xs
sm
md
lg

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 2

เผยแพร่:

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 2

ยายแลเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ เมื่อรู้เรื่องราวทั้งหมดจากลูกสาว

"มันจะมากเกินไปแล้วโว้ย มาตบลูกสาวข้าได้ยังไง คนเขามีพ่อแม่นะโว้ย ไม่ใช่ผักใช่ปลา"
"พ่อแม่มันแหละตัวดี ยุแยงตะแคงรั่วดีนัก"
"ไป นังลำยง นังลำดวน ไปลุยกับมันซักตั้งนึง ให้มันรู้ดำรู้แดงกันไปเลย"
ลำดวนบอก
"เอางั้นเหรอแม่ ฉันว่าพี่สันต์เขาก็เป็นคนดีคนใจเย็นอยู่นา"
"เอ็งหาว่า ข้าปั้นน้ำเป็นตัวว่าถูกตบเหรอ นังลำดวน"
"ฉันไม่ได้ว่ายังงั้นซะหน่อย แต่ฉันว่า ถ้าพี่สันต์เขาไม่เหลืออดเหลือทนจริง ๆ เขาก็คงไม่ถวายฝ่าพระหัตถ์มายังงี้หรอก"
"นังลำดวน" ลำยองตวาด
"นังคนนี้ แทนที่จะเข้าข้างกัน ลำยองมันพี่เอ็งนะโว้ย" แลบอก
"แม่...แม่ ใจเย็น ๆ ฉันว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของผัวเมียเขา แต่งออกไปเป็นเมียเขาแล้ว ก็ให้เขาคุยกันเองดีกว่า แม่อย่าไปยุ่งกะเขาเลย" ลำยงว่า
"ก็พวกมันรุมรังแกลำยองกันขนาดนี้"
"ไปด่าถึงพ่อแม่เขายังงั้น เขาไม่ถวายฝ่าพระบาทแตะแถมมาด้วยก็บุญแล้ว"
แม้แต่ลำดวนยังหัวเราะออกมา ลำยองตวาดน้องสาว
"นังลำยง"
"พี่เมาแล้วก็ไปนอนซะไป มาเสียงดังแถวนี้ ขายขี้หน้าชาวบ้านเขาเปล่า ๆ หายเมาแล้วค่อย ๆคิดดูเอาเองละกันว่าเรื่องนี้ ผิดถูกมันเริ่มต้นที่ใคร" ลำยงบอก
ลำยองไม่ยอมรับ
"ข้าไม่ผิด"
"ก็แล้วแต่จะคิดละกัน"
"นังลำยอง ที่พ่อปู่ท่านอุตส่าห์ทำนายทายทักไว้ ข้าว่ามันท่าจะจริงว่ะ ไอ้สันต์นี่มันไม่ใช่เทพบุตรตัวจริงของเอ็งหรอก"


เรือนแพแม่ปั้น เวลาเย็นต่อเนื่องมา สินพูดขึ้น
"การศึกษาต่ำไม่ว่ากัน แต่ปัญญาที่จะตัดสินว่า อะไรควรเชื่อไม่ควรเชื่อ มันก็น่าจะมีอยู่บ้าง ไม่ใช่หลงงมงาย จนโงหัวไม่ขึ้น"
"ถ้ายังงั้นผมก็ไม่ใช่เทพบุตรที่เขาใฝ่ฝันว่าจะได้พบแน่"
"จะใช่ได้ยังไงล่ะลูกเอ๊ย เวลานี้นะเอ็งเป็นปีศาจไปแล้ว ตบหน้าลูกสาวเขาจนเลือดกบปากยังงั้น" ปั้นว่า
"ก็ให้เขาได้เจอะเจอเทพบุตรของเขาเร็ว ๆก็แล้วกันครับแม่"
"สงสารแต่ไอ้วันมันน่ะสิ" สินบอก
"ไม่เป็นไรหรอกครับพ่อ ผมจะเอาวันเฉลิมมาเลี้ยงเอง จะเลี้ยงดูอบรมให้ดี ให้ได้เรียนหนังสือสูง"
"แม่มันจะยอมเร้อ....จะไปพรากแม่พรากลูกเขาได้ยังไง" ปั้นบอก
"ถ้าเขาจะหาผัวใหม่ ยังไงเขาก็น่าจะยอม ครับแม่"
"ไอ้วันมันยังเล็กนัก ยังไงมันก็ต้องอยู่กับแม่" สินบอก
"แต่ผมเป็นพ่อนี่ครับ"
"เอ็งไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับลำยองมัน ยังไง กฎหมายเขาก็ต้องให้ลูกกับแม่"
สันต์มึนตึบ

ในเวลาต่อมา บ้านยายแล ต่างล้อมวงแย่งกันกินข้าว ไม่มีระเบียบ แป้ง , ปาน แย่งกระดูกกัน ใครเผลอเป็นโดนฉก ลำดวนบอก
"เฮ่ย ๆ แบ่ง ๆ กันกิน มีอยู่เท่านี้แหละ แย่งกันเป็นอะไรก็ไม่รู้"
ปอแยกกินเหล้ากับกับแกล้มของตัวเองอีกมุมหนึ่ง ลำยองนั่งกอดเข่า ข้าวปลาไม่แตะ ลำยงกินไป ฉีกเนื้อไก่ป้อนวันเฉลิมไป
"ไม่กินข้าว กินปลาละลำยอง" แลถาม
"กินไม่ลง"
"อิ่มแล้ว ช่วยช่วยกันคิดว่าจะเอายังไงกะมันดี"
"ทิฐิ น่ะ ลด ๆ ลงซะมั่งเหอะ สงสารลูก สงสารเต้าบ้าง พาไอ้วันมันกลับไปซะ ป่านนี้พี่สันต์เขาก็คงหายโกรธแล้วละ" ลำยงว่า
"ข้าไม่กลับ"
"สงสัยจะรอให้พี่สันต์ เขาเป็นฝ่ายมาง้อ" ลำดวนบอก
"ถึงมาง้อ ข้าก็ไม่กลับ"
"เออ...มันต้องยังงี้สิวะ ลูกมันอยู่กะเราทั้งคน จะต้องไปกลัวอะไร กักมันไว้ที่นี่แหละ เอาไว้เป็นตัวประกัน ไอ้ปู่ อีย่า มันอยากได้ หลานมันคืนก็ให้เอาเงินมาแลกเอา"
"แม่นี่ก็พูดอะไรไม่เข้าเรื่อง"
"เอ็งหุบปากไปเลย นังลำยง"
"จะคิดจะทำอะไร ก็นึกถึงลูกเอาไว้ให้มาก ๆ นะพี่ลำยอง อยู่นี่อด ๆ อยาก ๆ ยังไง พี่ก็เห็นนี่นา"
ลำยองสะบัดหน้าใส่ลำยง ลำยงฉีกเนื้อไก่ป้อนวันเฉลิม
สันต์นั่งกอดเข่าเป็นทุกข์อยู่หัวบันไดท่าน้ำ สินเดินเข้ามาหา
"สันต์เอ๊ย เอ็งยังจะอยู่คอยเปิดประตูให้เมียอยู่อีกเรอะ"
"เผื่อมันจะพาลูก กลับมาครับพ่อ"
"พ่อว่าคืนนี้มันคงไม่กลับมาหรอก เอ็งเข้านอนซะเหอะ แล้วก็ไม่ต้องกลุ้มอกกลุ้มใจ ให้มันมากนัก คืนนี้มันไม่กลับ พรุ่งนี้มันก็ต้องกลับ แล้วก็ทน ๆ มันไปหน่อย นิสัยมันอาจจะดีขึ้นก็ได้"
"ดีขึ้นเหรอครับพ่อ ผมว่าไม่มีทางหรอก"
"เอ็งอย่ามองโลกแง่ร้ายเกินไปนัก ลำยองมันเป็นแม่คนแล้ว ยังไงมันก็ต้องนึกถึงวันข้างหน้าของลูกบ้างละ"
สันต์ได้แต่ถอนใจ

ลำดวนบ่นอุบขณะหอบหมอน ผ้าห่มออกมาจากห้อง เพราะลำยองจะกลับมานอนที่เดิม
"นอนสบายๆ อยู่บ้านผัวดี ๆ ไม่ชอบ หาเรื่องมาทำให้คนอื่นเขาต้องเดือดร้อนด้วย"
"บ่นมากนัก เดี๋ยวก็เอามะพร้าวห้าวยัดปากซะเลยนี่" แลบอก
ลำยองนั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่ง
"จะหาผัวใหม่ ที่นี้ก็หาให้มันรวย ๆหน่อย พ่อแม่น้องนุ่งจะได้พลอยสบายไปด้วย เอ็งเข้าใจไหม"
"รู้แล้วน่า แม่"
"แต่แถวบ้านเราก็ไม่เห็นใครมันจะรวยซักคน มีแต่ท่านขุนเจ้าของที่"
"โอ้ โห แก่จนต้องคลานแทนเดินแล้วนะแม่ แม่อยากจะได้มาเป็นลูกเขยเหรอ ไม่ใช่รุ่นปู่แล้ว รุ่นทวดเลยล่ะ" ลำดวนหัวเราะ
"ฉันไม่เอาหรอกนะแม่ แก่หนังยานยังงั้น ฉันจะอ้วก"
"พี่ก็ออกไปหางานทำข้างนอกสิ ฉันก็ว่าจะไปเหมือนกัน รอให้โรงงานกะละมังสร้างเสร็จก่อน จะไปสมัคร เผื่อจะได้เจอใครต่อใคร เยอะแยะ"
"เยอะแยะของเอ็งมีแต่จับกังนะสิ งานโรงงานมันก็เจอแต่พวกกุลีด้วยกัน มันต้องไปขายของแถวเยาวราชโว้ย เผื่อเจออาเสี่ย" แลว่า
"อาเสี่ยจะเป็นเทพบุตรได้ยังไงแม่ เทพบุตรเจ๊กมีด้วยเหรอ"

"ทำไมจะไม่มี เจ๊ก เขาก็มีเจ้า มีเทวดาของเขาเหมือนกันโว้ย เอ็งไม่เคยเห็นรึไง ตรุษจีน สารทจีนที่ของไห้วงี้เป็นภูเขาเลากา"
ลำยองหงุดหงิด กระสับกระส่าย เพราะอยากเหล้า ลุกขึ้นเดิน ไปดูขวดเหล้าปอที่ล้มอยู่ที่พื้น เธอหยิบขวดเหล้าขึ้นมายกเทเข้าปาก เหล้าก้นขวดหยดลงแค่สองสามหยด เธอเซ็ง โยนขวดเหล้าทิ้งไปทางหนึ่งลำยองหงุดหงิด

วันใหม่ สันต์สะพายถุงทะเลจะกลับเข้าโรงเรียน ลำยงตั้งลังถึงนึ่งขนม แล้วหันมาเห็นสันต์
"พี่สันต์ แวะก่อนสิ"
"มีอะไรลำยง พี่ต้องรีบไปเดี๋ยวเข้าโรงเรียนสายถูกลงโทษ"
"พี่จะทำยังไง เรื่องลูกเมียพี่"
"ลำยงจะต่อว่าพี่แทนพี่สาวละสิ"
"เปล่า...ถามดูเท่านั้นเอง อยากรู้ว่าจะเอายังไงกัน พี่น่ะน่าจะไปง้อเขาซะหน่อย เดี๋ยวเขาก็ไม่กลับขึ้นมา สงสารไอ้วันมัน"
"พี่เองก็รู้ตัวว่าทำรุนแรงกะเขาเกินไป แต่ใครจะไปทนได้ เขาด่าพ่อแม่พี่ว่าเป็นหมา"
"โอ้...ปากมันเสียขนาดนั้นเลยเหรอ อืม ฉันว่าฉันเข้าใจพี่นะ แต่ยังไงก็หาทางง้อซะหน่อยเถอะ เห็นแก่ลูกให้มาก ๆ เถอะพี่"
"พี่ก็คิดอย่างนั้น ลำยง วันข้างหน้าพี่คงต้องอดทนให้มากกว่านี้ แต่วันนี้พี่ต้องรีบไปแล้ว เอางี้ละกันพี่ฝากเงินไว้ให้ลูกกินขนมสองร้อย ลำยงเอาให้ลำยองเขาด้วย"
สันต์หยิบเงินส่งให้ลำยง
"บอกเขาด้วยว่าจะกลับบ้านวันไหนก็ได้ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก พ่อกับแม่พี่แกคิดถึงหลาน ยังกะอะไรดี คงจะดีใจมากกว่าจะค่อนว่าอะไร"
"แล้วฉันจะบอกให้ละกัน แต่เชื่อฉันเหอะ ไม่ต้องรอนานหรอก เผลอ ๆ คล้อยวัน พี่เขาก็อุ้มลูกกลับบ้านแล้ว"
สันต์ยิ้ม เดินออกไป

ลำยองคว้าเงินสองร้อยจากมือลำยง หมับ ทันที แลที่ปอกฝรั่งอยู่ ตาค้างเมื่อเห็นเงิน
"เอ็งเอาเงินมาจากไหนวะนังลำยง"
"พี่สันต์เขาฝากมาให้พี่ลำยอง เอาไว้ซื้อขนมให้ไอ้วันมันกิน"
ยายแลตบเข่าฉาด
"เห็นไหม ข้าบอกแล้วว่า ยังไงมันก็ต้องมาง้อเอ็ง เมียสวย ๆ อย่างเอ็ง ชาตินี้มันจะมีปัญญาไปหาได้ที่ไหน เอ็งเล่นตัวไปก่อนนะโว้ย อย่าเพิ่งไปยอมมันหมด"
"ฝากไอ้วันมันด้วยนังลำยง"
ลำยองยกวันเฉลิมให้ลำยงอุ้มแล้ว เดินลิ่ว ๆออกไปทันที

ลำยองเดินเข้ามาหน้าบึ้งที่เรือนแพ สินหันมาเห็นพอดี
"อ้าว...ลำยอง"
ลำยองไม่สนใจ ตรงเข้าห้อง ปิดประตู
"มันกลับมาแล้วเรอะ แล้วไอ้วันล่ะ มันอุ้มมาด้วยรึเปล่า" ปั้นถาม
ลำยองเปิดประตูออกมา อุ้มโหลยาดองที่เหลือที่พร่องอยู่ก้นโหล ประคองโหลนุ่มนวลซะยิ่งกว่าอุ้มลูก
"แล้วไอ้วันล่ะลำยอง" สินถาม
ลำยองไม่ตอบ ไม่สบตา ไม่สนใจ เดินออกไป แม่ผัว แม่ผัวได้แต่มองตากัน

โหลยาดองที่ถูกตั้งไว้ที่บ้านยายแล ก่อนจะเทเหล้าลงไปในโหลจนเกือบเต็มโหล ลำยองใช้จอกตักเหล้าในโหลขึ้นมา ดื่มพรวด ชื่นใจราวกับได้ดื่มน้ำอำมฤต แลเข้ามาพอดี
"ไอ้สันต์มันให้เงินมาตั้งสองร้อย เอ็งเอามาแบ่งแม่บ้างสิวะ แม่ได้เลขเด็ดมา พรุ่งนี้ว่าจะแทงซักยี่สิบสามสิบ"
"หมดแล้ว ไม่มีแล้ว"
ลำยองดื่มเหล้าทีเดียวหมดจอก
"อะไรวะ อย่าบอกนะว่า เอ็งเอาเงินไปซื้อเหล้ามาดองยาหมด"
"แม่อย่ามายุ่งกับความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันได้ไหม"
ลำยองตักเหล้าอีกจอก ดื่มพรวด แลมองตากว้าง
"นี่เอ็งติดเหล้าขนาดนี้เลยเรอะ ลำยอง"
"ใครบอกเหล้า นี่มันยาดอง ก็ยาดองซินแสที่แม่หามาให้ฉันน่ะแหละ"
"เอ็งกินพรวด ๆ ยังกะกินน้ำ ยังงี้"
"อย่ามายุ่งน่า ฉันจำได้นะว่า ของฉันเหลือแค่ไหน แม่อย่าคิดขโมยของฉันเด็ดขาด"
ลำยองคว้าเสื้อผ้าแถวนั้นขึ้นมาคลุมปิดโหลยาดองของรักของหวงทันทีแล้วเดินออกไป แลอึ้งมิใช่น้อย ลำยองถลำลึกลงไปในหายนะ
ลำยองเดินออกมา สะอึกเอื๊อก!
เพิงขายขนมยายแล เวลาเย็น ลำยงเก็บข้าวของใส่รถเข็น เตรียมกลับบ้าน ปอเข็นรถขายผลไม้ดองกลับมา มีของเหลือพอประมาณ
"กลับมาแล้วเหรอพ่อ"
"เหลือกลับมาบานเบอะตามเคย" แลบอก
"เหลือก็เอาไว้ขายพรุ่งนี้ได้น่า บ่นจริงโว้ย คนยิ่งร้อน ๆ หิว ๆ อยู่"
"เอาเงินมา ข้าจะได้ไปซื้อกับข้าว"
ปอส่งเงินในถุงผ้าให้แล
"ซื้อเป็ดพะโล้มากินกันหน่อยโว้ย ข้าอยากกิน"
"ขายของไม่หมด ยังดันอยากกินของหรู ฝันไปก่อนเหอะ ตาปอ"
แลเดินออกไป
"มันขายไม่ดีก็เลิกขายเถอะพ่อ เดินทั้งวันไม่คุ้มเหนื่อย หาอย่างอื่นขายกันดีกว่า" ลำยงบอก
"ทุนก็ไม่มี จะไปหาขายอะไรวะ"
"ทำก๋วยเตี๋ยวขายกันไหมล่ะพ่อ แถวนี้ยังไม่มีใครขาย ฉันว่าน่าจะขายดีนะ"
"เออ...ไม่เลวนี่หว่า"
"ขายก๋วยเตี๋ยว วัน ๆ มันจะได้กี่บาทกันวะ" ลำยองถาม
"ก็ยังดีกว่า ไม่คิดทำมาหากิน วัน ๆ อยู่เฉย ๆ รอแต่แบมือขอเงินผัวละวะ" ลำยงแขวะ
ลำยงเข็นรถออกไป
"อีลำยง เดี๋ยวเหอะมึง"
"อยู่บ้านผัวสบาย ๆ ทำไมเอ็งไม่ชอบวะ นังลำยองมาแย่งกันอยู่แย่งกันกินอยู่ได้ เอ็งไม่สงสารลูกมันบ้างรึไงวะ กลับไปซะทีเหอะ อย่ามัวมางอนผัวเอ็งอยู่เลย" ปอบอก

ปอเข็นรถผลไม้ดองตามออกไปอีกคน ลำยองอุ้มวันเฉลิมไว้
กลางวันของวันใหม่ สินกำลังวัดระยะหน้าแพ เตรียมสร้างแนวลูกกรงเฉลียง กันวันเฉลิมตกน้ำ ลำยองอุ้มลูกมือหนึ่ง อีกมืออุ้มโหลยาดองอย่างหวงแหน วันเฉลิมร้อง ดิ้นจะลง สินหันมาเห็นก็ดีใจ

"ไอ้วัน"
ลำยองวางลูกลง สินรีบเข้ามาอุ้มหลาน
"กินข้าวกินปลากันมารึยังล่ะ ลำยอง"
ลำยองไม่พูดอะไร อุ้มประคองโหลยาดองอย่างดี เดินกลับเข้าห้องไปทันที ปั้นออกมาจากห้องตัวเองพอดี
"อ้าว...แม่มันพากลับมาแล้วเรอะ"
สินปุ้ยใบ้ไปทางห้อง
"มันพูดว่าไงตอนเข้ามา" ปั้นถาม
"ไม่พูดซักคำ"
"อะไร...เข้าบ้านเรา แต่ไม่พูดกับเรา หามารยาทไม่ได้เลย"
"มันก็ยังงี้แหละแม่ปั้น อย่าไปถือสามันเลย"
"เป็นเด็กมันต้องรู้จักอ่อนน้อม เข้าหาผู้ใหญ่นี่แม่มันขาดการอบรมขนาดนี้ แล้วหลานเรา"
"จะทำยังไงดี มันบัวใต้น้ำ"
"แล้วมันจะมีวันโพล่พ้นน้ำไหมล่ะนี่"
"ก็เห็นจะยาก..จนปูนนี้แล้ว เห็นทีจะถูกเต่าถูกปลาตอดกิน ซะหมด ก่อนจะโผ่ลน่ะแหละ"
ปั้นถอนใจเฮือก
"ผอมโกรก ตัวเบาโหวง กลับมาเลย"
"เดี๋ยวปิ้งหมูให้กินนะลูกนะ"

บ้านยายแล เวลาเย็นต่อเนื่องมา ลำยงล้างอุปกรณ์ทำมาหากินกองใหญ่ ปอนั่งกินน้ำ รถเข็นขายของดองยังจอดคาอยู่ไม่ไกล แป้งหิ้วหมูสามชั้นวิ่งเข้ามา
"แม่ แม่...พี่ลำยองให้เอามาให้" แป้งบอก
"เออ... นังลำยองนี่มันเก่งว่ะ ขโมยหมูนังปั้นมาได้ชิ้นเบ้อเร่อเลย เดี๋ยวข้าจะต้มผักกาดดอง แหม... นี่ถ้าได้เป็นไก่ซักตัวละแจ๋วเลย"
ลำยงถาม
"ของขโมยเขามา กินเข้าไปลงเหรอแม่"
"เตือน ๆ สอน ๆ มันซะมั่งก็ดียัยแล ไปเป็นเมีย เป็นสะใภ้บ้านเขาแล้ว มันน่าทำตัวให้เขาเมตตา ไม่ใช่ให้เขาระอาใจ"
"ไอ้ปอ...เมียนะโว้ย ไม่ใช่ขี้ข้า ยังไงมันก็ต้องเป็นใหญ่ในบ้าน"
"แล้วเอ็งลองคิดดูไหม เกิดเราได้สะใภ้พรรค์ยังงี้เข้าบ้านมั่ง เอ็งจะทำยังไง"
"สะใภ้ข้า มันต้องฟังข้าคนเดียวโว้ย"
"ใครเป็นสะใภ้แม่นี่ซวยไปทั้งชาติจริง ๆ"

วันใหม่ สินตอกไม้ทำลูกกรงระเบียงริมน้ำง่วนอยู่ วันเฉลิมหลับอยู่บนเสื่อ ลำยองออกมาจากห้องเห็นปลอดคน ทำเป็นเดินมาดูวันเฉลิม เธอไม่เห็นแม้เงาปั้น ลำยองฉวยโอกาสทอง ชักกระป๋องใส่เงินลงมา แล้วฉกเงินมาได้ยี่สิบ ปั้นออกมาจากห้องพอดี หยุดมองเงียบ ๆ
ลำยองรีบเหน็บเงินใส่ชายพกผ้านุ่ง แล้วเผ่นออกไปทันที
ปั้นเดินออกมา
"ตาสิน"
"ใกล้เสร็จแล้ว...นี่ถ้าสันต์มันอยู่คงเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วละ"
"นังลำยองมันขโมยเงินอีกแล้ว"
"อ้าว"
"นังคนนี้มันมือไวจริง ๆ เป็นแบบนี้มันเลี้ยงได้เหรอ ตาสิน ถึงจะเงินเล็กเงินน้อยมันก็ไม่ควรทำ ขัดสนจริง ๆ ออกปากขอหน่อย ทำไมเราจะไม่ให้"
"แม่ปั้นไม่เอาเรื่องมันก็ดีแล้วละ เดี๋ยวจะกลายเป็นชวนมันทะเลาะซะเปล่า ๆ คิดซะว่าทำบุญทำทาน มันอาจจะเอาไปซื้อขนมให้ลูกมันกินก็ได้"
"ฉันจะพยายามคิดให้ได้ยังงั้นละกัน แต่เชื่อฉันเหอะ สลึงเดียวก็ไม่มาถึงไอ้วันมันหรอก"
วันเฉลิมยังนอนหลับปุ๋ย

ลำยงฉีกใบตอง พับกระทงไว้ใส่ขนมขาย แลนอนกลางวัน ฟังวิทยุ เคลิ้ม ๆ ลำยองเดินเข้ามา
"แม่...หลับรึเปล่า"
"อือ...เคลิ้มๆ อยู่"
"ไปสำนักพ่อปู่กัน"
"รีบไปทำไมวะ อีกตั้งหลายวันกว่าหวยจะออก เดี๋ยวมันไม่แม่นนะโว้ย"
"ฉันไม่อยากได้เลขเด็ด ฉันอยากไปให้พ่อปู่ท่านดูดวงให้อีกที อยากถามให้แน่เรื่องเทพบุตรที่ท่านทำนายไว้น่ะ เมื่อไรฉันจะได้พบ"
"เอ็งมีเงินค่ายกครูเหรอวะ"
"มี...ขโมยยัยปั้นมาได้ยี่สิบ"
"เออ...ไปๆๆๆ เผื่อข้าจะได้เลขเด็ดติดไม้ติดมือกลับมาด้วย"
ยายแลกุลีกุจอจะออกไปกับลำยอง
"เรื่องทำมาหากิน เป็นปี่เป็นขลุ่ยกันได้ ยังงี้ เราก็คงรวยกันไปนานแล้วนะแม่นะ"
"อี่นี่...อย่างที่ข้าทำอยู่นี่เขาเรียกรวยทางลัดโว้ย"
"อย่าไปสนใจมันเลยแม่ ปล่อยมันแคะขนมถ้วยไปจนมือหงิกน่ะแหละ ดีแล้ว"
ลำยองกับแม่พากันออกไป
"เออ...ที่มีกินจนได้ผัวได้ลูกมาเนี่ย มันไม่ใช่เพราะขนมถ้วยนี่รึไงวะ"

ลำยงขัดใจ
สำนักพ่อปู่ปิดเงียบ สองแม่ลูกมองหน้ากัน

"ท่านไปเที่ยวพักผ่อนมั้ง"
"พักผ่อนได้ยังไง ท่านต้องรู้สิว่าลูกศิษย์ ตาดำๆ อย่างเรา ๆ เดือดร้อนต้องการให้ท่านฟันฝ่าความทุกข์ อีกตั้งเท่าไหร่"
"พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เหอะวะ ไอ้เงินยี่สิบนั่นน่ะ เอามาให้ข้าซื้อกับข้าว เย็นนี้ก่อน"
"เรื่องอะไรแม่ ฉันก็ต้องเอาไว้ซื้อของฉันเหมือนกัน"
"เอ็งก็ค่อยขโมยนังปั้นมันใหม่สิวะ"
"ไม่เอา ไม่ให้"
ลำยองเดินหนีออกมา เจอชาวบ้านที่ผ่านมาพอดี
"นี่มาหาพ่อปู่กันเรอะ ยัยแล"
"ก็งั้นสิ ท่านไปไหนแล้วจะกลับเมื่อไหร่"
"ท่านไปแล้ว ไม่กลับมาแล้ว"
"ทำไมล่ะ" ลำยองถาม
"เมื่อวานท่านกำลังทำเสน่ห์ให้เมียน้อยนายตำรวจอยู่ ดี ๆ อีนังเมียหลวงพาตำรวจมาจับ โอ้ย... ตบตีกันสำนักท่านแทบพัง แต่เขาว่า ก่อนหน้านี้ก็มีคนไปฟ้องผู้ใหญ่เจิดว่า ท่านหลอกลวง ทำให้คนงมงาย เหมือนกันนะ ตำรวจก็เลย..."
"ใครกัน ใครมันไปฟ้อง" แลถาม
"จะใครซะอีกล่ะ ก็ตาสินน่ะสิ"
"ไอ้สิน ผัวยัยปั้นน่ะ นะ"
"เออ...ก็มีอยู่สินเดียวนี่แหละ"
"สาระแน จริง ๆ เลย นะแม่นะ ไอ้คนพวกนี้มันมารชัดๆ" ลำยองบอก
"ข้าก็ว่างั้นแหละ"
"เลยไม่ได้รู้กันว่า ฉันจะได้เจอเทพบุตรของฉันเมื่อไหร่น่ะ"

สินกำลังเหลาไม้จะทำม้าโยกไว้ให้วันเฉลิมเล่น สันต์ในเครื่องแบบ กลับเข้ามา ถอดหมวกไหว้พ่อแม่
"พ่อสวัสดีครับ แม่สวัสดีครับ"
"เออๆๆ เหนื่อยไหมล่ะ หิวรึเปล่า แม่เอ็งเขารู้ว่าเอ็งจะกลับวันนี้ เขาฉูฉี่กุ้งเอาไว้รอเอ็งแต่เช้าแน่ะ"
"เดี๋ยวค่อยกินด้วยกันดีกว่าครับ พ่อทำอะไร"
"จะทำม้าโยกให้ไอ้วันมันเล่น"
"ลำยองเขาพาลูกกลับมาบ้านตั้งแต่เมื่อไรครับ"
"หลายวันแล้ว กลับมามันก็ไม่พูดอะไรกับใครซักคำเดียว มันคงเป็นใบ้ไปแล้วละ มาอาศัยกินอาศัยนอน กลางวันก็พาลูกออกไปตะลอน ๆ ข้างนอก อะไรของมันก็ไม่รู้" ปั้นบอก

สันต์เข้ามาในห้อง แล้วต้องถอนใจ มุ้งยังกางทิ้งเอาไว้ เสื้อผ้าที่ใช้แล้วทั้งของลำยอง วันเฉลิมกระจัดกระจาย เขาลงมือเก็บเสื้อผ้าใส่ตะกร้า จะได้เอาไปซัก แล้วตลบมุ้งรวบรัดเอาไว้ แล้วหยิบหมอน เยิน ๆ ขึ้นมาตบไล่ฝุ่น ดึงผ้าปูที่นอนที่ยัยยู่ยี่ แล้วต้องชะงัก ผ้าปูที่นอนมีรอยเปื้อน
ประจำเดือน ดวงใหญ่ ๆ หลายดวง สันต์อเนจอนาถใจ รับไม่ได้ รวบผ้าปูที่นอน โยนไปรวมกับผ้าที่จะต้องซัก ข้างที่นอน โหลยาดอง ถูกวางไว้อย่างดี ข้าง ๆ โหลมียาทาเล็บหลายสีวางเรียงไว้ด้วย


เพิงขายขนมยายแล เวลาเย็น ลำยงขายขนมให้ลูกค้า สันต์เดินเข้ามา
"ลำยองเขาพาลูกไปไหน น่ะลำยง"
"โอ๊ย เดี๋ยวนี้เขาไม่นั่งแถวนี้แล้วพี่สันต์ โน่น...ตั้งแต่เช้าก็พาลูกไปอยู่แถวบ้านยัยมูลข้างวัดโน่น"
"บ้านยัยมูล มีอะไรดี"
"คนแถวนี้เขากำลังเห่อโทรภาพกัน ยัยมูลแกซื้อมาเครื่องนึง คนมันก็แห่ไปดู งานการไม่เป็นอันทำกัน ไม่ใช่ว่าเขาให้ดูฟรี ๆ นะ เก็บตังค์คนละบาท เมียพี่ก็ไปดูกะเขาทุกวัน นี่ลำดวนมันก็ชวนไปทำงานกะมัน แต่ท่าทางจะเหลว"
"ทำงานอะไร"
"โรงงาน กะละมังเคลือบ ลำดวนมันไปทำได้หลายวันแล้วละพี่"
"ไปทำงานแล้วใครจะเลี้ยงลูก"
"ก็นั่นน่ะสิ พี่ไปคุยกันเอาเองเถอะ ผัวเมียกัน แต่พี่เชื่อฉันเหอะ ถึงมันไปทำจริง ๆ ก็ทำได้ไม่กี่วันหรอก พี่ลำยองมันขี้เบื่อจะตายไป ทำอะไรก็ไม่เคย เป็นโล้เป็นพายกะเขาหรอก"

สันต์จะเดินตัดลานวัดไปบ้านยายมูล แต่เห็นหลวงตาปิ่น ซึ่งเป็นพี่ชายของตาปอ กวาดใบไม้ลานหน้ากุฎิ สันต์จำได้ เดินเข้ามาหา
"นมัสการครับหลวงลุง"
"เจริญพร อ้าว นึกว่าใคร เจ้าสันต์"
"หลวงลุง กลับมาจำพรรษาที่นี่เหรอครับ ฝนนี้"
"คงจะอยู่หลายพรรษาหรอก แข้งขามันไม่ค่อยดี ธุดงค์ไกล ๆ ไม่ไหวแล้ว มาอยู่นี่จะได้ไปโรงพยาบาลง่าย ๆ หน่อย หายแล้วค่อยว่ากันใหม่ อยู่วัดก็รำคาญใจอยากไปที่ไกล ๆ ที่ไม่มีพระมีเจ้า ชาวบ้านเขาดีใจเวลามีพระธุดงค์ไปโปรด ได้เห็นผ้าเหลืองกันบ้าง"
"วันไหนลำยอง เขาพาลูกมาเล่นแถวนี้ ขอความกรุณา หลวงลุงช่วยอบรมสั่งสอนลูกชายผมด้วยนะครับ"
"ได้...แล้วจะช่วยอบรมให้ ถ้าชอบจะได้สอนหนังสือให้ก่อนเข้าโรงเรียนดีกว่าวิ่งเล่นอยู่เปล่า ๆ"
สันต์ไหว้หลวงตาปิ่น

ลานหน้าบ้านยายมูล เวลาเย็นมากใกล้ค่ำ ชาวบ้านจับจองที่นั่งราวกับมีงานวัด ทีวีขาวดำ กำลังมีโฆษณาขายสินค้า เด็ก ๆวิ่งเล่นกัน เจี๊ยวจ๊าว ผู้ใหญ่เมาท์แตกกันสนุก สันต์เดินเข้ามามองหาจนเห็นลำยอง ปล่อยลูกนอนหลับคาตัก เมาท์กับเพื่อนบ้านเรื่องทรงผมอยู่
"ลำยอง ทำไมไม่กลับบ้านล่ะ ป่านนี้แล้ว"
ลำยองหันมาเห็น แต่ทำเป็นเมิน
"เฮ้ย...ผัวมึงมาตามแล้ว สงสัยจะคิดถึงจนทนไม่ไหวมา ตามกลับไปส่งการบ้านมั่ง" ชาวบ้านพูดพลางหัวเราะกันสนุกสนาน
สันต์ไม่ชอบบรรยากาศ
"ฉันจะอยู่ดูโทรภาพ"
"แล้วลูกกินข้าวกินปลารึยัง"
"กินก๋วยเตี๋ยวแล้ว ฉันยังไม่กลับหรอก จะอยู่ดูโทรภาพ"
"งั้นก็ส่งลูกมา จะได้พากลับบ้านก่อน"
ลำยองอุ้มลูกส่งให้สันต์
"แล้วจะกลับกี่โมง"
"ไม่รู้ ละครจบก็กลับ"
สันต์อุ้มลูกฝ่าฝูงคนออกไป
"ทำเป็นเล่นตัว กลับไปเจอการบ้านน่วมแน่มึ๊ง" เพื่อนชาวบ้านว่า

ลำยองเบะปาก
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 2 (ต่อ)

ดึกแล้ว สันต์นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เฉลียง ลำยองหน้าบานกลับเข้ามา
"สนุกนักเหรอ โทรภาพน่ะ"
"สนุกสิพี่ คนเขาติดกันทั้งเมือง เรื่องขุนศึก อารีสวยเช้งเลย เป็นแม่หญิงเรไร พี่ดูแล้วจะติดใจ ทำไมพี่ไม่ซื้อซักเครื่องล่ะ จะได้ดูที่บ้านนี่ ไม่ต้องไปอาศัยเขาดู ลำยองจะได้อวดชาวบ้านได้ว่าบ้านเราก็ฐานะไม่ใช่น้อยเหมือนกันมีโทรภาพดู"
"ลำยองก็รู้...ว่าพี่เงินเดือนเท่าไหร่ แล้วโทรภาพน่ะมันกี่พันบาท จะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ"
"พี่ก็ขอแม่พี่สิ แม่พี่มีเงินเก็บตั้งแยะ สร้อยทอง เส้นเท่าโซ่รถไฟ ทั้งคอทั้งแขน แกต้องมีเงินแน่ ขายของกำไรตั้งแยะ"
"พี่ไม่ขอหรอก แค่นี้ก็เลี้ยงไม่โตแล้ว มีเงินเดือนก็ไม่ได้แทนพระคุณแม่ซักบาท เลี้ยงลูกเลี้ยงเมียหมด"
"งั้นก็ง่ายนิดเดียว ขายทองสิ ทองไอ้วันมันตั้งหลายบาท ไม่ใช่เหรอ นะพี่นะ ลำยองจะได้อยู่บ้าน ไม่ต้องไปไหนไงล่ะ ไม่เสียเงินค่าดูหนังที่วิกด้วย"
"ผลาญสมบัติลูก เอาเงินมาซื้อโทรภาพเหรอ คิดอะไรบ้า ๆ ไม่มีเงินก็ไม่ต้องดู ฟังวิทยุก็พอแล้ว"
"เฮอะ... ไม่ง้อก็ได้ ลำยองจะเก็บเงินซื้อเอง ลำยองจะไปทำงานที่โรงงาน"
ลำยองเดินปังๆเข้าห้องไป

ปั้นกับสินต่างนอนลืมตา ฟังเสียงที่ดังขึ้นทุกที
"แค่เห็นหน้ากันมันก็ชวนกันทะเลาะซะแล้ว ยังงี้ มันจะอยู่รอดเร้อ พี่สิน"
"สุดแท้แต่เวรแต่กรรมละมัง แม่ปั้น"

สันต์ตามลำยองเข้ามาในห้อง
"จะไปทำงานโรงงาน แล้วใครจะเลี้ยงลูก เราไม่ได้ยากจนถึงกับต้องหิ้วลูกไปทำงานโรงงาน ที่บ้านนี่ก็มีกินทุกอย่าง เงินทองก็มีให้ใช้ไม่ขาดมือ"
"โธ่เอ๊ย เงินแค่นั้นมันจะพอทำยาอะไร ไม่กี่วันก็หมดแล้ว"
"ทำไมจะไม่พอ ถ้าไม่กินยาดอง แล้วก็ลดทำผมทำเล็บลงไปมั่ง เอาเวลามาดูแลลูกทำความสะอาดห้องนอน ช่วยแม่แกขายของมั่ง ผ่อนแรงคนแก่มั่งสิ เอาแต่กินแต่นอนได้ยังไง"
"ฉันจะหาเงินใช้เอง ไม่คอยแบมือขอพี่หรอก จะให้ฉันอยู่ดักดานขายของ ฟังแม่พี่บ่นเหรอ ไม่มีทาง เรื่องอะไรจะอยู่เป็นขี้ครอก กินยาดองบำรุงร่างกายก็ว่า ทุเรศ"
ลำยองตรงไปที่โหลยาดอง ตักยาดองเต็มแก้ว ดื่มพรวดเดียวหมด
"ยาดองเรอะ นั้นมันเหล้าชัด ๆ เลิกซะเถอะ ผู้หญิงขี้เมาน่ะมันทุเรศจะตาย"
"ฉันจะกินซะอย่างใครจะทำไม"
ลำยองเหมือนประชด ตักเหล้าอีกแก้ว ดื่มพรวดต่อหน้าสันต์
"วันนี้พูดกันไม่รู้เรื่องแล้ว"
"ฉันจะไปทำงานโรงงาน ไอ้วันนี่ทิ้งไว้ให้นังลำยงมันเลี้ยงก็ได้"
"อย่างทำอย่างนั้นนะ"
"อีลำยองมันอาภัพ เสียแรงได้เป็นคุณนาย นายเรือต้องทำงาน งกๆ ยังกะขี้ข้าเมียคนอื่นเขามีวิทยุฟัง มีโทรภาพดู อีลำยองมันมีอะไรมั่ง ไม่เคยมีอะไรเลย ฉันจะไปทำงานโรงงาน จะได้มีเงินใช้มั่ง เงินฉัน ฉันจะกินยาดองมันก็เงินฉัน ไม่ต้องให้พี่มาลำเลิกว่าฉันเอาเงินพี่มาซื้อยาดอง แล้วฉันจะซื้อโทรภาพมาดูจะเอาเครื่องโต ๆ มาเปิดแข่งกะไอ้พวกบ้านโน้น เอาให้มันลือกันไปทั้งตำบลเลย คนอย่างอีลำยอง มันไม่เห็นจะต้องง้อผัวเลยโว้ย"
ลำยองหัวเราะร่วน
"หุบปากได้แล้ว เดี๋ยวลูกก็ตื่นหรอก"
"คนอย่างอีลำยอง มันไม่จนหนทางง่าย ๆ หรอกโว้ย อีกหน่อยมันก็ได้ไปจากไอ้นรกบ้า ๆ ไอ้ผัวเฮงซวยนี่ซะที"
"รู้ว่าผัวเฮงซวย แล้วใครใช้ให้มาเลือกผัวอย่างฉันล่ะ ทำไมไม่ไปถลกผ้ายั่วผู้ชายอื่น"
"ก็ทีแรกคิดว่ามันจะรวยน่ะสิวะ"
"ก็ยังดีกว่าแกล่ะวะ สวยแต่ข้างนอก จริง ๆ แล้วมันสกปรกมักง่าย คิดเข้าไปได้ว่าตัวเองเป็นนางฟ้า จะได้เจอเทพบุตรจะได้นั่งกินนอนกิน โน่นแน่ะ พวกนั่งกินนอนกินน่ะ มันอยู่กันแถวสะพานถ่านโน่น งานการไม่ต้องทำ นอนหากิน"
"แอร๊ย... ไอ้สันต์ มึงดากูเป็นกะรี ไอ้คนเฮงซวย"
ลำยองโกรธจัด โถมตัวเข้ามาอาบข่วนสันต์อย่างเมา ๆ เขาจับเธอเหวี่ยงล้มลงกับพื้นอย่างแรง วันเฉลิมตกใจตื่น ร้องไห้
"ไอ้ผัวเฮงซวย แอร๊ย ๆๆๆ"
"เมื่อไรจะเลิกบ้าซะที กินมันอยู่ได้ไอ้ยาดองบ้า ๆ เนี่ย กินจนเป็นอีขี้เมาไปแล้ว"
สันต์เดือดจัด ตรงไปคว้าโหลยาดองออกไปจากห้องทันที
"มึงจะทำอะไรกับยาดองกู ไอ้สันต์"
ลำยองรีบตามออกไปทันที วันเฉลิมร้องไห้จ้าด้วยความตกใจ

สันต์หิ้วโหลยาดองออกมาด้วยความโกรธ ลำยองวิ่งตามออกมา
"เอาของกูคืนมา"
สันต์เหวี่ยงโหลยาดองทิ้งลงแม่น้ำสุดแรง ลำยองเห็นแล้วแทบขาดใจ เหมือนของรักถูกพรากไปจากอก
"ว้าย..."
โหลยาดองตกลงน้ำ ลอยเท้งเต้ง
"ยาดองกู ยาดองกู"
ลำยองกระโดดน้ำอย่างไม่กลัวตาย ตามลงไปทันที สันต์อเนจอนาถใจ อีบ้านี่...เป็นไปได้ถึงขนาดนี้

โหลยาดอง ลอยตุ๊บป่อง ๆ ขึ้น ๆ ลง ๆ ตามจังหวะคลื่นในน้ำ โหลยาดองฝาหลุด น้ำเข้าโหล แล้วทำท่าจะค่อย ๆจมหายไปกับสายน้ำ ลำยองว่ายน้ำมาคว้าเอาโหลยาดองคืนให้ได้ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ยอม

ลำยองเจ็บปวด หัวใจสลาย และโกรธ กรีดเสียงร้องดังราวโดนเด็ดยอดดวงใจ
ลำยองว่ายน้ำตะเกียกตะกาย มาปีนขึ้นบันไดท่าน้ำ สันต์ยืนนิ่งอยู่ที่หัวบันได ลำยองกัดฟันไม่โต้ตอบใด ๆทั้งสิ้น เดินกลับเข้าห้อง
ภายในห้อง ลำยองถอดผ้านุ่ง เสื้อชุดที่เปียกน้ำกองอยู่กลางพื้นห้อง สันต์เปิดประตูเข้ามา
หัวเธอยังเปียกอยู่ แต่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เสร็จแล้ว เธอเดินมาดึงตัววันเฉลิมขึ้นอุ้มใส่สะเอว
วันเฉลิมร้องไห้
"ดึกดื่นป่านนี้แล้วจะไปไหนอีก"
"บ้านฉันก็มี เรื่องอะไรจะต้องมาทนอยู่กับคนใจร้ายอย่างแกด้วย"
ลำยองอุ้มลูกออกประตูไป

สันต์นั่งร้องไห้อยู่มุมหนึ่ง สินเดินเข้ามาหา แตะไหล่ลูกชาย
"สันต์...เอ็งร้องไห้เรอะ"
"ผมผิดเองครับพ่อ ที่เอาเขามาเป็นเมีย"
"ลำยองมันเมารึเปล่า ยังไง ๆพรุ่งนี้ก็ไปง้อมันซะหน่อยสิ มันคงกลับหรอก วิทยุพ่อ ถ้ามันอยากได้ พ่อจะยกให้มันก็ได้จะได้ไม่มีเรื่อง ส่วนโทรภาพน่ะ บอกมันว่า รออีกหน่อยเถอะ นึกซะว่าซื้อให้หลานดู สงสารไอ้วันมัน ขืนอยู่บ้านโน้นเรื่อย ๆ มันคงผอมแย่ พ่อไม่อยากเห็นเอ็งแตกแยกกันเลย เอ็งนอนซะเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว ลำยองมันไม่ไปไหนหรอก นอกจากบ้านพ่อแม่มัน ไม่มีอะไรต้องห่วงนี่นา"

เช้าวันใหม่ เพิงขายขนมยายแล สันต์ถามหาลำยองจากลำยง
"เขาไปกับลำดวนมันตั้งแต่เช้าแล้วพี่ ไปสมัครงานที่โรงงาน"
"แล้ววันเฉลิมล่ะ"
"ไอ้ปานมันพาไปที่กุฏิหลวงลุงปิ่นโน่น เมื่อคืนทะเลาะกันเรื่องพี่ลำยองมันกลับดึกรึไง พี่สันต์"
"ไม่ใช่หรอก เขารบจะให้ซื้อโทรภาพน่ะ แล้วกินเหล้าจนเมา พี่เลยเอาโหลยาดองปาลงคลอง เขาเลยโกรธใหญ่"
"มันติดเหล้าแล้วล่ะ ห่วงเหล้ากว่าลูกซะอีก นี่พี่จะอยู่บ้านกี่วัน"
"อาทิตย์นึง คราวนี้ได้หยุดนานหน่อย เพราะเพิ่งสอบเสร็จ พี่ไปรับลูกก่อนนะ ลำยง"
ลำยงพยักหน้า สันต์เดินออกไป

บริเวณลานวัด หน้ากุฏิหลวงตาปิ่น ปานเล่นทอยลูกแก้วอยู่กับกลุ่มเด็ก ๆ วันเฉลิมนั่งเล่นทรายอยู่คนเดียว สันต์เดินเข้ามาหาลูก
"วันเอ๊ย...กลับบ้านกันลูก"
สันต์ปัดขี้ดินออกจากมือ อุ้มลูกชายขึ้น ปานรีบวิ่งเข้ามาทันที
"พี่จะเอาไอ้วันไปไหน"
"ก็พากลับบ้านน่ะสิ"
"เอาไปไม่ได้หรอก พี่ลำยองเขาสั่งไว้ เขาให้ฉันเป็นคนเลี้ยง"
"เฮ๊...แต่พี่เป็นพ่อเขานะ แกไปเล่นของแกเถอะไป ไม่ต้องเลี้ยงเด็กไม่ดีรึไง"
"ยังไงก็เอาไปไม่ได้หรอก"
สันต์ล้วงหยิบเงินออกมาส่งให้บาทนึง
"เอาตังค์บาทนึงไปซื้อขนมกินไป"
ปานรีบคว้าตังค์ไปจากมือสันต์แล้ววิ่งกลับไปเล่นต่อ สันต์อุ้มวันเฉลิมเดินออกมา

สินกำลังเหลาไม้ ลบเหลี่ยมแต่ละชิ้นทำม้าโยกตัวเล็ก สันต์อาบน้ำให้วันเฉลิมอยู่ที่เฉลียง
ปั้นเดินเข้ามามองลูกชายกับหลาน สินพูดขึ้น
"ลูกกรงท่าน้ำ ฉันคงไม่ได้กั้นไอ้วันสักเท่าไรหรอกแม่ปั้น เห็นทีมันต้องเลิกกันแน่ ๆ อีแบบนี้จะอยู่กันได้ซักกี่วัน เจอกันหนไหน ทะเลาะกันหนนั้น"
วันเฉลิมเล่นน้ำสนุกสนานหัวเราะเอี๊กอ๊ากชอบใจ
"เอาเงินให้มันไปซักก้อน ให้มันไปหาผัวใหม่ เราเอาหลานไว้" ปั้นว่า
"มันจะเอาเร้อ แม่ปั้น"
"คนงกพรรค์ยังงั้น ทำไมมันจะไม่เอา ได้ไปก็ผลาญหมดไม่กี่วันหรอก ซื้อโทรภาพแต่งตัว ซื้อทองใส่ ขืนให้ไอ้วันอยู่กับแม่อย่างมัน มันจะโตขึ้นมาจะเต็มคนเรอะ คงขาด ๆ เกิน ๆ อย่างแม่มันน่ะแหละ"
สันต์เล่นกับลูกมีความสุข
"แต่ไอ้วันมันยังเล็กนัก ฉันว่ายังไง มันก็ต้องการแม่"
"ถ้าแม่มันให้จริง ๆ ฉันจะจ้างคนมาเลี้ยงนะพี่สิน ยอมเสียเงิน เอ้า..ฉันกลัวจริง ๆ นะพี่สิน กลัวว่าไอ้วันมันจะได้แต่เลือดแม่ เลือดยายมันมา ถ้าเป็นยังงั้นล่ะก็ ช้ำใจตายกันพอดี"

ลำดวนเดินออกมาจากในโรงงานภาชนะเคลือบปะปนกับคนงานอื่น เพราะเป็นเวลาพักกลางวันแล้ว ลำยองหน้าหงิก ยืนต่อแถวปะปนกับพวกที่เพิ่งมาสมัครงาน ลำดวนเดินเข้ามาหาพี่สาว
"อะไรเนี่ย พี่ลำยอง จนฉันพักเที่ยงแล้ว พี่ยังไม่ได้สมัครอีกเหรอ"
"ก็นั่นน่ะสิ ไม่รู้มันมัวตะบอยทำอะไรอยู่ ช้ายังงี้จะไม่ทำแล้ว หิวก็หิว ร้อนก็ร้อน"
"เอาน่า ไหน ๆ ก็อุตส่าห์มาแล้ว ทน ๆ หน่อยเถอะ ฉันยืนเป็นเพื่อนก็ได้"
ลำยองหงุดหงิด มองโน่นมองนี่จนป๊ะเข้ากับกวงที่เดินออกมาจากอีกทางหนึ่งกับผู้จัดการเธอยืนตะลึงในความหล่อเท่ ดูมีสง่าราศีของกวง ลืมความหงุดหงิดไปทันที
"นังลำดวน เอ็งดูผู้ชายคนนั้นสิ"
"ไปดูมันทำไม ก็พวกกุลีทั้งนั้นแหละ"
"ไม่ใช่กุลี คนนั้นต่างหาก อีบ
กำลังโหลดความคิดเห็น...