xs
sm
md
lg

สาปสาง ตอนที่ 8

เผยแพร่:

สาปสาง ตอนที่ 8

อนงค์กวาดใบไม้อยู่หน้าบ้าน อีกาดำบินโฉบลงมาเกาะที่รั้ว

อนงค์หันไปเห็นเข้าถึงกับใจหายวาบ อนงค์ทำไม้กวาดหลุดมือตกลงพื้น

“อีกา! มันมาอีกแล้ว ต้องมีเรื่องอีกแน่ๆ”

อนงค์หน้าเสีย

แพรวนั่งท่องบทอยู่หน้ากระจก ทันใดนั้นเธอก็ปวดหัวจี๊ดขึ้นมา

“โอ๊ย”

แพรวทิ้งบทในมือแล้วยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น เดินออกไปด้านนอก

แพรวเดินโซซัดโซเซออกมาเจออีกาบินมาเกาะตรงหน้า

“อีกา!!”

อีกาที่เกาะอยู่ตามที่ต่างๆ หน้าตำหนักส่งเสียงร้องเซงแซ่ แพรวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง ขึงขัง แล้วเดินเข้าไปด้านใน

แพรวเดินเข้ามาหาพ่อปู่

“มาแล้วรึอีเลือดดำ!”

“ที่ฉันปวดหัวจี๊ดอยู่นี่ เพราะพ่อปู่เหรอจ้ะ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้กับฉันด้วย”

“กูเป่ามนต์ใส่กระโหลกมึง มึงยังจะกล้ามาปากดีกับกูอีกรึอีเลือดชั่ว”

แพรวจ๋อยไปเมื่อถูกพ่อปู่ตวาดใส่เสียงดัง

“แล้วพ่อปู่เรียกฉันมา มีเรื่องอะไรอีกเหรอจ้ะ” แพรวถาม

“ที่โรงละครร้างนั่นเจ้าที่มันแรง มึงกับเพื่อนจะบุกเข้าไปทำเรื่องชั่ว ๆ มันคงไม่ยอมแน่”

“แล้วต้องทำยังไงล่ะจ้ะพ่อปู่”

“กูจะใช้มนต์ดำอำพรางตัวให้พวกมันมองไม่เห็นมึง”

“มนต์ดำอำพราง”

“กูจะร่ายมนต์ให้มึงตั้งแต่ตอนนี้จนจันทร์ขึ้น มนต์จะมีฤทธิ์ก็ต่อเมื่อจันทร์ดับ”

แพรวกระหยิ้มยิ่มย่องด้วยความยินดี

แพรวพึมพำ “ไม่มีอะไรมาขัดขวางฉันได้หรอก อีนังช่อ!”

พริ้ววุ่นอยู่กับกองเอกสารตรงหน้า

“โอ๊ย ทำไมมันเยอะแยะอย่างนี้นะ เพิ่งวันแรกของฉัน ฉันจะรู้เรื่องไหมเนี่ย มึนไปหมดแล้ว”

เสียงณราดังขึ้น “บ่นอะไร”

พริ้วสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ณราเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดุ

“คุณต้องการอะไรคะ” พริ้วถาม

“ผมแค่จะเช็คว่าคุณไหวน่ะ hellip; ไหวรึเปล่า?”

“ขอโทษนะคะ นี่เพิ่งวันแรก แล้วคุณก็ไม่ได้เวลาฉันเตรียมตัวล่วงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะฉะนั้น อย่ามาตัดสินฉัน!”

“คุณนี่เฮี้ยวไม่เบานะ กล้าเถียงผมอย่างนี้ ไม่กลัวถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรกเหรอ”

พริ้วจะเถียงแต่แล้วก็ชะงักมองณราด้วยสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตัดสินใจไม่พูด

“คุณอย่ามาหาเรื่องฉันดีกว่า ต้องการอะไรก็สั่งมาสิคะ” พริ้วประชด “บอส”

“ผมแค่จะมาย้ำว่า อย่าลืมนัดของเรา”

“อย่าเรียกว่านัดของเราเลยค่ะ เรียกว่างานของคุณดีกว่า มันเป็นแค่งานที่ฉันต้องทำแทนคุณในฐานะซินแส ไม่ใช่เลขา”

“หวังว่าคืนนี้คุณจะไม่เป็นลมเหมือนคราวที่แล้วนะ”

“ก็ฉันบอกคุณแล้วไงว่าฉันไม่ได้เป็นลม”

“หึhellip;เดี๋ยวก็รู้”

ณราหมุนตัวกลับไป

“หาเรื่องชะมัดเลย คนอะไร” พริ้วว่า

อนงค์ครุ่นคิดและกังวลจนนั่งไม่ติด

“มันต้องมีอะไรแน่ๆ เอายังไงดี ถ้าลูกเรามันเกิดไปทำเรื่องอะไรเข้า มันจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ โธ่ ลูกหนอลูก”

อนงค์ครุ่นคิดแล้วก็กุมขมับด้วยความเครียดก่อนจะตัดสินใจ

“เอาวะ! ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ไปดูให้เห็นกับตาไปเลย ว่ามันคิดจะทำอะไรกันแน่”

อนงค์พูดแล้วก็ก้าวฉับๆ ออกไปจากบ้าน

พริ้วหน้านิ่วคิ้วขมวด

“ความรู้เราก็แค่หางอึ่ง แค่จำป๊ามาบ้างก็เท่านั้น จะไปดูดวง ดูอะไรให้ใครได้ ทำไงดี” พริ้วคิด “หรือมั่วๆ ไปก่อนhellip;.แล้วถ้าจับได้ล่ะว่าเรามั่วhellip;”

โทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น พริ้วสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบรับ

“เลขาค่ะ”

ณราพูดจากปลายสาย “เชิญที่ห้องทำงานผม”

“ค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”

อ่านต่อหน้า 2

สาปสาง ตอนที่ 8 (ต่อ)

สาปสาง ตอนที่ 8 (ต่อ)

สาปสาง ตอนที่ 8 (ต่อ)
กำลังโหลดความคิดเห็น...