xs
sm
md
lg

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 9

เผยแพร่:

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 9


วันใหม่ เวลากลางวันลำยองกลับมาจากบ่อน ใส่ทองทั้งที่คอและข้อมือเดินเข้ามาในเพิง

“เอาเกาเหลาเนื้อมาชามโว้ยลำยง”
ลำยงมองนิ่ง
“กูไม่ได้มากินฟรี วันนี้กูมีเงินจ่ายโว้ย”
ลำยองควักเงินออกมาจากกระเป๋า วางแปะโครมลงบนโต๊ะ แลมองสร้อยทองทั้งที่มือและคอลำยอง
“มึงไปโชคดีอะไรมา”
“มีเสียมันก็ต้องมีได้บ้างละแม่ ไม่ใช่จะตะบี้ตะบันเสียอย่างเดียว ฉันบอกแม่แล้วไงว่า ยังไงฉันก็ต้องหาทองมาคืนไอ้วันให้ได้”
ลำยงทำเกาเหลาให้ลำยองไปด้วย
“มันจะอยู่ในคอในแขนพี่ไปได้ซักกี่วัน ฉันจะคอยดู...เผลอ ๆ ไม่ทันจะข้ามวันหรอก”
“มึงอิจฉากูรึไงอีลำยง มึงน่ะขายขนมขายก๋วยเตี๋ยวมาตั้งกี่ปี ทองซักสลึงมึงยังไม่มีปัญญาหามาใส่เลย”
“ถ้ามีทองใส่แล้วทำให้ใคร ๆ เขาเดือดร้อน อย่ามีมันซะดีกว่า ทองที่ใส่นะมันใช้วัดคุณค่าความเป็นคนไม่ได้หรอก”
“มึงด่ากูเหรออีลำยง”
“พอแล้วลำยง อย่าไปต่อปากต่อคำกะเขาเลย”
ชุดยกชามเกาเหลามาวางให้ลำยอง ตาปอเข้ามาประจ๋อประแจ๋
“คุณนายทำไมรวยจัง ชาติที่แล้วทำบุญด้วยอะไรจ๊ะ”
“ฉันลำยอง พ่อจำฉันไม่ได้รึไง”
“ลำยอง อ๋อ...อีลำยอง ใช่ ๆ ๆ แล้วผัวเองไปไหนวะ ไม่เห็นหน้าเห็นตาผัวเอ็งที่มันเป็นทหารเรือน่ะ”
ลำยองรำคาญ
“ไปไกล ๆ ไปไอ้ปอ...รำคาญ”
“ไล่กูจริง..เดี๋ยวกูไปจริง ๆ นะมึง”
ปอเดินออกไปหลังร้าน
“นี่ไอ้วันมันยังไม่มาเอาอีอ้อยไอ้เหน่งกลับบ้านอีกเหรอ ไอ้นี่ซักเอาใหญ่แล้ว”

ภายในกุฏิหลวงตาปิ่น วันเฉลิมรีบทำการบ้านให้เสร็จ หลวงตาปิ่นอยู่ไม่ไกล
“ไอ้วัน...ไอ้วัน”
วันเฉลิมหันไปมองอย่างแปลกใจที่ลำยองเดินเข้ามา
“ครับแม่”
“ฝนฟ้าจะตกใหญ่ซะละมั่ง”
ลำยองยกมือไหว้หลวงตาปิ่นแผล็บ
“บ้านช่องมีทำไมไม่รีบกลับไอ้วัน เผื่อหลวงตาจะฝึกนั่งทางนงทางใน มึงมากวนหลวงตาอยู่ได้”
“ผมกำลังรีบทำการบ้านให้เสร็จครับ”
“มึงไม่ต้องเอาการบ้านมาอ้าง”
“เองจะเอ็ดตะโรมันให้ได้อะไรขึ้นมาวะลำยอง”
“หนูกำลังสอนลูกหนู หลวงลุงอย่าเพิ่งขัดได้ไหม”
หลวงตาปิ่นอ้าปากค้าง
“มึงจะขยันเรียนให้มันได้อะไรขึ้นมา จบปอสี่มึงก็ต้องไปทำงานโรงงานแล้ว”
“ทำไมเอ็งคิดสั้น ๆ ยังงั้นล่ะ ลำยอง”
“หนูไม่ได้เป็นพวกหนีโลกอย่างหลวงลุงนี่ ยังต้องทำมาหากินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องน้องมันก็อีกตั้งหลายคน”
“แล้วเอ็งไม่คิดเหรอว่ามันยุติธรรมกับไอ้วันมันรึเปล่า”
“ยุติธรรม ยุติแธม อะไร หนูไม่สน มันเป็นพี่คนโตมันต้องเลี้ยงน้องมัน ต้องตอบแทนบุญคุณน้ำนมแม่ที่เลี้ยงมันมา”
หลวงตาปิ่นเถียงไม่ทัน เข้าใจแล้วว่าทัศนคติของคนอย่างลำยองยากจะโน้มน้าวให้เปลี่ยนแปลงได้
“หลวงลุงสบายแล้วนี่ ข้าวปลาก็มีคนหามาให้กินฟรี ๆ บ้านช่องก็ไม่ต้องเสียค่าเช่าแล้วยังจะมาเอาหลานมาเป็นคนใช้กวาดถูให้อีก ไม่เอาเปรียบกันเกินไปหน่อยเหรอ”
หลวงตาปิ่นใจหายวูบ...มันช่างกล้า
วันเฉลิมรีบเก็บสมุดการบ้านลนลาน
“แม่ครับ วันทำการบ้านเสร็จแล้ว”
“เสร็จแล้วก็ไปสิวะ”
วันเฉลิมก้มกราบหลวงตาลนลาน ลำยองสะบัดหน้าเดินออกไป วันเฉลิมรีบเดินตาม

“แม่เอ็งมันอยู่ลึกซะยิ่งกว่าใต้ตมอีกไอ้วันเอ๊ย”
ปั้น สิน ช่วยกันขายของรอบเย็นอยู่ ลูกค้าพอประมาณ ลำยองลากวันเฉลิมเข้ามา

“เอ้า...จะใช้อะไรมันก็ใช้เข้าไป”
“เอ็งทำอะไรของเอ็ง นังลำยอง” ปั้นถาม
“รักมันเอ็นดูมันยังกะอะไรดีไม่ใช่เหรอ ไอ้หลานคนนี้ นี่ไง เอามาส่งให้แล้ว แต่ไม่ได้ให้เลยนะไม่ต้องดีใจจนเนื้อเต้น กูคิดชั่วโมงละร้อยเท่านั้น”
“มึงว่าอะไรนะอีลำยอง ชั่วโมงละร้อย”
“ค่าเช่าไง...แก่จนหูตึงแล้วรึไง”
“อีลำยอง”
“ไอ้วัน...มาหาปู่” สินบอก
“จะเช่าก็จ่ายสดมาเดี๋ยวนี้นะโว้ย งดเชื่อเบื่อทวง”
“ได้...เอ็งรอเดี๋ยวนะ”
“ตาสิน”
สินเดินไปหยิบเงินในกระป๋องมาส่งให้ลำยองหนึ่งร้อยบาท
ลำยองกระชากเงินไป
“ชั่วโมงเดียวนะไอ้วัน เสร็จแล้วไปเอาอีอ้อยไอ้เหน่งกลับบ้านด้วย จะได้ไปหุงข้าวหุงปลา”
ลำยองลอยหน้าลอยตาออกไป

ลำยองแวะร้านของชำซื้อเหล้า
“เซี่ยงชุนมาขวดโว้ย”
ลำยองรับเหล้าห่อกระดาษมา ระหว่างรอเงินทอนก็เปิดเหล้าออกกิน ยายแลอุ้มเหน่ง จูงอ้อยมาพอดี กำลังจะเอาไปส่งบ้าน
“อีลำยอง...ลูกเต้ามึงเนี่ย เอาไป กูรอจนเก็บร้านเสร็จแล้ว ไอ้วันมันก็ไม่เห็นโผล่หัวไปรับน้องมัน”
“มันทำงานอยู่”
“ทำงาน งานอะไร ตัวแค่นั้นใครเขาจ้างมันทำอะไร”
“อีปั้น...ไอ้สิน”
ลำยอองรับเงินทอนมา
“กูไม่เข้าใจ”
"มันเช่าไอ้วัน ชั่วโมงละร้อยมันก็จ่าย" ลำยองหัวเราะ
"กูว่าความคิด ยังงี้ ไม่ใช่ของใครหรอก ของมึงน่ะแหละใช่ไหม อีลำยอง"
"หัวดีอย่างอีลำยองซะอย่าง ไม่มีอดตายหรอกแม่"
"ลูกมึงเนี่ย เอาไป"
"ฉันอุ้มมันไม่ไหวหรอก ไอ้ที่อยู่มันท้องนี่มันดิ้น แม่เดินมาตั้งไกล เดินอีกหน่อยก็ถึงบ้านฉันแล้ว"
ลำยองเดินจิบเหล้า เดินตัวปลิวกอดขวดเหล้าไป
"เวร...เวรของกูแท้ ๆ"

วันใหม่ ลำยองดินออกมาจากบ้านเพราะได้ยิน...
"วัน...วัน"
สันต์ยืนตะโกนเรียกลูกอยู่หน้าบ้าน ลำยองเดินเกาพุงออกมา
"ลูกอยู่รึเปล่า ลำยอง"
"มันซักผ้าอยู่มั้ง ทำไม...คิดถึงเฉย ๆ อยากเห็นหน้ามัน หรือว่าจะเช่ารายชั่วโมงล่ะ""มันชักจะหนักข้อขึ้นทุกทีแล้วนะ เห็นลูกเป็นอะไร"
"เป็นอะไร ก็ตัวเงินตัวทองน่ะสิ"
"ลำยอง"
"ฉันเบ่งมันออกมา เจ็บปางตาย มันต้องรู้จักตอบแทนแม่มันสิ"
"ลูกอายุเท่าไรกัน"
"โอ้ย แบเบาะเขาก็อุ้มกันออกขอทานแล้ว เห็นออกเกร่อไป ถามมันดูก็ได้ว่าฉันบังคับขู่เข็ญมันรึเปล่า มันสมัครใจของมันเอ็ง ไอ้ลูกคนนี้มันดี มันรักแม่รักน้อง มันสงสารแม่มันเพราะมันรู้ว่า พ่อทิ้งแม่มันไปมีผู้หญิงใหม่" ลำยองหัวเราะชอบใจ
สันต์โกรธจนอยากขย้ำคอ
"ทำร้ายตัวเองยังไม่พอ ทำไมต้องทำร้ายลูกด้วย"
ลำยองตะโกนเรียก
"ไอ้วัน...ไอ้วัน"
วันเฉลิมวิ่งออกมา
"ครับแม่"
"พ่อเอ็งเขามารับเอ็งแน่ะ ไปกับพ่อเอ็งเร้ว... ชั่วโมงละร้อย จ่ายมาสด ๆ เดี๋ยวนี้เลย"
สันต์กัดฟันแน่น จำใจหยิบเงินส่งให้ ลำยองดึงเงินไป
"ชั่วโมงเดียวนะไอ้วัน แล้วก็รีบกลับมาดูน้องมึงด้วย"
"ครับแม่"
วันเฉลิมเดินออกไปกับสันต์ ลำยองกำเงินเดินกลับเข้าบ้านอย่างสบายใจ

ลำดวนในสภาพป่วยโทรมมาช่วยงานที่ร้านก๋วยเตี๋ยว วันเฉลิมในชุดนักเรียนจูงอ้อย อุ้มเหน่ง มาถึงเพิงในตอนเช้า
"น้าลำยงครับ ฝากน้องอ้อย น้องเหน่งด้วยครับ ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว" วันเฉลิมจะวิ่งออกไป
"ไอ้วัน เดี๋ยว ๆ ...ไอ้เหน่งน่ะพอทน จับยัดใส่แปลก็สิ้นเรื่อง แต่นังอ้อยมันซนจนไม่มีใครเอามันอยู่หรอก ทุกคนเขาก็ยุ่งกันหมด"
"แล้วจะเอายังไงดีครับ"
"เอ็งอุ้มมันไปไว้กับตาเอ็งที่บ้านโน่น ให้ตาเอ็งดูมันให้ดีกว่า" แลบอก
"ครับ ๆ"

วันเฉลิมเข้ามาอุ้มอ้อยเข้าเอว วิ่งออกไป
วันเฉลิมอุ้มอ้อยเข้ามาในบ้าน
"ตาครับ...ตาครับ"
เสียงราดน้ำซู่ซ่าดังอยู่หลังบ้าน วันเฉลิมเข้ามาเห็นตาปอตักน้ำราดตัวเองหัวจรดเท้าเสื้อผ้าก็ไม่ถอด
"เย็นชื่นใจโว้ย เย็นชื่นใจ"
"ตาครับ ฝากน้องอ้อยด้วยครับ"
"เออ ๆ ๆ มาเล่นน้ำด้วยกันสิวะไอ้วัน"
"ผมต้องไปโรงเรียนแล้วครับตา"
"ไปทำไมวะโรงเรียน เล่นน้ำสนุกกว่าตั้งเยอะ อีอ้อยเดี๋ยวเราลงไปเล่นน้ำในคลองกันดีกว่า"
วันเฉลิมละล้าละลัง กังวลว่าควรจะไวใจให้อ้อยอยู่กับปอจริง ๆ หรือ แต่ก็ต้องตัดใจเพราะต้องรีบไปโรงเรียน
"พักกลางวัน เดี๋ยวพี่มาป้อนข้าวให้กินนะ"
วันเฉลิมรีบออกไป ปอเล่นน้ำสนุกยังกะเด็กพ่นน้ำไปมา

ลำยองท้องโต แต่งเนื้อแต่งตัวดูสวยขึ้นเข้าบ่อนในเมือง ... เงินพนันถูกโกยออกไปจากกลางวง
ลำยองหน้าเพลีย..เสียหมดตัวอีกแล้ว
ชาวบ่อนอก
"เล่นก็ลงมา ไม่เล่นก็ออกไป คนอื่นเขาจะได้เข้ามา"
ลำยองขยับออกจากวง มือประคองท้องโตของตัวเองมือนึง อีกมือนึงกอดกระเป๋า ตัดสินใจจะกลับบ้าน
หญิงเจ้าของบ่อนถาม
"อ้าว...จะไปไหนล่ะค่ะลูกลำยอง"
"วันนี้ดวงไม่ดี กลับบ้านดีกว่า"
เจ้าของบ่อนมองสร้อยทองในคอลำยอง
"โถ ๆ ๆ จะรีบกลับไปทำไมคะลูก ชีวิตนะมีทางออกเสมอละค่ะ ลูกขา ปัญหาน่ะเรื่องเล็ก"
หญิงเจ้าของบ่อนยิ้มให้อย่างเปี่ยมเมตตา ลำยองคลำสร้อยคอ

ช่วงพักกลางวัน หลวงตาปิ่นล้างบาตร จานชาม แล้วคว่ำลง วันเฉลิมวิ่งมาจากโรงเรียนมาที่กุฏิ
"กินข้าวกินปลาซะไอ้วัน"
"ผมเอาข้าวไปให้น้องอ้อยกับตาก่อนดีกว่าครับหลวงตา"
วันเฉลิมคว้าปิ่นโตและวิ่งออกไป
"เออ วิ่งไปวิ่งมา มัวแต่ห่วงคนอื่นเอ็งน่ะจะอดเอาไอ้วัน"

ลำยองนับเงินปึกนึงราวพันกว่าบาทอย่างปิติ หญิงเจ้าของบ่อนเข้ามา5k,
"เรียบร้อยใช่ไหมคะลูกลำยอง"
"ค่ะคุณแม่"
"โชคดีค่ะโชคดี"
ลำยองฝ่าฝูงคนกลับเข้าไปที่วงไพ่อย่างมีชีวิตชีวา


ภายในบ้านยายแล อ้อยยังคลานเล่นอยู่ ตาปอคลานเล่นเป็นเด็กไล่จับอ้อย วันเฉลิมหิ้วปิ่นโตเข้ามา
"ตาครับ กินข้าวครับ น้องอ้อยมากินข้าวมา"
วันเฉลิมหันไปถอดปิ่นโต หยิบจานชามมาตักข้าวใส่ ง่วนแข่งกับเวลา ตาปอคลานไล่ อ้อยลุกขึ้นวิ่งหนีไปที่ประตูลงท่าน้ำ...เสียงหัวเราะสนุกสุดเหวี่ยง วันเฉลิมตักข้าวยังไม่ทันเสร็จ เสียงตูมดังขึ้น วันเฉลิมหันไปดูทันที เห็นตาปอหัวเราะชอบใจ ชี้ไปที่ท่าน้ำ
"ปลาตัวเบ้อเร่อเลยว่ะ"
วันเฉลิมไม่เห็นอ้อยแล้ว รีบวิ่งไปที่ท่าน้ำทันที
"น้องอ้อย น้องอ้อย"
วันเฉลิมกระโดดน้ำตามลงไปทันที

ภายในบ่อน ลำยองเล่นได้กำลังจะโกยเงินเข้าหน้าตักแต่ถูกคว้ามือเอาไว้
"อีลำยอง มึงนึกว่าคนอื่นเขาโง่รึไง หนอย เอาทองเก๊มาตึ๊งกู คิดว่าจะตบตากูได้รึไง"
ลำยองหน้าซีดตกใจเพราะถูกชายฉกรรจ์ลูกน้องคุมบ่อนเข้าฉุดกระชากล็อกตัว หญิงเจ้าของบ่อนเขวี้ยงทองใส่ลำยอง
"มึงรู้ไหมว่าผัวกูเป็นใคร ถ้ากูไม่แน่จริงกูเปิดบ่อนนี้ไม่ได้หรอกโว้ย"
หญิงเจ้าของบ่อนตบหน้าลำยอง
"ไม่เอาเงินมาคืนกู มึงก็เตรียมเข้าไปนอนในตะรางละกัน"

เวลาต่อมา ยายแลกระหน่ำตีปอไม่ยั้งด้วยความโกรธ จนตาปอแหกปากร้องไปมา
"มึงดูอีอ้อยมันยังไง ปล่อยให้มันตกน้ำตกท่า ไอ้บ้าปอ"
"มันไม่ได้ตกน้ำ อีอ้อยมันอยากเล่นน้ำโว้ย" ปอบอก
"มึงนะมึง สร้างแต่ปัญหา กูไม่ไว้ใจอะไรมึงอีกแล้ว"
"พอเถอะแม่ ดีเท่าไหร่แล้วที่พ่อเขาไม่โดดตามไปอีกคน" ลำดวนบอก
ตาปอร้องงอแงราวกับเด็ก ๆ ยายแลเงื้อง่าตีจนเจ็บมือ ลำยงอุ้มอ้อยที่แหกปากร้องอยู่
วันเฉลิมเปียกโชกไปทั้งตัว
"ไอ้วัน ทีหลังเอ็งอย่าทำยังงี้นา..ถ้านังอ้อยมันรัดคอเอ็งพากันจมน้ำไปกะมันจะทำยังไง" ชุดบอก
"ปู่ย่าเอ็ง พ่อเอง เล่นงานพวกข้าถึงตายแน่" ลำยงบอก

"ยังไงผมก็ปล่อยให้น้องจมน้ำไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอกครับ น้าลำยง"
ลำยองถูกผลักจนหัวทิ่มหัวตำออกมานอกบ่อน
"ไอ้พวกหมาหมู่"
ชาย 1บอก
"มึงไปไกล ๆ เลย แล้วอย่ากลับมาให้เห็นหน้าอีกนะมึง ที่นี่เขามีระดับโว้ย ไม่ต้อนรับพวกใส่ทองปลอมแหกตาคนอื่นอย่างมึง"
ชายฉกรรจ์จะพากันกลับเข้าข้างใน ลำยองถอดรองเท้าเขวี่ยงใส่หลังชายฉกรรจ์
"อีบ้านี่ วอนซะแล้วมึง เฮ้ยสั่งสอนมันหน่อยซิ"
ชายฉกรรจ์ดาหน้ากันเข้ามาจะทำร้าย ลำยองหน้าซีด....ถอยกรูด
"เฮ้ย....พวกมึง!"
กลุ่มชายฉกรรจ์ชะงัก กำนันเสือก้าวเข้ามา
"ถ้าพวกมึงกล้าทำร้ายผู้หญิงท้อง พวกมึงก็ไปหาผ้าถุงมานุ่งกันไป้"
ออร่านักเลงตัวจริงฉาบฉายไปทั่วตัวเสือ กวาดตามองชายฉกรรจ์แต่ละคนอย่างไม่กลัวเกรง
"พวงมึงรู้ไหมว่ากูเป็นใคร"
ชายฉกรรจ์จ๋อยสยบ
"ไปโว้ย"
กลุ่มชายฉกรรจ์ต่างกลับเข้าบ่อนไป ลำยองเดินมาเก็บร้องเท้าใส่ มือกำทองปลอมไว้
"เอ็งมันวอนหาที่ ไม่รู้รึไงว่า อีเจ๊ไฝมันขาใหญ่ขนาดไหน เอ็งเจอแค่นี้มันยังน้อยไปนะโว้ย"
"เรื่องของฉัน ลุงไม่ต้องมายุ่ง"
"ไม่ยุ่งไม่ได้หรอกโว้ย หลวงพี่ปิ่นกับข้า คนคุ้นเคยกันอยู่ เอ็งมันหลานหลวงพี่ ทำไมข้าจะจำไม่ได้"
ลำยองขี้เกียจฟังแนวเทศน์มหาชาติเดินเลยหนีออกมา เสือมองตามแล้วเดินตามออกมา
อีกมุมในซอยบ่อน ลำยองเดินประคองท้องที่โตใกล้คลอด เสือเดินตามมา
"จะคลอดอยู่รอมร่อ เอ็งยังตะลอน ๆ เข้าบ่อนอยู่อีก ไม่สงสารลูกบ้านรึไงวะ"
"ฉันจะไปเอาเงินลุงมาเล่นรึไง เงินก็เงินฉัน ไม่เกี่ยวอะไรกันซะหน่อย"
"ไม่เกี่ยว แต่เห็นแล้วมันทุเรศโว้ย"
ลำยองหันขวับมาเผชิญหน้า
"ลุงคิดว่าลุงเป็นใคร มาด่าฉันปาว ๆ พ่อแม่ฉันยังเอาฉันไม่อยู่เลย"
"โธ่ อีเด็กเมื่อวานซืนอย่างเอ็งน่ะ เป็นลูกเป็นหลานข้าหน่อยไม่ได้ ซึ้งแน่ กินข้าวกินปลารึยังวะ"
"ลุงจะเลี้ยงไหมล่ะ"

วันเฉลิมกินข้าวอย่างรีบเร่งแข่งกับเวลาอยู่ที่กุฏิหลวงตาปิ่น
"หวังดีมีน้ำใจกับคนอื่นมันเป็นเรื่องดี แต่เอ็งต้องรู้จักประมาณตัวเองด้วย ไม่ใช่ช่วยคนอื่นจนตัวเองต้องเดือดร้อน เข้าใจไหมวะ"
"หลวงตาครับ ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมขออนุญาต เอาน้องอ้อยมาไว้ที่นี่ได้ไหมครับ ยายบอกว่าช่วยเลี้ยงน้องเหน่งได้คนเดียว ถ้าขืนยังฝากน้องอ้อยไว้กับตา ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องอีกครับ"
"ตามใจเอ็ง แต่น้องอ้อยมันเด็กผู้หญิงนะเอ็งอย่าลืม ข้าช่วยดูให้ได้แค่ห่าง ๆ เท่านั้นแหละ จะให้อุ้มเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้คงไม่ได้"
"ไม่เป็นไรครับ พักกลางวันผมจะมาทำเอง"
"ข้าถามหน่อยเถอะวะ แล้วแม่เอ็งมันทำอะไรอยู่ มันเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้บ้างรึเปล่าวะ ไอ้วัน"
ในร้านข้าวแกงธรรมดา ลำยองเขี่ยจานข้าวออกจากตัวหลังจากอิ่มแล้ว เสือมองอย่างปลง ๆ
"ท้องที่เท่าไหร่แล้ววะ"
ลำยองดื่มน้ำแล้วชูนิ้วสี่นิ้ว
"แล้วพ่อเด็กมันหายไปไหนกันหมด"
ลำยองหยิบไม้จิ้มฟัน มาแคะฟัน
"ผู้ชายในโลกนี้มันมีแต่เลว ๆ ทั้งนั้นแหละ"
"เฮ้ย... เอ็งพูดยังงี้มันก็ไม่ถูกโว้ย"
"ลุงจะว่าตัวเองเป็นคนดีงั้นสิ"
"ข้าก็เป็นคนเหมือนคนอื่นละโว้ย แต่อย่างน้อย จะทำอะไรข้าก็มีสำนึก ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน"
ลำยองถุยขี้ฟันปลิวออกมา
"บ้านลุงอยู่ไหน"
"เอ็งกลับไปดูแลลูกเต้าเอ็งให้ดี"
"ยืมตังค์ซักร้อยสิลุง"
"เอ็งนี้มันกล้าเข้าขั้นหน้าด้านเลยนะ"
"ไม่กล้าไม่หน้าด้านก็อดสิ"
เสือหยิบแบ้งค์ร้อยออกมา วางแปะลงบนโต๊ะง่ายดาย ลำยองจะดึงเงินออกมา แต่เสือยังไม่ยอมปล่อยมือที่กดแบงก์ไว้
"ฉันไม่เบี้ยวหรอกน่า ลุงบอกเองว่ารู้จักหลวงลุงปิ่น"
"เอ็งกล้ารับปากไหมล่ะ ว่าได้เงินแล้วจะกลับบ้าน ไม่แวะบ่อนไหนอีก"
"มากเรื่องจริงโว้ย"

ลำยองสะบัดหน้าไม่ง้อ
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 9 (ต่อ)



แบงก์ร้อยถูกยื่นเพื่อแลกกับขวดเหล้าที่ห่อกระดาษมิดชิดที่ร้านขายของชำในซอยบ้าน
ลำยองหมุนเปิดขวดเหล้าจะจิบระหว่างรอเงินทอน ขวดเหล้าจ่อจะถึงปากแล้ว...ลำยองชะงัก
"ดีชั่วคนอย่างข้าเห็นมาหมดแล้ว เอ็งฟังข้าให้ดีนะ ได้เกิดมาเป็นคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะโว้ย
ถ้าเอ็งสักแต่ว่าเป็นคนใช้ชีวิตไปวัน ๆ อย่างไม่รู้จักใช้สติปัญญาให้สมศักดิ์ศรีความเป็นคน เอ็งมันก็ไม่ต่างไปจากหมูหมากาไก่หรอกวะ"

ลำยองเปลี่ยนใจ ลดขวดเหล้าลง ปิดฝาขวด ลำยองเห็นไข่ไก่ในกระจาด
"ไข่ขายยังไง"
"โหลละสิบบาท"
"โห...แพงฉิบ"
"ทีซื้อเหล้า เอ็งไม่เห็นบ่นเลยว่าแพง" คนขายบอก
ลำยองตาขวาง
"เอามาโหลนึง"
แม่ค้าหยิบไข่ไก่ใส่ถุงกระดาษ รับเงิน ลำยองหิ้วถุงเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงัก ตัวงอเพราะปวดท้องลูกจะเล็ด ถุงขวดเหล้า ถุงไข่ไก่หลุดมือ ร่วงลงพื้น แล้วทรุดลงกองกับพื้น หมาจรจัดแถวนั้นมองกันอย่างงง ๆ หลังจากนั้น แม้แต่หมายังโกยแน่บแตกตื่น

ชาวบ้านวิ่งหน้าตั้งเข้ามาที่เพิงขายก๋วยเตี๋ยว
"ยัยแล ยัยแล ไว ๆ หัวมันออกมาแล้ว"
ทุกคนช่วยกันเก็บร้านอยู่
"หัวอะไรของเอ็ง"
"นังลำยองน่ะสิ มันเจ็บท้องอยู่กลางซอยโน่น หัวเด็กมันโผล่ออกมาครึ่งหัวแล้ว...ไปดูมันไว ๆ"
ทุกคนวิ่งกรูกันออกไป

วันเฉลิมวิ่งกลับมาที่บ้านหน้าตื่น บ้านเหมือนไม่ใช่บ้าน คนเช่าห้องบางคนตักน้ำอาบที่โอ่งหน้าบ้าน บางคนก่อเตาทำกับข้าว วันเฉลิมวิ่งเข้ามาในบ้านเห็นลำดวนป้อนข้าวเหน่งสลับอ้อยอยู่
"น้าลำดวน"
"เออ...กลับมาแล้วเหรอวะ"
"ผมใจหายหมดเลยไปที่ร้านแล้วไม่เจอใครซักคน"
"เขาต้องเอาแม่เอ็งไปส่งโรงพยาบาล แม่เอ็งเขาคลอดน้อง"
วันเฉลิมยิ้มดีใจ
"เอ็งยิ้มอะไรวะไอ้วัน คนที่เขาเครียดกันยังกะอะไรดี ออกมากันเป็นโขยงยังงี้ ใครมันจะเลี้ยงไหว"
"ผมจะช่วยเลี้ยงเอง ต้องไหวสิครับน้าลำดวน"
"ผู้ใหญ่ยังแทบจะไม่พอกิน แล้วเอ็งจะอาอะไรมาเลี้ยงมัน"
"ผมกินนิดเดียวก็ได้ ที่เหลือยกให้น้อง ๆ ครับ"
ลำดวนพูดไม่ออก

สันต์ถามเรื่องลูกลำยองกับแม่
"ผู้หญิงรึผู้ชายครับแม่"
"เห็นเขาว่าผู้หญิง...อีกหน่อยมันก็คงเละเทะเหมือนแม่มัน"
"แม่ปั้นไปตัดสินเด็กมันยังงั้นมันก็ไม่ถูกนะ"
"ไม่ถูกยังไงตาสิน ก็เลือดแม่มันไม่ดี"
"แต่ฉันว่าเด็กมันจะเป็นยังไงมันอยู่ที่เราเลี้ยงดูอบรมบ่มนิสัยมกกว่า"
"อบรมมันให้ปากฉีก มันก็ดีไม่ได้หรอก แกไม่เคยได้ยินรึไง ลูกเสือลูกตะเข้น่ะ"
"แล้วอย่างไอ้วันหลานเราล่ะแม่ปั้น ทำไมมันคิดดีทำดีได้"
ปั้นเอาชนะไว้ก่อน
"ก็เลือดทางเรามันเยอะกว่านี่หว่า"
ปั้นกลัวเถียงแล้วแพ้ลุกเดินหนีออกไปทางอื่น
"แม่ก็ยังงี้แหละครับพ่อ... สุดท้ายก็เป็นความผิดของผมอยู่ดีที่ดึงผู้หญิงอย่างลำยองเข้ามาเกี่ยวข้อง ถึงแม่จะไม่พูดตรง ๆ ผมก็รู้"

ยายแลหอบผ้าอ้อมที่เพิ่งตากแห้งเข้ามา ลำยองนอนให้นมลูกอยู่หงุดหงิดอารมณ์ไม่ดี
"โอ้ย...เจ็บ แม่เอาอีนี้มันออกไปที"
"ให้มันกินให้อิ่มก่อนสิโว้ย"
"ไม่เอา...น้ำข้าวก็มี นมข้นก็มี ก็ชงให้มันกินสิ"
ยายแลเข้ามาอุ้มเด็กในเบาะออกไป
"ให้นมลูกแค่นี้เจ็บจะเป็นจะตาย ที่ตอนมึงทำให้มันเกิดทำไมมึงไม่เจ็บยังงี้วะ...สี่คนหน้าสลอนกันอยู่เนี่ย"
"ไม่ไหวก็ไม่ต้องเลี้ยง"
"มึงอย่าพูดชุ่ย ๆ นะอีลำยอง ลูกในไส้มึงแท้ ๆ นะ"
"ยังไงฉันก็เลี้ยงมันได้ละกัน"
"ค่ากับข้าวค่านมมึงยังไม่มีปัญญา ยังจะหน้าด้านมาบอกว่าเลี้ยงได้"
"ก็หาผัวใหม่ซักคนไง"
"อีบ้า...กูไม่รู้จะด่ามึงยังไงแล้ว"
"แม่สอนฉันเอง เกิดมาสวยอย่างฉันจะต้องกลัวอะไร ผู้ชายหน้าโง่ในโลกนี้มันมีถมไป"
"เออ...มึงก็ได้แต่ผู้ชายหน้าโง่น่ะแหละ คนดี ๆ ใครเขาจะเอามึง"

ลำยองไม่ยี่หระ
วันใหม่ เวลากลางวัน ลำยองทุบประตูห้องที่แบ่งเช่า
"เฮ้ย เปิดโว้ย หนอย ถึงวันจ่ายค่าเช่าที่ไร ปิดห้องเงียบทุกที เฮ้ย ตายโหงตายห่ากันแล้วรึไง"
วันเฉลิมยืนดูแม่อยู่มุมหนึ่ง ลำยองเดือดดาล ยกเท้าขึ้นจะถีบพังประตู คนเช่าห้องเปิดประตูออกมาพอดี
"เอาไว้พรุ่งนี้เช้าได้ไหมจ๊ะ พี่ลำยอง"
"ไม่ได้ ไม่มีจ่ายตอนนี้ มึงก็ย้ายออกไป"
"ผัวฉันมันยังไม่กลับมาเลย"
"เรื่องของมึง ผัวมึงไม่ใช่ผัวกูจ่ายมา ไม่งั้นกูจะเอาของมึงไปขาย"
คนเช่าห้องยื่นเงินให้ ลำยองคว้าเงินหมับ
"มีจ่ายแต่ทำเป็นเหนียวนะมึง"
ลำยองเดินนับเงินออกมา
"ไอ้วัน มึงเฝ้าบ้านเลี้ยงน้องด้วยนะมึง"
"ครับ"
ลำยองเดินออก วันเฉลิมรู้ดีว่า แม่จะไปไหน

ลำยองเดินฝ่าผู้คนเข้ามาในบ่อน ดู ๆ อยู่ว่าจะลงวงไหนดี เสียงฮือฮาดังมาจากไฮโลวงนึง...ทำให้ลำยองเดินเข้าไปดู เสือรับเงินมา เจ้ามือเตรียมเขย่าตาใหม่
"แทงโว้ยแทง"
เสือลงเงินพนันตาใหม่ ลำยองวางเงินพนันตามเสือ เสือเงยหน้าตามมือที่ทาเล็บสีสดจนเห็นลำยองเต็มตา
"มือขึ้นเหรอลุง แบ่งกันรวยหน่อยสิ"

ภายในบ้านลำยอง วันเฉลิมตักก๋วยเตี๋ยวแบ่งใส่ชาม
"ข้าละนึกว่ามันอดอยากอุตส่าห์หิ้วก๋วยเตี๋ยวมาให้มันกิน ดูเอาเหอะมันหิวเหล้าหิวบ่อนมากกว่า ลูกเต้าไม่สนใจ...อีอ้อยมันตกน้ำคราวโน้น เอ็งน่าจะปล่อยให้มันจมน้ำตาย ๆ ไปซะ จะได้หมดภาระซะบ้าง" แลบอก
"ยายครับ...ยายไม่ได้คิดอย่างนั้นจริง ๆ ใช่ไหมครับ"
ยายแลนิ่งงัน
"ยายเหนื่อย ยายโกรธแม่เฉย ๆ ผมรู้"
"ถ้าอีอ้อยมันตายไปจริง ๆ มันก็ดีไม่ใช่เหรอ"
"ไม่ดีหรอกครับยาย...หลวงตาสอนไว้ว่า กว่าจะได้มาเกิดเป็นคนแสนยาก ชีวิตทุกชีวิตมีค่าด้วยกันทั้งนั้นครับ"
"แล้วเอ็งไม่เจ็บใจบ้างรึไง แม่เอ็งมันดีแต่เบ่งออกมา มันเคยสนใจใยดีน้องเอ็งบ้างไหม กี่คน ๆ ก็ไม่พ้นเอ็งกับข้า...นี่มันบ้าบออะไรกัน"
"ยายครับ...ผมไม่เบื่อไม่เหนื่อยหรอกครับ น้องกี่คนผมก็เลี้ยงให้แม่ได้ แม่อุตส่าห์ให้ผมเกิดเป็นลูกแม่ ผมเป็นพี่คนโต ผมต้องตอบแทนพระคุณแม่ครับ"
ยายแลเบือนหน้าหนี ซ่อนน้ำตา
"แม่อาจจะหลงผิดไปบ้าง แต่ผมยังเชื่อว่าซักวันแม่ต้องคิดได้บ้างครับ"
อีกมุมหนึ่งที่บ้านลำยอง วันเฉลิมป้อนก๋วยเตี๋ยวให้อ้อยคำ ขยับไปป้อนให้เหน่งคำหนึ่ง ตัวเองถึง


จะได้กินคำหนึ่ง วงเวียนไปมาอยู่อย่างนี้ ยายแลกอดเข่ามองออกไปข้างนอก ปลงตกกับชีวิต


ที่บ่อน เสือโกยเงินที่เล่นได้เก็บใส่กระเป๋า ลำยองหน้าบานวันนี้โชคดีจัง โกยเงินสีหน้าเบิกบาน
แต่เสือผละออกจากวงพนัน
"อ้าวลุง...จะไปไหน"
"กลับบ้านสิโว้ย"
"มือกำลังขึ้นจะรีบไปไหน เดี๋ยวสิ ต่ออีกหน่อย"
"เอ็งก็ต้องกลับเหมือนกัน"
"เรื่องอะไร ฉันต้องฟังลุงด้วยล่ะ"
"ลูกเต้าเอ็งไม่ห่วงมันเลยรึไงวะ"
ลำยองอึ้ง
"กลับเดี๋ยวนี้ ข้าบอกให้กลับ"

เสือเดินออกไปอย่างเลิกสนใจ
ลำยองเดินหน้างอตามเสือออกมา เห็นเสือยืนดูดโอเลี้ยงอยู่อีกมุมหนึ่ง
"ขืนเองเล่นต่ออีกไม่เกินชั่วโมงเอ็งก็หมดตัว เชื่อข้าไหมล่ะ"
"ลุงเป็นเซียนรึไง"
"ไม่ต้องเป็นเซียนก็รู้โว้ย มันปล่อยให้เอ็งได้จนย่ามใจ แล้วมันก็จะถ่วงลูกเต๋าเอาคืนจากเอ็งละที่นี้ เอ็งจำเอาไว้เลย การพนันไม่ทำให้ใครรวยหรอกนอกจากเจ้ามือ เอ็งเห็นหมาแม่ลูกอ่อนตัวนั้นไหมเอ็งทายสิลูกมันกี่ตัว"
หมาจรจัดผอมโซนมเต่งยานนอนน้ำลายไหลอยู่มุมหนึ่ง
"ใครจะไปรู้"
"ข้าตามไปดูมาแล้ว สิบตัว มันมาคอยเศษอาหารที่คนกินทิ้งกินขว้างแถวนี้ กินจนเต็มท้องแล้วมันก็วิ่งกลับไปหาลูกมัน สำรอกที่มันกินเข้าไปออกมาแบ่งลูก ๆ จนครบทุกตัว ลูกมันกินอิ่มเมื่อไหร่มันถึงจะกินเพื่อตัวเอ็งมันเอง"
"ฟังแล้วจะอ๊วก"
"หมามันยังนึกถึงลูกมัน มากกว่าตัวเอง แล้วเอ็งล่ะ มาตะลอนๆอยู่ยังงี้ไม่สำนึกอายหมามั่งรึไงวะ"
"ลุงเอาฉันไปเปรียบกับหมาเหรอ"
"ถ้าเอ็งประเสริฐกว่ามันเอ็งก็ไม่เห็นต้องโกรธเลยนี่หว่า"
เสือหัวเราะ ลำยองมึน...ไม่เคยเจอของจริงอย่างนี้
"เอ็งไปกินข้าวเป็นเพื่อนข้าหน่อยโว้ย ข้าขี้เกียจกินคนเดียว"
เสือเดินออกไป ลำยองหน้าหงิกแต่ก็ตามออกไป

ภายในร้านข้าวต้ม อาหาร 2-3 อย่าง ถูกยกมาเสิร์ฟบนโต๊ะ
"ลุงไม่สั่งเหล้าเหรอ"
"ข้าเลิกกินมาเป็นสิบปีแล้วโว้ย"
"ลูกผู้ชายอะไรวะไม่กินเหล้า"
"น้อยๆหน่อย เอ็งรู้จักข้าน้อยไป...ข้าน่ะสุดๆมาทุกอย่างแล้ว เหล้าน่ะ ข้ากินจนไม่เหลืออะไรซักอย่าง เพื่อน ลูก เมีย ไม่เหลือแม้แต่ความเป็นคน กว่าจะรู้ตัวมันก็สายเกินไปแล้ว เอาอะไรคืนมาไม่ได้ซักอย่าง เอ็งนะ เลิกได้ก็เลิกซะ ข้าเตือนด้วยความหวังดี"
"ลุงนี่สมัยหนุ่มๆ คงหล่อน่าดู เจ้าชู้ไหมเนี่ย"
"ก็บอกแล้วไงวะ ข้าน่ะสุดๆมาแล้วทุกอย่าง"
"ลุงมาควงฉันยังงี้ เมียลุงมาเจอเข้า ฉันไม่ถูกตบล้างน้ำเหรอ"
"เมียข้าเขาตายไปหลายปีแล้ว"
"มิน่าถึงได้ทำตัวเฟี๊ยวฟ๊าวขนาดนี้"
"แล้วมันเรื่องอะไร ต้องมาทำชีวิตเหี่ยวเฉาด้วยวะ"
"งั้นฉันไม่เรียกลุงละ เรียกพี่ดีกว่า"
เสือหัวเราะ
"พี่ชื่ออะไรฉันยังไม่รู้เลย"
"แล้วเอ็งจะรู้ไปทำไม"
บ้านลำยอง เวลาเย็น วันเฉลิมเดินออกมาเพราะเห็นรถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอด ลำยอง ลงจากรถพร้อมกับเสือ
"เข้าบ้านก่อนสิพี่"
"ข้าไม่ได้มาแถวนี้นานแล้ว จอแจขึ้นเยอะนะ นี่มันบ้านเก่าท่านขุนท่านนี่หว่า"
วันเฉลิมยืนมองอยู่มุมหนึ่ง
"ผัวคนที่สองฉันมันซื้อให้ ส่วนไอ้นั่น ผัวคนแรกมันให้ไว้เป็นมรดก"
ลำยองหัวเราะ ชี้ไปทางวันเฉลิม เสือไม่ขำด้วย
"ไอ้วัน มาไหว้ลุงเขาซะสิโว้ย"
วันเฉลิมไหว้เสือ
เสือมองวันเฉลิมอย่างรู้สึกถูกชะตาตั้งแรกเห็น
"เนี่ยเหรอวะ หลานไอ้สิน ยัยปั้น"
"พี่รู้เรื่องฉันทุกอย่างเลยนี่"
"เรียนชั้นอะไรแล้ววะเอ็ง"
"ประถมห้าครับ"
"เข้าบ้านดีกว่า พี่ไปดูมรดกไอ้ผัวคนที่สามสี่ห้ากัน"
ลำยองเห็นเป็นเรื่องขำ หัวเราะร่วน
"ไม่ล่ะ ข้ากลับดีกว่า พรุ่งนี้จะมาใหม่"
"จริงๆนะ ต้องมาจริงๆนะ ฉันจะรอพี่นะ ไม่มาโกรธจริงๆด้วย"
เสือไม่เล่นด้วยกับท่าทีออดอ้อน อ้อล้อของลำยอง ก้าวกลับขึ้นรถไป
ลำยองเสียงห้วนถาม
"มึงหุงข้าวหุงปลารึยังวะไอ้วัน"
"หุงแล้วครับ แต่กับข้าวยังไม่มี"

ลำยองไม่สนใจเดินเข้าบ้าน วันเฉลิมเดินตาม
วันใหม่ ตอนกลางวัน ทุกคนทำงานกันเป็นระวิงกันที่เพิงขายก๋วยเตี๋ยว ลำยองนั่งเขียนคิ้วให้ตัวเองอยู่มุมหนึ่ง
"ถ้าเขาไม่สนใจฉัน เขาไม่ตามมาส่งฉันถึงบ้านหรอก"
"แล้วเขาเห็นบ้านพี่ เขาเป็นยังไงล่ะ เป็นลม หรือว่าอ้วกแตก" ลำดวนแดกดันถาม
"อีลำดวน...มึงมันอิจฉากู"
"เมื่อก่อนน่ะใช่ แต่เดี๋ยวนี้สมเพชมากกว่า"
"ลูกมึงเป็นโขยง ผู้ชายที่ไหนมันมาสนใจมึงก็หน้ามืดตามัวแล้วละโว้ย" แลว่า
"เขาใส่นาฬิกาเรือนทอง ขับรถเก๋ง เงินในกระเป๋าเขาเป็นฟ่อนๆแค่นั้นก็พอแล้ว"
"เขาชื่ออะไร เขายังไม่บอกพี่เลย เลิกฝันลมๆแล้งๆซะทีเหอะ" ลำยงว่า
"กูได้ดิบได้ดีมีเศรษฐีเขาเลี้ยงดูกูขึ้นมา มึงอย่ามาง้อกูละกัน"
ลำยองหันกลับมาเก็บอุปกรณ์แต่งหน้าเผชิญหน้ากับพ่อ
"กูจำได้แล้ว นึกอยู่ตั้งนานว่าเคยเห็นมึงที่ไหน อีอ้อย มึงนี่โตเป็นสาวสะพรั่งขนาดนี้แล้วเหรอวะ"
"โอ้ย...จะบ้าไปถึงไหน พ่อ"
ลำยองหงุดหงิดลุกหนีออกไป

ลำยองกลับมาถึงบ้านแล้วต้องชะงัก เมื่อเห็นรถเสือจอดอยู่ เสือยืนมองบ้านลำยองอยู่..คนเช่าห้องบ้างเอาขยะออกมาทิ้ง บ้างเอาผ้าออกมาตากรุงรัง
"พี่...พี่มาจริงๆด้วย"
"คนอย่างข้าพูดคำไหนคำนั้นโว้ย บอกว่าจะมาก็ต้องมาสิวะ"
"เข้าบ้านเร้ว ไปคุยกันข้างในดีกว่า"
"บ้านไม้สักดีๆฉิบหายหมด เอ็งปล่อยให้คนมาเช่าห้องยังงี้ ไม่เสียดายบ้างรึไงวะ"
"เสียดายสิ แต่จะให้ทำยังได้ล่ะ พี่ฉันต้องหาเลี้ยงตัวเองนี่ ลูกเต้าอีกตั้งสี่ ไม่ได้มีใครมาหาเลี้ยง"
ลำยองอ้อนอย่างเปิดเผย

เวลาเย็น ลำยงตักน้ำก๋วยเตี๋ยวใส่หม้ออวยให้วันเฉลิมในชุดนักเรียนเอากลับไปบ้าน
"ถั่วงอกเหลืออยู่หน่อย เอ็งเอาไว้ผัดน้ำปลากินกับข้าวต้มพรุ่งนี้ก็ได้"
"นังอ้อย ช่วยกันถือของหน่อยโว้ย ไม่อยากกลับบ้านรึไง" แลว่า
"สามขวบเข้าไปแล้ว มันยังไม่ยอมพูดซักแอะ สอนให้ทำอะไรก็ไม่ทำซักอย่าง" ลำยงว่า
"ข้าว่ามันติงต๊องรึเปล่าวะ" แลว่า
"ติงต๊องแปลว่าอะไรครับยาย" วันเฉลิมถาม
"ก็ปัญญาอ่อนน่ะสิวะ" แลว่า
"ไม่หรอกมังครับยาย"
"ไม่ก็ดี ลำพังยั้วเยี้ยกันอยู่นี่ก็จะเลี้ยงกันไม่ไหวแล้ว ขืนติงต๊องด้วยมิต้องเลี้ยงกันไปจนตายเรอะ" ลำยงบอก
"นี่แม่เอ็งมันก็ร่ำๆจะหาผัวใหม่ให้ได้อยู่ด้วย ข้าจะบ้าตาย"

วันเฉลิมเดินขึ้นบันไดมา จะไปเปลี่ยนชุดนักเรียน ประตูห้องลำยองถูกเปิดแง้มอยู่ เห็นคนในห้องวอมแวม เสือใส่เสื้อกล้ามนั่งให้ลำยองนวดให้อยู่
ยายแลขึ้นบันไดตามมา วันเฉลิมยืนตัวแข็งเอ๋ออยู่หน้าห้อง
"แม่เอ็งมันไปไหนวะ เงียบเชียบ ลำยอง...นังลำยอง รถใครมาจอดหน้าบ้านวะ"
ยายแลผลักประตูเข้าไปทันที เสือลุกพรวดขึ้นนั่ง คว้าเสื้อมาสวม แลตะลึงตาค้างอยู่อึดใจ จนเสือสวมเสื้อเสร็จ หันกลับมาแลเห็นเสือเต็มตา
"กำนัน"
เสือเดินออกมาที่รถ ยายแลเดินตามมา
"นังลำยองมันไปเพ้อให้ฟังอยู่ ว่ามันกำลังจะได้ผัวใหม่ ฉันไม่คิดหรอกนะว่าจะเป็นกำนัน"
"ข้ายังไม่ได้คิดไปถึงโน่นโว้ย นังแล"
"ไม่คิดก็ดีแล้ว กำนันก็แก่คราวพ่อ คราวลุงมัน อย่าไปเอามันเลย กำนันจะตกนรกทั้งเป็นซะเปล่าๆ เมื่อก่อนฉันอาจจะดีใจที่มันได้ผัวรวยๆ เลี้ยงดูมันเพราะฉันจะได้พลอยสบายไปด้วย แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ฉันเลิกคิดยังงั้นแล้ว สันดานมันไม่ดี กำนันเอามันไม่อยู่หรอก จะหมดเนื้อหมดตัวแถมขายขี้หน้าชาวบ้านเขาเปล่าๆ"
ลำยองพุ่งเข้ามาทันทีที่แม่กลับเข้ามาในบ้าน
"แม่ไปพูดอะไรกับพี่เขา"
"มึงนี่มันไม่รู้จักละอายใจ กำนันเสือเขาแก่คราวพ่อ คราวลุงมึงนะ อีลำยอง"
"แล้วไง แก่คราวพ่อ แล้วไง ตาแปะซอยโน้นแปดสิบกว่าคราวปู่แล้ว ยังมีเมียเด็กได้เลย"
"มึงหวังเป็นเมียเขาให้เลี้ยงน่ะเหรอ ฝันไปเหอะอีลำยอง กูบอกกำนันเสือเขาไปหมดแล้ว ว่ามึงมันเน่าฟอนแฟะยังไง"
"แม่ทำยังงี้ได้ยังไง"
"กำนันเสือเขาเป็นคนมีหน้ามีตา คนแถวนี้เขานับถือกันทั้งนั้น คนดีๆมึงเว้นเอาไว้ซักคนเหอะอีลำยอง อย่าดึงเขาลงมาที่ต่ำกะมึงเลย"
"แอร๊ย"
"นางฟ้าอย่างมึง เทวดาหน้าไหนก็เอาไม่อยู่หรอก เขาไม่กลับมาแล้ว ฝันลมๆแล้งๆซะที อีบ้า"

ลำยองกรีดร้องโหยหว
กำลังโหลดความคิดเห็น...