xs
sm
md
lg

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 1

เผยแพร่:

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 1

ยามเช้ามืด ท่ามกลางบรรยากาศท้องฟ้าที่ยังสลัวราง แลเห็นควันล่องลอยเอื่อยเรื่อยราวสายหมอก ณ เมืองริมแม่น้ำคงคา ที่ได้ชื่อว่า เป็นแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งการชำระบาปของชาวฮินดู ที่แห่งนี้...มีการเผาศพ ตามขนบประเพณี และตามความเชื่อของชาวฮินดู มาแต่โบราณจวบจนถึงปัจจุบัน
 
ในเปลวไฟที่ลู่ตามแรงลมและควันไฟที่คุกรุ่นอยู่นั้น เผยให้เห็นพระภิกษุรูปหนึ่ง ที่ยืนมองการเผาศพ อยู่ไกลๆ ด้วยอาการสงบ

ภิกษุรูปนั้นคือ พระวันเฉลิม ที่ยืนปลงสังเวชอยู่ พระวันเฉลิมค่อยๆเดินลงบันได มุ่งหน้าสู่ฝั่งน้ำ เห็นศพที่ถูกเผาแล้ว ถูกลอยลงสู่แม่น้ำ ถัดไปคือชาวฮินดู ที่ลงอาบน้ำ, สวดมนต์ขอพรเทพเจ้าและแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ด้วยวิธีแตกต่างกันไป
พระวันเฉลิม ยืนมองสายน้ำเบื้องหน้าสักครู่ แล้วรำพึงกับตัวเองว่า
"อันความทุกข์ยากที่ได้ผจญมา และคิดว่าตัวของเรานั้นน่าสังเวชหนักหนาแท้ที่จริงมันเป็นเพียงฝุ่นละอองธุลีในอากาศ เมื่อเทียบกับความทุกข์ทั้งมวล ในโลกยากไร้ใบนี้"
พระวันเฉลิม เห็นประทีปจากการบูชาสวดมนต์ ถูกลอยลงสู่สายน้ำ ความสว่างของประทีปดวงนั้น เผยให้เห็นแม่น้ำคงคาอันยิ่งใหญ่ และพระอาทิตย์ดวงกลมโตสีแดงไกลๆ ที่โผล่พ้นจากขอบฟ้า พร้อมๆ กับเรื่องราวมากมายแต่หนหลัง ที่นำพา หลวงพี่รูปงาม มายืนอยู่ ณ สถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ของชาวพุทธในยามเช้าในวันนี้

ตอนเช้าตรู่ สายน้ำจากแม่น้ำเจ้าพระยาไหลเอื่อยๆ ขณะที่ สันต์ หนุ่มหล่อรูปร่างสันทัด ข้าราชการทหารเรือยศพันจ่าเอก เร่งซักผ้าอยู่ที่บันไดท่าน้ำ ชาวบ้านพายเรือเข้ามาที่หน้าแพ พลางร้องบอก
"แม่ปั้น เอาหมูเนื้อแดงให้สองขีดจ้า"
สันต์ตะโกนต่อช่วงบอก ปั้น ผู้เป็นมารดา
"แม่ครับเอาหมูเนื้อแดงให้น้าพร สองขีดครับ"
สิน พ่อของสันต์ ผู้เป็นช่างไม้ฝีมือดีกำลังสาละวน ช่วยขายผักอยู่บนเรือนแพ
"รอเดี๋ยวนะยายพร"
สินรับเงินมาจากลูกค้าใส่กระป๋องชักที่ห้อยลงมาจากขื่อข้างบน ปั้น แม่ของสันต์ กำลังห่อหมูใส่ใบตอง มัดด้วยเชือกกล้วยเดินออกมาส่งหมูให้ลูกค้าที่เรือ
"สันต์เอ๊ย สายแล้วนะลูก เดี๋ยวก็ไปทำงานไม่ทันกันพอดี"
"เสร็จเดี๋ยวนี้แล้วละครับแม่" สันต์ร้องบอก
"ทิ้งไว้นั่นแหละ เดี๋ยวพ่อตากให้เอง" สินบอก
"งั้นผมไปแต่งตัวนะครับพ่อ"
สันต์รีบเดินกลับเข้าขึ้นฝั่งไปยังตัวบ้าน
ชาวบ้านบอก
"แหม...ลูกชายบ้านนี้ ใครได้ไปเป็นเขยก็สบายไปทั้งชาตินะแม่ปั้น สอนลูกยังไงจ๊ะถึงได้ดียังงี้"
ปั้นยิ้มภูมิใจในตัวลูกชาย
"เขาดีด้วยตัวเขาเอง เราเป็นพ่อแม่ ก็แค่ชี้ทางผิดทางถูกให้เขาเท่านั้นแหละ" สินบอก
"หาลูกสะใภ้มาช่วยกันซักคนได้แล้วพ่อสิน"
สินขำๆ บอก
"ก็กำลังมองๆ หาอยู่เหมือนกันละจ้ะ"
"จะไปหาให้เขาได้ยังไง คู่ชีวิตเขา เขาก็ต้องหาของเขาเอง เราก็ได้แต่ช่วยดูๆเท่านั้นแหละ" ปั้นบอก

เช้าวันเดียวกัน ที่บริเวณใกล้ท่าเรือข้ามฟาก เพิงขายขนมยายแลตั้งอยู่ตรงนี้ ลังถึงขนาดใหญ่ สำหรับนึ่งขนมถ้วย ถูกเปิดฝาออก ไอน้ำตลบและฟุ้งกระจายหายไปอย่างรวดเร็ว
ลำยอง สาวสวยระดับนางงาม ชะเง้อชะแง้ เหมือนรอคอยใครสักคนอยู่... ลำยง น้องสาวคนรองของลำยอง ยกชั้นลังถึงลงจากเตา เพื่อนึ่งขนมชุดใหม่
"เอ้า...พี่ลำยอง ช่วยเอาขนมถ้วยออกมาหน่อยสิฉันจะได้เอาซึ้งไปใช้" ลำยงบอก
"มีมือ เอ็งก็ทำเองสิวะ นังลำยง"
"อ้าว ไม่มาช่วยกัน แล้วแหกขี้ตาตื่นแต่เช้ามานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ ทำไมเนี่ย"
"เรื่องของข้า"
ยายแลหอบใบตองที่จะต้องฉีกและกลัดเป็นกระทงใส่ขนมเข้ามา
"งั้นก็ไปนั่งที่อื่น เกะกะคนจะขายของ" ลำยงบอก
"แม่ ดูนังลำยงมันสิมันไล่ฉัน"
"ไม่ได้ไล่ จะนั่งก็นั่งแต่ช่วยกันทำงานหน่อย ไม่เห็นเรอะ ไอ้ที่ต้องทำ มันล้นมือขนาดไหน"
"เลิกกัดกันซะที"แลบอก
"ฉันก็ไม่อยากจะกัดด้วยหรอกแม่ แต่คนเรามันต้องรู้จักหน้าที่ตัวเองมั่ง กินก็กินด้วยกัน ถึงเวลาทำมาหากินมันก็ต้องช่วยกันมั่งสิ"
"ลำยองมันเป็นพี่เองนะโว้ย" แลบอก
"เป็นพี่แล้วไง"
"น้องก็ต้องทำให้พี่น่ะสิวะ ใช่ไหมแม่"
ลำยงฉุนกึกแต่ต้องระงับอารมณ์ เพราะลูกค้าเข้ามาพอดี
"เอาขนมถ้วยเยอะป่าวจ้ะ" แลถาม
"จ้ะๆเพิ่งสุกใหม่ๆเลย รอเดี๋ยวนะจ้ะ" ลำยงบอก
ลำยองไม่อินังขังขอบ ชะเง้อคอยใครบางคนต่อ
"ไม่ใช่เขาไปแล้วเหรอแม่" ลำยองถาม
"ยังก็ข้าคอยดูอยู่ ถ้าไปแล้วข้าก็เห็นสิวะ"
ลำยงต้องหยิบขนมถ้วยขึ้นมาควักใส่กระทงใบตองเอง ในขณะที่ลำยองไม่คิดแม้แต่จะขยับช่วย

ขณะเดียวกัน สันต์รีบออกมาจากห้อง ในชุดข้าราชการทหารเรือยศพันจ่าเอก ปั้นยังติดพันขายกับข้าวของสดให้ลูกค้า สันต์นั่งลงสวมรองเท้าที่มันวับเนี้ยบกริบเพราะใส่ใจดูแลอย่างดี
"พ่อครับ แม่ครับ ผมไปทำงานนะครับ ตอนเย็น ผมจะรีบกลับมาเก็บผ้าเอง"
"ไม่ต้อง รีบร้อนกลับมา ก็ได้สันต์เอ้ย วันนี้วันศุกร์นี่ลูก ไปเที่ยวสังสรรค์เปิดหูเปิดตากับเพื่อนฝูงบ้างก็ได้" สินบอก
"เสียดายเงินครับพ่อ ผมกลับมาช่วยทำงานที่บ้านดีกว่า"
"เงินทองเราก็ไม่ได้ขัดสนอะไรนักหนารู้จักหาความสุขใส่ตัวซะบ้างเถอะลูกเอ้ย แม่เขาเปรยๆอยู่ว่าเมื่อไหร่จะได้เห็นหน้าว่าที่ลูกสะใภ้"
สันต์เขินพองามตามประสาลูกผู้ชาย
"จะคบกับผู้หญิงที่ไหนแม่ก็ไม่ว่า แต่ดูให้มันดีๆนะลูก ไอ้ประเภทสวยฉาบฉวยวันๆไม่ทำอะไรดีแต่แต่งตัวกินกับนอนอย่างลูกสาวยายแลขายขนมถ้วยนั่นน่ะไม่เอานะลูก ไม่ต้องมองให้เสียสายตาเลย"
ลูกค้าเข้ามาขัดจังหวะพอดี
"แม่ปั้น...เอาไข่เป็ดให้ซักสิบฟองจ้ะ"
ปั้นรีบแยกไปขายของ
"ไปเหอะลูก...สายแล้ว" สินบอก
"ครับพ่อ"

สันต์เดินออก สินไม่ปล่อยให้ตัวเองว่างจัดผักบนแผง
ลำยงกำลังควักขนมถ้วยใส่กระทงใบตองขายลูกค้า สันต์รีบเดินมาเพื่อลงเรือขามฟาก ลำยองเด้งพรวดขึ้นทันทีเมื่อเห็นสันต์

"มาแล้วแม่ มาแล้ว"
"เออๆๆ เอ็งก็ยิ้มหวานๆเข้าไว้"
สันต์เดินเข้ามาใกล้
"พี่สันต์ ไปทำงานแต่เช้าเลยนะจ๊ะ"
สันต์ได้แต่ยิ้มตอบ ไม่ได้คิดอะไร แลกระทุ้งลำยองให้รุกต่อ
"แวะชิมขนมถ้วยก่อนสิจ๊ะพี่สันต์ วันนี้ขนมถ้วยลำยองว๊านหวาน มั๊นมัน เพิ่งสุกร้อนๆเลย"
ลำยงเข้าใจได้ทันทีว่า ที่ลำยองแหกขี้ตาตื่นมาแต่เช้าเพื่ออะไร
"พี่ต้องรีบไปแล้วละลำยอง วันนี้สายมากแล้ว เดี๋ยวไม่ทันเรือ"
"เรือตั้งเยอะแยะ ไปสายนิดหน่อยหน่อยจะเป็นไรไป พ่อสันต์" แลว่า
"เอาไว้วันหลังเถอะนะลำยอง พี่รีบจริงๆ"
สันต์จะไป ลำยองคว้ากระทงขนมถ้วยจากมือลำยงที่กำลังจะส่งให้ลูกค้าไป ลำยงได้แต่อ้าปากค้าง
"อะไรวะ"
"งั้นพี่สันต์เอาไปกินบนเรือนะจ๊ะ"
ลำยงต้องบอกลูกค้าให้รอ เพราะต้องควักขนมใส่กระทงใหม่ สันต์อึดอัดที่ถูกยัดเยียด หักคอ ฝืนยิ้มล้วงหากระเป๋าตังค์
"เดี๋ยวพี่หาตังค์ก่อนนะ"
"ไม่ต้องจ๊ะ ไม่ต้อง ลำยองให้พี่..ฟรีฟรี"
"ไม่ดีหรอกมั้งลำยอง ของซื้อของขาย"
"เอาไปเหอะพ่อสันต์ เราคนกันเองเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน ลำยองมันก็อยากให้ชิมด้วย"
สันต์จำใจรับกระทงขนมมา ลำยองส่งยิ้มทางสายตาให้
"ขอบใจนะลำยอง"
สันต์ไม่กล้าสบตาลำยอง รีบเดินออกไป
ยายแลรีบชนลูกสาว แล้วบุ้ยใบ้ให้รีบตามไป ลำยองรีบตามสันต์ออกไป ยายแลมองลุ้น


มือของสันต์ข้างหนึ่งประคองขนมถ้วย รีบเดินมายังไม่ทันถึงโต๊ะเก็บเงิน เรือข้ามฟากเคลื่อนออกจากท่าไปพอดี ลำยองเดินตามเข้ามา
"พี่สันต์จ๋าพี่สันต์"
"มีอะไรลำยอง"
"เย็นนี้พี่สันต์ว่างรึเปล่าจ๊ะ ลำยองอยากชวน พี่สันต์ไปดูหนังด้วยกัน"
สันต์ชะงักอึ้ง ประหม่าเพราะไม่เคยมีสาวมาชวนแบบนี้
"พี่...พี่...ยังไม่รู้เลย เลิกงานแล้วพี่ต้องรีบกลับมาช่วยแม่ขายของ"
"แหม...ลำยองอุตส่าห์ชวน หนังเรื่องนี้เขาว่าสนุ๊กสนุก นางเอกก็ซ๊วยสวย พระเอกก้อล้อหล่อลำยองอยากดู แต่ไม่มีใครไปเป็นเพื่อนลำยองเลย พี่สันต์ใจดำไปเป็นเพื่อนลำยองหน่อยก็ไม่ได้"
สันต์ยังตกประหม่าบอก
"เอาไว้...เอาไว้วันอื่นเถอะนะ"
"วันอื่นก็พอดีหนังออก อดดูกันพอดี ไม่รู้ละ...เย็นนี้ลำยองจะแต่งตัวออกมาคอย พี่สันต์จะใจร้ายปล่อยให้ลำยองคอยเก้อก็ให้มันรู้ไป"
ลำยองทำแง่งอนอย่างน่าเอ็นดู แล้วเดินหนีออกมา
"เดี๋ยวสิ...ลำยอง"
คนเก็บตังค์ถาม
"เอ้าจะไปไม่ไป"
"ไปครับไป"
สันต์ต้องรีบควักตังค์ออกมาจ่ายค่าเรือ เพราะมีคนมาต่อคิวยาว เขาจ่ายเงินแล้วเดินลงไปรอเรือบนโป๊ะ มองขนมถ้วยในมือจากน้ำใจจากลำยอง แล้วมองกลับขึ้นมาบนฝั่ง..ใจเต้นตามประสาหนุ่มที่ไม่เคยมีสาวมาเปิดตัวสร้างสัมพันธ์แบบนี้

ลำยองเดินกลับมาที่เพิง
"เป็นยังไงบ้างละลำยอง" แลถาม
"เย็นนี้ก็รู้เองแหละแม่"
"เอ็งต้องจับไอ้สันต์ให้อยู่มือนา ไม่งั้นคนอื่นคาบไปกิน ข้าไม้รู้ด้วย ไอ้นี่อนาคตมันไกล วันนี้เป็นแค่จ่า แต่แม่ว่าวันข้างหน้ามันต้องได้เป็นนายร้อยนายพันกะเขาแน่ๆ เอ็งจะได้เป็นคุณนายสบายไปทั้งชาติ"
"ฉันรู้น่า" ลำยองหาวนอนยาวเหยียด
"ที่ลงทุนแต่งตัวสวยออกมาแต่เช้านี่ ที่แท้ก็มาจับผู้ชาย แล้วพี่คิดเหรอว่าผู้ชายอย่างพี่สันต์เขาจะโง่ยอมให้พี่จับน่ะ" "อีลำยง"
"จะทำอะไรก็หัดส่องกระจกดูเงาตัวเองให้ดีก่อนเหอะพี่ลำยอง ชาวบ้านชาวช่องเขาจะได้ไม่หัวเราะเยาะเอาทีหลัง"
"แม่ ฟังอีลำยงมันสิ"
"หุบปากไปเลยนังลำยง ลำยองมันพี่เอ็งนะ" แลว่า
"แทนที่จะช่วยกันทำมาหากิน ไม่มีละ"
"นังลำยองมันเกิดมามีบุญโว้ย มันมีรูปเป็นทรัพย์ ไม่เหมือนเอ็ง"
"แก่แล้วมันก็เหี่ยวเหมือนกันทั้งนั้นแหละ"
"เอ๊...นังนี่พูดไม่รู้ฟัง" แลว่า
"ฉันกลับไปนอนต่อดีกว่า ง่วงจะตายอยู่แล้ว"
"เออๆๆกลับไปนอนซะ เย็นนี้เอ็งจะได้สวยๆ"
ลำยองเดินหาวนอนลากรองเท้าแตะออกไป
ลำยงบอก
"ใจคอจะช่วยกลัดกระทงหน่อยก็ไม่ได้"
"เอ็งจะบ่นอะไรนักหนาวะนังลำยง เองนี่มันขี้อิจฉา อิจฉาแม้แต่พี่สาวตัวเอง"
"ฉันไม่ได้อิจฉาใครทั้งนั้นแหละแม่ แต่แม่น่าจะรู้ว่า ไอ้ที่คิดทำอยู่เนี่ย มันถูกมันควรรึเปล่า"
"เกิดมาขี้เหร่อย่างเองเนี่ย ชาตินี้ก็หาผัวกะเขาไม่ได้หรอก ต้องขายขนมถ้วยไปจนตายแหละวะ"
ลำยงขัดใจแต่ทำอะไรไม่ได้ จะเถียงตอบก็เปล่าประโยชน์

สินขายของให้ลูกค้าอยู่ ยายแลเข้ามาสำรวจ มองรอบๆอย่างไม่ใช่จะหาซื้ออะไร จังหวะนั้น ลูกค้าออกไปพอดี
"อ้าว...ซื้ออะไร ยัยแล" สินถาม
"เอาน้ำปลามาขวดนึง"
"เอาขวดมาเปลี่ยนรึเปล่าล่ะ"
"ดูสิ...ลืมซะสนิทเลย ว่าจะหยิบมาแล้วเชียว"
"วันหลังค่อยเอามาคืนก็ได้...รอเดี๋ยวนะ"
สินหันไปเพื่อหยิบน้ำปลาจากลังไม้ ยายแลฉวยโอกาสคว้าไข่เป็ดได้ฟองนึงรีบยัดใส่กระเป๋าเสื้อคอกระเช้าชั้นใน โดยหารู้ไม่ว่า ปั้นเปิดประตูออกมาจากห้องและเห็นเข้าพอดี สินได้น้ำปลา เดินออกมาหาผ้าเช็ดขวดให้และส่งขวดน้ำปลาให้
"บาทนึงจ้ะ"
แลกำลังจะหยิบเงินให้
"บาทกะสลึง" ปั้นบอก
"อะไร...ขึ้นราคาอีกแล้ว วันก่อนยังบาทนึงอยู่เลย ขายของยังงี้ คนซื้อก็ตายกันพอดี นึกจะขึ้นราคาก็ขึ้น คิดว่ามีร้านตัวเองร้านเดียวรึไงยะ"
สินอ้าปากค้างเพราะยายแลรัวเป็นชุด
"น้ำปลาน่ะบาทเดียว นี่ไม่คิดค่าขวดด้วยก็บุญเท่าไรแล้ว แต่อีกสลึงน่ะแกก็หยิบไปแล้วไงยัยแล อย่านึกว่าฉันไม่เห็นนะ"
"อะไร...หยิบอะไร นี่แกหาว่าฉันขโมยของแกเรอะยัยปั้น มาเลยตาสินแกมาค้นตัวฉันเลยก็ได้ หนอย...มากล่าวหากันพล่อยๆ คนอย่างอีแลไม่เคยลักขโมยใครโว้ย...มาสิมา มาค้น ตาสินมา"
"ฉันค้นเอง" ปั้นบอก
"ไม่เอาน่า แม่ปั้นช่างเหอะ อย่ามีเรื่องมีราวกันเลย"
แลรีบสวนกลับ โวยวายให้ดังเข้าไว้
"ขายของยังงี้ถึงได้รวยเอาๆ ที่หลังจะไม่มาซื้อแล้วไอ้ร้านเฮงซวยเนี่ย...เอาไปบาทนึง"
แลรีบตัดบท วางเงินหนึ่งบาทให้ แล้วรีบออกไปทันที
"เออ...ทีหลังอย่ามาให้เห็นหน้าอีกก็แล้วกัน" ปั้นบอก
"ไม่เอาน่า...แม่ปั้น ไปมีเรื่องกับคนพรรค์นี้ทำไม"
"ก็เห็นกับตาว่ามันแอบหยิบไข่เป็ดใส่กระเป๋าไป"
"ช่างหัวมันเหอะแม่ปั้น คิดซะว่าทำทานให้คนยากคนจน สลึงเดียวช่างมันเหอะ"
"ทั้งบ้าน...ขี้ขโมยเหมือนกันหมด ฉันละเกลียดไอ้คนก๊กนี้จริงๆ"

ปั้นยังหงุดหงิดคาใจ เดินออกไปจัดของต่อ
ยายแลถือขวดน้ำปลากลับเข้ามาในบ้าน

" ไอ้พวกหน้าโง่...เสียงดังเข้าหน่อยก็กลัวกันหัวหด ไม่รู้จักอีแลเสียแล้ว"
แลควักไข่เป็ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อชั้นใน กระหยิ่มภูมิใจแล้วเก็บใส่กระเป๋า
"จะต้ม จะทอดดีวะ ทอดดีกว่า"
แลหันไปยกกาน้ำที่ตั้งเตาไฟมอดๆไว้ ตาปอเมาค้าง เพิ่งตื่นเดินเซเข้ามา
"หิวโว้ย...มีอะไรกินมั่งวะ ยัยแล"
"ตื่นมาก็หาของกิน สายโด่งป่านนี้แล้วฝรั่ง สับปะรดยังไม่ได้ปอกชักลูกแล้วมันจะไปทันกินอะไรวะ ตาปอ"
"ปวดหัวโว้ย ได้ถอนซักกั๊กคงจะดี เอาตังค์มาหน่อยยัยแล"
"ไม่มี"
"ขายของเมื่อวานได้ตังค์ร่วมร้อย ไม่มีได้ไงวะ"
"บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิวะ เอาไปซื้อของต่อทุนหมดแล้ว"
ปอตรงเข้ามาจะค้นตัวแล ดึงยื้อกันไปมา
"ข้าไม่เชื่อ"
แลหันไปคว้าสากกะเบือจะตีหัวปอ มืออีกข้างก็กันไข่ในกระเป๋าเสื้อไว้
"ในกระเป๋านั่นไง ผัวทั้งคน ใช้งานยังกะทาสปล่อยอดๆอยากๆได้ยังไงวะ ยัยแล"
"เอ๊ะไอ้นี่พูดไม่รู้เรื่อง"
แลตีหัวปอด้วยสากกะเบือ ปอหงายผึ่ง แลชะงัก แต่ไม่ได้ห่วงผัว มืออีกข้างล้วงไข่เป็ดที่แตกคากระเป๋าออกมา แล: "ไอ้ปอ ไข่ข้าแตกหมดเลย ไอ้...ไอ้ผัวเฮงซวย ไอ้ผัวล้างผลาญ"
ปอได้แต่นั่งมึนคลำหัวตัวเองป้อยๆ ลำยองหน้าหงิกเหมือนถูกกระชากออกมาจากที่นอนเข้ามา
"โอ้ย...มันอะไรกันนักหนา หนวกหูจังเลย คนจะหลับจะนอนเห็นใจกันมั่งไหมเนี่ย"
"นังลำยอง เอาเงินมาให้พ่อสองบาท" ปอบอก
แลเข้าทุบตีปอ
"นี่แน่ะสองบาท ขายของได้ก็แอบเม้มไปซื้อเหล้ากินหมด ยังจะมีหน้ามาขออีก"
สองผัวมียทะเลาะกันสียงดัง ไม่มีใครยอมใคร
"โอ้ย...ย หนวกหู เมื่อไหร่จะสบายกะเขาซะที"

ตอนเย็นวันเดียวกัน สันต์แต่งตัวสุภาพ รีบกินข้าวคำสุดท้ายพร้อมออกไปข้างนอกแล้ว
"เติมข้าวอีกไหมล่ะลูก" ปั้นถาม
"ไม่แล้วครับแม่ ผมอิ่มแล้ว"
"กินซะให้อิ่มๆ จะได้ไม่หิวข้างนอก ข้าวของเดี๋ยวนี้แพงยังกะอะไรดี ก๋วยเตี๋ยวชามนึง ก็เกือบจะสองบาทแล้วละมัง" ปั้นบอก
"โธ่ แม่ปั้นก็...ลูกมันจะออกไปเที่ยวทั้งทีก็ไปดักคอมันอยู่ได้" สินพูดพลางหัวเราะ
"นัดเพื่อนไว้กี่คนล่ะลูก"
สันต์เลี่ยงไปอย่างอายๆเขินๆ
"ก็...ยังไม่รู้เลยครับแม่"
ปั้นเดาเอาได้ว่า น่าจะมีผู้หญิงด้วย
"ผู้หญิงสมัยนี้ใจกล้าขึ้นทุกที กล้าจนน่ากลัว ยังไงก็ดูให้ดีนะลูกนะ"
"ครับแม่"
"ขยับหลายรอบแล้ว จะไปก็ไปเหอะลูก จานชาม เดี๋ยวพ่อล้างเอง"
"ครับพ่อ ...ผมคงกลับไม่ดึกหรอกครับ"
"พ่อจะรอเปิดประตูให้เองตะโกนเรียกละกัน"
"ครับพ่อ"
สันต์ขยับไปใส่รองเท้าแล้วออกไป
"แม่ปั้นก็..ไปเข้มงวดกับมันมาก ลูกมันถึงไม่มีแฟนกะเขาซะที" สินบอก
"ที่ต้องเข้มงวดก็เพราะห่วงมันน่ะแหละได้เมียดีก็เป็นศรีแก่ตัวมันเอง"
"ลูกมันรู้น่าแม่ปั้น...การศึกษามันก็ไม่ใช่น้อยๆ เราเองก็สั่งสอนอบรมไม่ได้ขาดตกบกพร่อง ลูกมันต้องคิดเองได้น่า อย่ากังวลไปนักเลย"

สันต์เดินมาถึงเพิงขายขนม มองหาไปรอบๆก็ไม่เห็นลำยอง เขาดูนาฬิกา...ไม่แน่ใจว่า ตัวเองมาช้าเกินไปรึเปล่า
"พี่สันต์"
สันต์หันไปมองแล้วต้องตะลึง ลำยองเดินยิ้มเข้ามาหา แต่งตัวสวยกว่าทุกวัน เขาใจเต้น
"ลำยองนึกว่าพี่สันต์จะไม่มาซะแล้ว"
"พี่...พี่ ก็นึกว่าลำยองจะไม่มาแล้วเหมือนกัน"
ลำยองหัวเราะน่ารัก
"พี่สันต์คิดว่าลำยองจะใจร้ายหลอกพี่ได้ลงคอเหรอจ๊ะ"
"เปล่าๆๆ พี่ไม่ได้คิดยังงั้น"
"ไม่ได้คิดยังงั้น แล้วคิดยังไงจ๊ะ"
สันต์ตกประหม่า ไม่เคยถูกผู้หญิงไล่ต้อน มือไม้ไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน
"กินข้าวมารึยัง"
"ออกมาเที่ยวนอกบ้าน ใครเขากินข้าวมาก่อนกันล่ะจ๊ะพี่สันต์ ตกลงเราดูโรงไหนกันดี"
"พี่...แล้วแต่ลำยองก็แล้วกัน"
"ดีจัง...อะไรก็แล้วแต่ลำยอง พี่สันต์น่ารักที่สุดเลย"
สันต์เขินจนไม่กล้าสบตาลำยอง


สันต์ก้าวจากโป๊ะลงเรือไปก่อน
"พี่สันต์ รอลำยองด้วย ลำยองกลัว โป๊ะมันโยกเยก"
"ไม่เป็นไรหรอก ลำยองก็ก้าวมาสิ"
ลำยองยื่นมือออกมา
"พี่สันต์ต้องช่วยจับลำยองไว้นะ"
สันต์ต้องยื่นมือออกไปรับ จับมือลำยอง เธอใส่จริตหวาดเสียวร้องวี๊ด ว๊าย แล้วก้าวเซลงเรือโถมตัวเองเข้าชนปะทะเขา
สันต์รับลำยองไว้จนกลายเป็นโอบ เนื้อสาวแนบเนื้อหนุ่มกระแสไฟฟ้าแล่นพล่าน เขาค่อยๆผละออกอย่างแนบเนียน ทั้งที่ใจเต้นแรง
"ลงเรือทีไร ลำยองกลัวทุกทีเลยพี่สันต์ กลัวตกน้ำป๋อมแป๋ม"
ลำยองหัวเราะน่ารัก สันต์รู้สึกตัวลอยอย่างบอกไม่ถูก
เรือค่อยๆแล่นออกจากท่าไป

มุมหนึ่ง ฝั่งกรุงเทพฯ ผู้คนแต่งตัวสวยหล่อสัญจรไปมายามค่ำ ลำยองเดินอยู่กับสันต์
"หนังสนุ๊กสนุกนะจ๊ะพี่สันต์ ลำยองอยากดูอีกรอบนึงจังเลย นางเอกซ๊วยสวย พระเอกก็หล่อ หล่อเหมือนพี่สันต์เลย"
สันต์ยิ้ม รู้สึกสบายๆ เป็นกันเองขึ้นกับลำยอง
"ลำยองร้องไห้ตั้งสองครั้งแน่ะ สงสารนางเอก พี่สันต์แอบเห็นรึเปล่าก็ไม่รู้ ลำยองอายจังเลย"
"เดี๋ยวเรือหมด...เรากลับกันดีกว่านะลำยอง"
"แหม...เพิ่งจะสามทุ่มกว่าเอง ยังไม่ดึกซะหน่อย"
"พรุ่งนี้พี่ต้องไปซื้อของให้แม่ ตั้งแต่ตีสาม"
"แต่ตอนนี้ ลำยองหิ้วหิว ยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย เราไปหาข้าวต้มอร่อยๆกินกัน ก่อนนะจ๊ะพี่สันต์..นะจ๊ะ"

สันต์ยากที่จะปฏิเสธ
ร้านข้าวต้มโต้รุ่งพลุกพล่านด้วยผู้คนและเด็กเสิร์ฟ ลำยองนั่งกินข้าวต้มกับสันต์

"พี่สันต์ออกมาดูหนังบ่อยไหมจ๊ะ"
"ไม่หรอก นานๆ ถึงจะได้ออกมาที"
"แล้วเวลามาดูหนัง พี่สันต์มากับใครจ๊ะ"
"ก็มาคนเดียวบ้าง มากับเพื่อนบ้าง"
"เพื่อนผู้หญิง หรือผู้ชายจ๊ะ"
"พี่...พี่ไม่มีเพื่อนผู้หญิงหรอกลำยอง"
"ลำยองจะเชื่อพี่สันต์ดีไหมน้า"
สันต์เขินจนพูดไม่ออก
"พี่สันต์ทายซิว่าปีนี้ลำยองอายุเท่าไหร่แล้ว"
"พี่ทายไม่ถูกหรอก อย่าให้พี่ทายเลย"
"แม่น่ะถามลำยองทุกวันว่า เมื่อไหร่จะมีแฟนซะที ความจริงก็มีคนมาจีบลำยองหลายคนเหมือนกันนะจ๊ะ แต่ลำยองไม่สนหรอก พี่สันต์รู้ไหมว่าทำไม"
สันต์ส่ายหน้า
"ก็ลำยองอยากเป็นแฟนพี่สันต์คนเดียวนี่จ๊ะ"
สันต์สำลักข้าวต้มทันที ลำยองหัวเราะ เขาควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋า แต่ช้าเกินไป เธอยื่นผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากให้เขา
"ไม่เป็นไรหรอกลำยอง"
"พี่สันต์อยู่เฉยๆเหอะลำยองเช็ดให้"
เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาลำยอง เธอประสานสายตาตอบ อย่างไม่สะทกสะท้าน

เรือข้ามฟากเที่ยวสุดท้าย เคลื่อนเข้ามาที่โป๊ะ ผู้คนรอเรือบางตา สันต์กับลำยองยืนคอยเรืออยู่มุมหนึ่งบนโป๊ะ
"โชคดีนะที่เรามาทันเรือเที่ยวสุดท้าย ไปลำยอง"
ลำยองไม่ยอมขยับ
"แต่ลำยองยังไม่อยากกลับบ้านเลย"
"ไปเถอะดึกแล้ว เดี๋ยวไม่มีเรือ"
ลำยองดึงแขนสันต์ไว้
"ไม่มีก็ช่างมันสิจ๊ะ ลำยองมีพี่สันต์ลำยองไม่กลัวอะไรทั้งนั้น"
"เดี๋ยวพ่อกับแม่ลำยองจะเป็นห่วงเอาเปล่าๆ"
"พี่สันต์รังเกียจลำยองเหรอจ๊ะ"
"เปล่า..เปล่า พี่จะรังเกียจลำยองไปทำไม"
"ไม่รังเกียจก็พาลำยองไปเที่ยวต่อสิจ๊ะ"
สันต์ใจเต้นไม่เป็นส่ำ
"พี่ไม่รู้ ลำยอง...อยากไปไหนล่ะ"
"พี่สันต์อยากพาลำยองไปไหน ลำยองก็ไปทั้งนั้นแหละจ๊ะ"
ลำยองขยับเข้าชิดเบียดสันต์
เด็กประจำโป๊ะถาม
"ไปรึเปล่าคุณ...เรือจะออกแล้ว"
ลำยองนิ่ง สันต์ลังเลจนพูดไม่ออก แค่พาลำยองลงเรือกลับบ้านทุกอย่างก็จบ แต่โอกาสดีๆอย่างนี้จะหาได้อีกเมื่อไร่
เรือค่อยๆแล่นออกจากโป๊ะ
บนเรือที่แล่นห่างออกมา ทิ้งสันต์กับลำยองที่ยืนเบียดกันอยู่บนโป๊ะ

สินนั่งอ่านหนังสือธรรมะ หาวง่วงนอน แล้วหันไปดูนาฬิกา เพราะแน่ใจว่าดึกมากแล้ว ปั้นออกมาจากห้องจะเข้าห้องน้ำ
"สันต์มันยังไม่กลับมาอีกเหรอพี่"
"รอเปิดประตูให้มันอยู่เนี้ยะ"
"นี่มันจะสองยามอยู่แล้วนา"
"มันก็คงคุยสนุกกับเพื่อนๆอยู่แหละ แม่ปั้นไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวมันก็มา"
"พี่น่ะแหละ จะมานั่งถ่างตารอมันไหวเหรอ"
"ไหว...ฉันก็อ่านหนังสือไปเพลินๆนี่ไง"
ปั้นพยักหน้าแล้วเดินออกไปทางห้องน้ำ

ดึกสงัดแล้ว สันต์เดินมาส่งลำยองหน้าบ้าน ลำยองเกาะแขนสันต์เหมือนอิ่มปิติสุขล้นทรวง
"คืนนี้ลำยองมีความสุขที่สุดเลยจ๊ะพี่สันต์ พี่สันต์รักลำยองไหม"
สันต์มีความสุขจนล้นพอกันได้แต่พยักหน้า
"รักลำยองพี่ต้องไม่ทิ้งลำยองนะจ๊ะ"
"พี่จะทิ้งลำยองได้ยังไง"
ลำยองกอดสันต์
"ลำยองเข้าบ้านเถอะ ดึกมากแล้ว"
ลำยองจูบแก้มสันต์ ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูบ้าน สันต์เดินออกมาชื่นมื่น เกิดมาไม่เคยมีความสุขปานขึ้นสวรรค์อย่างนี้เลย

สินเดินมาเปิดประตู เพราะสันต์เคาะเรียก
"พ่อครับ...พ่อ"
"เออๆ มาแล้ว"
สันต์เข้ามา
"พ่อเลยต้องลำบากเพราะผมต้องมาคอยเปิดประตูให้"
"พ่อยังไม่ง่วงหรอก เป็นไงล่ะสนุกไหม"
"ก็...ครับ"
"ไปอาบน้ำอาบท่าซะไป แล้วพรุ่งนี้ตีสามจะลุกไหวไหมล่ะ"
"ไหวครับไหว"
"พ่อเข้านอนก่อนนะ"
"ครับพ่อ"
สินเดินแยกเข้าห้อง สันต์ที่ค่อยๆถอดรองเท้า สีหน้ายิ้มมีความสุข คืนนี้เขาได้ใช้ความเป็นชายอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เช้าวันใหม่ ปาน น้องคนสุดท้องของลำยอง นำกลุ่มเด็กๆ รุ่นเดียวกัน เล่นทอยกองเอาเงินกันจริงๆอยู่แถวหน้าบ้านปั้น ปั้นหิ้วถังน้ำออกมารดน้ำต้นไม้พอดี
"มึงจ่ายกูมาซะดีๆ ไม่งั้นกูชกแน่" ปานบอก
"อะไรกัน ตัวเท่านี้ริอ่านเล่นการพนันกันแล้ว ลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ยะ"
"ลูกพ่อปอ แม่แล"
"ไอ้ป่องนี่เอง พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนรึไงว่าการพนันมันเป็นสิ่งไม่ดี"
"ไม่ได้สอน แม่ก็เล่นไพ่บ่อยๆ"
"แล้วโรงเรียนไม่ไปกันรึไง มาสุมเล่นกันอยู่เนี่ยะ"
"ขี้เกียจไป...แม่บอกว่าจะเรียนไปทำไมอยู่บ้านช่วยกันขายของดีกว่า"ป่อง น้องลำยองอีกคนบอก
"เจริญละ"
สินตามออกมา
"ไปเลยนะ กลับบ้านกลับช่องไปได้แล้ว ถ้าขืนยังเล่นเอาเงินกันอีกจะเรียกตำรวจมาจับให้หมดเลย"
เด็กๆวิ่งแตกกระเจิงกันไป
"ไอ้เด็กพวกนี้ มันน่าตีนัก"
"เด็กมันจะไปรู้อะไรแม่ปั้น คนเป็นพ่อเป็นแม่ไม่เคยอบรมสั่งสอน แถมยังทำตัวเป็นตัวอย่างไม่ดีให้เด็กมันเห็นอีกด้วย เด็กมันก็เอาเป็นเยี่ยงเป็นอย่าง น่ะซิ"

"นึกไม่ออก...มันจะโตเป็นผู้ใหญ่อีแบบไหนกัน"

อ่านต่อหน้า 2
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 1 (ต่อ)

เย็นนั้น ที่เพิงขายขนมยายแล ลำยงกำลังเก็บข้าวของอุปกรณ์เตรียมกลับบ้าน

"ขนมถ้วยจ้า ขนมถ้วย"
มีแต่คนเดินผ่านไปมา ไม่มีใครซื้อ
"โอ๊ย...เหลือบานเบอะ มันอะไรกันนักหนาโว้ย"
ลำยองนั่งตะไบเล็บตัวเองอยู่ใกล้ๆ
"ขายไม่หมดก็เอาไว้แจกเด็กๆ มันก็ได้แม่" ลำยงบอก
"ทุนหายกำไรหดโว้ย"
สันต์เดินมาจากท่าเรือจะกลับบ้าน แลเห็นสันต์เข้าพอดีก็รีบสะกิดลำยอง
" นังลำยอง นังลำยอง"
"อะไรแม่"
สันต์เดินยิ้มผ่านมา ลำยองเห็นพอดี
"พี่สันต์...วันนี้ขนมขายไม่ดีเลย พี่สันต์ช่วยเหมาหน่อยสิจ๊ะ"
แลยิ้มย่อง ลำยงไม่แปลกใจความใจกล้าของพี่สาว ออกจะระอาด้วยซ้ำ

ลูกค้าซื้อกับข้าวรอบเย็นที่แพท่าน้ำของแม่ปั้นกันอย่างคึกคัก ปั้นกับสินช่วยกั ขายของ มือเป็นระวิง สันต์กลับเข้ามา หอบกระทงขนมถ้วยเต็มไม้เต็มมือ
"ผมกลับมาแล้วครับแม่"
"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะลูก จะได้ออกมาช่วยกันขายของหน่อย แล้วนั่นหอบอะไรมาเยอะแยะ" ปั้นว่า
"ขนมถ้วยครับ"
"ขนมต้ม บ้านเราก็มีตั้งเยอะ จะซื้อมาทำไม"
"ผมช่วยเหมาลำยองเขามาน่ะครับแม่"
สันต์เดินเข้าห้องไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ปั้นมองตามอย่างแปลกใจตะหงิดๆ
"แม่ปั้น...ทอนเงินให้หน่อย"
ปั้นเดินไปรับเงินลูกค้า ชักกระป๋องเงินลงมาทอนเงินลูกค้า เมื่อลูกค้าออกไปแล้ว
"เป็นอะไรแม่ปั้น"
"ฉันว่ามันชักจะยังไงๆ แล้วล่ะพี่สิน"
"อะไร...แม่ปั้นพูดเรื่องอะไร"
"ก็ลูกชายเรากับลำยองน่ะสิ"

เวลากลางคืน สันต์ขัดรองเท้าคัดชูของตัวเองจนมันวับอย่างตั้งอกตั้งใจ จนเสร็จ แล้ววางรองเท้าไว้ที่มุมหนึ่ง
ปั้นกับสินนั่งอยู่ด้วยกัน
"พ่อครับ แม่ครับ พรุ่งนี้ผมอาจจะกลับค่ำหน่อยนะครับ"
"จะไปเที่ยวกับเพื่อนเหรอ" สินถาม
"ครับ...นัดเอวไว้แล้วครับ"
"วันหลังก็พามาให้พ่อแม่รู้จักเห็นหน้าค่าตาหน่อยสิสันต์เอ้ย"
สันต์ยิ้มอาย
"ครับพ่อ"
"จะคบกับใคร แม่ก็ไม่ว่า เพราะแม่แน่ใจว่า ลูกต้องเข้าตามตรอกออกทางประตูถูกต้อง ไม่ได้ไปลักกินขโมยกินลูกสาวบ้านไหน แต่แม่ขออย่างเดียว ถ้าคิดจะจริงจังกับใครก็ดูให้ดีๆ ได้เมียดีก็เป็นศรีแก่ตัวไอ้ประเภทเลอะเทอะ หยิบโหย่ง วันๆไม่ยอมทำอะไรอย่างนังลำยอง ลูกสาวยายแลหนะ อย่าได้คว้ามาทำเมียเชียว จะเสียใจไปทั้งชาติ"
สันต์อึ้งหน้าชาวูบๆได้แต่ยิ้มกลบเกลื่อน

เช้าวันใหม่ที่บ้านยายแล มะพร้าวแก่ในมือถูกอีโต้เฉาะเปิดเป็นสองซีก น้ำมะพร้าวแตกกระจาย
ยายแลเฉาะมะพร้าวลูกแล้วลูกเล่า แล้วโยนใส่กระบุง ลำยงนั่งคร่อมกระต่ายขูดมะพร้าวมือเป็นระวิง ลำดวน น้องสาวคนถัดไปต่อจากลำยง นั่งแทะจาวมะพร้าวอยู่ใกล้ๆ
"มัวกินอยู่นั่นแหละ ไปขนของใส่รถเข็นโน่น นังลำดวน สายแล้ว ป่านนี้ยังไม่ได้ตั้งไฟเลย"
ลำยองหน้าตายุ่งเหยิงเพิ่งลุกออกมาจากที่นอน ถือแปรงสีฟันขันน้ำออกมาจะแปรงฟัน ลำยองแทบจะเดินก้าวข้ามกาละมังมะพร้าวที่ขูดไว้แล้ว
"เอ้าๆ ของกินของซื้อของขายตั้งอยู่ทนโท่เนี่ยะ เดินข้ามได้ไงวะ"
"เรื่องของข้า ที่อื่นมีตั้งเยอะทำไมไม่ไปขูด เสือกมาขูดขวางทางข้า"
ลำยองบ้วนน้ำ เริ่มแปรงฟัน
"อีลำยง เอ็งนี่หาเรื่องแต่เช้า" แลบอก
"โอ้ย...ฉันเองก็ไม่อยากจะมีเรื่องกับลูกสาวคนโปรดแม่นักหรอก"
ลำยองชะงักเพราะเกิดคลื่นไส้อาเจียนอย่างแรง
"เออ...งั้นก็หุบปากไปเลย นังลำดวนเข็นรถไปร้าน นั่งเซ่ออยู่นั่นละ"
แลตะโกนเข้าบ้านเรียกผัว
"ไอ้ปอตื่นได้แล้ว สับปะรดยังไม่ได้ปอกซักหัว จะทันกินคนอื่นเขาไหมเนี่ยะ"
จู่ๆ ลำยองก็อ้วกแตกเสียงดังแบบไม่เกรงใจใคร แถมไม่มีหลบด้วย ลำยงกระเจิงลุกพรวดหนีและยังมีสำนึกพอ อุตส่าห์คว้ากาละมังมะพร้าวขูดแล้ววิ่งออกมาด้วย
"โอ้โห...ใจคอ จะหันไปทางอื่นหน่อยก็ไม่ได้"
"เอ็งเป็นอะไรแต่เช้าวะ นังลำยอง" แลถาม
"ไม่รู้...มึนหัวตั้งแต่ตื่นแล้ว"
ลำยองอ้วกเสียงดังอีกชุด แลรีบเข้ามาลูบหลังลำยอง
"เอ็งไปกินอะไรมาวะ"
ลำยองพูดไม่ออก ได้แต่โบกมือปฏิเสธ
"เอ็งอย่ามาไม่สบายเอาตอนนี้นะโว้ย เงินทองยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่ ค่ามดค่าหมอค่ายาไม่ใช่บาทสองบาท"
แล้วยายแลก็ชะงัก นึกบางอย่างได้
" เฮ้ย...นังลำยอง หรือว่า....หรือว่าเอ็งท้อง"
ลำยองชะงัก หัวแทบทิ่ม ไม่เคยคิดเรื่องนี้เหมือนกัน

ในเวลาต่อมา ที่เพิงขายขนมยายแล สันต์ยิ้มเจื่อนแล้วซีดสนิท เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยายแล
"แน่แล้วเหรอลำยอง" สันต์ถาม
ลำยองได้แต่ก้มหน้าร้องให้อยู่ข้างแม่
"พ่อสันต์พูดยังงี้ได้ยังไง มันเหมือนดูถูกกันชัดๆ ก็นังลำยองมันออกไปเที่ยวกับพ่อสันต์มาตั้งกี่ครั้งแล้วล่ะ" แลว่า
"ห้า...ทำไมข้าไม่เคยรู่เลยวะ ว่าเอ็งได้เสียกัน" ปอบอก
"เอ็งหุบปากไปตาปอ ถ้าลำยองมันไม่ท้องก็จะไม่รับผิดชอบรึไง พ่อสันต์"
ยายแลพูดเสียงดัง ผู้คนที่ผ่านไปมามองกันเข้ามา เพราะยังไงคนทะเลาะกันก็เป็นเรื่องสนุก
"เปล่าครับเปล่า ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น"
ลำยงเห็นใจสันต์ ได้แต่มองอย่างเวทนา..ซวยจริงๆ ลำดวนสาระแนเกาะติดสถานการณ์
ลำยงขายของต่อไป
"ขนมถ้วยจ้า ขนมถ้วย"
"แล้วจะเอายังไง จะปล่อยลูกสาวฉันท้องโตไปเรื่อยๆ ไม่รับผิดชอบไม่ได้นะ ฉันก็อายชาวบ้านเขาเป็นเหมือนกัน เป็นถึงชายชาติทหารถ้าคิดจะมาเจาะกินไข่แดงลูกสาวฉันฟรีๆ อีแลจะฟ้องให้ถึงกองทัพเลย ไม่เชื่อก็คอยดู"
"ผมต้องรีบไปทำงานก่อน กลับมาเย็นนี้ค่อยคุยกันได้ไหมครับ"
"ถ้าคิดจะเบี้ยว แม่จะประจานให้ทั่วบางเชียว"

สันต์อื้ออึง หน้าชา ขยับเดินออกมา
ลำยองร้องไห้ฟูมฟาย ขยับตาม เข้ามาเกาะแขน บีบน้ำตา

"พี่สันต์...อย่าทิ้งลำยองนะจ๊ะ ลำยองกลัว"
"ไม่ต้องกลัวหรอกลำยอง พี่ไม่ทิ้งลำยองหรอก เย็นนี้ค่อยคุยกัน...นะ"
สันต์จำใจผละออกมา ลำยองปั้นเรื่องร้องไห้ดังๆ สันต์อื้ออึงจนแทบจะเดินไม่เห็นทางข้างหน้า


สินอยู่ที่แพขายของท่าน้ำ รู้เรื่องเข้าก็ตะลึงปนช็อก
"แกว่าอะไรนะยายแล ลูกสาวแกไปท้องกับใคร"
"หัดแคะขี้หูซะมั่งสิ จะได้ไม่ต้องพูดหลายครั้ง นังลำยองมันท้องกับไอ้สันต์ลูกชายแก"
ลำยองเหมือนได้คิว ทำเสียงพะอืดพะอมเหมือนจะอ้วก
"อ้วกแตกอ้วกแตนขนาดนี้ เด็กมันก็คงเป็นตัวแล้ว" แลบอก
"นี่ไปหาหมอ ให้หมอเขาตรวจดู แน่รึยัง" สินถาม
"ยังไม่ได้ไปนี่หว่ายายแล" ปอบอก
แลฟาดผัวที่ปากดี
"ไม่ต้องรอให้หมอบอก ยังไงมันก็ท้อง เอ็งว่าไปนังลำยอง"
"ประจำเดือนฉันไม่มาต
กำลังโหลดความคิดเห็น...