xs
sm
md
lg

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8

เผยแพร่:

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 8

ส่วนที่บ้านชานนท์ ห้องแววนิลย้ายมาอยู่ชั้นล่างหลังจากที่เธอเดินไม่ได้ โย่งวิ่งออกมาจากห้องแววนิล พร้อมข้าวของกระเด็นลอยตามออกมา

“ออกไป ไอ้พวกโง่งี่เง่า”

แป้นถลาออกมาชนโย่ง ล้มลุกคลุกคลานไปด้วยกัน แววนิลเข็นรถออกมา

“พวกแกไม่รู้หรือไงว่าฉันต้องทำอะไรบ้างในตอนเช้า เสื้อผ้าฉันไม่เห็นมีใครมาเตรียมให้” แววนิลชูผ้าขนหนูผืนเล็ก “แล้วนี่มันผ้าเช็ดผม ไม่ใช่ผ้าสำหรับเช็ดหน้า” แววนิลปาผ้าใส่แป้น “แปรงสีฟันอันนี้ฉันเคยใช้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ฉันไม่ใช้ซ้ำ” แววนิลปาแปรงสีฟันใส่แป้น “นังบ้า ถ้านมอยู่คงไม่เป็นแบบนี้ ไป ไปให้พ้นหน้าฉัน”

โย่งกับแป้นพากันวิ่งหนี

ส่วนที่สปา จรรยาทำเสียงแข็งใส่ประชาเพราะไม่อยากคุยด้วย

“ฉันไม่รู้ว่าขวัญไปไหนกับคุณชานนท์”

“แน่ใจ เธอกับคุณขวัญเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรือ”

“ผู้จัดการก็สนิทกับเจ้านายเหมือนกัน ทำไมเจ้านายไม่บอกละคะว่าจะไปไหน” จรรยาย้อนถาม ประชาหน้าหงาย “ขอโทษนะคะ ฉันมีงานต้องรีบทำ”

จรรยาเดินไป ประชามองแค้นๆ เสียงมือถือดัง ประชาหยิบมาดู

ประชาเดินรีบร้อนเข้ามาในบ้านชานนท์ โย่งยืนรอกระวนกระวาย

“ทำไมไม่ตามคุณมณฑากลับมาจัดการให้ฉันวิ่งไปวิ่งมา งานการไม่ต้องทำกันพอดี” ประชาบ่นอย่างไม่พอใจ

“จะตามกลับมาได้ยังไงละครับ คุณผู้ชายให้เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านนี้ไปแล้ว อุ๊บ” โย่งหลุดปากบอกแล้วรีบปิดปากตัวเอง “เออ อย่าบอกคุณนิลนะครับ คุณผู้ชายฆ่าผมแน่”

ประชาคาดไม่ถึงว่าชานนท์จะกล้าไล่มณฑาไป

แววนิลนั่งอยู่บนรถเข็น สีหน้าช็อกกับสิ่งที่ประชาบอก

“ว่าไงนะ ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ พี่นนท์ไม่มีทางทำอย่างนั้น” ประชายืนนิ่งตรงหน้าแววนิล “พี่นนท์บอกฉันว่านมไปต่างจังหวัด”

“คุณชานนท์สั่งห้ามทุกคนพูดเรื่องนี้ ผมเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน” แววนิลโกรธจนตัวสั่นรับไม่ได้ ประชาตกใจ “คุณนิลใจเย็นๆ ไว้นะครับ อย่าเพิ่งโกรธ”

แววนิลร้องกรี๊ดคุมสติไม่อยู่

“ไม่จริงๆ”

แววนิลคว้าของใกล้มือปาแหลก ประชายืนมอง ยิ้มสะใจ

ห้องพักของเขมิกากับชานนท์ เขมิกาทายาที่ปากให้ชานนท์ ชานนท์แกล้งชี้ๆ

“ทาให้ตรงแผลหน่อยสิ ตรงนี้ มองไม่เห็นหรือ” เขมิกาแต้มยา

“ตรงนี้ไม่ใช่หรือ”

“มีรอยแตกตรงนี้อีก”

เขมิกายื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าชานนท์เพื่อมองหาแผล ชานนท์ยิ้มๆ หอมแก้มเขมิกาทันที เขมิกาตกใจถอยออก ง้างหมัดอัตโนมัติ

“อย่านะ ให้ค่าตอบแทนกันบ้างไม่ได้หรือ” ชานนท์รีบบอก

“ค่าอะไรไม่ทราบ”

“ค่าเท้าฉันที่เธอเหยียบจนชาไปหมด คิดหรือว่าฉันจะยอมฟรีๆ มันก็ต้องมีอะไรตอบแทนกันหน่อย”

“คุณนี่มันสมเป็นนักธุรกิจขี้งก” เขมิกาหมั่นไส้จะเดินหนี ชานนท์ดึงมือไว้

“วันนี้ฉันจะขอเดทกับเธอ มีที่เที่ยวหลายที่เลยที่ฉันอยากพาเธอไป เผื่อเธอจะจำเรื่องเก่าๆ ที่ทำให้เรามีความสุขด้วยกันได้” เขมิกาดีใจแต่มีฟอร์ม

“ไปก็ได้ แต่ต้องรอฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” เขมิกาหันหลังให้ชานนท์ ยิ้มเขิน พูดกับตัวเอง “ขอเดทเรา”

เขมิกายิ้มเคลิ้มจนเดินชนเก้าอี้ เขมิการีบหันไปมองชานนท์ ชานนท์มองอยู่ เขมิกายิ้มเอ๋อรีบเดินเข้าห้องน้ำ

ชานนท์เดินเลี่ยงไปที่ระเบียง

ชานนท์อยู่ที่ระเบียงยืนคุยโทรศัพท์กับประชา

“คุณจัดห้องชั้นล่างให้นิลแล้วใช่มั้ย เขาพอใจหรือเปล่า”

“คุณนิลรู้เรื่องคุณมณฑาแล้วครับ นายโย่งมันเผลอพูดให้ผมฟัง คุณนิลมาได้ยินพอดี”

“แล้วนิลเป็นยังไงบ้าง” ชานนท์นึกเป็นห่วงแววนิล

หน้าห้องแววนิล แป้นพยายามทุบประตู

“คุณนิลคะ เปิดประตูเถอะค่ะ ได้เวลากินข้าว กินยาแล้วนะคะ”

“อย่ามายุ่ง ถ้าไม่พานมกลับมา ฉันจะไม่มีวันออกไป” แววนิลตะโกนออกมา ประชาเดินมาที่หน้าห้องแป้นรีบบอก

“แป้นทุบจนมือระบม ตะโกนเรียกจนลูกกระเดือกจะหลุดแล้วไม่ได้ผลเลยค่ะ”

ประชาออกอาการเบื่อแววนิล

“ฉันติดต่อคุณชานนท์แล้ว เฝ้าไว้ละกันอย่าไปไหน...น่าเบื่อ”

ประชาเดินไป แป้นมองตามอย่างนึกเกลียด

“ลับหลังทำเป็นเก่ง ทีต่อหน้าไม่พูดอย่างนี้ล่ะ”

เขมิกาแต่งตัวเสร็จเดินออกจากห้องน้ำเจอชานนท์ยืนรอ ข้างชานนท์มีกระเป๋าเดินทาง 2 ใบเตรียมพร้อม

เขมิกามองกระเป๋าแล้วมองหน้าชานนท์

“เราต้องรีบกลับกรุงเทพฯ เดี๋ยวนี้เลย”

อ่านต่อเวลา 17.00น.





รถโยธินขับเข้ามาในโรงแรมสวนกับรถชานนท์ที่ขับออกไป แต่ทั้งคู่ไม่เห็นกัน

ที่บ้านชานนท์ แป้นนั่งหลับพิงประตูอยู่หน้าห้องแววนิล โย่งเข้ามาเขย่าแป้น

“นังแป้น ให้คอยเฝ้าคุณนิลดันมานั่งหลับ”

แป้นลืมตางัวเงีย ปัดมือโย่ง

“ใครว่าฉันหลับ กำลังนั่งทำสมาธิหายใจเข้า หายใจออกอยู่โว้ย โดนคุณนิลด่าเช้าด่าเย็น จะเป็นประสาทอยู่แล้ว” โย่งเงยหน้า

“คุณผู้ชายครับ แป้นมันไม่ไหวแล้ว มันขอลาออก”

ห่างออกไป ชานนท์ยืนมองอยู่ แป้นร้องจ๊ากรีบลุกยืน

“ว้าย ไม่ใช่นะคะคุณผู้ชาย ไอ้โย่งมันปากหมา เห่ามั่ว”

ชานนท์เดินไปที่ประตู เคาะประตู

“นิล พี่เองนะ พี่กลับมาแล้วเปิดประตูให้พี่เข้าไปหน่อย” แววนิลนั่งหลับบนรถเข็น ได้ยินเสียงชานนท์“นิล”

“ไม่ค่ะ ถ้านิลไม่ได้เห็นหน้านม นิลจะขังตัวเองให้ตายอยู่ในนี้”

ประตูเปิด ชานนท์ยืนหน้าประตูสีหน้าเอาจริงจนแววนิลชักกลัว ชานนท์ชูกุญแจในมือ

“ลืมแล้วหรือว่าพี่จะไขเข้าห้องไหนก็ได้” ชานนท์หันไปสั่งโย่งกับแป้นเสียงเฉียบ “ต่อไปนี้ห้ามใครตามใจคุณแววนิล การกินอยู่รวมไปถึงกิจกรรมทั้งหมด ให้ทำตามตารางเวลาที่ฉันสั่ง” ชานนท์สั่งเสร็จ หันมามองแววนิล “ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น นอกเสียจากฉันจะเป็นคนอนุญาตเอง”

แป้นกับโย่งรีบรับคำ แววนิลคับแค้นใจบีบพนักแขนของรถเข็นแน่น

ชานนท์เช็ดแขนเช็ดมือให้แววนิล แววนิลชักมือออก หน้านิ่งไม่ยอมมองหน้าชานนท์

“คุณนมทำเรื่องร้ายแรง พี่คงไม่ต้องบอกว่าเรื่องอะไรนิลก็คงรู้” แววนิลหันขวับมา

“เมียพี่นนท์คบชู้ มันเป็นคนเลว ก็สมควรโดนแล้วไม่ใช่หรือ”

“คลิปที่เราเห็นอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้ การที่คนเรากอดกันมันอาจไม่ใช่เรื่องชู้สาวเสมอไป” แววนิลโกรธ หลุดปาก

“จะเข้าใจผิดได้ยังไง ในเมื่อน้องเป็นคนจ้างคนไปถ่ายคลิปเอง ไอ้คนถ่ายมันก็เห็นกับตา”

ชานนท์ลุกยืนทันที

“ฝีมือนิลเองหรือ”

แววนิลอึกอักต้องยอมสารภาพไปตรงๆ

“ก็น้องสงสัยมัน เลยให้คนสะกดรอยตาม”

“งั้นนิลก็เป็นคนปล่อยคลิปนั่นด้วยสินะ”

“น้องต้องการให้คนรู้ว่ามันไม่มียางอาย มั่วกับผู้ชายไปทั่ว”

ขานนท์หมดความอดทน โกรธจัด

“โดยไม่คิดว่าจะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลเสียหาย ธุรกิจย่อยยับป่นปี้ พี่เองต้องกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน ไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรีความภาคภูมิใจ ทำไมนิลไม่บอกพี่ก่อน เรื่องของครอบครัวก็แก้กันเองภายในครอบครัวสิ ไปโพนทะนาให้คนนอกรู้ทำไม”

“มันเป็นฝ่ายผิด พี่นนท์ไปด่ามันสิ มาด่าน้องทำไม มันต่างหากที่ต้องกระเด็นไปจากบ้านนี้ ไม่ใช่คนดีๆ อย่างนม”

ชานนท์ลุกยืนไม่พอใจ

“มีเรื่องหนึ่งที่พี่จะบอกให้นิลรับรู้ไว้ ต่อไปนี้พี่กับขวัญตา เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

แววนิลรีบโวยวาย

“ไม่นะ นิลไม่ยอม”

ชานนท์เสียงดังสวนกลับทันที

“พี่เท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ หน้าที่ของนิลคือฝึกเดินให้ได้ ถ้าไม่อยากนั่งอยู่บนรถเข็นตลอดไปและพี่จะให้แป้นทำหน้าที่แทนคนเก่า”

ชานนท์เดินปึงๆ ออกไป แววนิลอยากจะกรี๊ดแต่กรี๊ดไม่ออก คว้าหมอนมาฟาดๆ ขาตัวเอง

“ไม่เดิน ไม่อยากเดิน ให้มันตายๆ ไปเลย ฮือๆๆ”

เขมิกานั่งรอชานนท์อยู่ในห้องโถง ประชารีบร้อนเดินเข้ามาจากด้านนอก ประชาเห็นเขมิกาก็ชะงัก

“เพิ่งมาถึงหรือครับ”

“ก็สักครึ่งชั่วโมงได้ ตอนนี้คุณนนท์กำลังโอ้โลมปฏิโลมคุณน้องปลานิลอยู่ สงสัยจะยาก ก็เล่นตามใจกันมาเยอะ”

“แล้วอาการเจ็บคุณขวัญ” เขมิกาจับบ่าตัวเอง

“เกือบหายแล้วฮะ” เขมิกาเดินไปใกล้ประชา ลดเสียงลง “คุณนมไปอยู่ที่ไหนรู้มั้ย”

“ไม่ทราบเลยครับผมเองก็เพิ่งรู้เหมือนกัน คุณชานนท์ไม่ได้ปรึกษาใครเลย”

ชานนท์เดินเข้ามา โย่งตามหลัง

“คุณน้องสะใภ้หมดฤทธิ์แล้วหรือฮะ” เขมิกาถามแล้วเดินไปหาชานนท์ ชานนท์กอดเอวเขมิกา

“จ้ะ หิวหรือยัง ฉันว่าจะเข้าครัวทำสปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาให้เธอกิน”

เขมิกาตกใจโวยวาย

“โอ๊ย คุณกินเองเหอะ ฉันไม่กินด้วยหรอก”

ชานนท์หัวเราะ ประชามองชานนท์ที่กอดเอวเขมิกา ชานนท์เห็นประชามอง

“ลืมบอกไป ผมกับขวัญ” ชานนท์ส่งตาหวานให้เขมิกา “เราคืนดีกันแล้ว”

โย่งตาโต เขมิกายิ้ม ประชารู้สึกเจ็บ แต่ฝืนยิ้ม

“ยินดีจากใจจริงครับ”

“ขอบใจ” ชานนท์ส่งกุญแจให้เขมิกา “ฉันมอบหมายหน้าที่ดูแลบ้านให้เธอแทนคุณนม”

โย่งโพล่งออกมา

“จะดีหรือครับ” ชานนท์มองหน้าโย่ง โย่งแหย “ดีครับ ดีมากๆ เลย โย่งจะไปแจ้งให้ทุกคนรู้จะได้ช่วยกันโห่” โย่งมองเขมิกาแล้วทำมือประกอบ “โห่ฮิ้วววว”

โย่งรีบเดินไป ประชาหึงจนทนไม่ไหว

“ผมมีงานที่สปาต้องไปดู ขอตัวกลับก่อนนะครับ”

“แล้วค่อยเจอกัน”

ประชาเดินไป เขมิกามองประชา

“คุณประชานี่ขยันนะ วิ่งไปวิ่งมาทั้งงานราษฎร์งานหลวง”

“ไม่ใช่ขยันอย่างเดียว แต่เป็นคนดี คนซื่อสัตย์ที่หาได้ยาก”

“แล้วทำไมยังไม่แต่งงาน อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ”

“เขาจะหาผู้หญิงที่เหมือนเธอถึงจะยอมแต่ง” เขมิกาตกใจมองหน้าชานนท์ “เขาเคยพูดล้อเล่นน่ะ คงยังไม่เจอคนที่ถูกใจมากกว่า”
กำลังโหลดความคิดเห็น...