xs
sm
md
lg

มาดามดัน ตอนที่ 4

เผยแพร่:

มาดามดัน ตอนที่ 4

พุชชี่ผลักอกเน็กซ์จนเซด้วยความโกรธ

"ชั้นไม่ว่าเธอหรอกที่จะมองวงการนี้ว่า มันฉาบฉวยสวยหรูแต่เปลือกยังไง แต่อยากให้เธอเข้าใจว่านี่คือวงการบันเทิง เป้าหมายของคนทำงานทุกคนก็คือการสร้างความสุข ทำให้ผู้ชมได้เต็มอิ่ม มีรอยยิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะ เห็นน้ำตาของความซาบซึ้ง เมื่อรางวัลที่เราได้กลับมาคือเสียงปรบมือ นั่นคือค่าตอบแทนที่หาไม่ได้จากที่ไหนอีกแล้ว"
เน็กซ์นิ่งไป
"ผมไม่ได้อยากจะดูถูกอาชีพที่ป้าทำ แต่ผม ผมแค่ แค่ไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ไอ้ที่เคยเห็นๆมาก็คิดว่ามันง่าย แต่เอาเข้าจริงแล้ว..."
"มันยากมากเลยใช่มั้ย"
เน็กซ์พยักหน้ารับ
"ผมเป็นแต่เตะบอลนะป้า แล้วๆอยู่ๆจะให้ผมเป็นในสิ่งที่ผมไม่เคยเป็น"
เน็กซ์นิ่งไป พุชชี่ค่อยๆเข้าไปใกล้ๆแล้วจับมือเน็กซ์มากุม
"เธอเข้าใจแล้วใช่มั้ยว่า ทำไมชั้นถึงต้องยอมเสียเวลาพาเธอไปเรียน"
"ถึงพาผมไป ผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี"
"มันไม่ยากหรอกเน็กซ์ ครูดาวบอกชั้นว่าที่เธอไม่ให้ความร่วมมือเพราะเธอไม่ยอมเปิดใจ"
"เปิดใจอะไรล่ะป้า ผมไม่มีเรื่องที่นึกแล้วจะทำให้ผมร้องไห้ หรือหัวเราะได้อย่างที่เขาทำกันได้หรอก"
"มีสิ เน็กซ์ แค่เธอไว้ใจชั้น แล้วปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามที่เธอเคยเป็น"
หล่อนพยายามใช้ความจริงใจบีบมือเน็กซ์และปลอบโยนจนเธอใกล้ชิดเขาแบบที่สบตากันไปมาระยะใกล้ๆได้

หน้าเวทีคิวเดินแบบต่อมาเป็นของแก้วใสกับตั้มที่ออกมาวาดลวดลายฝีมือเก๋ากว่าจัดการข่มเด็กใน สังกัดของเจ๊เมี่ยงได้อย่างสวยงามและเรียกเสียงปรบมือพร้อมกับแสงแฟลชระรัวได้มากกว่า หนูดอกชายหางตามองไปที่เจ๊เมี่ยงที่เจ็บใจเพราะเด็กตัวเองแพ้รัศมีแก้วใสกับตั้ม
"เด๊ะๆ ไปป่ะเจ๊ แบบนี้เขาเรียกเจนเวทีของจริง พาเด็กของเจ๊ไปหัดใหม่ซะเถอะไป ชิ้วๆ"
"เชอะ...ก็แค่พวกอยู่มานานแต่ไปไม่ถึงดวงดาว เอาทีเด็ดของแกมาเลยดีกว่า อย่าดีแต่ไปซุกหัวหลบซุ่มฝึกวิชาอยู่ในตุ่มเลย หึๆๆ"
นางหัวเราะข่ม หนูดอกหน้าเสียเริ่มชะเง้อมองหาพัฒศรีกับเน็กซ์
"หายไปไหนของเขาเนี่ย ไปทำอะไรกันอยู่ โธ่เอ้ย..."

เน็กซ์กับพุชชี่สบตากันอย่างเข้าอกเข้าใจ
"เราทุกคนมีเรื่องที่เก็บอยู่ในใจกันทั้งนั้น แต่ที่ไม่ยอมเปิดมันออกมาเพราะเรากลัวที่จะให้คนอื่นรู้ความลับของเรา ถ้าชั้นบอกเรื่องของชั้นให้เธอรู้ เธอก็คงจะไว้ใจชั้นขึ้นมาบ้าง นะเน็กซ์"
ทั้งคู่สบตากันไปมาอย่างไว้เนื้อเชื่อใจจนหล่อนเริ่มพูด
"ชั้นชอบพี่ติณ แต่ชั้นคบกับเขาไม่ได้ เพราะเขาดีเกินไปสำหรับผู้หญิงที่ชั้นเป็นอยู่ตอนนี้"
หล่อนพูดไปก็น้ำตาคลอ เน็กซ์อึ้งไปเพราะไม่เคยเห็นหล่อนมีน้ำตาแบบนี้ เน็กช์เผลอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาให้
"ชั้นบอกเธอแล้ว ทีนี้ก็ตาเธอบ้างแล้วล่ะ พูดกับชั้นสิเน็กซ์ ให้ชั้นเข้าถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ"
เน็กซ์นิ่งไปครู่ มองตาหล่อนแล้วอยู่ๆน้ำตาก็เริ่มคลอ เอ่อและร้องไห้ต่อมา
"ผม...ผม ผมคิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ ผมไม่อยากทำให้เขาเสียใจ ผมทิ้งเขามาเพื่อจะตามหาคนที่ไม่เคยเลี้ยงดูผม ผมทำผิดกับพวกเขา แต่ผมก็กลับไปไม่ได้ ฮือๆๆ"
เน็กซ์ปล่อยโฮออกมาอย่างหมดเปลือก หล่อนเลยต้องดึงเน็กซ์มาโอบกอดเอาไว้และลูบหลังปลอบใจ
"โธ่เอ้ยเด็กน้อย เรื่องแค่นี้เอง ก็ชั้นรับปากเธอแล้วไงว่าชั้นจะช่วยเธอ แค่เธอตั้งใจทำอย่างที่ชั้นบอก ไม่ถึงปีเธอก็จะได้พบหน้าพ่อที่แท้จริงของเธอ"
เน็กซ์กอดหล่อนแล้วร้องไห้ไม่หยุด หล่อนจับหน้าที่น้ำตานองหน้าขึ้นมามองอย่างเอ็นดู
"มา...ชั้นจะปลอบใจให้ เผื่อบางทีเธออาจจะรู้สึกหายคิดถึงบ้านบ้าง"
หล่อนค่อยๆจูบเบาๆที่หน้าผากเน็กซ์ จูบนั้นเพื่อปลอบใจ แต่เน็กซ์กลับชะงักขนลุกซู่ แล้วสบตาหล่อนนิ่งนาน เน็กซ์ใจเต้นตึกตัก ก่อนจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ ยื่นปากไปจูบหล่อนที่ริมฝีปาก จุ๊บ พุชชี่อึ้ง!

การเดินแบบงานเปิดตัวกาแฟกระป๋อง Savanna ดำเนินต่ออย่างเข้มข้น บนเวทีทุกคนออกมาเดินโชว์ตัวอีกรอบ แก้วใสกับตั้มออกมาเดินแบบประกบกับพวกเด็กในสังกัดของเจ๊เมี่ยงที่ยกแผงประกบข้างและหลัง เหมือนแก้วใสกับตั้มต้องอยู่ท่ามกลางสิงสาราสัตว์ที่น่ากลัว
เด็กหนุ่มคนหนึ่งในสังกัดมองมาที่ข้างเวที เจ๊เมี่ยงพยักหน้ารับ กลุ่มพวกเด็กก็เล่นสกปรกพากันเดินเบียดตั้มกับแก้วใสจนเกือบจะตกเวทีอย่างเนียนๆ ดีที่ตั้มคว้าตัวแก้วใสเอาไว้แล้ว The Show must go on พาแก้วใสเดินกลับเข้ามาด้านในหลังเวที
หนูดอกวิ่งออกไปหาแก้วใสกับตั้มที่ห้องแต่งตัว เจ๊เมี่ยงกับลอร่าสะใจ

แก้วใสหัวเสียเข้ามาที่ห้องแต่งตัวพร้อมตั้ม หนูดอกวิ่งตามเข้ามาในห้องด้วยความเป็นห่วง
"เป็นอะไรรึเปล่า แก้วใส"
"ตาบอดเหรอไง ยังจะมาถามอีก เกือบตกเวทีจะขายหน้าอยู่แล้ว ไอ้พวกบ้าเอ้ย"
หนูดอกบอก
"หึ...ถ้านังเจ๊เมี่ยงไม่สั่งให้เล่นสกปรกกับพวกเรา ไอ้อ่อนพวกนั้นมีเหรอจะกล้า"
"งั้นเดี๋ยวรอบต่อไป แก้วใสจะเอาคืนพวกมันเอง"
พุชชี่เดินเข้ามา
"ไม่ต้องหรอกแก้วใส เด็กของมาดามพุชชี่ไม่ใช่อันธพาล ต้องใช้ฝีมือเท่านั้น"
หนูดอกถาม
"มาดาม นี่มาดามหายไปไหนกันมาคะเนี่ย หนูดอกโดนนังเจ๊เมี่ยงมันทั้งงับ ทั้งแขวะ ทั้งจิกจนจะเหี่ยวหมดแล้ว"
"โทษทีนะหนูดอก พอดีว่าชั้น…"
พุชชี่นิ่งไป หันไปมองที่ประตู เน็กซ์เดินตามเข้ามา หล่อนจิกหน้ามองเน็กซ์อย่างถมึงถึง ส่วนเน็กซ์ก้มหน้าจ๋อยๆ แถวหน้าผากโหนกแก้ม 2 ข้างมีรอยแดงอ่อนๆเป็นเส้นโค้งนิดหน่อย มันคือรอยขอบยางที่ดันส้วม
แก้วใสตกใจ
"เน็กซ์ เกิดอะไรขึ้น ทำไมหน้าตาเป็นอย่างนี้ล่ะ หรือว่ามาดามทำอะไรเธอ"
เน็กซ์ไม่กล้าพูดอะไรต่อ หล่อนยังยังจ้องหน้าเขม็งอย่างเอาเรื่องสุดๆ

เมื่อสักครู่ เน็กซ์จูบปากหล่อนอยู่แล้วเอามือขึ้นมาลูบไหล่ จังหวะนั้นเอง หล่อนเริ่มรู้สึกตัวจากภวังค์ลืมตาโพล่ง ผลักเน็กซ์ออกจากตัวทันที
"นี่...นี่เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย"
เน็กซ์ตกใจไม่รู้ตัว
"คือ...ผม ผม"
"เธอคิดอะไรกับชั้นอยู่ บอกมาเดี๋ยวนี้นะ ไอ้เด็กบ้า"
"เปล่า...ผมไม่ได้คิดอะไร ก็ใครให้ป้าเข้ามาใกล้ๆผม ผู้ชายที่ไหนมันจะทนได้"
"หา ! นี่หาว่าชั้นให้ท่าแกเหรอ"
"แล้วไม่ใช่เหรอ ตั้งแต่เดินแบบให้ดูที่สระน้ำแล้ว ล่อเสือล่อตะเข้ ยั่วทั้งแก่ทั้งเด็ก"
หล่อนเหวอชะงัก นึกถึงภาพที่ตัวเองเดินแบบเซ็กส์ซี่ให้ดูแล้วปรี๊ดแตก
"อ๊าย...ไอ้เด็กบ้า ชั้นเดินแบบให้ดูเป็นตัวอย่างไม่ได้ให้ท่าแก"
หล่อนฉุนปรี๊ดขึ้น หันรีหันขวางเจอไม้ดูดส้วมใกล้มือก็คว้าขึ้นมาแล้วเข้าไปไล่ตีไล่ทุบ จนเน็กซ์ร้องลั่น
"เด็กบ้า ทะลึ่ง ลามก จะบอกให้นะ ชั้นไม่ใช่สาวทึนทึกบ้าเซ็กส์อย่างที่พวกหนังสือโป๊มันชอบยั่วให้พวกหนุ่มๆกลัดมันอย่างแกเอาไปฝันเป็นตุเป็นตะ"
"แล้วจะไปรู้มั้ย ก็เห็นเข้าเกณฑ์สาวขึ้นคานไฟแรงสูงทุกข้อ"
"หา! สาวขึ้นคานไฟแรงสูง ไอ้ ไอ้เด็กบ้า แก อย่าอยู่เลย"

หล่อนโกรธจัดสุดๆ ปรี่เข้าไปใช้ที่ดูดส้วมกระแทกเข้าแสกกลางหน้าเน็กซ์ทันที
เน็กซ์ผงะหงายหลังเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา

"ว่าไงเน็กซ์ ไปโดนอะไรมา"
"ผมซุ่มซ่ามล้มหน้าไปกระแทกโถส้วม"
ตั้มขำเพราะคิดว่าเน็กซ์ตื่นเต้นจริงๆ
"หน้ากระแทกโถส้วม"
"คือผมมัวแต่ตื่นเต้นก็เลยไม่ทันมองพื้นน่ะครับ"
"แล้วตอนนี้หายตื่นเต้นรึยังล่ะ"
พุชชี่ยังจิกหน้ามองเน็กซ์
"ไม่หายก็ต้องหายแล้วล่ะ เพราะถ้าเธอไม่พร้อมสำหรับงานนี้ ความฝันของเธอ อาชีพของชั้น และปากท้องของทุกคนก็ต้องจบกันคราวนี้แน่"
เน็กซ์นิ่งมองหล่อนอย่างครุ่นคิด แก้วใสเข้ามาควงแขนเน็กซ์อย่างออดอ้อนเอาใจ
"ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะเน็กซ์ มีชั้นอยู่ด้วย เธอต้องได้แจ้งเกิดแน่นอน"
"หนูดอก รีบพาเน็กซ์ไปแต่งหน้ากลบริ้วรอยให้เกลี้ยง"
"ค่ะ มาดาม"
"รีบไปเปลี่ยนชุดสิ แก้วใส"
แก้วใสออกไป หนูดอกกับตั้มพาเน็กซ์ออกไป พุชชี่ดูหนักใจแต่ก็ต้องฝากความหวังครั้งนี้ไว้ที่เน็กซ์คนเดียว

บรรยากาศบนเวที ดนตรีเปลี่ยนท่วงทำนองเป็นเร้าใจมากขึ้น แสงไฟสาดระรัว สปอตไลท์จับเน็กซ์ที่เปิดตัวออกมาอย่างพญาเสือที่ทั้งดุดันและสง่างามคู่กับแก้วใสที่เป็นแม่เสือสาวสุดเซ็กซี่
ด้านล่างเวที แขกในงานทุกคนต่างพากันยืนอึ้งตกใจกับภาพของเด็กหนุ่มหล่อที่กระชากหัวใจของทุกคนให้หยุดนิ่งได้ แสงแฟลชจากนักข่าวยิงใส่เน็กซ์กันระรัว พร้อมกับเสียงอื้ออึ้งถามกันอย่างเซ็งแซ่ว่า เด็กหนุ่มนั่นใคร เน็กซ์ยืนนิ่งกล้าๆกลัวๆ อยู่บนเวทีเมื่อได้จังหวะที่ต้องโชว์ พุชชี่ยืนลุ้นอยู่ข้างๆเวทีโดยมีตั้มกับหนูดอกลุ้นอยู่ข้างๆ
"เร็วสิเน็กซ์ เธอต้องทำให้ได้สิ"
เจ๊เมี่ยงกับลอร่าที่ยืนดูอยู่
"ก็หล่อจริงไรจริงอยู่หรอกค่ะเจ๊ แต่ดูสิคะ ก็แค่หล่อรูปปั้น ยืนทื่อเป็นหินเลย"
เจ๊เมี่ยงจ้องไปที่พุชชี่
"เด็กแกทำได้ดีสุดก็แค่นี้เท่านั้นแหละ นังพุชชี่ หึๆๆ"
เน็กซ์ยืนใจเต้นตุ๊บๆ แก้วใสที่ยืนโพสต์อยู่ใกล้ๆพยายามกระซิบเตือน
"เน็กซ์...เน็กซ์"
เน็กซ์มองแก้วใสอย่างตื่นเต้นก่อนจะหันไปมองพุชชี่ ทั้งคู่สบสายตากันอย่างให้กำลังใจ หล่อนพยักหน้ารับให้ เน็กซ์เห็นหล่อนแล้วมีความมั่นใจขึ้นมา เลยฮึดสูดลมหายใจก้าวเท้าเดินออกไปอย่างเท่ !
เสียงดนตรีเร้าใจพร้อมแสงไฟจับที่เน็กซ์เต็มๆ เน็กซ์มาดหล่อเท่จนเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆในงานดังสนั่น หนูดอกกับตั้มถึงกับดีใจจนลิงโลด
"มาดามคะ...ได้ยินมั้ยคะ เสียงกรี๊ดๆๆจนห้องแทบแตกแน๊ะ"
หล่อนยิ้มรับอย่างดีใจ
"ในที่สุดเขาก็ทำได้"
"ไม่ใช่แค่ทำได้เฉยๆนะพุชชี่ แต่ทำได้ดีจนน่าตกใจเลย ถามจริงๆเถอะ เธอไปติวเข้มหลักสูตรเร่งรัดยังไงเน็กซ์ถึงทำได้ขนาดนั้น" ตั้มว่า
พุชชี่นิ่งไปแล้วคิดถึงรอยจูบของเน็กซ์
ตั้มถามอีก
"ทำยังไง บอกหน่อยสิ"
"เอ่อ...เด็กมันดื้อน่ะตั้ม เหมือนกระท้อนนั่นแหละ ถ้าไม่ลงมือทุบหนักๆก็ไม่อร่อยหรอก"
หล่อนบอกตั้มกับหนูดอก ตั้มพยักหน้ายิ้มๆดูบนเวทีต่อ แต่หล่อนเผลอเอามือแตะริมฝีปากตัวเอง ใจเต้นตึกตัก ก่อนจะหันไปมองเน็กซ์ที่ยิ้มให้คนดู จนเรียกเสียงกรี๊ดสนั่น

เจ๊เมี่ยงหน้าปั้นปึ่ง หงุดหงิด และลอร่าเปิดประตูห้องแต่งตัวเข้ามา หมอกี้ที่กำลังให้ทีมงานตรวจดูความพร้อมของชุดฟินเนอเร่ที่เริ่ดหรูอลังการก่อนจะออกไปเฉิดฉายบนเวที
"ยังไม่เสร็จกันอีกเหรอคะคุณน้อง แฟนคลับข้างนอกเขากำลังชักดิ้นชักงอรอให้ซุป’ตาร์ ของเขาออกไปอยู่นะคะ"
ทีมงานบอก
"ของหมอกี้เรียบร้อยพร้อมแล้วค่ะเจ๊ เหลือก็แต่น้องฝันหวานๆค่ะที่ยังไม่พร้อม"
"ทำไมยังไม่พร้อมอีกล่ะคะ มีปัญหาอะไรทำไมไม่บอกเจ๊"
ทีมงานไม่ทันจะบอกอะไร ทุกคนก็ได้ยินเสียงอาเจียนดังออกมาจากในห้องน้ำหญิง สักพักฝันหวานๆก็เดินออกมาในสภาพยังไม่หายพะอืดพะอมคลื่นเหียนอาเจียน มีทิชชู่ปิดปากมาด้วย
"ตายแล้ว...นี่น้องฝันหวานๆเป็นอะไรไปคะเนี่ย"
"ขอโทษด้วยค่ะเจ๊ สงสัยว่าตับหวานเมื่อวานจะทำให้ท้องไส้หนูปั่นป่วน"
"โธ่เอ้ย น้องฝันหวานๆขา เจ๊บอกแล้วไงคะ ของแสลงน่ะอย่าไปยุ่ง"
"หนูขอโทษค่ะเจ๊...ก็พี่ปีใหม่เขารู้ว่าหนูอยากลอง เขาก็เลยพาหนูไปกิน"
เจ๊เมี่ยงชะงักหน้าเหวอ รีบเข้าไปประกบดึงตัวออกมาให้ห่างทีมงานแล้วกระซิบกระซาบ
"ชู่วว์...พี่บอกแล้วไงคะคุณน้อง เรื่องคุณน้องกับคุณปีใหม่อย่าได้หลุดออกมาจากปากให้ใครได้ยิน ตอนนี้คุณน้องต้องเป็นคู่จิ้นกับหมอกี้เท่านั้น ห้ามมีข่าวกับคนอื่นเด็ดขาด"
"แต่ว่า..."
"ไม่ตงไม่แต่อะไรทั้งนั้นค่ะ อยากเจิดในวงการนี้ต้องเชื่อพี่คนเดียว"
ฝันหวานๆหน้าจ๋อย
"ค่ะ เจ๊เมี่ยง"
"ดีมากค่ะ อ้อ... คุณน้องน่ะแพ้ตับ เพราะฉะนั้นทั้งตับหวานแล้วก็สารพัดตับเนี่ย ต้องเลิกเลยนะคะ..ห้ามแตะต้องอีกเด็ดขาด... นังลอร่า"
"ขา เจ๊"
"จัดการหายามาให้น้องฝันหวานๆด่วน อีกเดี๋ยวคู่ซุป'ตาร์ของชั้นจะต้องไปเจิด ไปเริ่ดบนเวที ขยี้เด็กนังพุชชี่ให้เป็นผุยผง"
"ได้เลยค่ะ เจ๊"

พุชชี่หันมาจิกหน้าร้ายอย่างเอาเรื่อง
ประตูห้องเปิด ทุกคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกัน สีหน้าทุกคนดีใจ
 
"เจ๋งมากเลยว่ะ ไอ้น้อง โห...ไม่บอกไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าเวทีแรก ฝีมืออย่างกับมืออาชีพเลย" ตั้มบอก
"ก็สั่นเอาเรื่องอยู่เหมือนกันครับพี่ตั้ม แต่เพราะนึกถึงคำสอนของมาดามเลยเอาตัวรอดมาได้น่ะพี่"
เน็กซ์พูดไปก็มองไปที่พุชชี่แล้วยิ้มให้ แต่หล่อนยังจิกหน้าเอาเรื่องไม่หายโกรธที่เน็กซ์บังอาจจูบเธอ
"ก็ลองไม่ดีขึ้นสิ กลับบ้านไปจะเอาให้หนักกว่าเดิม"
"โห...โหดไปป่ะเนี่ยป้า เสพติดความรุนแรงแบบนี้ ระวังเป็นโรคจิตนะ"
"ไอ้เด็กบ้า"
หนูดอกเปิดประตูเข้ามา
"มาดามคะ มาดาม"
"อะไรหนูดอก"
"ข่าวดี ข่าวด่วนค่ะมาดาม เมื่อกี้นี้พี่ก้องสั่งมาค่ะ แกบอกว่า ลูกค้าชอบเน็กซ์กับแก้วใสมากก็เลยอยากให้ขึ้นเวทีประกบกับหมอกี้กับฝันหวานๆรอบฟินาเล่นี่เลยค่ะ"
พุชชี่ดีใจมาก
"เน็กซ์ เห็นมั้ย ชั้นบอกแล้วว่าเธอต้องทำได้ เธอเห็นมั้ย"
"จะดีเหรอพุชชี่ สองคนนั่นเขาซุปตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศ ขืนปล่อยให้เน็กซ์ขึ้นไปประกบด้วย มีหวังถูกเชือดคาเวที"
แก้วใสหน้าเริ่ดเชิดควงแขนเน็กซ์
"เชอะ...ไม่เห็นจะกลัวเลย นาทีนี้ออร่าเว่อร์ๆของชั้นกับเน็กซ์จะดับรัศมีของซุปตาร์คู่นั้นเอง"
แก้วใสควงแขนเน็กซ์แล้วยิ้มร้ายมั่นใจมาก

บนเวทีอีกครั้ง มีการโชว์การแสดงควงกระบองไฟสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับผู้ชม นักแสดงพ่นไฟเสร็จเรียก เสียงปรบมือพอสมควรก่อนที่แสงไฟจะสาดส่องพร้อมดนตรีประกอบเร้าใจอีกครั้ง แสงไฟจับที่เน็กซ์กับแก้วใสที่เดินออกมาเรียกเสียงปรบมือจากผู้ชมเกรียวกราว
พุชชี่ยืนดูอยู่กับหนูดอกและตั้มด้วยสีหน้าดีใจ เจ๊เมี่ยงอยู่คนละฝั่งกันและมองหน้าพุชชี่อย่างหงุดหงิด
ลอร่าเสนอหน้า
"ดูนังพุชชี่มันสิคะเจ๊...มันเยาะเย้ยเจ๊ มันด่าเจ๊ในใจ หาว่าเจ๊ไม่ได้ขี้เล็บเท้ามันหรอก"
เจ๊เมี่ยงดีดหูลอร่าทันที
"นี่แน๊ะ...นังบ้า เว่อร์ไปแล้วย่ะ มองหน้ามันแค่นั้นก็อ่านใจมันออกเลย"
"อู้ย...แหม ก็ลอร่าเป็นสายสืบอยู่กับมันมาตั้งนาน ลอร่ารู้ค่ะว่ามันอยากด่าเจ๊ใจจะขาด"
เจ๊เมี่ยงเบ้ปาก
"ชิ ! อย่าเพิ่งได้ใจไป เดี๋ยวซุปตาร์ชั้นออกมาแกก็จะได้รู้เอง นังพุชชี่"
เจ๊เมี่ยงมองไปที่พุชชี่แล้วทำนิ้วปาดคอแสดงท่าทางเชือดนิ่มๆให้เห็น
บนเวที เน็กซ์กับแก้วใสเดินกลับมาโพสต์อยู่กับที่ จากนั้นหมอกี้กับฝันหวานๆก็เปิดตัวออกมาพร้อมกับแสงสีเสียงจัดเต็มอลังการงานสร้างสุดๆ ในชุดฟินาเล่
เสียงปรบมือ เสียงกรี๊ด และเสียงร้องห่มร้องไห้น้ำตาเล็ดอย่างบ้าคลั่งของบรรดาแฟนคลับที่แห่กันไปรุมล้อมหน้าเวที จนการ์ดของงานต้องเข้ามาช่วยกันเอาไว้อย่างสุดฤทธิ์ เน็กซ์กับแก้วใสที่ยืนอยู่ร่วมเวที กลายเป็นไม้ประดับไม่มีใครให้ความสนใจไปจริงๆ
เจ๊เมี่ยงกับลอร่า ยิ้มเยาะเย้ยพุชชี่
"เอาไงดีคะ มาดาม เด็กเรากลายเป็นพร๊อพบนเวทีแล้ว ให้หนูเรียกลงมาเลยมั้ยคะ จะได้ไม่ต้องขายหน้านังเจ๊เมี่ยงมัน"
"ทำอย่างนั้นจะยิ่งขายหน้าเจ๊เมี่ยงมากกว่าเดิมนะ หนูดอก" ตั้มบอก
"ใช่...เท่ากับชั้นยอมแพ้ ว่าเด็กใหม่ของชั้นไร้ออร่า ไม่มีทางเทียบรัศมีเด็กมันได้"
พุชชี่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กัดฟันกรอดๆอย่างเจ็บใจ
บนเวทีหมอกี้กับฝันหวานๆยังเดินโชว์หน้าเวทีเรียกเสียงกรี๊ดสนั่นไม่หยุด แก้วใสที่โพสต์คู่กับเน็กซ์จิกหน้าเจ็บใจ
"ชิ ! คิดว่าพวกแกจะเป็นซุปตาร์ได้คนเดียวเหรอ รู้จักแก้วใสมั่งเหอะ"
แก้วใสควงแขนเน็กซ์หมับแล้วจิกหน้าร้าย เน็กซ์แปลกใจสงสัย
"จะทำอะไรน่ะครับ คุณแก้วใส"
"ทำตามที่ชั้นบอกเถอะเน็กซ์ รับรองว่าเราสองคนจะดังขึ้นหน้าหนึ่งทุกฉบับแน่นอน"
แก้วใสพูดจบก็ลากเน็กซ์ออกมายืนที่จุดเด่นของเวทีกระชากเสื้อของเน็กซ์ออกจนเสื้อขาดดัง..แคว่ก !! โชว์กล้ามอกเนียนขาวแน่นของเน็กซ์เต็มๆ ส่วนตัวเองก็จัดการกับเสื้อที่ใส่อยู่เปิดออกกว้างๆให้เห็นร่องอกชัดๆ จากนั้นแก้วใสก็พาเน็กซ์เดินตรงดิ่งออก มาที่หน้าเวทีประกบคู่ใกล้ๆกับหมอกี้กับฝันหวานๆ
ท่ามกลางสายตาทุกคนที่พากันแปลกใจกับเซอร์ไพรซ์ที่ไม่มีใครรู้ แก้วใสเต้นยั่วยวนไปรอบๆตัวเน็กซ์ตามจังหวะ ดนตรีเมามันส์และยั่วสุดๆเพื่อดึงสายตาทุกคู่ให้หันมามอง แล้วทันใดนั้นแก้วใสก็โน้มคอดึงหน้าเน็กซ์เข้ามา ประชิดก่อนจะจูบปากอย่างจังๆ บดขยี้ชนิดติดเรตทันที
โอ้วแม่เจ้า...โห...ฮือฮา...เสียงร้องตกใจดังลั่นไปทั้งงานของผู้ชมกับเซอร์ไพรซ์ที่ไม่มีใครคาดคิด แสงแฟลชจากกล้องทุกตัวในงานหันมารัวใส่เน็กซ์กับแก้วใสไม่หยุด
พุชชี่ หนูดอก และตั้มพากันตกใจเหวออย่างไม่คาดคิด ฝ่ายเจ๊เมี่ยงกับลอร่ามองอย่างแค้น

บ้านเสี่ยธีระวันใหม่ เสียงโครมครามไม่พอใจของแพตตี้ดังลั่นออกมาจากตัวบ้าน ในห้องนอน
ข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนห้อง มีเศษแจกันแตกอยู่แล้วด้วย นางไล่ตะเพิดยุวดีที่เอาอาหารเข้ามาให้
"บอกว่าไม่หิวไง เอาออกไป"
"แต่คุณแพตตี้จะไม่กินอะไรเลยไม่ได้นะคะ"
"ถ้าห่วงจริงๆ ก็หาทางช่วยพาชั้นออกไปสิ ชั้นไม่ชอบถูกขังไว้แบบนี้"
"ถ้าช่วยได้ยุวดีก็ช่วยไปแล้วค่ะ แต่นี่ เสี่ยให้ลูกน้องเฝ้าหน้าห้องแทบจะตลอด 24 ชั่วโมงเลย งานนี้เสี่ยเอาจริงมากเลยนะคะ"
"งั้นก็ไม่ต้องมาให้ชั้นเห็นหน้า ออกไปให้พ้น !"
แพตตี้หัวเสียหันไปคว้าหมอนมาปาใส่ ระหว่างนั้นเสี่ยธีระเข้ามา
"จะเลิกเอะอะโวยวายได้รึยัง แพตตี้ รู้มั้ยว่าป๋าแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพราะเสียงของเรานี่แหละ"
"รู้สิคะป๋า แล้วยังรู้ด้วยว่า ถ้าป๋าไม่ได้นอนติดต่อกันหลายๆวัน ความดันป๋าก็จะขึ้น ไมเกรนก็จะถามหา ความเครียดก็จะลงกระเพาะ สุดท้ายป๋าก็ต้องเข้าโรงพยาบาล"
ธีระเหวอ
"นี่...แกตั้งใจจะดื้อกับป๋า ด้วยการส่งป๋าไปโรงพยาบาลเลยเนี่ยนะ คิดได้ไงวะเนี่ย"
"ก็ป๋าอยากมาขังแพตตี้ไว้แบบนี้ทำไมล่ะ นี่มันยุคเฟสบุ๊กแล้วนะคะ ไม่มีใครมาขังลูกไว้แบบนี้หรอก"
แพตตี้ขู่เสร็จก็ถอยไปนั่งที่เตียง แล้วแผดเสียงร้องอ๊ายสลับเสียงกรี๊ดดังๆให้ลั่นบ้าน ธีระสะดุ้งโหยงแสบแก้วหูจนตัวสั่นพั่บๆ วิ่งออกจากห้องนอนลูกสาว
 
ยุวดีวิ่งตามปิดประตูห้อง
เสี่ยธีระรีบวิ่งเตลิดออกมาจากห้องพร้อมเอามืออุดหู ที่หน้าห้องมีลูกน้องเฝ้าอยู่ 2 คน
 
"คุณแพตตี้ร้องเก่งมาตั้งแต่เล็กๆแล้ว งานนี้ถ้าเสี่ยไม่ยอมตามใจล่ะก็ มีหวังหูดับกันทั้งบ้านแน่ๆค่ะ"
"ชั้นยอมตามใจแพตตี้ทุกเรื่อง ยกเว้นก็แต่เรื่องไอ้บักหมาอย่างเดียว ยังไงชั้นก็ให้แพตตี้รักกับมันไม่ได้เด็ดขาด"
"ทำไมล่ะคะเสี่ย ถ้าเสี่ยมีเหตุผลสำคัญ เสี่ยก็น่าจะบอกคุณแพตตี้ให้เข้าใจ"
ธีระไม่ยอมพูดอะไรหันมาจิกหน้าจริงจังเพราะเรื่องนี้เป็นความลับที่ให้ใครรู้ไม่ได้ ระหว่างนั้นลูกน้องคนหนึ่งถือหนังสือพิมพ์บันเทิงรายวัน 1 ฉบับเข้ามา
"เสี่ยครับ ผมเห็นหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ขายอยู่ที่ตลาด เลยซื้อมาให้เสี่ยดู"
ธีระรับหนังสือพิมพ์หัวบันเทิงจากลูกน้องมาเห็นภาพนางแบบนุ่งบีกินี่
"เออเว้ย..นางแบบคนนี้แจ่มเลยว่ะ ขายาวสเปคแบบนี้แหละ โดน ฮ่าๆๆ"
"ไม่ใช่ครับเสี่ย ไม่ได้ให้ดูรูปนางแบบนุ่งบีกินี ข่าวข้างล่างต่างหากครับ"
"ข่าวอะไรวะ"
ธีระเลื่อนสายตาลงมาข้างล่างแล้วชะงักไป ภาพข่าวเป็นรูปเน็กซ์กำลังจูบบดขยี้ปากกับแก้วใสพร้อมพาดหัวข่าวข้างๆ “เปิดตัวฮือฮาหล่อหน้าใหม่ลิ้นสว่าน เบียดออร่าซุป’ตาร์แห่งปี” ธีระอ่านพาดหัวข่าวแล้วชะงักไป มองหน้ายุวดีที่ตกใจกับภาพข่าวเหมือนกัน

หนังสือพิมพ์ฉบับเดียวกัน แก้วตาถูกโยนลงตรงหน้าลูกสาว สีหน้าแก้วตาจริงจังเหมือนดุ ส่วนแก้วใสไม่สนใจหยิบขึ้นมาดูชัดๆแล้วหัวเราะชอบใจ
"คิๆๆๆ ลิ้นสว่านเลยเหรอเนี่ย แหม...ช่างเขียนซะจริง คนที่สว่านน่ะ ชั้นย่ะ"
"แก้วใส"
แก้วใสเชิดหน้าถาม
"ทำไมคะคุณแม่ ถ้าคิดจะว่าแก้วใสเรื่องนี้ล่ะก็...อย่ามาเสียเวลาเลย"
"ใครว่าชั้นจะว่าแก ถูกใจแม่มากๆต่างหากล่ะลูกเอ้ย"
แก้วตาเป็นปลื้ม ยิ้มชอบใจ หยิกแก้มลูกสาวหยอกเอินอย่างพอใจสุดๆ
"แหมๆๆ ดูสิ แค่ชั่วข้ามคืน ชื่อแกก็ขึ้นมาเบียดซุปตาร์เบอร์หนึ่งแล้ว ถามจริงๆเถอะ ไปคิดไม้เด็ดแบบนี้มาได้ไง นังพุชชี่มันวางแผนให้เหรอ"
"โอ๊ย ! จะไปหวังให้มาดามวางแผนดันแก้วแบบนั้นน่ะเหรอ ฝันกลางวันไปเถอะค่ะแม่ งานนี้มันสมองแก้วล้วนๆ ตั้งแต่แก้วเห็นเน็กซ์แล้ว เซ้นส์มันบอกว่าเน็กซ์จะต้องเป็นซุปตาร์คนต่อไปแน่นอน ถ้าแก้วไม่รีบคว้าโอกาสเปิดตัวประกบเขาล่ะก็...มีหวังได้ตกรถด่วนขบวนซุปตาร์แน่"
"ตอนเด็กให้กินแต่นมวัวก็กลัวจะโง่ แต่ไม่เลย…แกนี่มันฉลาดสุดๆ ลูกสาวแม่"
พุชชี่เดินเข้ามาที่โถงบ้าน
"ฉลาดแต่เรื่องโง่ๆน่ะสิ"
สองแม่ลูกหันขวับมาเห็นพุชชี่ยืนกอดอกหน้าตาถมึงถึงเอาเรื่อง แก้วใสไม่สนใจเชิดหน้าลุกเดินไป
"ไปเถอะค่ะคุณแม่ วันนี้คิวแก้วแน่นเอี๊ยดทั้งวัน รีบเอาเวลาไปทำมาหากินเลี้ยงดูคนที่นี่ดีกว่า"
แก้วใสสะบัดบ๊อบเดินเริ่ดๆออกไปกับแก้วตาที่หันมาใช้หางตาชิใส่ พุชชี่จิกหน้ามองตามอย่างเข็ดเขี้ยว แล้วเดินเร็วๆตามออกไป

แก้วตากำลังจะพาแก้วใสออกไปนอกบ้าน แต่พุชชี่รีบตามออกมา
"ยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าชั้นจะสั่ง"
"นี่มาดาม ถ้าคิดจะหาเรื่องว่าลูกสาวชั้นล่ะก็ สรรหาคำพูดมาขอบคุณจะดีกว่า เพราะถ้าไม่ใช่แก้วใสแล้วล่ะก็ กว่าเด็กปั้นใหม่ของมาดามจะได้ขึ้นหน้าหนึ่งเบียดซุปตาร์ให้ตกข่าวแบบนี้ ต้องใช้เวลาหลายปีแน่"
"ถ้าชั้นจะดันเด็กด้วยวิธีแบบนี้ ชั้นคงไม่ได้เป็นมาดามพุชชี่อยู่แบบนี้หรอก"
แก้วตาหัวเราะเยาะ
"โห๊ะๆๆ มาดามขา หนี้สินท่วมกบาลจะมิดหัวอยู่แล้วยังมาทำเป็นมีอุดมการณ์ ถ้าเน็กซ์ไม่เปรี้ยงปร้างขึ้นมาในเร็ววันนี้ล่ะก็... อายุมาดามก็ขนาดนี้แล้วคงไม่มีเสี่ยรวยๆที่ไหนอยากได้ไปทำเมียหรอก"
พุชชี่เจ็บใจขบกรามจิกมือจ้องหน้าแก้วตาที่ดูถูกเธอ ทำเอาแก้วตาตกใจ ผงะถอย จนชิดรถตัวเองอย่างเหวอๆกลัวหล่อนเล่นงาน
"นี่...อย่านะมาดาม ถ้าจะลงไม้ลงมือกับชั้นล่ะก็...เป็นข่าวแน่"
หล่อนไม่สนใจขยับเข้าใกล้จนหน้าแทบชิดแก้วตา ระหว่างนั้นเน็กซ์เดินออกมาเห็นแต่ไกลจากอีกมุมหนึ่ง และรัศมีความห่างพอที่จะได้ยินคำสนทนาที่หล่อนพูด
"ต่อให้ชั้นต้องหมดเนื้อหมดตัว ไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรี ชั้นก็จะปั้นเน็กซ์ให้มีคนรักเขาทั้งประเทศให้ได้ เขาต้องเป็นตัวอย่างที่ดีกับเยาวชน เป็นซุปตาร์ที่ใครๆก็ใกล้ชิดได้ ไม่ใช่พวกตีสองหน้าลิ้นสองแฉก เป็นได้แค่เหลือบไรวงการ"
เน็กซ์ได้ยินทุกคำพูดของหล่อนที่ตั้งอกตั้งใจอย่างจริงจังและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรีของนักปั้น ทำให้อดทึ่งเธอไม่ได้
แก้วใสฉีกยิ้มแล้วปรบมือให้
"ชอบค่ะ..แก้วใสชอบความตั้งใจของมาดามมากๆ และเห็นด้วย ว่าเราควรช่วยกันดันเน็กซ์ให้เป็นซุปตาร์ของประชาชน เอาเป็นว่าแก้วใสยอมขอโทษที่ทำให้มาดามเดือดร้อน"
แก้วใสเข้าไปยกมือไหว้งามๆที่หน้าอกพุชชี่แล้วตีหน้าใสซื่อสุดฤทธิ์
"มาดามยกโทษให้แก้วใสด้วยนะคะ"
"นี่...ลูกสาวชั้นยอมขอโทษแล้ว เป็นผู้ใหญ่ก็อย่าทำให้เด็กมันเสียกำลังใจสิ"
หล่อนนิ่งมองหน้าแก้วใสอยู่ครู่หนึ่ง
"เธอทั้งสวยและฉลาดนะแก้วใส ถ้าเลือกเดินทางที่ถูกด้วยการฟังชั้น เธอจะอยู่ในวงการนี้ได้นานมากกว่าที่เธอคิด"
หล่อนบอกแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านปล่อยให้แก้วใสกับแก้วตามองตามอย่างหมั่นไส้
"เชอะ...ฟังแกเหรอ ลูกชั้นอยู่กับแกมาตั้งหลายปียังเป็นได้แค่ตุ๊กตาบาร์บี้ของวงการ"
"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณแม่ ข่าวของแก้วใสกับเน็กซ์ดังพ่วงออกไปด้วยกันแล้ว ถ้ามาดามยังต้องดันเน็กซ์ต่อ เขาก็ต้องพ่วงแก้วใสไปด้วยแน่นอน"
สองแม่ลูกหันมายิ้มชอบใจกับแผนการที่ได้ผลของแก้วใส

ภายในห้องทำงาน มือถือทั้ง 4 เครื่องของหนูดอกและพุชชี่หน้าจอสว่าง เพราะมีเสียงโทรเข้า
"โอ้ย...ไม่ไหวแล้วนะ ขี้เกียจรับโทรศัพท์แล้ว" หนูดอกบอก
พุชชี่เดินเข้ามา
"ขี้เกียจรับตอนนี้ก็ตัดสายไปก่อน แล้วเดี๋ยวชั้นจะไล่โทรไปหาทุกคนเอง"
"จะดีเหรอคะ มาดาม"
"ไม่เป็นไรหรอก ชั้นสงสารหล่อน เดี๋ยวเล้นเลือดในสมองจะแตกซะก่อน"
หล่อนพูดไปก็หยิบโทรศัพท์มาปิดเครื่องไปทีละเครื่องจนหมด ดอกไม้ช่วยปิดด้วย ระหว่างนั้นเน็กซ์เข้ามารู้ว่ามือถือดังวุ่นวาย
"แค่ช่วงข้ามคืนผมก็ดังเปรี้ยงจนมีแต่คนอยากเรียกผมไปทำงานแบบนี้ มันไม่ดีตรงไหนเหรอ ป้า"
"ถ้าจะปั้นเด็กให้ดังแบบฉาวๆแบบนี้เนี่ย ชั้นไม่จำเป็นต้องลำบากไปลากเธอมาหรอก เด็กที่อยากดังแบบนี้มีให้เกลื่อนไปหมด"
"แต่ก็ดังแค่ประเดี๋ยวประด๋าว ดังแล้วก็ดับ กลายเป็นดาวเทียมที่หมดอายุใช้งาน เป็นขยะอยู่บนท้องฟ้า" หนูดอกบอก
เน็กส์มองพุชชี่อย่างสนใจอยากรู้และยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย
"งั้นงานนี้ป้าจะหาทางแก้ไขยังไง ถึงจะทำให้คนรักผมทั้งประเทศ ทำให้ผมเป็นตัวอย่างที่ดีกับเยาวชน"
หล่อนชะงัก
"นี่ นี่แอบฟังชั้นเหรอ"
"แอบฟังที่ไหน เขาเรียกเดินผ่านมาแล้วได้ยิน"
เน็กซ์ทำท่านิ้วคนเดิน หล่อนเขกหัวเน็กซ์ทันที
"นี่แน๊ะ ไม่ต้องมาหัวหมอกับชั้นเลย ถ้ารู้ว่าชั้นต้องลำบากลำบนเพื่อปั้นเธอให้ดังล่ะก็ ช่วยหันไปตั้งใจพัฒนาตัวเองให้พร้อมสำหรับทำงานจะดีกว่า"
"โธ่ป้า...ไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า ผมโทร.ไปหาครูดาวมาแล้ว ผมจะกลับไปเรียนแอกติ้ง จะได้ไม่ต้องตัวสั่นเวลาออกไปทำงานอีก ป้าจะได้ไม่ต้องมาติวเข้มผมแบบพิเศษด้วย"
หนูดอกสงสัย
"ติวเข้มแบบพิเศษ ติวยังไงคะ มาดาม"
พุชชี่สะดุ้งโหยงเด้งพรวด
"ไม่มีอะไรหรอกหนูดอก ไอ้เด็กบ้านี่มันก็พูดเพ้อเจ้อ มานี่เลย"
หล่อนรีบเข้าไปดึงติ่งหูเน็กซ์แล้วรีบลากตัวออกไปด้วยกันทางห้องครัว

หนูดอกบ่นอย่างงงๆ “ติวเข้มแบบพิเศษ?”
 
อ่านต่อหน้า 2
มาดามดัน ตอนที่ 4 (ต่อ)

พุชชี่ลากเน็กซ์เข้ามาในห้องครัวแล้วผลักจนเซ หล่อนพูดเบาๆเน้นๆไม่ให้ใครได้ยิน

"ไอ้เด็กบ้า ทำตัวให้มันเป็นสุภาพบุรุษน่ะ ทำไม่เป็นเหรอไง"
"สุภาพบุรุษ"
"ยังต้องให้สอนอีกเหรอ สุภาพบุรุษเขาต้องไม่กินในที่ลับแล้วมาไขในที่แจ้ง"
"อ๋อ...แต่ผมไม่ได้พูดอะไรที่ส่อความหมายว่า ป้ากับผมมีอะไรเกินเลยกันเลยนี่ ผมก็พูดถูกทุกอย่างว่าป้าติวเข้มผมแบบพิเศษ ยกเว้นแต่ว่า..."
เน็กซ์หรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดต่อ
"ป้ายังติดใจ KISSผมอยู่ เลยคิดถึงแต่เรื่องพรรค์นั้น"
หล่อนเหวอ แล้วหันไปคว้ามีดทำครัวมาขู่
"ไอ้เด็กบ้า ไอ้ลามก ถ้าแกพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกล่ะก็ ชั้นจะแอบเข้าไปในห้องนอนแกตอนหลับแล้วเฉือนของแกแล้วเอามาสับๆๆ"
หล่อนสับมีดลงที่แตงกวาแบบลูกยาวบนเขียงอย่างดุดันจนแตงกวาเละตุ้มเปะ เน็กซ์เห็นเข้าก็เหวอ
"โอเคๆๆ ผมจะปิดปากเรื่องนั้นให้สนิท จะลืมให้ได้ว่าเราเคย..."
เน็กซ์หยุดชะงักมองริมฝีปากสวยๆของหล่อน ใจเต้นตึกๆเพราะลืมไม่ลง
"ลืมว่าเคยอะไรไอ้เด็กบ้า"
เน็กซ์สะดุ้งโหยงตื่นจากภวังค์
"ก็ลืมว่าเคย..."
หล่อนเอามีดชี้หน้า เน็กซ์เลยทำมือรูดซิบปากส่ง แต่เสียงอู้อี้ยืนยันว่าจะไม่พูดจนหล่อนพอใจ
"ดีมาก ต่อไปนี้ขอให้เข้าใจอะไรง่ายๆแบบนี้มันทุกๆเรื่อง แล้วฝันของเธอก็จะเป็นจริง"
พุชชี่วางมีดแล้วจะเดินออกไปแต่นึกขึ้นได้
"อ้อ...เงินค่าจ้างงานแรกของเธอชั้นโอนเข้าบัญชีให้แล้วนะ ว่างก็ไปเช็คดู"
หล่อนเดินออกไป เน็กซ์มองตามยิ้มๆ

ภายในห้าง หน้าตู้เอทีเอ็มแห่งหนึ่ง เน็กซ์กดดูเงินในบัญชี แล้วตกใจแทบผงะ รีบหันไปเรียกอาร์ทที่มาซื้อของรอ
"พี่อาร์ท"
"อะไรเหรอเน็กซ์"
เน็กซ์ชี้ที่ยอดบัญชีบนหน้าจอ
"มาดามเขาโอนเงินค่าจ้างเดินแบบให้ผมมาผิดรึเปล่า"
อาร์ทดูตัวเลขแล้วยิ้ม
"ไม่ผิดหรอก หักเปอร์เซ็นต์ของมาดามไปแล้วก็เท่านี้แหละ"
"จริงสิพี่"
"ทำไม น้อยไปเหรอ"
"ใครว่าน้อย มันเยอะจนผมตกใจต่างหาก แค่ไปเดินไปเดินมาแค่นั้นเนี่ยนะ มิน่าถึงมี แต่คนอยากมาเป็นดารา" เน็กซ์พูดไปพร้อมกับกดเอาบัตร ATM คืนกลับมา เลิกทำรายการ
อาร์ทยิ้มรับแล้วอดขำเน็กซ์ไม่ได้
"แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่จะทำได้แบบเน็กซ์ ถ้าคิดเป็นตัวเงิน ค่าตอบแทนมันก็มากอยู่ แต่พี่อยากให้เน็กซ์คิดอย่างที่มาดามเคยเตือนพี่มาตลอดมากกว่า"
"เตือนว่าอะไรเหรอครับ"
"ความสุขของผู้ชมคือค่าตอบแทนที่มีค่ามากที่สุด เพราะมันจะทำให้เรารักงานที่ทำ จนทำให้เราไม่รู้สึ
กำลังโหลดความคิดเห็น...