xs
sm
md
lg

สาปสาง ตอนที่ 5

เผยแพร่:

สาปสาง ตอนที่ 5

กรณ์มาที่โรงละครตอนกลางคืน

เขาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าลานน้ำพุเทวีก่อนจะมองกล่องแหวนในมือแล้วตัดสินใจแน่วแน่

เสียงช่อเอื้องดังขึ้น “คุณกรณ์”

กรณ์รีบหันกลับไปมองก็เห็นช่อเอื้องเดินเข้ามาหา

“คิดว่าจะไม่มาแล้วซะอีก”

“ช่อสัญญาแล้ว ช่อก็ต้องมาสิคะ” ช่อเอื้องบอก

“ขอบคุณครับ”

“คุณกรณ์มีเรื่องอะไรคะถึงต้องนัดช่อมาถึงที่นี่”

กรณ์ยิ้มแล้วสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเริ่มต้นพูด

“เราก็คบหาดูใจกันมานานแล้วนะครับช่อ ผมรักช่อมาก รักและอยากดูแลช่อไปตลอด”

ช่อยิ้มรับด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจว่ากรณ์จะมาไม้ไหน

“แต่งงานกับผมนะครับ”

กรณ์ยื่นกล่องแหวนในมือให้ช่อเอื้อง ช่อเอื้องก้มลงมอง

“คุณกรณ์...” ช่อเอื้องตื่นเต้น

“นะครับช่อ”

ช่อเอื้องเงยหน้าขึ้นทำให้กรณ์เห็นว่าเธอเป็นผีที่มีเลือดไหลออกทุกทวาร

กรณ์ตกใจผงะไป “ช่อ!”

ช่อเอื้องร้องไห้น้ำตาเป็นเลือดอาบหน้า

“ช่อก็รักคุณค่ะ..... รักยิ่งกว่าชีวิต”

ร่างของช่อเอื้องค่อยๆ สลายหายไป

“ช่อ!” กรณ์สะดุ้งตื่นพร้อมกับส่งเสียงดัง เขาตั้งสติแล้วพบว่าฝันไป

“ทำไมถึงได้ฝันอย่างนี้นะhellip;ประหลาดจริง”

กรณ์ถอนใจก่อนจะหยิบกล่องแหวนที่วางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงขึ้นมาดู

“ผมรักคุณนะช่อ และจะรักคุณตลอดไป”

อนงค์เข้ามาในห้องนอนแพรว

“แพรว เกิดอะไรขึ้นลูก”

“อะไรอีกล่ะแม่” แพรวถาม

“ก็เพื่อนลูกที่นอนอยู่ข้างล่างนั้นน่ะ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมาดึกๆดื่นๆ มีเรื่องอะไรมารึเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอกแม่ มันแค่มาขอค้างด้วยน่ะ มันลืมกุญแจบ้าน”

“แน่นะ”

“แน่สิ แม่จะสงสัยอะไรเนี่ย”

“ก็เห็นสีหน้าสีตาไม่ค่อยดี เหมือนหนีอะไรมาอย่างนั้นแหละ”

“โอ๊ย อย่าช่างสงสัยนักเลยน่ะแม่ น่ารำคาญ”

แพรวพูดแล้วก็ออกจากห้อง อนงค์มองตามไปด้วยความกังวลก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ไทนอนไม่หลับด้วยความกังวล

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะช่อ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”

แพรวเดินลงมาดู

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” แพรวถาม

“ฉันนอนไม่หลับ” ไทบอก

“กลัวผีนังช่อมันบุกเข้ามาเล่นงานงั้นสิ” แพรวว่า

ไทไม่ยอมพูดแต่ดูจากสีหน้าก็รู้ว่าว่าใช่

“บอกแล้วไงว่าไม่ต้องกลัว มันเข้ามาไม่ได้หรอก นอกจากนายจะหาเรื่องออกไปให้มันฆ่าเอง” ไทนิ่งไป

ลมพัดแรง ฟ้าแลบฟ้าร้องดังเหมือนฝนกำลังจะตก วิญญาณของช่อเอื้องวนเวียนอยู่รอบตัวบ้านแต่ไม่สามารถเข้ามาได้เพราะอิทธิฤทธิ์ของยันต์

อนงค์ในห้องเปิดหน้าต่างออกไปดูก็พบว่าลมพัดแรงกลิ่นละอองฝนเข้ามา

“สงสัยฝนจะตก เฮ้อ...ตากผ้าไว้เต็มราว” อนงค์บอก

อนงค์เดินออกจากห้องนอน

อนงค์เปิดประตูหลังบ้านออกไปเก็บผ้าที่ลานด้านหลัง

อนงค์เก็บผ้าแข่งกับฝน ทันใดนั้นเธอก็ร้องกรี๊ดออกมาเพราะโดนงูฉกจนล้มลงไป

แพรวได้ยินเสียงแม่ร้องกรี๊ดก็ตกใจ

“เสียงแม่นี่!”

แพรวรีบเดินออกจากห้อง

แพรววิ่งลงบันไดมาเจอไท

“เสียงแม่ ฉันได้ยินเสียงแม่” แพรวบอก

“ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน”

แพรวรีบวิ่งไปทางประตูหลังก็เห็นว่าประตูเปิดอยู่ พอมองออกไปก็เห็นว่าอนงค์ล้มกองอยู่ที่พื้น

“แม่!”

แพรวรีบวิ่งออกไปดู ไทเดินตามไป

อ่านต่อหน้า 2

สาปสาง ตอนที่ 5 (ต่อ)

วิญญาณช่อเข้าสิงร่างอนงค์ ไทกับแพรวเข้ามาถึง

“แม่เป็นยังไงบ้าง” แพรวถาม

ไทสังเกตเห็นเลือดที่ขาของอนงค์ “เลือด!”

ไทรีบปาดเลือดออกจนเห็นรอยเขี้ยวสองรู

“สงสัยจะโดนงูกัด”

“!...ทำไงดีล่ะ”

ไทรีบดึงผ้าที่ราวมาผัดเหนือปากแผลไว้แล้วบอกแพรว

“รีบไปหาหมอเถอะ เราไม่รู้ว่างูมันมีพิษรึเปล่า ไป”

ไทอุ้มอนงค์ขึ้นแล้วเดินอ้อมไปด้านข้างบ้าน แพรวรีบเดินตามไป ช่อเอื้องในร่างอนงค์ยิ้มร้ายสาแก่ใจ

ไทอุ้มอนงค์ขึ้นรถ แพรวเป็นคนขับรถเลื่อนออกจากบ้าน ช่อเอื้องในร่างอนงค์มองยันต์ที่หน้าประตูที่ค่อยๆ ห่างออกไปทุกทีด้วยรอยยิ้มสมใจ

“ไม่มีสิ่งใดคุ้มครองพวกแกได้อีกแล้ว!”

อาภานั่งอยู่บนเตียง กรณ์นั่งจับมืออยู่ข้างๆ

“จะไปเรียนก็ไปเถอะกรณ์ ไม่ต้องห่วงแม่”

“ไม่ได้หรอกครับ จะให้ผมไปได้ยังไง ถึงไปก็ห่วงจนเรียนไม่รู้เรื่องอยู่ดีแหละครับ”

“แล้วใจคอจะไม่ไปเรียนต่อจริงๆ เหรอ”

“ผมจะเรียนที่เมืองไทยนี่แหละครับ จะได้อยู่ดูแลคุณแม่ด้วย”

อาภาภิรมย์ลูบหัวลูกชายด้วยความรัก

“ขอบใจนะ.....แล้วนี่เจอหนูช่อรึยัง”

กรณ์อึ้งไปนิดหนึ่งก่อนจะตอบ

“ยังเลยครับ”

“แปลกจริง มีปัญหาอะไรกันรึเปล่า”

กรณ์ฝืนยิ้มให้แม่

“ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณแม่อย่าเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมจะพาเขามาหาคุณแม่เอง”

อาภาภิรมย์ลอบมองกรณ์ด้วยความสงสัย

ช่อเอื้องในร่างอนงค์นั่งตาแข็ง

“เจ็บแผลมากไหมครับ”

ช่อเอื้องค่อยๆ หันมามองไทที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยตาแข็งกร้าวและมีสีหน้าแค้น

“แกฆ่าฉันทำไม!”

“เฮ้ย”

ไทผงะถอยด้วยความตกใจ

“นี่มันอะไรกันเนี่ย แม่ แม่พูดอะไร”

“ฉันไม่ใช่แม่แก นังเพื่อนทรยศ”

“จอดรถ แพรว จอด”

แพรวรีบจอดรถอย่างรวดเร็ว

รถไถลจอดลงข้างทาง ไทรีบเปิดประตูรถออกไปทันที แพรวเดินตามลงมาก่อนจะวิ่งไปหาไท

“เมื่อกี้มันเสียงนังช่อนี่” แพรวว่า

“ก็ใช่น่ะสิ ช่อสิงร่างแม่เธออยู่”

“แล้วจะทำยังไงดีล่ะ”

อยู่ๆ อนงค์ก็หมดสติจนล้มพับไป

“แม่!”

“ไม่มีสิ่งใดคุ้มกันพวกแกได้แล้ว!!”

ไทกับแพรวตกใจ “เฮ้ย!/ว้าย!”

แพรวกับไทหันกลับไปดู วิญญาณช่อเอื้องปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังของทั้งคู่ แพรวกับไทผงะถอยไปทันทีด้วยความตกใจ

“เอาไงดี”

แพรวตั้งสติ “ไม่ต้องกลัว ฉันมีของคุ้มครอง ถ้ามันเข้ามา มันเจอดีแน่”

แพรวท้าทาย “เข้ามาสินังช่อ เข้ามาเลย!”

“เฮ้ย ไปท้ามันอย่างนั้นจะดีเหรอ”

“เฉยๆ เถอะน่า” แพรวหันไปทางช่อเอื้อง “แน่จริงก็เข้ามาสินังช่อ!”

วิญญาณช่อเอื้องพุ่งเข้าใส่ร่างแพรว แพรวดึงสร้อยพร้อมตะกรุดออกมา ตะกรุดมีควันดำพวยพุ่งเข้าใส่ร่างช่อ

ช่อเอื้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน

“สมน้ำหน้า ตายแล้วไม่รู้จักตาย! คิดจะมาแก้แค้นฉันงั้นเหรอ เป็นไงล่ะ อีผีนรก!”

ช่อเอื้องทรมานอยู่ในหมอกควันดำ เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

“หยุดเถอะแพรว ยังไงช่อก็เพื่อนเรานะ หยุดทรมานเขาเถอะ พูดกันดีๆ ก็ได้ ยังไงเราก็ผิดนะ”

“ถ้าคิดจะพูดกับผี ก็เชิญแกพูดไปคนเดียวเถอะ”

แพรวเดินกลับไปที่รถ ไทยังลังเล

“แพรว เดี๋ยวสิ รอด้วยแพรว”

ไทเดินตามแพรวขึ้นรถ รถแล่นจากไปในขณะที่ช่อเอื้องยังคงทรมานอยู่ หมอกควันดำค่อยๆ รวมตัวแล้วถูกดึงกลับเข้าตะกรุด

ช่อเอื้องสลายร่างไป

อ่านต่อหน้า 3

สาปสาง ตอนที่ 5 (ต่อ)

สาปสาง ตอนที่ 5 (ต่อ)
กำลังโหลดความคิดเห็น...