xs
sm
md
lg

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7

เผยแพร่:

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7

เขมิกาถูกพาเข้าทำแผล ชานนท์ยืนรอ เดินครุ่นคิด นึกถึงคำพูดเขมิกา

“มันเป็นผู้หญิง คนที่...คุณ...ก็รู้จักดี”

ชานนท์นึกถึงมณฑา อยากรู้ว่าใช่หรือเปล่า เดินผ่านปรียาที่หลบดูอยู่

ชานนท์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องแววนิลเพื่อเตรียมใจ คิดว่าคงไม่เจอมณฑา ชานนท์ตัดสินใจผลักประตูเข้าไป พอเข้ามาในห้องชานนท์มองไปที่เตียงเห็นแววนิลนอนหลับ มณฑากำลังนั่งตัดเล็บให้แววนิล ชานนท์โล่งใจที่อาจไม่ใช่มณฑา

“คุณนมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมออกไปตั้งแต่ตี5 เลยไม่รู้”

มณฑาลุกยืน โกหกเนียนๆ

“นมมาถึงหลังจากคุณผู้ชายกลับไป นมเลยบอกพยาบาลพิเศษว่าจะเฝ้าคุณหนูเอง คุณผู้ชายสงสัยอะไรหรือคะ”

“มีไอ้โม่งทำร้ายขวัญตาเมื่อเช้า ขวัญยืนยันว่าเป็นผู้หญิง”

“ถ้าเดาไม่ผิด คุณผู้หญิงคงสาดโคลนมาที่นมใช่มั้ยคะ”

“แต่เมื่อเช้าคุณนมก็กลับไปที่บ้านไม่ใช่หรือครับ”

“นังแป้นมันเป็นพยานได้ว่านมออกมาแล้ว”

“คุณนมมาถึงโรงพยาบาลตอนไหน มีใครเห็นหรือยืนยันได้บ้างครับ ผมจะได้บอกขวัญตาไปว่าเขาเข้าใจผิด”

มณฑาคอแห้งผาก ตอบไม่ถูก

“ปรียาเป็นพยานให้ได้ค่ะ”

ปรียาเดินเข้ามา ในมือปรียาไม่มีกระเช้าผลไม้แล้ว แต่ถือถ้วยกาแฟร้อนที่ขายในรพ. เดินเข้ามา มณฑามองหน้าปรียา

“ปรียามาถึงตอนตี 5 ครึ่งก็เจอกับคุณนมตรงทางเข้ารพ.พอดี”

ท่าทางปรียามีพิรุธไม่เนียน ชานนท์สงสัย

“ปรียามาทำไมแต่เช้ามืดจ๊ะ”

ปรียาอึกอัก มณฑารีบตอบแทน

“คือนมลืมเอาวิตามินของคุณหนูมา เลยฝากคุณปรียาเอามาให้”

“ใช่ค่ะ”

ชานนท์จ้องปรียา ปรียาหลบตา ชานนท์แกล้งเชื่อ

“ขวัญคงเข้าใจผิดจริงๆ ผมจะไปอธิบายให้เขาฟังเอง”

ชานนท์เดินออกไป มณฑายิ้มให้ปรียาแต่ปรียารู้สึกละอายใจที่โกหกชานนท์

ประชาอยู่บ้านคุยโทรศัพท์กับชานนท์

“ขอโทษครับ ผมไล่ตามมันไม่ทัน แล้วคุณขวัญล่ะครับ เออ เป็นยังไงบ้าง” ประชาฟังชานนท์พูด หน้าเครียดจัด ประชาตัดสาย วางมือถือแรงๆ บนโต๊ะ

อู๋นอนพิงหมอนบนโซฟาที่เท้ามีผ้าพันแผลเรียบร้อย

“มันตายหรือเปล่าพี่”

“คนเจ็บเสียเลือดไม่น้อย คงอ่อนเพลียมากก็เลยหลับไปค่ะ”

พยาบาลบอกกับชานนท์

“แผลลึกมากมั้ยครับ”

“โชคดีที่ถูกแทงแบบถากๆ ที่สะบักด้านซ้าย แผลก็เลยไม่ลึกค่ะ คุณหมอเย็บแผลและฉีดวัคซีนกันบาดทะยักให้แล้ว แต่คุณหมออยากให้อยู่โรงพยาบาลสักสองคืนเพื่อดูให้แน่ใจว่าแผลไม่ติดเชื้อจากพวกเศษกิ่งไม้ใบไม้ที่ติดมากับแผล”

“ขอบคุณครับ”

พยาบาลเดินไป ชานนท์เปิดประตูเข้าห้อง

อู๋บ้าเลือดไม่กลัวเจ็บ ลุกยืนทันทีเมื่อรู้ว่าเขมิกายังไม่ตาย

“ผมจะไปฆ่ามันซ้ำอีกรอบ ดูสิว่ามันจะดวงแข็งได้อีกหรือเปล่า”

อู๋ลากเท้าจะไป ประชาเข้าไปดึงไว้

“แกจะไปให้โดนจับได้หรือไง คราวนี้ไอ้ชานนท์มันเอาจริง สั่งให้ฉันแจ้งความตามล่าแกมาให้ได้”

“พี่จะลอยแพผมหรือ ถ้าผมถูกจับ พี่เองก็รอดยากเหมือนกัน”

ประชาโกรธดึงคอเสื้ออู๋

“ฉันไม่โง่ทำตามคำสั่งมันหรอก แล้วจำเอาไว้อย่ามาล้ำเส้นกับฉันอีก ถ้าไม่มีฉันแกโดนเจ้ามือพนันบอลตัดมือทิ้งไปแล้ว”

“ผมไม่กล้าอกตัญญูกับพี่หรอก ผมขอโทษ”

อู๋พูดเอาตัวรอดเหมือนสำนึกผิดจริงๆ ประชาปล่อยมือจากคอเสื้ออู๋

“แกนอนรักษาตัวอยู่ที่นี่ อย่าออกไปไหน เรื่องขวัญตาเราไม่รู้ว่ามันจะมาไม้ไหนอีก บางทีถ้าจำเป็น...”

ประชาตัดสินใจฆ่าเขมิกาเอง

ชานนท์ยืนมองเขมิกาอยู่ข้างเตียง รู้สึกผิดที่เข้าใจเขมิกาผิดมาตลอด ชานนท์จับมือเขมิกา

“เธอเกือบตายเพราะความโง่ของฉัน ฉันน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่แรก แต่กลับปล่อยให้ความหึงหวงมันอยู่เหนือความเชื่อใจกัน”

ชานนท์นั่งลงข้างเตียง กุมมือเขมิกาแล้วจูบที่หลังมือ

เวลาผ่านไป ชานนท์ยังนั่งข้างเตียง ตาเริ่มปรือ หัวผงกจะหลับ ชานนท์รู้ตัวรีบยกหัวขึ้น สะบัดหัว บังคับตัวเองไม่ให้หลับ เขมิกายังหลับแต่ขยับตัวจะพลิกข้างซ้าย ชานนท์ตกใจกลัวเขมิกานอนทับแผลรีบเอาหมอน 2 ใบดันหลังเขมิกาไม่ให้พลิกตัวได้แล้วนั่งเฝ้าต่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น โยธินเดินเข้ามาในโรงแรมที่ปรียาทำงานอยู่ โยธินตรงดิ่งไปที่หน้าfront

“ขอโทษครับ ผมมาพบคุณปรียาประชาสัมพันธ์ของที่นี่”

“วันนี้คุณปรียาลากิจค่ะ ลองติดต่อทางมือถือเขาดูสิคะ”

“ขอบคุณครับ” โยธินเดินห่างออกมากดมือถือถึงปรียาก็เป็นเสียงไม่สามารถติดต่อได้ “โทรหาใครก็ไม่ติดสักคนวุ้ย”

โยธินเครียด ถอนใจ

แววนิลมองโจ๊กตรงหน้า จับช้อนแล้วตะโกนถาม

“ปรียา เธอเป็นคนซื้อโจ๊กมาให้ฉันหรือ”

ประตูห้องน้ำเปิด มณฑาถือผ้าขนหนูเปียกเดินออกมา

“อย่าเพิ่งกินค่ะ ต้องเช็ดมือก่อนนะคะคุณหนู”

แววนิลหันไปมองมณฑา

“นม! นมมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

มณฑาเช็ดมือให้แววนิล แล้วหยิบช้อนใส่มือแววนิล

“โจ๊กยังร้อนทานช้าๆ นะคะไม่ต้องรีบ หมูสับต้องเคี้ยวให้ละเอียดก่อนกลืน เพราะระบบย่อยของคุณหนูไม่ค่อยดี”

แววนิลน้ำตาหยดรู้สึกว่ามีมณฑาเท่านั้นที่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเอง

“อยู่ๆ นมก็หายไป นิลนึกว่านมโกรธนิลจนไม่ยอมกลับมาแล้ว”

“นมไปจัดการขวัญตาให้คุณหนูไงคะ” แววนิลตาลุก

“สำเร็จหรือเปล่า” มณฑาส่ายหน้า

“มีไอ้โม่งอีกคนโผล่มานมก็เลยหลบมาก่อน”

“ไอ้โม่งไหน มันเป็นใคร”

“จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ชู้มัน มันคงไปเที่ยวหลอกผู้ชายจนเขาแค้นถึงได้ตามมาเอาคืนถึงนี่”

“สมน้ำหน้า”

“คุณหนูอยู่กับคุณปรียาสักสองชั่วโมงได้มั้ยคะ”

“นมจะไปไหนอีก”

“นมมีบางอย่างที่ต้องกลับไปเก็บกวาดให้เรียบร้อย”

“ระวังโดนจับได้นะนม”

“อย่าห่วงเลยค่ะ นังขวัญตามันนอนเจ็บอยู่ที่นี่ ส่วนคุณผู้ชายก็หมดข้อสงสัยในตัวนม แล้วจะมีใครตามจับผิดนมได้ละคะ”

มณฑายิ้มร้าย

มณฑาเดินออกมาเจอปรียา

“ขอบคุณนะคะ ที่เมื่อวานช่วยเป็นพยานให้นม” ปรียายิ้มเจื่อน

“ปรียาคิดทบทวนหลายรอบ ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่า”

“กับผู้หญิงไร้ยางอายที่ทำเลวๆ กับคนที่คุณรักถึงสองคน พูดโกหกแค่นี้ไม่เห็นจะผิดตรงไหน”

ปรียาไม่ค่อยกล้าถาม

“คุณนมคิดจะทำร้ายคุณขวัญจริงหรือคะ”

มณฑารู้ทันความคิดปรียา

“ถ้าทำจริงก็ไม่เห็นมีใครเสียนี่คะ คุณปรียาก็ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ จริงมั้ย” ปรียาชักไม่พอใจ

“ค่ะ ปรียาโกหกเพื่อตัวเองจริงๆ แต่ก็ทำได้มากสุดแค่นี้ คงไม่กล้าทำได้เท่าคุณนมหรอกค่ะ”

ปรียาจับลูกบิดประตูจะผลักเข้าไป มณฑาจับมือปรียาบีบ พูดเชิงขู่

“ไหนๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ไม่ช่วยพาย ไม่ช่วยแจวก็ไม่เป็นไร แต่อย่าเป็นคนจมเรือซะเองนะคะ ไม่อย่างนั้น...” มณฑาบีบแรง ปรียาร้องออกมา “คุณหนูคงเสียใจ”

มณฑาเดินผละไป ปรียารู้สึกกลัวมณฑา

ชานนท์เดินออกจากห้องพักเขมิกา ปากพูดมือถือกับประชา

“ตำรวจว่าไงบ้าง”

“ผมพาไปตรวจดูที่เกิดเหตุแล้วครับ ไม่พบหลักฐานอะไร ดูท่าจะตามจับยากเพราะเราไม่เห็นหน้ามัน”

“ช่วงนี้ฝากงานที่สปาด้วยแล้วกัน จะให้เซ็นอะไรก็เอาไปที่บ้านผม”

ชานนท์ตัดสายเดินออกไป ประชาเดินออกมาจากมุมที่หลบอยู่ มือยังจับมือถือแนบหูอยู่ จ้องไปด้านหลังชานนท์อย่างเกลียดชัง

เขมิกาหลับอยู่บนเตียง ประชายืนจ้องเขมิกาอยู่ข้างเตียง ประชาเอื้อมมือไปหยิบหมอนที่หนุนหลังเขมิกาอยู่ประชากำหมอนแน่น

“ระหว่างเราคงไม่จบแบบนี้ ถ้าเธอไม่ใจร้ายกับฉันก่อน”

ประชานึกถึงอดีตตอนที่จอดรถยืนรอขวัญตาอยู่ที่ปั้มแห่งหนึ่ง อู๋เปิดประตูรถด้านคนขับลงมา

“มันเลยเวลานัดมานานแล้วนะพี่ ผมว่าแฟนพี่คงเบี้ยวแล้ว ได้แต่งงานกับมหาเศรษฐี แล้วจะเปลี่ยนใจหอบสินสอดหนีมากับพี่ทำไม”

ประชาโกรธขวัญตา

“แกไปลากตัวนังทรยศมา แล้วไปเจอกันที่รีสอร์ทตามแผน” อู๋จะไป “เดี๋ยว” ประชาหยิบชุดไอ้โม่งจากในรถส่งให้อู๋ “เปลี่ยนชุดซะ ระวังอย่าให้ใครเห็น”

ขวัญตาอยู่ในชุดแต่งงานหิ้วกระเป๋าใส่เสื้อผ้ากำลังจะเข้าสวนเพื่อไปทะลุด้านหลัง ไอ้โม่งอู๋โผล่มาด้านหลัง

“เราไม่ได้นัดกันแถวนี้ไม่ใช่หรือ”

ขวัญตาหันกลับมา อู๋โป๊ะยาสลบทันที ขวัญตาพยายามดิ้นแล้วนิ่งไป โดนลากเข้าสวน

ประชาพาขวัญตามาที่รีสอร์ทจังหวัดระยอง อู๋เปิดกระเป๋าขวัญตาล้วงเสื้อผ้าออกมา ไม่เจอเงินสินสอด อู๋หันมาทางประชา

“มันหลอกเรา ไม่มีเงินเลยสักบาท”

ประชามองไปที่โซฟา ขวัญตาในชุดแต่งงานนอนอยู่เริ่มขยับตัว

“อู๋ แกออกไปรอข้างนอกก่อน”

อู๋ออกไป ขวัญตาค่อยๆ พยุงตัวนั่ง มึนๆ เห็นประชาเบลอๆ แล้วค่อยชัดขึ้น

“พี่ชา”

“เธอหลอกฉัน คิดหอบเงินหนีไปคนเดียว”

“ไม่ใช่นะ ขวัญกำลังจะออกไปตามนัดจริงๆ แต่ขวัญต้องไปเอาเงินที่ซ่อนไว้ก่อน”

“โกหก ไอ้อู๋มันบอกว่าเธอกำลังจะหนี”

“พี่เชื่ออู๋มากกว่าขวัญหรือ ถ้าขวัญไม่คิดมาหาพี่แล้วขวัญจะหนีการแต่งงานทำไม” ประชานิ่งไป ขวัญตามองแจกันเล็กๆ บนโต๊ะตรงหน้า คว้ามาฟาดที่ขอบโต๊ะเป็นปากฉลาม ขวัญตาเดินเข้าหา ยื่นแจกันให้ แกล้งร้องไห้ “ถ้าไม่เชื่อใจกัน หมดรักกันแล้ว พี่ชาก็ฆ่าขวัญได้เลย ขวัญไม่รู้จะทำให้พี่เชื่อได้ยังไง นอกจากใช้ความตายพิสูจน์ความรักที่ขวัญมีให้พี่” ประชาใจอ่อน

“พี่จะเชื่อขวัญอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย รีบพาพี่ไปเอาเงิน แล้วเราไปแต่งงานกัน ไปอยู่ในที่ๆ ไม่มีใครตามหาเราเจอ” ขวัญตายิ้มหวาน

“ได้ค่ะ แต่พี่ชาต้องล่วงหน้าไปก่อนนะคะ”

เสียงดังฉึก ประชาตาเหลือกเจ็บที่ท้อง ก้มมอง เห็นแจกันทิ่มที่ท้องด้วยฝีมือขวัญตา ประชาหัวใจแหลกสลาย ทรุดฮวบ

“มีความจริงอย่างหนึ่งที่แกควรรู้ไว้ ฉันไม่เคยรักแกเลยสักนิด ที่ทำดีกับแก ก็เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ซึ้งหรือยัง ไอ้โง่”

ขวัญตาปาแจกันทิ้ง หนีไปทางหน้าต่าง อู๋วิ่งเข้ามาตกใจ ประชากัดฟันพูด

“ตามมันไป!”

อู๋วิ่งไปที่หน้าต่างเห็นขวัญตาวิ่งไปริมทะเล อู๋กระโดดลงหน้าต่าง วิ่งไล่ไป

ประชาจับท้องตัวเองที่เคยโดนแทง เจ็บปวดร้าวรานสุดๆ

“ถึงวันนี้ไอ้โง่คนนี้ก็ยังรักเธออยู่ แต่เรามาหยุดทุกอย่างไว้เพียงแค่นี้เถอะ”

ประชาบอกเสียงสั่นยกหมอนขึ้นจะอุดจมูกเขมิกา ประชามือสั่น ร้องไห้พยายามตัดใจ พอจะวาง เขมิกาเพ้อถึงพ่อ คว้าข้อมือประชา

“อย่าไป” ประชาตกใจไม่กล้าดึงมือออก เขมิกาปรือตามองประชาแต่เห็นภาพหลอน บัณฑิตยืนมอง ยิ้มให้ หันหลังเดินไป เขมิกาดึงมือประชาแน่นยื้อไว้ “อย่าไปนะ ไม่ อย่าไป”

เขมิกาคิดว่าดึงพ่อไว้ได้ ยิ้มบางๆ หลับตาลง เอามือประชามาแนบแก้มด้วยความรัก ประชามองเขมิกา พอมือสัมผัสแก้มเข็ม ประชาก็ใจอ่อน มืออีกข้างปล่อยหมอนทิ้งลงพื้น ประชาค่อยๆ ดึงมือออกจากมือเขมิกา พอดึงหลุด จะหันกลับเขมิกาก็ลืมตาปึ้ง! เห็นประชา

“คุณผู้จัดการ”

ประชาชะงักตัวแข็ง ค่อยๆ หันไป

“เออ ตื่น ตื่นแล้วหรือครับคุณขวัญ ผมมาเยี่ยม เห็นยังหลับอยู่ก็เลยจะกลับก่อน”

“จับไอ้โม่งได้มั้ย” เขมิการีบถาม

“มันหนีไปได้ครับ”

“แล้วไอ้โม่งอีกคนที่เป็นผู้หญิง สามีฉันเอาตำรวจมาจับหรือยัง”

ประชารู้เรื่องไอ้โม่งหญิงจากอู๋แล้ว

“เรื่องไอ้โม่งมีสองคนผมพอรู้มาบ้าง แต่ยังไม่เห็นมีการจับกุมใครเลย ผมว่ามันน่าจะเป็นพวกเดียวกัน ไอ้โม่งที่แทงคุณขวัญ มันจะรู้ทางเข้าออกสวนได้ยังไงถ้าไม่มีคนในพาเข้ามา” คำพูดประชาทำให้เขมิกายิ่งมั่นใจว่าใช่มณฑา

“ที่คุณเคยบอกฉันว่าคุณนิลส่งคนไปทำร้ายฉันที่รีสอร์ทก็ไม่ผิดเลย เพราะมันเป็นไอ้โม่งคนเดียวกับที่ผลักฉันตกบ่อ ส่วนไอ้โม่งผู้หญิงก็เดาไม่ยากว่าเป็นใคร”

ประชาพอใจที่เขมิกาเชื่อ ยุต่อ

“แต่ผมว่าคุณชานนท์คงไม่เชื่อ ถึงไม่ได้จัดการอะไรเลย”

เขมิกาคิดหนัก ยิ่งไม่พอใจชานนท์

มณฑากลับมาบ้าน เดินมาหยุดหน้าบ้านพักเม่นแล้วผลักประตูเข้าไป ประตูปิด

ภายในบ้านพักเม่น มณฑาใช้ผ้าผูกข้อมือเม่นทั้งสองข้าง เม่นร้องไห้

“แม่มัดเม่นทำไม แม่โกรธเม่นอีกแล้วหรือ” ผูกเสร็จมณฑาดึงเม่นให้เดิน

“ฉันจะเอาแกไปปล่อยวัด”

เม่นตกใจรั้งตัวไว้ไม่เดิน

“ไม่เอาๆ เม่นไม่ใช่หมานะแม่ เม่นไม่อยากอยู่วัด”

เม่นกระชากมือหลุดจากมณฑาวิ่งไปนั่งหลบ มณฑาตามไปยืนค้ำหัว เม่นตัวสั่น

“ถ้าไม่อยากไป ก็อย่าเล่าเรื่องที่ฉันสั่งให้แกล่อนังขวัญตาไปที่บ่อน้ำให้ใครฟัง”

“ไม่เล่า ไม่พูด ไม่บอกใคร เม่นสาบาน”

มณฑาพอใจดึงเม่นยืนขึ้น แก้ผ้ามัดมือให้ แก้เสร็จเม่นจับมือแม่ทั้งสองข้าง มณฑาตกใจนึกว่าเม่นจะทำร้าย

“แกจะทำอะไรฉัน” มณฑาตวาด

“แม่กอดเม่นหน่อยนะ เม่นกลัว เม่นไม่อยากจากแม่ไปไหน” เม่นพูดซื่อๆ มณฑาอึ้ง มองมือที่เม่นจับ มณฑาใจอ่อนดึงมือออกแล้วกอดเม่น เม่นหลับตายิ้มมีความสุข มณฑาสีหน้าอ่อนลงแต่แล้วก็ผลักเม่นออกอย่างแรงจนเม่นล้มกลิ้ง

“อย่ามาโดนตัวฉัน ฉันขยะแขยงแก พ่อแกทำลายชีวิตฉัน”

มณฑาเร่งรีบเดินออก

มณฑาเดินออกไป ชานนท์ก้าวออกมาจากมุมบ้านได้ยินทั้งหมด เม่นเดินออกมา

“คุณผู้ชาย”

ชานนท์เดินไปหาส่งถุงขนมโดนัทให้

“ฉันซื้อขนมมาฝาก” เม่นรับไป เปิดดูดีใจไม่ได้สนใจฟังชานนท์ “ความจริงอยากจะมาถามเรื่องคุณผู้หญิงด้วยแต่ตอนนี้คงไม่ต้องแล้ว”

เม่นหยิบโดนัทยัดเข้าปาก ยิ้มแย้มดีใจ

ชานนท์กลับมาที่โรงพยาบาล เห็นประตูห้องพักเขมิกาเปิดอ้าอยู่ก็แปลกใจ เดินเข้าไป พยาบาลกำลังจะกดมือถือหาชานนท์ พอเห็นชานนท์จึงรีบบอกเสียงตื่นเต้น

“คุณขวัญตาไปแล้วค่ะ ดิฉันพยายาลห้าม แต่เธอไม่ฟังเลย นี่ดิฉันกำลังจะโทรไปแจ้งให้คุณทราบ”

“ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

“เดินออกไปเมื่อกี้ค่ะ”

ชานนท์รีบตามออกไป

อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา09.30น.





เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7 (ต่อ)

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7 (ต่อ)

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 7 (ต่อ)
กำลังโหลดความคิดเห็น...