนมันก็เรียกตรวจงบประมาณเลย ดูมันสิ ทำยังกับมันจะรู้เรื่องอะไร”
“อย่าดูถูกตาเคนนะคะ เวลาแกจะจริงจังขึ้นมา แกก็ทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ”
ณรงค์คิดต่าง “โรงงานนั้นมันไม่ใช่แค่ธุรกิจนะคุณเพ็ญ แต่มันเป็นเหมือนครอบครัวของผมด้วย”
“ฉันเชื่อว่าวันนึงตาเคนจะเข้าใจค่ะ”
เพ็ญมองณรงค์เชิงให้กำลังใจ ณรงค์มองตอบด้วยสายตาหวานซึ้ง
“ไม่ใช่ละคะ คุณพี่ สายตาแบบนี้ ฉันไปดีกว่า”
เพ็ญรีบเผ่นออกไป ณรงค์มองตามตาหวานเชื่อม

เคนเข้าออฟฟิศโรงงานนมแต่เช้า พยายามโทร.หาเอม แต่พบว่าเอมปิดเครื่อง
“ปิดเครื่อง ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปิดเครื่องใส่ผมนะคุณเอม”
กอล์ฟเดินเข้ามาในห้อง ยืนดูอาการของเคนเงียบๆ
อยู่ๆ เคนก็หัวเราะหึๆ อาการรั่วๆ “อ๋อ คุณคงอยากจะให้ผมร้อนรนใช่มั้ย ผมไม่มีทางตกหลุมคุณหรอก”
สุดท้ายเคนก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมือถือมาโทร.หาเอมอีก แต่เอมก็ยังปิดเครื่อง
“ผ่านไปตั้ง 30 วินาที่แล้ว ยังไม่เปิดเครื่องอีก ไม่เคน ไม่หัวร้อน คุณเอมไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”
“มึงนี่เป็นมากนะนิ หลงรักคุณเอมซะเองสิมึง” กอล์ฟเยาะ
“มึงอย่ามาพูดมาก แล้วมึงกับคุณมิ้นล่ะ”
“ไม่ต้องมาห่วงกู แล้วก็ไม่ต้องช่วยอะไรกูด้วย เดี๋ยวกูหาทางเคลียร์เอง”
กอล์ฟวางแฟ้มตรงหน้าเคน
“เรื่องคนที่มึงให้กูสืบ พอดีลูกน้องกูได้ข้อมูลมาแล้ว ก็เลยเอามาให้มึงเลย มีประวัติช่อโกงอย่างที่มึงคิดจริงๆ”
“มันอาจจะหลอกให้พ่อกูไว้ใจได้ แต่ไม่ใช่กับกู”
เคนสงสัยว่าจะมีการช่อโกงเงินบริจาค เลยให้กอล์ฟช่วยสืบและรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ แต่ยังไม่บอกใคร

เจียดเดินเข้ามาในห้องในจังหวะนี้
“คุณเคนครับ คุณโรจน์มาพบครับ”
โรจน์เข้านั่งอยู่ตรงหน้าเคน พร้อมกับเอกสารงบประมาณโครงการกุศลต่างๆ ของโรงงาน
“เรื่องงบประมาณที่คุณเคนให้ผมเอามาให้ดู”
โรจน์มองหน้ากอล์ฟ เคนแนะนำว่า
“นี่เพื่อนสนิทผม ไว้ใจได้”
โรจน์เอาแฟ้มวางตรงหน้า เคนนั่งดูเอกสารงบประมาณอยู่กับโรจน์
“มันมีงบที่ไม่ตรงอยู่หลายจุดนะคุณโรจน์ คุณรู้ใช่มั้ย”
โรจน์เงียบไม่ตอบ เป็นการบอกว่ารู้ดี
เจียดเข้ามาดูด้วย “นี่คุณเคนกำลังคิดว่า ลุงชินแกจะโกงเหรอครับ”
เคนทำคุยโตน้ำเสียงทรงภูมิมาก “ไอ้เจียด แกไม่รู้อะไร คนที่ตรากตรำทำงานมาเป็นสิบๆ ปี มันก็ต้องอยากขึ้นเป็นใหญ่กันทั้งนั้น”
“แต่เจียดไม่เห็นเคยคิดอยากจะขึ้นมาแทนคุณท่าน หรือ คุณเคนเลยนะครับ”
“มึงก็ลองดูสิ”
“ไม่ดีกว่าครับ เจียดภูมิใจในความดักดานและต้อยต่ำของเจียดครับ”
“ผมถึงอยากให้คุณเคนได้เห็น ผมก็ทำได้เท่านี้แหละครับ” โรจน์บอก
“นี่แกยังโชคดีนะเคน ที่มีคนที่รักบริษัทอย่างจริงใจคอยช่วยงาน”
กอล์ฟกับเคนสบตากัน
“นั่นสิ ขอบคุณมากคุณโรจน์”
“ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”
รอจนโรจน์ออกไปพ้นห้อง เจียดจึงเอ่ยขึ้น
“งานหลวงก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว งานราษฏร์ล่ะครับ คุณเคนติดต่อคุณเอมได้หรือยังครับ”
“ยัง”
เจียดตบเข่าฉาด “บ๊ะ บทจะโง่ขึ้นมานี่หมดหล่อเลยนะครับคุณเคน”
“ไอ้เจียด”
“ขอโทษครับ คนเรามันก็ตกหลุมอากาศกันได๊ ติดต่อคุณเอมไม่ได้ ก็โทร.หาคุณรอนสิครับ”
เคนหูผึ่งตาวาวเมื่อนึกถึงรอน

ม่อนเปิดประตูเดินนำเข้ามาในห้องพัก เป็นห้องในคอนโดเล็กๆ ไม่หรูมาก รอนเดินตามเข้ามาพร้อมกับถุงช็อปปิ้งที่ไปซื้อกับม่อนมา มือถือรอนดัง ม่อนหันมามอง
“ไม่เป็นไรจ้า ไม่รับ นาทีนี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่าน้องม่อนอีกแล้ว”
“แหมปากหวานจริงจังเลยนะคะ ห้องม่อนเล็ก พี่รอนจะอึดอัดรึเปล่า”
“ไม่เลยจ้า พี่รอนชอบอะไรที่มันเล็กๆ แน่นๆ”
“ว่าแล้วเชียว” ม่อนเข้าไปนั่งข้างๆ รอนแล้วกราบที่อก “ม่อนขอบคุณนะคะที่ซื้อของให้ม่อนเยอะแยะเลย เวลาไปแคสงานม่อนใส่แต่ของปลอม ของก๊อป พอแคสๆ อยู่ก็นึกขึ้นมาว่า เอ๊อ เราใช้ของก๊อปอยู่ มันตกใจอ่ะค่ะ จำบทไม่ได้ทุกทีเลยค่ะ”
“น่าสงสาร มาปลอบ ปลอบ ปลอบ” รอนสวมกอดม่อน
“แล้ว เรื่องโฆษณาครีมอาบน้ำของพี่รอนล่ะคะ”
“คือ... คือ พี่รอนจ้างบริษัทที่เมืองนอกทำโฆษณาน่ะจ้า ตอนนี้ก็รอคอนเซ็ปต์อยู่ แบบ ฝรั่ง เขาทำงานละเอียดหลายขั้นตอน”
“แบบนี้ถ้าม่อนได้เล่นโฆษณานี้ ม่อนก็ดังเลยสิคะ”
“ก็ดังสิคะ อย่างม่อนไม่ใช่ดังธรรมดา” รอนลอบมองหน้าอกม่อน “ดัง ตูม ตูม ตูม เลยจ้า”
ม่อนรู้ว่ารอนชักจะเลื้อยแล้ว
“พี่รอนคะ พอออกจากโรงพยาบาล ก็ไปตะเวนซื้อของ ม่อนเพลียจังค่ะ ม่อนอยากพักผ่อน”
“ก็พักสิจ๊ะ พี่พักอยู่แถวนี้ เป็นเพื่อน พี่ไม่ดื้อหรอก”
“ม่อนอยู่กับพี่ชาย เดี๋ยวพี่ชายม่อนกลับมาเห็น ม่อนโดนดุแย่เลย”
“ก็แนะนำให้พี่รอนรู้จักพี่ชายก็ได้นี่นา”
“แนะนำอยู่แล้วล่ะค่ะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ พี่รอนกลับไปก่อนน๊า น๊า” ม่อนจุ๊บแก้มรอนทีนึง “จุ๊บแล้ว อย่าดื้อสิคร้า”
“งอลละ เค้ากลับก็ด้ะ”
รอนเดินตัวงอออกไป ม่อนมองตามอย่างสมเพช

รอนออกมาจากห้องม่อน จึงเอามือถือออกมาดู
“คุณเคน โทร.มาตั้งหลายมิสคอล มีเรื่องอะไร หรือว่าจะรู้ว่าเราแอบมากับน้องม่อน”
รอนร้อนตัวหน้าเสีย
“งั้นน้องรอนไม่โทร.กลับพี่เคนหรอก”
รอนเก็บมือถือแล้วเดินออกไปเลย

เอมิกาถึงบ้านสวนแล้ว โทร.คุยกับคุณเนื้ออ่อน
“เอมมาถึงบ้านสวนแล้วนะคะแม่”
“แล้วจะอยู่ยังไงล่ะลูก ให้แม่ตามไปมั้ย”
“ไม่เป็นไรค่ะ ยายมิ้นมาด้วยค่ะ”
มิ้นเดินถือถุงอาหารที่ซื้อเข้ามา ชูให้ดูว่าอาหารพร้อม เอมพยักหน้ารับ
“เอมอยากหาที่เงียบๆ คิดงานใหม่หนะค่ะ คุณแม่ไม่ต้องบอกใครนะคะ ว่าเอมอยู่ที่ไหนคุณพ่อด้วย”
“ทำไมล่ะลูก นี่ลูกไปหาที่ทำงานหรือหนีใครกันแน่”
“มาทำงานสิคะ แล้วเอมก็มีธุระที่ต้องทำที่นี่ด้วย แค่นี้ก่อนนะคะแม่”
เอมวางสายไป
เนื้ออ่อนวางสายหน้าตาไม่เสบย เป็นห่วงลูก
“คนเรานะคะ ถ้าอยู่ๆ ก็หนีไปพักที่อื่น ไม่หนีร้อน ก็หนีรัก” สมบูรณ์วางมาดกูรู
“แกเคยมีกะเขาด้วยเหรอ ความรักน่ะ”
“อ๊ะๆๆๆ คุณผู้หญิงไม่รู้หรอกค่ะว่าสมบูรณ์ผ่านอะไรมาบ้าง”
สมบูรณ์ลุกออกไป พร้อมๆ กับเสียงมือถือดังขึ้น สมบูรณ์เดินคุยออกไป
“Hi Honey…”
เนื้ออ่อนมองตามอึ้งๆ ไม่อยากเชื่อ

เอมกับมิ้นพายเรือเล่นในสระ บรรยากาศยามเย็น เหงาๆ เอมเอามือถือมาถ่ายรูปบรรยากาศ แล้วมองมือถือหน้าเศร้าเหมือนรอใครโทร.มา จนหันมาเห็นมิ้นจ้องจับผิดอยู่
“อะไร๊ คุ๊ณณณ”
“เธอรอให้นายเคนโทร.มา เพราะลองปิดโทรศัพท์แล้ว ตัวเองก็กระวนกระวาย เธอกำลังจะใจอ่อนกับนายเคน”
“บ้า ฉันไม่ได้กระวนกระวายเหอะ”
จู่ๆ มีเสียงเคนดังขึ้น “ใจร้าย”
เอมสะดุ้งตกใจ เมื่อหันมาเห็นเคนนั่งอยู่แทนที่มิ้น
“คิดเหรอว่าจะหนีผมพ้น”
เอมขยี้ตา สลัดความคิดให้เคนออกไปจากหัว
“ไม่ๆ นายนั่นทั้งเจ้าชู้ กะล่อน ตอแหล โกหก ไม่รักษาสัญญาแล้วก็เห็นว่าฉันมันน่าโง่”
“เอมๆ เธอเป็นอะไร”
เอมมองชัดๆ เห็นว่ามิ้นนั่งอยู่ที่เดิม มิ้นชี้หน้าจ้องจับผิด
“เธอมโน แน่ๆ มโนถึงนายเคนเหรอ หลอนแล้วเอม”
“เปล่าซะหน่อย”
ตัวเล็ก เพื่อนสมัยอยู่บ้านสวน เดินเข้ามาเห็นเอมก็ร้องทักอย่างตื่นเต้นดีใจ
“เอม เอมจริงๆ ด้วย”
“ตัวเล็ก”
เอมดีใจมากที่ได้เจอเพื่อนเก่า ตัวเล็กเพื่อนของเอม มีชื่อจริงว่า ชะเอม

มิ้นนั่งดูรายการที่เอมจดให้ เป็นผ้าลูกไม้สำหรับตัดชุดแต่งงานและของชำร่วย
“สบายมาก เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจัดการให้”
“ขอบใจจ้า ตัวเล็กต้องดีใจมากแน่ๆ เลย”
“ดีจังที่เธอได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเด็กๆ ฉันนะ ตอนเด็กๆ มีแต่เพื่อนผู้ชาย ตอนนี้จะไปสนิทสนมกับพวกมันมากก็ไม่ได้”
“ทำไมล่ะ”
“มันสุ่มเสี่ยงต่อการโดนตบ เมียดุ หึงโหด ทุ๊กกกกกคน ทั้งที่ตอนนี้นะ พวกมันทั้งอ้วน ลงพุง หัวล้าน กันหมดแล้ว แม่เมียก็ยังหวงมว๊าก”
“ที่ผู้หญิงหึง ผู้หญิงโกรธ ก็เพราะรักนั่นแหละ”
“เหมือนที่เธอโกรธนายเคนอยู่ตอนนี้รึเปล่า”
“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมเรื่องของนายนั่น ถึงมีผลกับความรู้สึกของฉัน”
“นี่แหละน๊า เขาว่าผงเขาตาตัวเองมันเขี่ยเองไม่ได้ ถ้าเป็นฉันพูดแบบนี้ เธอก็บอกว่าฉันรักคุณกอล์ฟเข้าแล้ว แล้วเธอล่ะนี่เราจะต้องหลงรักผู้ชายเจ้าชู้จริงๆ เหรอเอม”
“มิ้น เธออย่าเพิ่งหมดหวัง ฉันเชื่อว่ายังไง คุณกอล์ฟก็ไม่ได้เจ้าชู้เหมือนพวกเพื่อนๆ”
มิ้นนึกถึงกอล์ฟแล้วหน้าเศร้าลง
“วันนี้ฉันน่าจะตบกะโหลกนายเคนให้ยุบไปเลย โทษฐานทำให้คุณกอล์ฟแปดเปื้อน”
“เอม ฉันว่า ถ้าเธอแต่งงานมีสามี เธอต้องโหดเหมือนพวกเมียๆ ของเพื่อนฉันแน่ๆ”
“หรอ แล้วเธอไม่โหดหรือไงค๊าคุ๊ณณ”
“ไปนอนแล้วนะ พรุ่งนี้ฉันมีแคสต์งานแต่เช้า”
มิ้นเดินเข้าห้องนอนไป เอมนั่งอยู่คนเดียว มองโทรศัพท์เหมือนรอให้เคนโทร.มาง้อ

ฝ่ายเคนนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียง เหมือนผู้ชายอ่อนแอ กระวนกระวายเรื่องความรัก
“คุณอยู่ไหนอ่ะ ผมคิดถึง”
พอหลุดปากรำพึงออกไป เคนก็ปิดปาก ลุกขึ้นนั่งจูนสมองตัวเอง
“เคนๆ แกใจเย็น แกไม่หลงรักเหยื่อตัวเอง แกไม่ใช่สายแบ๊วแอบเหงา แล้วแกก็ไม่ได้ติดคุณเอม”
ประตูห้องเคนแง้มออก เห็นเจียดโผล่หัวเข้ามา ตามด้วยเพ็ญ และ ณรงค์
“นี่ถ้าไม่รู้ว่ากำลังคิดถึงคุณเอม เจียดต้องเข้าใจว่าคุณเคนเลี้ยงลูกเทพแน่ๆ ครับ พลิกไปพลิกมา พูดคนเดียวมาเป็นชั่วโมงแล้ว”
“ดีใจจัง ตาเคนรักหนูเอมแน่ๆ” เพ็ญชอบใจใหญ่
“แต่หนูเอมจะรักมันลงรึเปล่า” ณรงค์เป็นกังวล
“คุณพี่”
มือถือดังขึ้น เคนกระเด้งขึ้นมารับสายคิดว่าเป็นเอม พอรู้ว่าเป็นแดนโทร.มา ก็ด่าใส่เลย
“มึงจะโทร.มาทำไม กูจะพักผ่อน วันนี้ก็ไม่เที่ยวไม่มีอารมณ์ จะใช้เมมเบอร์กู มึงก็ใช้ทุกทีมะ อย่ามาทำมีมารยาท กูไม่อิน”
เคนวางสายใส่แดนอย่างอารมณ์เสีย ณรงค์ เพ็ญ เจียด หัวเราะชอบใจ
“งดเที่ยวด้วยจ้า... พี่รินขา งานนี้ตาเคนได้เมียแน่ค่ะ”
“แต่เรื่องงานยังไม่เป็นโล้เป็นพายเลย”
“คุณพี่ก็ช่วยแนะนำลูกสิคะ”
“อย่างมันเร๊อะ จะฟังผม”
“ฉันคิดว่าตาเคนรู้ดีค่ะ ว่าเรื่องงาน พ่อของแกเก่งที่สุด ยังไงแกก็ต้องฟังคุณพี่ เชื่อฉันเถอะค่ะ”
เคนรู้สึกเหมือนมีคนแอบฟังอยู่ที่ประตูพอหันขวับไปดู พบว่า ณรงค์ เพ็ญ และ เจียด หายตัวไปแล้ว
เคนเอานิ้วเขี่ยโทรศัพท์ไปมา ไม่กล้าโทร.หาเอม ทำหน้างอนใส่มือถือ
“คุณอะ...โป้งแล้ว” เคนนอนจ้องโทรศัพท์อยู่อย่างนั้น
ฝั่งเอมก็เอาแต่จ้องโทรศัพท์ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายโทร.หา

คืนนั้น กอล์ฟเดินกลับมาที่ห้องเซ็งๆ
“พี่กอล์ฟ”
กอล์ฟได้ยินเสียงเรียกแบ๊วๆ ของปิ้งก็ยิ่งเซ็ง เพราะเป็นต้นเหตุให้มิ้นเข้าใจตนผิด
“มีอะไร”
“พี่กอล์ฟเคยไปแคสต์งานโฆษณาใช่ปะ”
“ไม่เคยแคสต์ แต่อยู่ๆ เขาก็เรียกให้ไปถ่าย”
“เลิศอะ พี่กอล์ฟแนะนำปิ้งบ้างได้ปะ พรุ่งนี้ปิ้งจะไปแคสงาน”
“พี่แนะนำไม่เป็นหรอก”
“นะพี่กอล์ฟนะ เพื่อนปิ้งมันเอาใบสมัครของเปปเปอร์มิ้นโมเดลลิ่งและอีเว้นท์มาให้ ปิ้งอยากลองอ่ะ”
กอล์ฟได้ยินชื่อโมเดลลิ่งเป็นโมของมิ้นก็ยอมรับปาก
“ก็ได้ เดี๋ยวพี่พาไปเอง แต่ชวนไอ้เจ๋งไปด้วยนะ”
“ได้ๆ พี่กอล์ฟ ให้ชวนใครก็ได้ พ่อแม่ ป้า ย่า ยาย ด้วยมั้ย ปิ้งได้หมดเลยพี่”
ปิ้งดีใจจนกอล์ฟอ่อนใจ

เคนยังนอนกระสับกระส่ายอยู่อย่างนั้น จนณรงค์เข้ามาในห้อง
“มีอะไรพ่อ” เคนมองณรงค์อย่างระแวง “จะมาซ้ำเติมอะไรอีก”
“ก็แค่นึกได้ว่า ตั้งแต่แกไปทำงานที่โรงงาน ฉันไม่เคยถามเลยว่า ทำงานเป็นยังไงบ้าง”
“ใช่ พ่อมัวแต่ประชด”
“เคนลูกรัก ที่เมิงทำอยู่นี่อะไรครับ ก็ประชดอยู่มะ”
“คนอื่นก็ไม่เท่าไหร่หรอกพ่อ แต่ตาลุงชิน คนโปรดของพ่อน่ะสิ ท่าทางจะบริหารจัดการยาก”
“แกรู้มั้ย ตลอดชีวิตการทำงานของฉัน ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองกำลังบริหารจัดการใครเลย แต่ฉันจะส่งเสริมคนดี ให้คนดีได้เป็นผู้นำ”
“พ่อกำลังจะบอกว่าตาลุงชินเป็นคนดีเหรอ โดนหลอกแล้วพ่อ พ่อน่าจะได้เห็นนะ แกวางอำนาจจนคับโรงงาน น่าหมั่นไส้”
“ฉันเดาว่าแก ก็น่าจะวางอำนาจเหมือนกัน และก็น่าจะจัดเต็มจนน่าหมั่นไส้เหมือนกัน”
เคนเถียงไม่ออก
“ฉันก็จะบอกแกแค่นี้แหละ บริหารแบบไม่บริหาร แต่ส่งเสริมให้คนดีได้เป็นผู้นำ มันจะปรัชญาหน่อยๆ นะ ฉลาดไม่ใช่เหรอแกน่ะ ไปคิดหาทางเอาก็แล้วกัน”
ณรงค์ออกไปเลย
“บริหารแบบไม่บริหาร คือ เท่อ่ะพ่อ แต่งง เข้าใจมั้ย งง ยิ่งงงๆ กับยายคุณเอมอยู่นะ”
เคนนอนแผ่หลาลงกับเตียงคิดทั้งเรื่องเอมและเรื่องที่ณรงค์พูด

เช้าวันใหม่ เคนแต่งตัวเตรียมไปทำงาน เดินหน้าซึมมาสมทบที่โต๊ะอาหาร มีณรงค์ กับ เพ็ญนั่งกินอาหารเช้าอยู่ มีเจียดคอยดูแล
แต่พอณรงค์ เพ็ญ และ เจียด หันมา เคนก็ทำเป็นลั้นลา
“มอนิ่งครับทุกคนนนนนนนน”
เคนเข้าไปหอมแก้มเพ็ญ หอมแก้มณรงค์แกล้งทำเป็นสดชื่น เจียดยื่นแก้มรอให้เคนหอมแก้ม
“ทะลึ่ง”
เคนหันมายิ้มให้ณรงค์กับเพ็ญ
“เล่นไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่”
เพ็ญดุ “คุณพี่คะ”
เคนเห็นณรงค์แต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอกก็แปลกใจ
“พ่อจะไปไหน”
ณรงค์ตอบนิ่งๆ “มอบเงินช่วยเหลือศูนย์พัฒนาเด็กอ่อน”
“อ้าว งานนี้ผมต้องไปนะพ่อ อะไรเนี่ยพ่อ นี่พ่อด่วนตัดสินว่าผมทำงานไม่ได้เร็วไปรึเปล่า น้าเพ็ญครับ เคลียเลยนะครับ”
ณรงค์ทำหูทวนลมไม่ฟังเคน พอกินอาหารเช้าเสร็จก็ลุกจากโต๊ะ
“ไอ้เจียดเอารถออก” ณรงค์เดินนำออกไป
“ครับคุณท่าน”
“พ่อ กลับมาคุยกันก่อนพ่อ”
“วันนี้แกจะไปตามง้อใคร ก็ไป ฉันยกให้วันนึง หรือถ้าต้องการมากกว่า 1 วันก็บอกมา แต่ทำให้สำเร็จก็แล้วกัน”
ณรงค์เดินออกไปหน้านิ่งๆ พอพ้นจากโต๊ะอาหารก็คลี่ยิ้มพอใจออกมาเต็มหน้า
เคนอึ้งปนงง หันมามองเพ็ญ
“พ่อเขาให้ไปทำอะไรก็ไปสิ”
เคนอึ้งที่ณรงค์เห็นใจ และเข้าใจตน
“พ่อ น่ารักอะ”
เคนยิ้มแก้มแตกจนแทบจะหุบไม่ลง

ที่ห้องรับแขกบ้านเอมิกา จากสีหน้ายิ้มแทบหุบไม่ลงของเคน กลายเป็นยิ้มห่อเหี่ยวสิ้นหวัง
“ยายเอมไม่อยู่หรอกค่ะ ไปพักตากอากาศกับเพื่อนไม่ต้องถามนะจ๊ะว่าที่ไหน กลับเมื่อไหร่ เพราะน้า..ต้อง..ไม่รู้”
เคนเอากล่องน้ำหอมให้เนื้ออ่อน
“คุณน้าเนื้ออ่อนครับ น้ำหอมกลิ่นนี้ หอมหวาน สดชื่นมากได้กลิ่นแล้วนึกถึงคุณน้า เลยไปหาซื้อมาฝาก”
“ถ้าผู้ให้เต็มใจ ผู้รับก็ไม่ควรขัด”
เนื้ออ่อนรับกล่องน้ำหอมมา เคนยิ้มแป้น คิดว่าเนื้ออ่อนจะใจอ่อนยอมบอก
“แต่..ยังไงเลือดก็ต้องข้นกว่าน้ำ เก็ตเนอะ”
เคนหันหน้าไปหารอนเชิงขอความช่วยเหลือ
“คุณรอนก็ไม่รู้หรอกจ้า อย่าเสียเวลาเลย คุณรอนคะ ไหนบอกมีธุระ ก็รีบไปสิคะ”
“ใช่ ต้องรีบไปทันทีเลยเนี่ย”
รอนออกไปเลย เคนจะเรียกแต่ไม่ทัน
“ผู้ชายก็แบบนี้แหละนะ ตอนที่มีอยู่ก็ไม่เห็นค่า พอเขาไม่อยู่มาพลิกฟ้าล่าแผ่นดินหา ดูหนังมากไปรึเปล่า ถึงคิดว่าจะได้เจอง่ายๆ ผู้หญิงสตรอง เขาจะต้องเล่นตัวหน่อยๆ ไม่รู้เหรอจ๊ะ”
“งั้นผม ขอตัวก่อนนะครับ”
เคนเดินหน้าเศร้าออกไป
“คุณผู้หญิงรู้เหรอคะว่าเขาทะเลาะกันเรื่องอะไร” สมบูรณ์ถามขึ้น
เคนไปหยุดที่หน้าบ้าน พยายามคิดว่าเอมน่าจะไปอยู่ที่ไหน
“ไม่รู้หรอก นี่คือ การด่ากว้างๆ แต่ทำให้เห็นคุณค่าของลูกฉัน”
“คนดีๆ คิดไม่ได้นะคะเนี่ย” เนื้ออ่อนขึงตาจ้อง สมบูรณ์รีบเปลี่ยนคำ “ต้องคนฉลาดๆ เท่านั้นถึงจะคิดได้ค่ะ”
เคนถอนหายใจ ที่อยู่ๆ เอมก็หายไปจากชีวิตเขา
ทางด้านเอมอยู่ที่บ้านสวน กำลังเย็บชุดแต่งงานบนหุ่นอย่างแข็งขันขริงจังมาก

มิ้นเดินถือถุงใส่ของขนาดใหญ่เข้าออฟฟิศโมเดลลิ่งไป โดยไม่รู้ว่า แดน ป้อง ย่องตามมา แล้วโทร.หาเคน
“ไอ้เคน กูสองคนไปดักคุณมิ้นที่คอนโด เขากลับมาตอนเช้า กูว่า เขาต้องมาจากที่ที่คุณเอมอยู่ว่ะ”
มิ้นวางถุงข้าวของบนโต๊ะ พบว่าในถุงเป็นของชำร่วยงานแต่ง และผ้าลูกไม้ลายวิจิตรสำหรับตกแต่งชุดแต่งงาน
“แล้วพวกกูก็เห็นคุณมิ้นแวะไปร้านของชำร่วยงานแต่ง ก่อนมาทำงานด้วยว่ะ”
ระหว่างนี้กอล์ฟเดินเข้ามาพร้อมกับปิ้งและเจ๋ง ป้องชี้ให้ดู แดนตาโตปิ๊งไอเดีย คุยสายเคนต่อ
“ไอ้เคน กูรู้แล้วว่างานนี้ใครจะช่วยมึงได้”

ภายในห้องแคสติ้ง มิ้นนั่งอยู่หน้ามอนิเตอร์ที่ต่อภาพมาจากกล้อง กอล์ฟเดินเข้ามากับปิ้ง มิ้นอึ้งที่เห็นกอล์ฟมากับปิ้ง มิ้นเรียกผู้ช่วยเข้ามาหา
“เรียกเข้ามาแคสตามคิวนะ ใครขอแทรกขอแซงอ้างเส้นสาย ตัดไปเลย”
มิ้นจงใจพูดกระแทกกอล์ฟ แต่กอล์ฟนั่งนิ่งๆ
“น้องปิ้งครับ”
ปิ้งกระเด้งตัวขึ้นมาจากที่นั่ง ท่าทางตื่นเต้นจนน่าหมั่นไส้
“ตื่นเต้นอ่ะพี่กอล์ฟ”
มิ้นได้ยินเสียงแบ๊วๆ ของปิ้งก็ยิ่งไม่พอใจ
“ใจเย็น” กอล์ฟปลอบ
ปิ้งอยู่หน้ากล้องแล้ว
“วันนี้มีความสามารถพิเศษอะไรมาโชว์ครับ”
“ต้องมีด้วยเหรอคะ” ปิ้งย้อนถามแบ๊วๆ
มิ้นทนไม่ไหว “คิดว่าควรจะมีมั้ยคะ หรือว่าคิดไม่ได้ เอาสมองมามั้ยคะน้อง”
ทั้งห้องอึ้งที่มิ้นพูดแรงมาก แต่ปิ๊งหาได้เข้าใจไม่ว่าเขาด่า
“นึกออกแล้วอ่ะคร้า ความสามารถพิเศษ อวดหลัวผ่านโซเชียลค่ะ”
ทุกคนอึ้งไปทั้งแถบ ปิ้งวิ่งตรงไปหากอล์ฟ มิ้นอึ้งคิดว่าปิ้งจะไปดึงกอล์ฟมาที่หน้ากล้อง แต่ปิ้งวิ่งเลยไปหาเจ๋งที่เพิ่งเดินเข้ามา แล้วลากไปที่กล้อง
“นี่พี่เจ๋ง หลัวหนูค่ะ เวลาอวดหลัว หนูก็จะถ่ายรูปเซลฟี่ด้วยกันอ่ะค่ะ”
ปิ้งเอามือถืออกมาสาธิตให้ดู มิ้นอึ้งเมื่อรู้ว่าปิ้งไม่ใช่เด็กของกอล์ฟ หันไปมองกอล์ฟ เขายิ้มให้อย่างเข้าใจ มิ้นทั้งเขิน อาย ดีใจ โล่งใจ หลายอารมณ์ผสมปนเปจนทำหน้าไม่ถูก
“เอาละ พอแล้วค่ะ คนต่อไปเลย”
“คนต่อไป น้องดีม่อนครับ” ผู้ช่วยขานชื่อ
ม่อนเดินเข้าประตูมาด้วยชุดรัดรูปเกาะอกที่ดูแพง นมแทบจะกระฉอกออกมาจากชุด
ผู้ชายทุกคนในห้อง ยกเว้นกอล์ฟ อ้าปากค้าง

กอล์ฟเดินออกมาจากห้องแคสติ้ง สักพักมิ้นจึงตามออกมา เหลียวมองหากอล์ฟแต่ไม่เจอ พอหันกลับมา ปรากฏว่ากอล์ฟมายืนอยู่ข้างหลัง
“คืนนั้น ไอ้เคนมันแกล้งเอาร้องเท้าน้องปิ้งไปไว้หน้าห้องผมให้คุณมิ้นเข้าใจผิด” มิ้นอ้าปากจะพูด แต่กอล์ฟชิงพูดต่อ “เมื่อวานไอ้เคนมันหลอกผมว่าคุณเจตน์จะจีบคุณ ผมก็เลยตามไป เพราะว่า ผม หวง จริงๆ คือ ผมหึงด้วย”
“มิ้นยังไม่ได้ถามเลย”
“คุณมิ้นชอบเดินหนีผม ผมต้องรีบบอกครับ อีกอย่าง มันเป็นสิทธิ์ที่คุณมิ้นควรรู้”
“สิทธิ์อะไรคะ”
“สิทธิ์อะไรก็ได้ครับ ที่คุณมิ้นจะไม่หนีผมไปอีก”
“บ้า” มิ้นเดินเข้าห้องแคสติ้ง แล้วหยุดหันกลับมาบอก “นี่ไม่ได้เดินหนีนะ จะไปทำงาน”
“ครับ”
มิ้นกับกอล์ฟยิ้มให้กันต่างฝ่ายต่างเขิน มิ้นเข้าห้องไปแล้ว กอล์ฟยิ้มเยิ้มสุขใจ พอหันตัวจะเดินออกไป ก็เจอเคน แดน ป้อง ยืนจ้องอยู่
“พวกมึงมาทำไม”
เคนเดินเข้ามาหากอล์ฟอย่างคุกคาม กอล์ฟไม่ไว้ใจถอยหนี
จู่ๆ เคนทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้ากอล์ฟเล่นเอากอล์ฟอึ้งคาดไม่ถึง

ในเวลาต่อมา มิ้นเดินถือของที่เอมฝากซื้อออกมาจากออฟฟิศ มีม่อนเดินตามมิ้นมาจนทัน
“พี่มิ้นคะ ขอบคุณนะคะที่เลือกม่อน”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ ก็น้องเก่งจริงๆ จะกลับแล้วเหรอคะ ติดรถพี่ไปลงหน้าปากซอยมั้ย”
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณพ่อมารับ” เสียงข้อความไลน์ดัง มิ้นกดอ่าน “คุณพ่อมาแล้วค่ะ จอดหน้าบริษัท ม่อนไปก่อนนะคะ”
ม่อนเดินออกไปที่หน้าบริษัท
กอล์ฟยืนรอมิ้นอยู่ เห็นม่อนเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ริมถนนไหลออกไป แต่ถึงกระนั้นกอล์ฟก็รู้สึกว่าทั้งรถทั้งคนขับคุ้นตามาก
“คุณน้ารอน”
มิ้นเดินมาหากอล์ฟ เห็นท่าทีก็แปลกใจ
“มีอะไรเหรอคะคุณกอล์ฟ”
กอล์ฟยังไม่กล้าบอกมิ้น “ไม่มีอะไรครับผมขอติดรถออกไปปากซอยได้มั้ยครับ ปิ้งกับเจ๋งมันแว๊นหนีผมไปแล้ว”
“ไม่ได้ค่ะ” กอล์ฟหน้าเสียมิ้นพูดต่อว่า “จะไปไหน เดี๋ยวมิ้นไปส่งให้”
กอล์ฟยิ้มได้ “เล่นซะผมตกใจเลยนะครับ มาครับผมช่วยถือของ”
“ไม่ต้องค่ะมิ้นถือได้”
มิ้นดึงถุงหนี แต่กอล์ฟก็ทันเห็นแอบหยิบมาได้ชิ้นหนึ่ง และพบว่าในถุงมีของชำร่วยและผ้าลูกไม้ชุดแต่งงาน

ไม่นานต่อมา มิ้นขับเข้ามาจอดรถที่หน้าบ้านสวนของเอมิกา ถือข้าวของลงจากรถเข้าบ้านไป เดินๆ อยู่มิ้นชะงักรู้สึกเหมือนมีคนตามมา แต่พอหันไปดูก็ไม่เห็นใคร
“กูขอติดรถคุณมิ้นไปแล้วขอลงก่อน จากนั้นกูก็ตามคุณมิ้นไปแล้วกูก็เห็น...”
เอมยืนเย็บผ้าลูกไม้ที่ให้มิ้นซื้อมาเข้ากับชุดในหุ่น เห็นชัดแจ้งว่าเป็นชุดเจ้าสาวแสนสวย
“เอมเธอนี่ซูเปอร์วูเม่นมากๆ อะ คืนเดียวได้ขนาดนี้เลยเหรอ ถ้าเจ้าบ่าวเห็นเจ้าสาวสวยขนาดนี้นะ ต้องปลื้มแน่ๆ”
“ขอบใจจ้า”
เอมถอดชุดแต่งงานออกจากหุ่นมาทาบตัวเอง กอล์ฟถ่ายรูปไว้

กอล์ฟเปิดรูปเอมในมือถือที่เขาแอบถ่ายให้เคนดู เป็นรูปตอนเอมเอาชุดเจ้าสาวทาบกับตัว
แดนร้อง “เชรด”
“มื้อนี้อ้ายเคนสิถืกถิ่มเด๋นี่” ป้องผสมโรง
“บ้ามึง แต่งงง แต่งงานอะไร พ่อแม่เขายังไม่รู้เลย” เคนพยายามปฏิเสธ
“แต่คุณเอมเป็นผู้หญิงสตรอง ผู้หญิงสตรอง เขาจะทำอะไรเขาก็ทำ” แดนบอก
เคนหันไปหากอล์ฟ “มึงคิดว่าไงไอ้กอล์ฟ”
“กูเห็นด้วยกับไอ้แดน ยิ่งเจอผู้ชายตอแหล หลอกลวง ปลิ้นปล้อน...”
เคนสุดจะทนฟังไหว “มึงๆ ค่อยๆ อย่าแรง”
“ก็ถ้าเขาเบื่อคนแย่ๆ อย่างมึง พอไปเจอคนดีๆ เขาก็อาจจะอยากแต่งงานทันที มึงดูนี่”
กอล์ฟเอาของชำร่วยออกมาวางบนโต๊ะ เห็นเขียนชื่อบ่าวสาวว่า “ชะเอม - รัฐภูมิ” เคนอึ้ง
แดนร้อง “เชรด”
ป้องปลอบเคนเป็นภาษาอีสาน “เจ็บคักบ่อ้าย”
“กูว่ามึงไปดูให้เห็นกับตาดีกว่า” กอล์ฟว่า
เคนคิดหนักว่าเอมจะแต่งงานจริงหรือ
“กติกาของเกมนี้ กูต้องเป็นฝ่ายเทคุณเอม เมื่อคุณเอมคิดจะเทกูแบบนี้ กูก็จะไม่ไว้หน้า กูจะบุกไปที่งานแต่ง”
แดน ป้อง และกอล์ฟ เม้าท์กันอย่างสมเพช
“หวงเขาแล้วยังจะเสือกกลบเกลื่อนอีก”

ทันทีที่พราวเดินเข้ามาในห้องทำงาน ทิพย์รีบตามเข้าไปรายงานทันที
“คุณพราวคะ ท่านประธานให้คุณพราวไปพบค่ะ”
“ไม่ไป”
ทิพย์อึ้ง “อ้าว”
“คุณพ่อคงจะคุยเรื่องข่าว ก็ถ้ามีข่าวแล้วไง งานฉันเสียมั้ย”
“แล้วจะให้ทิพย์ไปเรียนท่านประธานว่ายังไงคะ”
“บอกว่า...แล้วไงใครแคร์...”
“แล้วไง...ใครแคร์ นะคะ”
ทิพย์ทวนคำ ทำหน้าทำเสียงเลียนแบบพราวแล้วออกไป พราวยิ้มร้ายสะใจ
“จะเดือนร้อนทำไมคะคุณพ่อ คนที่ต้องเดือนร้อน น้องชาช่า เจ้าหญิงดราม่าต่างหากคะ”

แต่การณ์กลับมาเป็นดังนั้นไม่ เพราะเวลาเดียวกันนี้ชาช่ายกมือไหว้ให้สื่อในสภาพน้ำตาคลอเบ้า มีแจ๊ดคอยนั่งปลอบใจอยู่ข้างๆ ทั้งคู่เปิดแถลงข่าวที่ห้องรับแขกคอนโดชาช่า
“น้องช่า ทั้งมีภาพหลุดกับคนรู้ใจ และมีคลิปตบแย่งผู้ถูกแชร์ไปทั่วแบบนี้มีผลกระทบอะไรกับน้องช่าบ้างคะ” นักข่าว1ซัก
“เรื่องภาพหลุด จริงๆ ช่าแค่โพสต์ขอบคุณผลิตภัณฑ์ของสปอนเซอร์ แต่ช่าสะเพร่า ที่ไม่ได้เช็ครูปก่อนว่ามีใครติดในเฟรมบ้าง”
“สรุปคือ ไม่ได้ตั้งใจ แต่ว่ามีภาพผู้ติดมาด้วยจริง”
ชาช่าพยักหน้าเศร้าๆ
“ช่าต้องขอโทษที่ทำให้ประชาชน แฟนคลับ เยาวชนที่ติดตามผลงานของช่าต้องผิดหวังค่ะ”
“แล้วทางช่องว่าไงบ้างคะ”
“เราก็คงต้องทำตามกติกาของช่อง เมื่อช่องเห็นว่าน้องความประพฤติไม่เหมาะสมจึงต้องปลดน้องออกจากช่อง เราก็พร้อมรับคำตัดสินค่ะ”
นักข่าวจอมเผือกแอบซุบซิบๆ กัน
นักข่าว2 เม้าท์ว่า “เบอรี่มากๆ ถ้าช่องให้ออก นางไม่ต้องเสียเงินค่าปรับที่ยกเลิกสัญญาไงยะ”
นักข่าว 1 ถามชาช่าต่อ “แล้วหลังจากนี้น้องชาช่าจะทำยังไงต่อไปค่ะ”
“ช่าก็จะคิดว่า หลังจากนี้จะเป็นช่วงเวลาดีๆ ที่ชีวิตช่าจะได้มีอิสระเต็มที่ค่ะ”
นักข่าวแอบสุมหัวซุบซิบกันอีก นำทีมโดยนักข่าว2
“นางแอบเตรียมการซบอกช่องใหม่ไว้แล้วต่างหาก”
แจ๊ดเปิดงานทันที “และนี่ก็คือ คำแถลงทั้งน้ำตา จากน้องชาช่า เจ้าหญิงดราม่าของทุกของทุกคนค่ะ ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นอย่างไร น้องชาช่า ยังเป็นคนของทุกคนเหมือนเดิมนะคะ”
ชาช่าพนมมือขอโทษ ให้นักข่าวถ่ายภาพชาช่าแสงแฟลชวูบวาบ

เจตน์อ่านข่าวนั้นของชาช่าบนมือถือ ด้วยออกอาการเจ็บใจ
“คุณพราว คุณชาช่า แสบกันนักนะ แต่ถือว่าเจ๊ากันก็แล้วกันนะ เราต่างก็ใช้กันและกันเป็นเครื่องมือ”
เลขาเจตน์เข้ามา
“คุณเจตน์คะ ดอกไม้ที่ส่งไปให้คุณเอมถูกตีกลับค่ะ ทางบ้านบอกว่า คุณเอมไปพักร้อนที่อื่น ไม่ขอรับไว้ค่ะ”
“ส่งคนไปสืบให้รู้ให้ได้ว่าคุณเอมอยู่ที่ไหน”

ตอนเช้าในอีก 3 วันต่อมา
เอมในชุดสีขาวคล้ายชุดแต่งงานนั่งแต่งหน้าอยู่
ส่วนเคนเองก็แต่งตัวหล่อเหลา เตรียมออกไปแย่งเอมคืน
มิ้นเดินเข้ามาหาเอมมองเพือนอย่างชื่นชม
เคนเดินมาดเท่ออกจากที่รถ มีแดน ป้อง กอล์ฟ รออยู่
“พร้อมมั้ยพวกมึง”
“พร้อม”
แดนกะป้องบอกทันที มีกอล์ฟคนเดียวที่ไม่ตอบ เคนหันมามองตาขุ่น
“เออๆ พร้อม ไปเหอะมึง มัวแต่สโลว์ คุณเอมลูกโตกันพอดี”
“เออจริง”
กอล์ฟนั่งที่คนขับ เคนนั่งข้างกอล์ฟ แดน ป้อง นั่งเบาะหลัง กอล์ฟขับรถออกไป

เจ้าสาวคนสวยในชุดที่เอมตัดเย็บ มิ้นเป็นตากล้องถ่ายภาพให้
“โอยย... ยายเอม เจ้าสาวต้องมองหน้าเจ้าบ่าวให้มันหวานซึ้งกว่านี้อี๊ก แบบให้พวกสาวโสด ขึ้นคาน พวกหาแฟนได้อิจกันไปตามๆ กันอ่ะ”
เอมทำหน้าหวานซึ้ง
“ใช่แบบนี้เลย... จะได้เอารูปนี้ไปติดไว้ที่หน้างานแต่ง”
จู่ๆ เคนโผล่เข้ามาในงาน พร้อมกับ แดน และ ป้อง โดยมีกอล์ฟรั้งท้าย เหมือนไม่ได้มาด้วยกัน
เคนเข้ามายืนก้มหน้าพูดอย่างเก๊กหล่อ
“ถ้าผมยังอยู่ ใครก็จะแต่งงานกับคุณเอมไม่ได้ทั้งนั้น”
พ่อแม่ญาติของบ่าวสาวที่มาดูการถ่ายภาพ มองเคนแบบพร้อมจะรวมตีนทันที
“ผมคือ คนรักของคุณเอม” เอมประกาศก้อง
“อะไรเนี่ยตัวเอง” เจ้าบ่าวมองเคนอย่างงุนงง
“เขาไม่รู้เรื่องนะ” เจ้าสาวมองหน้าเคนแล้วเชิดใส่ “ไม่เห็นจะหล่อเลย ใครจะเป็นแฟนด้วยสู้ตัวเองก็ไม่ได้”
เคนเหวอที่ได้ยินเจ้าสาวว่าตนไม่หล่อ และเสียงนั้นไม่ใช่เสียงเอม เมื่อเงยหน้าขึ้นดูจึงเห็นว่าเจ้าสาวคือตัวเล็กและว่าที่สามี ส่วนเอมเป็นสไตลิสต์ดูแลเรื่องชุดหล่อสวยของบ่าวสาว และเวลานี้ทุกคนหันมามองเอาเรื่องเคนอย่างพร้อมจะเล่นงาน
เคนหันมาทางแดนและป้อง “ยังไงวะมึง”
“กูไม่รู้ กำลังนับตีนอยู่”
“ป๊าด” ป้องอุทาน
“คุณทำอะไรของคุณ คุณเคน” เอมถามเสียงขุ่น

เคนอึ้งนิ่งงันไป ทั้งดีใจทั้งงงที่เอมไม่ใช่เจ้าสาว

อ่านต่อตอนที่17

#พ่อปลาไหล #thaich8 #โชคดีมีสุข #ฟิล์มยีน #ยีนฟิล์ม #ทีมพ่อปลาไหล #ทีมเอม #lakornonlinefan #ละครออนไลน์ #ลมหายใจคือละคร


กำลังโหลดความคิดเห็น...