xs
sm
md
lg

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 3

เผยแพร่:

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 3

ยามดึก ยายแลซดเหล้ายาดองของลำยองดื่มด่ำกับรสชาติเต็มที่ ลำยองกลับเข้ามาพอดี ยายแลตกใจ รีบเอาผ้าปิดโหลยาดองทันที

"กูไม่ได้กิน..กูไม่ได้กิน กูแค่มาดูว่ามันเหลือแค่ไหน"
ลำยองยิ้มอารมณ์ดี
"กินไปเหอะแม่ เอาออกมากินด้วยกันก็ได้"
"เอ็งว่าอะไรนะ"
"วันนี้เราต้องฉลอง"
"เอ็งถูกหวยเรอะ แหมได้เลขเด็ดมาก็ไม่ยอมบอกกันมั่งเลย"
"ยิ่งกว่าถูกหวยอีกแม่...คุณกวงเขาบอกว่า เขาจะซื้อบ้านให้ฉัน"
"ห้า...จริงเหรอวะ ลำยอง"
"จริงสิแม่ ฉันจะโกหกแม่ทำไม"
ยายแลดีใจสุดๆกอดลูกไม่เป็นได้แต่ลูบหัว ลูบหาง ลำยอง
"เราจะสบายกันแล้วนะแม่นะ"
"เอ็งนี่มันเป็นนางฟ้านางสวรรค์มาเกิดแท้ๆ ลำยองเอ๊ย ได้ดิบได้ดีเป็นคุณนายแล้วก็อย่าลืมแม่ลืมน้องนะลูก"
ลำยองตัวเบาเหมือนได้อยู่บนสวรรค์จริงๆ

เย็นวันใหม่ ลำยงหันหน้าหันหลังสาละวนเก็บร้านอยู่ แป้งดอดเข้ามาเปิดกระป๋องสังกะสีที่เก็บเงิน ล้วงขโมยเงิน ลำยงหันมาเห็นพอดี
"ไอ้แป้ง...ไอ้ฉิบหาย"
แป้งพรวดหนีออกไป กระป๋องล้ม เงินหกเรี่ยราด แป้งได้เศษเงินติดมือไปนิดหน่อย
"ทำมาหากินไม่เคยคิดจะช่วยเลย จ้องแต่จะขโมย"
"เป็นพี่ก็ต้องหาเลี้ยงน้องสิวะ" แป้งตะโกนตอบมา
ลำยงหาของจะเขวี้ยงใส่ แป้งรีบวิ่งหนีออกไป ลำยงหัวเสีย หันกลับมาเก็บเงินที่หกเรี่ยราด
สันต์เพิ่งกลับบ้านสุดสัปดาห์เดินเข้ามาพอดี
"วันนี้ขายดีนี่ลำยง ขนมหมดแต่วัน"
"ขายดีมันก็เท่านั้นแหละพี่สันต์ ไอ้พวกมาขอกินขอใช้มันเยอะ....พี่ก็เห็น ทำไปก็เหนื่อยเปล่า"
"ลำยองเขาก็มีงานทำแล้วนี่ น่าจะพอช่วยแบ่งเบากันได้มั้ง"
"โอย...จะเอานิยายอะไรกับเขา ไม่เห็นจะมาช่วยเจือจุนซักแดง ตอนนี้เขายิ่งใช้เงินเป็นเบี้ย เพราะเตรียมตัวเป็นคุณนายเจ้าของโรงงาน เงินที่พี่ให้ไว้เลี้ยงไอ้วัน ฉันว่าไปหมดที่ร้านเสริมสวยมากกว่า ไม่ถึงไอ้วันมันหรอก"

วันเฉลิมนั่งตาแป๋ว ฟังนิทานชาดกที่หลวงตาปิ่นกำลังอ่าน "มาตุโปสกชาดก"อยู่
"ในอดีตกาล... เมื่อพระเจ้าพรหมทัต เสวยพระราชสมบัติในกรุงพาราณสี ครั้งนั้นพระโพธิสัตว์เกิดเป็นช้างเผือก อาศัยอยู่ในป่าหิมพานต์ ท่านเป็นพญาช้างปกครองบริวารแปดหมื่นเชือก"
สันต์ขึ้นบันไดกุฎิมากราบหลวงตาปิ่น
"อ้าว…เจ้าสันต์"
"นมัสการครับหลวงลุง…ไอ้วันมาหาพ่อมา"
วันเฉลิมคลานเข้ามาหาสันต์
"โยเยกวนหลวงตารึเปล่าลูก"
"มันเลี้ยงง่าย ไม่กวนหรอก เหมือนมันจะรู้ประสาว่า แม่ไปทาง พ่อไปทาง…ป้อนอะไรก็กิน ถึงเวลานอนก็นอน แต่นิทานนี่ไม่ได้เลย…ขอฟังทั้งวัน"
"นิทานอะไรครับหลวงตา"
"ชาดก...พระเจ้าห้าร้อยชาติ"
"ฟังรู้เรื่องเหรอลูก"
"มันคงรู้เรื่องบ้าง ไม่รู้เรื่องบ้างน่ะแหละ แต่ก็ยังดีกว่าปล่อยให้น้ามันอุ้มไปปุเลง ๆ เล่นอะไรไม่เข้าท่าหลังวัดโน่น"
"ลำบากหลวงลุงแท้ๆ"
"โตขึ้นมันจะเป็นยังไง ก็อยู่ที่ขัดเกลามันตั้งแต่ยังเล็กนี่แหละ"

กวงนั่งโอบลำยองแนบชิดอยู่ในภัตตาคารจีน
" พอหาบ้านได้แล้ว ลำยองก็ไม่ต้องไปทำงานโรงงานหรอก อยู่บ้านแต่งตัวสวยๆ ไว้รอผมให้ผมชื่นใจ เป็นเพื่อนเที่ยวเพื่อนกิน แล้วก็เพื่อนนอนก็พอ"
"แหม… คุณกวงคิดจะให้ลำยองเป็นแค่เพื่อนเท่านั้นเหรอค่ะ"
"เพื่อนนอนน่ะไม่ใช่แค่เพื่อนนะ…นอนด้วยกันก็ต้องมีลูกด้วยกัน ก็เรียกว่าเมียน่ะแหล่ะ"
ลำยองยิ้มเอียงอายไปมาน่าเอ็นดู
"เราจะมีลูกชายด้วยกันนะ…ลำยอง คนจีนชอบลูกชาย ยิ่งมีหลาย ๆ คนยิ่งดี เตี่ยผมอยากได้หลานชาย"
"เราจะแต่งงานกัน มีกินเลี้ยงใหญ่โตใช่ไหมค่ะ"
กวงไม่ตอบรับ ไม่ปฏิเสธ แค่หัวเราะหึ ๆ เฉย ๆ ลำยองยังวาดฝัน
"ลำยองจะเชิญคนทั้งซอยมากินเลี้ยงโต๊ะจีนนะคะ"
"ลำยองไม่เข้าใจประเพณีจีน ประเพณีจีนน่ะ เขาไม่เชิญฝ่ายผู้หญิงหรอก นอกจากญาติสนิท เขาให้ขนมหมั้นไปแจกเพื่อน ๆ แจกญาติๆ เท่านั้นเอง"
"ยังงี้แล้ว ลำยองจะอวดเพื่อน ๆ ได้ยังไงล่ะค่ะ"
"ก็อวดทองที่ผมซื้อให้ก็ได้ แหวน สร้อยคอ สร้อยข้อมือ"
"เข็มขัดด้วยค่ะ ลำยองอยากได้เข็มขัดนากเส้นใหญ่ ๆ"
"ไม่มีปัญหา"
"คุณกวงใจดีจังเลย ลำยองรักคุณกวงที่สุดเลยค่ะ"
ลำยองหอมแก้มกวง

รถกวงเล่นเข้ามาจอดที่ท้ายซอย เวลากลางคืน
"พรุ่งนี้คุณกวงมารับลำยองไปดูดนตรีที่สอทอรอ หน่อยสิค่ะ ลำยองอยากดูวงพยงค์ มุกดา"
" พรุ่งนี้ผมต้องไปดูโรงงานที่กำลังสร้างที่พระประแดง"
" ว้า…ไม่ไปไม่ได้เหรอค่ะ"
"ไม่ได้หรอก เดี๋ยวเตี่ยผมดุเอา"
ลำยองกระเง้ากระงอด
"เอาไว้วันหลังผมจะพาลำยองไป"
"จริงๆ นะค่ะ คุณกวงต้องไม่หลอกให้ลำยองคอยเก้อนะคะ"
"จริง ๆ ลำยองน่ารักออกอย่างนี้ ผมจะหลอกเข้าไปได้ยังไง"
"งั้นลำยองจะคอยนะคะ"
ลำยองจะลงจากรถ กวงดึงตัวลำยองมาหอมแก้ม เธอทำเป็นสะทก สะเทิ้นแต่พองามแล้วลงจากรถไป เธอเหลียวหน้า เหลียวหลัง ทำเป็นอาลัยกวง แต่แล้วก็ชะงัก สันต์อุ้มวันเฉลิมยืนอยู่มุมหนึ่งไม่ไกลนักเธอหายใจไม่ทั่วท้อง กลัวว่า กวงจะรู้เห็นความจริง วันเฉลิมเห็นแม่ก็จะโผเข้าหาให้อุ้ม เธอเดินผ่านผัวกับลูกอย่างคนไม่รู้จัก กวงถอยรถออกไปแล้ว

ลำยองเดินกลับมาถึงหน้าบ้าน สันต์อุ้มวันเฉลิมตามมาห่าง ๆ
"จะทำอะไรก็นึกถึงลูกให้มากๆ"
สันต์เตือนสติ ลำยองหันกลับมา
"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันซะหน่อย"
"วันเฉลิมไม่ใช่ลูกเธอคนเดียว ลูกพี่ด้วยเหมือนกัน ความลับมันไม่มีในโลกนี้หรอกนะลำยอง ซักวันแฟนใหม่เธอเขาก็ต้องรู้"
"พี่คิดจะมาขู่กันเหรอ"
"ไม่ได้ขู่...แต่ไปคิดดูดีๆๆ คืนลูกมาให้พี่ก็จบ เธอจะไปมีความสุขกับแฟนใหม่เธอยังไง ก็เชิญ"
ยายแลออกมาพอดี
"คุยกะใครวะลำยอง…อ้อ"
วันเฉลิมเห็นยายแลก็จะโผไปหา
"แม่…ไปเอาไอ้วันมาซิ"
แลเข้าไปอุ้มวันเฉลิมมาจากสันต์
"เลิกรากันไปแล้ว ยังจะมารังควานอยู่ได้"
"พ่อไปนะวัน"
สันต์เดินออกไป
"มันมาง้อเอ็งเหรอวะ"
"ง้อกะผีอะไรล่ะแม่ มันอุ้มไอ้วันไปดักฉันอยู่ฝั่งโน้น คุณกวงเขาเกือบเห็น ดีนะ ที่เขาไม่สงสัยเอา"
"ถ้ามันเกิดเดินเข้าไปบอกคุณกวงขึ้นมาล่ะ"
"มันไม่กล้า หรอกแม่ ขี้ขลาดยังกะอะไรดี ถึงมันบอก คุณกวงเขาก็ไม่มีทางเชื่อมันหรอก ดีไม่ดีเขาจะต่อยหน้าเอา คุณกวงเขาเล่นกล้ามน่ะแม่ แขนเขางี้เป็นมัด ๆ เชียวล่ะ"
แลตื่นเต้นหวือหวากับทุกข่าวของกวง

ในเวลาเดียวกัน ปั้นกำลังทำบัญชีรายรับรายจ่าย เขียนรายการของที่ต้องซื้อเข้าร้าน
"เดือนนี้ผมไม่เหลือเงิน ให้พ่อกับแม่เลยนะครับ" สันต์บอก
"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเอามาให้แม่หรอก ลำพังเอ็งก็ต้องประหยัดอยู่แล้ว ไหนยังจะต้องส่งเสียลูกเมียอีก"
"ผมให้แต่ลูกเท่านั้นครับแม่ ลำยองผมไม่ได้ให้"
"ถึงให้มันก็เขวี้ยงทิ้งเปล่า ๆ เงินน้อยเงินนิดมันไม่เห็นค่าหรอก แฟนใหม่มันให้มากกว่าเอ็งเยอะ"
"กว่าผมจะได้กลับบ้านอีกที ก็คงเดือนหน้าเลย เพราะต้องย้ายไปอยู่ป้อมพระจุลแล้ว"
"ดีแล้วลูก ตั้งอกตั้งใจเรียนก็แล้วกัน ไม่ต้องห่วงพ่อกับแม่หรอก"
"ผมฝากเจ้าวันด้วยนะครับพ่อ"
"มันก็หลานพ่อ ไม่ทิ้งไม่ขว้างมันอยู่แล้ว ถึงสิทธิ์เลี้ยงดูลูกจะเป็นของแม่ แต่มันก็ไม่แน่ ถ้าความแตก…ผัวใหม่มันอาจจะอยากได้แต่แม่ ไม่อยากได้ลูกก็ได้"
"ถ้าเป็นยังงั้นได้ก็ดีครับพ่อ เขาจะได้คืนเจ้าวันมันมาให้เราอย่างเต็มใจ"

เช้าวันใหม่ ปั้นหิ้วปืนโตและตะกร้าลงจากศาลา ปะปนกับชาวบ้านคนอื่น ๆ ยายแลอุ้มวันเฉลิมจะเอามาฝากที่กุฎิหลวงตาปิ่น พอยายแลเห็นปั้นก็หาเรื่องคุยโวกับยายชู ชาวบ้านละแวกนั้นทันที
"ยัยชู...ถามอะไรหน่อยสิยะ แถวนี้มีใครเขาจะขายที่ ขายบ้านบ้างไหมยะ"
"ใครเขาหาซื้อละ ยัยแล"
"จะใคร…ก็ลำยองลูกสาวฉันน่ะสิยะ ลูกเขยฉันเขาจะซื้อให้เป็นเรือนหอ"
"ตกลงจะตบแต่งกันแน่แล้วเหรอยะ"
"แน่สิยะ เขาทั้งรักทั้งหลงลำยองมันยังกะอะไรดี นี่….เอาบ้านที่ปลูกแล้วก็ได้นะ ปลูกใหม่มันนานกว่าจะเสร็จ"
"ลำยองนี่มันวาสนาดีนะ"
"ก็แหงล่ะ พ่อปู่ท่านถึงได้บอกไงว่า มันเป็นนางฟ้ามาเกิด พ่อแม่ พี่น้องจะได้พลอยสบายไปด้วย ไม่ต้องมาทนอยู่เช่าที่วัดอีกแล้ว บ้านน่ะ เขาจะโอนให้เป็นชื่อลำยองมันด้วยนา"
ปั้นหมั่นไส้จนทนฟังต่อไม่ไหวเดินหนีออกไป
"ขืนทนเป็นเมียไอ้ทหารเรือจนๆ มีหวังอดตาย เป็นคุณนาย มันก็งั้นๆแหละวะ สู้เป็นเถ้าแก่เนี้ยโรงงานไม่ได้ เงินทองเป็นถุงเป็นถังไว๊ย"
แลหัวเราะรื่นอย่างจงใจกรอกหูปั้นให้เจ็บใจเล่น

ในเวลาต่อมา ปั้นนำเรื่องที่ได้ยินจากปากยายแลมาเล่าให้สินกับสันต์ฟัง
"มันเที่ยวอวดเขาไปเจ็ดคุ้งน้ำว่า ลูกสาวมันหาผัวใหม่ได้ดีกว่าผัวเก่า รวยกว่า โก้กว่า ใจป้ำกว่า ฟังแล้วมันน่าตบนัก"
"อย่าไปสนเลย แม่ปั้นเอ๊ย…อีประเภทนี้นะ ยังไงมันก็ต่อเติมเสริมแต่งจนเกินจริงอยู่แล้วล่ะ"
"ฉันก็ว่าจะไม่ใส่ใจหรอกนะ แต่ได้ยิน แล้วมันก็อดโมโหไม่ได้ สันต์เอ๊ย เอ็งตั้งอกตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานนะลูก วันข้างหน้าจะได้เป็นนายพัน นายพลกะเขา มันจะได้หุบปากซะที อีแล"
"ผมมาจากชั้นประทวน ยังไงก็ไม่ทัน คนที่เขาเริ่มต้นเป็นนายเรือเลยหรอกครับแม่"
"แต่นายพันน่ะได้แน่ใช่ไหม" ปั้นถาม
" เขาเรียกนายนาวา แม่ปั้น" สินบอก
"เออ…น่ะแหละ ฉันก็เรียกไม่ถูกหรอก"
"พ่อเป็นช่างไม้ แม่ขายผัก อย่างดีที่สุดที่พ่อกับแม่จะให้ลูกได้ก็คือ การศึกษาน่ะแหละสันต์เอ๊ย วาสนา โชคลาภมันมาได้มันก็ไปของมันได้ แต่การยืนบนลำแข้งตัวเองได้ด้วยความสามารถของเรา มันเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจกว่าอะไรทั้งนั้น"
ตาปอกลับเข้าบ้านมา
"หิวข้าวโว๊ย มีอะไรให้กินมั่งวะ อีแล"
ปาน แป้งจดจ้องคุมเชิงกันอยู่ ตรงกลางคือ เป็ดพะโล้ครึ่งตัว
"เฮ้ย…เป็ดพะโล้ นี่กูฝันไปรึเปล่าวะ"
"ของจริงเลยละพ่อ" ปานบอก
"ใครซื้อมาวะ แม่เอ็งเรอะ"
"พี่ลำยอง"
"ลำยองเอ๊ย เอ็งนี่มันนางฟ้านางสวรรค์แท้ ๆ มีกตัญญูรู้คุณพ่อ ขอให้เอ็งเจริญ ๆ ยิ่ง ๆขึ้นไปเถิ้ด
ปอเอื้อมมือไปหยิบชิ้นเป็ดพะโล้ ยังไม่ทันจะคีบขึ้นมาได้ ก็ถูกยายแลตีมือจนชิ้นเป็ดพะโล้กระเด็น
"ไอ้ปอ…ไอ้บ้า ไอ้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ของถวายเจ้าที่ มึงจะเอาไปกินได้ยังไง" แลว่า
"ก็กูหิว"
"เดี๋ยวเจ้าที่ก็มาหักคอมึงหรอก"
"กูจะไปรู้ได้ยังไง นึกว่าวันนี้จะได้ลาภปาก คนจะอดตายอยู่แล้ว ของดี ๆ ถวายเจ้าหมด"
"พ่ออย่าบ่นนักเลย ที่ฉันได้เจอเทพบุตรตัวจริงอย่างคุณกวงเนี่ย ก็เพราะฉันไหว้เจ้าที่เจ้าทางด้วยของดี ๆ ไม่เคยขาด อีกหน่อยพอฉันได้แต่งงานกับเขาแล้ว ฉันจะซื้อเป็ดพะโล้ให้พ่อกินทุกวันเลยก็ได้" ลำยองบอก
"พวกมึงน่ะ ชอบหลอกกู"
"เดี๋ยวธูปหมดดอกค่อยแบ่งกันกินไป ลำยองไปอธิษฐานเข้าลูก"
ยายแลยกชามของถวายเจ้าที่ไปตั้งตรงเสาบ้าน ปานกับแป้งตามติด ลำยองยกธูปขึ้นประนม อธิษฐาน งึมงำ ลำดวนอุ้มวันเฉลิมเข้ามาบอก
"แม่…พี่ลำยอง มีคนมาหาหน้าบ้าน"
"ใครวะ ลำยองมันกำลังไหว้เจ้าที่อยู่ ไม่เห็นรึไง มึงนี่ตัวขัดลาภ"
"เขาบอกว่าเขามาส่งข่าว เรื่องบ้านที่กำลังหาซื้ออยู่"
ลำยองลืมตาขึ้นฉับพลัน

ชาวบ้านมาแจ้งข่าวเรื่องบ้านว่า
"อยู่ในซอยตัดใหม่ โน่นไง แม่แลเดินจากนี่สิบนาทีก็ถึง"
"มันบ้านใครเขาล่ะ" ลำยองถาม
"บ้านท่านขุนไง แกปลูกไว้สองปีแล้วจะให้เป็นเรือนหอลูกสาวแก แต่ลูกเขยแกไปนอกเลยยังไม่ได้ตกแต่ง ปลูกทิ้งค้าง ๆ เอาไว้ยังงั้น แกเลยจะขาย"
" บ้านท่านขุน….งั้นก็หลังเบ้อเริ่มเลยสิวะ" แลว่า
"ก็ใหญ่แหละ ไม้สักทั้งหลังเชียวนะ แม่แล"
"ลำยองเอ๊ย โชควาสนาเอ็งดีแท้ๆ มีบุญขนาดจะได้อยู่บ้านไม้สักเชียวนะลูก"
ลำยองยิ้มภาคภูมิใจ
"ฉันเพิ่งอธิษฐานขอเจ้าที่อยู่หยก ๆ นี่เองแม่"
"ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ ท่านคงชอบกินเป็ดพะโล้นะ" แลบอก
"จะไปดูบ้าน เดี๋ยวนี้ก็ได้นะ แม่แล"
"ไปสิ…ไป…ไป"
ลำยอง ยายแล ขมีขมันเดินออกไปกับชาวบ้าน ลำดวนอุ้มวันเฉลิมตามออกไปด้วย ปอละล้าละลัง แต่นึกถึงเป็ดพะโล้ในบ้านมากกว่า

ปอรีบกลับเข้าบ้านมาอย่างมีความหวัง ธูปจุดบูชาเจ้าที่ยังมอดไม่ถึงครึ่งก้าน แต่ปานกับแป้งแย่งกันแทะเป็ดพะโล้อย่างตายอดตายอยาก จนเหลือแต่กระดูก
"เฮ้ย…เป็ดพะโล้กู"
สองพี่น้องแย่งกันฉกเป็ดชิ้นสุดท้าย คาสายตาพ่อแล้วชิ่งหนีทันที ตาปอน้ำตาแทบร่วง
"ตูดเป็ดมันยังไม่คิดจะเหลือไว้ให้กูเลย"

วันใหม่ เวลากลางวัน บ้านไม้ทรงปั้นหยามีสไตล์ผู้ดี ภายในมีเครื่องเรือนบ้างไม่ถึงกับโล่ง กวงเดินเข้าดูบ้านกับลำยอง
"บ้านดีนี่ลำยอง ยังใหม่อยู่เลย"
"เจ้าของเขายังไม่เคยเข้ามาอยู่เลยค่ะ"
"ตู้ โต๊ะ เตียง มีให้พร้อมเลยด้วยเหรอ"
"เขาว่าทีแรกจะใช้เป็นเรือนหอค่ะ แต่คนเป็นผัวเขาย้ายไปทำงานเมืองนอก ก็เลยบอกขายดีกว่า…คุณกวงคิดว่ายังไงคะ"
"แล้วลำยองล่ะ คิดว่ายังไง"
"ลำยองชอบ"
"ชอบ งั้นก็ซื้อ"
"มันแพงนะคะ คุณกวง"
"ไม่แพงหรอก ถ้าลำยองชอบ แล้วก็อยากให้มันเป็นเรือนหอของเรา"
"คุณกวง"
"มะรืนนี้ไปโอนเป็นชื่อลำยองได้เลย เรื่องเงินทอง ผมจัดการเอง"
"ลำยองรักคุณกวงที่สุดเลย"
ลำยองกอดกวงแน่นด้วยความดีใจ

ปานอุ้มวันเฉลิม ปุเลง ๆ มาถึงกุฎิหลวงตาปิ่น
"หลวงลุง….ฝากไอ้วันมันด้วยนะ"
"เออ…กุฎิข้า มันกลายเป็นที่รับเลี้ยงเด็กไปแล้วนี่หว่า"
"อีกไม่กี่วัน พี่ลำยองเขาก็เอามันไปเลี้ยงเองแล้วละมั้ง ผัวใหม่เขาจะซื้อบ้านให้แล้วนี่" ปานว่า
"อ้าวแล้ว ผัวใหม่เขาจะไม่รู้เรอะว่ามีลูกติด" สินถาม
"พี่ลำยองเขาว่า โอนบ้านเป็นชื่อเขาแล้ว ค่อยบอก ยังไงก็ให้ได้บ้านมาก่อน"
"เออ…เจริญละ" หลวงตาปิ่นว่า
"เอ็งก็จะพลอยสบายไปด้วยละสิ ไอ้ปาน ไม่ต้องอัดกันอยู่เล้าหมูอีกแล้ว" สินว่า
"ก็คงงั้นแหละลุงสิน แม่แกว่าอีกหน่อย ใครจะเรียกแก อีแล ไม่ได้แล้วนา ต้องเรียก คุณแม่แล"
หลวงตาปิ่นถาม
"แล้วเอ็งล่ะ ต้องเรียกคุณปานด้วยรึเปล่า"
"ก็แหงล่ะ"
"เอ็งไม่ต้องอยู่บ้านหลังใหญ่ ไม่ต้องมีอำนาจวาสนาล้นฟ้า ก็มีคนเขาเต็มใจจะเรียกเอ็งว่าคุณ ถ้าเอ็งเป็นคนดี มีน้ำใจกับคนอื่นเขาโว้ย ไอ้ปาน" หลวงตาปิ่นบอก
"หลวงลุงนี่เชยชะมัด ไม่ทันโลกกะเขาเล๊ย ฝากไอ้วันมันด้วยนะ เย็น ๆ ฉันมารับ"
ปานวิ่งออกไป

"เอ็งจะได้อยู่บ้านหลังใหญ่ ๆ กะเขาแล้วนะ ไอ้วัน ดีใจไหม" สินว่า
ที่บ้านใหม่ กวงบอกลำยองว่า
"ตั้งแต่พรุ่งนี้ ลำยองไม่ต้องไปทำงานที่โรงงานแล้วนะ"
"ไม่ทำงานแล้ว ลำยองจะเอาที่ไหนกินล่ะคะ คุณกวง"
"ผมจะให้เงินเดือนลำยองเอง ให้เท่ากับที่ลำยองได้รับแต่ละเดือนนะ ลำยองอยู่บ้าน ดูแลบ้านให้ดี ๆ ผมจะมาหาบ่อย ๆ"
"อ้าว …คุณกวงไม่มาอยู่ด้วยกันกับลำยองที่นี่เหรอคะ"
"ช่วงนี้ผมต้องไปดูงานที่โรงงานใหม่ บ่อย ๆ มันไกลกันมากนะ"
ลำยองงอน
"ลำยองต้องเหงาแน่ๆ เลย"
"ก็หาอะไรทำ เข้าสิ จะได้ไม่เหงา"
"งั้นคุณกวงก็ซื้อโทรภาพให้ลำยองสักเครื่องสิคะ ลำยองจะได้เอาไว้เป็นเพื่อน"
"วิทยุเครื่องเดียวก็พอแล้วมั้ง"
"พอยังไงกันคะ วิทยุฟังนาน ๆ ก็เบื่อ งั้นลำยองเอาทั้งวิทยุทั้งโทรภาพเลยละกันนะคะ คุณกวง นะคะ"
ลำยองอ้อนกวงด้วยการกอด กวงจำใจพยักหน้า ลำยองยิ้มสมหวัง

ยายแลเอ่ยกับลำยองที่บ้านหลังเก่า เมื่อตะวันคล้อยเย็น
"เขาจะซื้อโทรภาพให้เอ็งด้วยเรอะ ดีจริงโว้ย ข้าจะได้ไปอาศัยดูมั่ง นังจุกมันเก็บตัง ห้าสิบตังค์ เบียดกะคนอื่นด้วย ภาพก็ไม่ค่อยชัดด้วย คุณกวงเขาใจดียังงี้ เอ็งน่าจะอ้อนขอตู้เย็นด้วยซะเลย ข้าเห็นบ้านนังศรีมันตั้งโชว์ไว้ในห้องรับแขก ใครจับของมันไม่ได้เชียวนะ มันหวง"
"ตู้เย็น ฉันต้องซื้อแน่ เอาไว้ก่อน ขอโน่น ขอนี่หลายอย่าง เดี๋ยวคุณกวงเขาว่า งก"
"เอ็งย้ายไปอยู่บ้านใหม่เมื่อไร ก็เอาไอ้วันมันไปอยู่ด้วยนะ"
"อีกซักพักเถอะน่า แม่"
"อยู่นี่มันเบียดเสียด" แลบอก
"ก็แล้ว ถ้าเกิดคุณกวง เขารู้ขึ้นมาว่า มันเป็นลูกติดฉัน ไม่พังหรือแม่"
"เออ ๆ ก็แล้วแต่เอ็ง แต่วัน ๆ ข้าเลี้ยงมันน่ะ ก็หมดหลายตังค์อยู่เหมือนกันนา เอ็งพอมีก็ปัน ๆ ค่ากินค่าอยู่มาเจือจานกันบ้าง"
"เออน่า…ฉันต้องให้อยู่แล้วละ"
ลำยองซัดเหล้ายาดองย้อมใจ ยายแลชักสงสัย
"เอ็งติดเหล้ารึเปล่าวะ ลำยอง"
"ไม่ได้ติด"
"ไม่ติดก็เลิก ๆ มันซะเหอะ แม่ว่า"
"เลิกทำไม ก็แม่บอกฉันเองว่า กินแล้วผิวพรรณดี เปล่งปลั่ง แล้วนี่มันไม่ใช่เหล้าโรงอย่างแต่ก่อนนะแม่ นี่มันเซี่ยงชุน แพงกว่าเหล้าโรงเยอะ"
"คุณกวงเขาไม่รังเกียจเอาเหรอวะ"
"ฉันไม่ได้กินมากซะหน่อย แค่พอครึ้ม ๆ แม่ไม่รู้อะไร ที่คุณกวงเขาหลงฉันเนี่ย ก็เพราะฉันเป็นเพื่อนกินเหล้ากับเขาได้นี่แหละ"
ลำยองเบิ้ลยาดองอีกจอก ยายแลพูดไม่ออก

หลวงตาปิ่นอ่านนิทานจบลง
"ธรรมนิทานชาดกเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า ความกตัญญูเป็นเครื่องหมายของคนดี"
วันเฉลิมนั่งตาแป๋ว หลวงตาปิ่นปิดหนังสือ และวางลงข้างตัว
"หลวงตาจะไปกวาดใบไม้แล้ว เอ็งจะนอนบนนี้หรือจะไปกับหลวงตา"
วันเฉลิมคลานมาที่หนังสือ เอามือตี ๆ หนังสือ
"วันนี้พอแล้ว หลวงตาอ่านนิทานสองเรื่องแล้ว เอาไว้ฟังวันอื่นบ้างนะ"
วันเฉลิมเริ่มหัดออกเสียง
"มะ…มะ"
"เอ็งจะหัดพูดแล้วเรอะ ไอ้วัน"
"แมะ…แมะ"
หลวงตาปิ่นอุ้มวันเฉลิมขึ้นมา
"แม่เอ็งเขาดีใจตายเลย คำแรกที่เอ็งพูดได้ก็เรียกแม่แล้ว"


ที่บ้านลำยอง กวงกำลังสวมรองเท้าจะไปทำงาน
"คุณกวงน่ะ ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ"
"ไม่ได้หรอก ผมลางานมาสองวันแล้ว"
"เป็นเจ้าของโรงงาน ต้องลางานด้วยเหรอคะ ผู้จัดการก็จ้างไว้ก็ให้เขาทำแทนไปสิคะ ไม่งั้นจะจ้างให้อยู่เฉย ๆ รึไง"
"งานบางอย่างเราก็ต้องทำเอง จะให้คนอื่นทำแทนได้ยังไงลำยอง"
"คุณกวงไม่อยู่ลำยอง เง๊าเหงา"
"ก็หาอะไรทำเข้าสิ เอายังงี้ดีมั้ย ไปเรียนตัดเสื้อ ตัดเป็นจะได้รับจ้างเขา เดี๋ยวผมจะซื้อจักรเย็บผ้าให้"
"อุ๊ย...ไม่เอาหรอกค่ะ ลำยองไม่ใช่กุลีนะคะ ถึงจะต้องรับจ้างใคร"
"งานไม่ได้หนักถึงขนาดเป็นกุลีหรอก"
" รับจ้างเขาจะได้เงินซักกี่บาทกัน คุ้มเหนื่อยรึเปล่าก็ไม่รู้"
"อย่ารังเกียจเงินเล็ก เงินน้อยสิลำยอง ค่อยเก็บค่อยสะสมไป เดี๋ยวมันก็เป็นเงินก้อนใหญ่เอง"
"ไม่เอาละค่ะ ถ้าคุณกวงจะซื้อจักรเย็บผ้าให้ลำยอง ลำยองขอเป็นตู้เย็นดีกว่า โก้กว่ากันตั้งเยอะ ไม่ต้องเหนื่อยเดินไปตลาดทุกเช้าทุกเย็นด้วย มีอะไรเราก็ตุนเอาไว้ในตู้เย็นได้นะคะ คุณกวง"
"เอาไว้ดูก่อนได้ไหม"
"คุณกวงน่ะ ลำยองขอแค่นี้ก็ให้ลำยองไม่ได้ มันน่าน้อยใจจริง ๆเลย"
"เอ้า ๆ ตกลง แต่ต้องเป็นอาทิตย์หน้านะ"

"เอาสีสวย ๆ นะคะ สีแดงก็ได้ ลำยองชอบสีแดง มันเด่นดี เอาหลังใหญ่ ๆ ด้วยจะได้เห็นชัด ๆ" กวงยิ้มแห้ง ๆ
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 3 (ต่อ)


ลำยองเดินกอดแขนกวงออกมาส่งหน้าบ้านในเวลาต่อเนื่องมา
" เมื่อไหร่จะหาคนใช้ได้ซะทีล่ะคะ คุณกวง บ้านหลังใหญ่ยังงี้ ลำยองกวาดถูคนเดียวไม่ไหวหรอกนะคะ"
"คนใช้ดี ๆ ทำงานเก่ง ๆ หาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะลำยอง ต้องรอหน่อย"
"ยังงี้ลำยองก็ต้องซักผ้าล้างจานเอง ไปอีกนานเท่าไรกันคะเนี่ย"
"บ้านของเราเอง ใครเขาจะมาทำให้เราได้ดีไปกว่าเราเองล่ะลำยอง"
ลำยองทำจ๋อย
"ค่ะ"
"ผมไปนะ"
"กว่าคุณกวงจะมาอีกทีก็อีกตั้งหลายวัน ลำยองขออนุญาตเอาน้อง ๆ มาอยู่เป็นเพื่อนบ้างได้ไหมคะ"
"ได้สิ...ทำไมจะไม่ได้ล่ะ บ้านนี้บ้านลำยองนี่นา"
กวงหอกแก้มลำยองแล้วเดินออกไป

เวลาเย็น ลำยงปอกมะพร้าวเตรียมไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ สันต์สวมเครื่องแบบทหารเรือเพิ่งข้ามเรือกลับมา เขาเดินเข้ามาที่เพิงเพิงขายขนมลำยง
" ไม่มีใครช่วยเลยเหรอลำยง"
" อ้าว พี่สันต์...อาทิตย์นี้ได้กลับบ้านเหรอ"
" วันหยุดยาวชดเชยน่ะ ใครต่อใครไปไหนกันหมดล่ะ ไม่มีคนช่วยเลย"
" โอย จะไปหวังพึ่งใครได้...โน่น ไปสุมกันอยู่บ้านพี่ลำยองเขาโน่น เห่อโทรภาพ ดูกันได้ทั้งวี่ทั้งวัน ไม่เป็นอันทำมาหากิน"
"ลำยองเขาย้ายเข้าบ้านใหม่แล้วเหรอ"
"สองอาทิตย์ได้แล้วมั้ง"
"คงอยู่สบายกันขึ้นแล้วมั้งลำยง"
ลำยงหัวเราะ
"ฉันโผล่ไปดูทีเดียว อะไร ๆก็ดีหรอก บ้านหลังใหญ่โตแต่สกปรกรกรุงรัง พื้นกระดานดี ๆ มีแต่รอยตีนเป็นเทือก"
"แฟนใหม่เขาไม่ว่าอะไรเรอะ"
"เขาไม่ได้อยู่ด้วยตลอดหรอก อาทิตย์นึงมาที พอวันไหนผัวจะมา ค่อยเกณฑ์ไอ้ปานไอ้แป้ง กวาดถูซะทีนึง เอาผักชีโรยหน้าเอา"
"แล้วลูกพี่ล่ะ"
"ก็อยู่นั่นแหละ บางคืนก็ได้นอนกะแม่มันบ้าง"
"แฟนใหม่เขารู้แล้วละยัง ว่าวันเป็นลูกติด"
"รู้กะผีอะไรล่ะพี่ เขาก็ยังอมเป็นความลับอยู่ คงกลัวจะตอดสมบัติเขาไม่ได้อีกล่ะมัง เออ…ไอ้วันมันเริ่มหัดพูดแล้วนะพี่สันต์"
สันต์ตื่นเต้นยิ้มมีความสุข
"เหรอ…พูดได้เยอะรึยัง ลำยง"
"มันก็พูดอยู่คำเดียว คำว่า แม่…แม่… น่ะแหละ เวรกรรม...แม่มันทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไม่เห็นจะใส่ใจเลี้ยงมันเล๊ย แต่มันดัน…"
ลำยงชะงักเมื่อเห็นสีหน้า อารมณ์สันต์เจื่อนลง
"อีกหน่อยมันก็คงเรียก พ่อได้แหละพี่สันต์"
สันต์ได้แต่ยิ้มแห้งๆ


เวลาเย็น ลำยองกับแลนอนเอกเขนกดูทีวีกันอยู่ หมอน , ผ้าห่ม ข้าวของเกลื่อนบ้าน อยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง ผ้าถุง ผ้านุ่ง บางผืนพาดตากลูกกรงหน้าต่าง บางผืนปะปนกับผ้าขี้ริ้วบนพื้นอย่างแยกไม่ออก
พื้นบ้านเละแทะไปด้วยเปลือกเม็ดกวยจี๊ที่โยนเกลื่อนไปรอบตัว ปานกับแป้งแย่งกันกินก๋วยเตี๋ยวดูมูมมาม กองจานชามที่กินแล้วไม่ยอมล้าง สุมอยู่มุมหนึ่งไม่ไกล วันเฉลิมนั่งเล่นของเล่นอยู่ข้าง ๆ ลำยอง
ลำยองดูทีวีแล้วบอก
"ฉันตัดชุดยังงี้ใส่มั่งดีกว่า สวยดี"
ปานวิ่งโกยหนีลงจากบ้านไป ยายแลเรียก
"ไอ้แป้ง"
"ฉันปวดท้อง"
แป้งวิ่งตามปานไปอีกคน
ลำยองบอก
"ไอ้พวกนี้ ทีหลังอย่ามากิน มานอน บนเรือนกูอีกนะมึง แม่...แม่ต้องเก็บกวาดให้ฉันแล้วละ"
"ข้าว่า ข้ารีบเอาไอ้วันมันหลบไปก่อนดีกว่า เผื่อคุณกวงเขาโผล่พรวดมาความจะแตกนะโว้ย ลำยอง"
แลอุ้มวันเฉลิมลงเรือนหนีเอาตัวรอดไปอีกคน
"แม่"


ผ่านเวลามา วันเฉลิมอายุได้ 2 ขวบกว่า นางแลอุ้มหลานเดินจ้ำอ้าวมา แต่แล้วแทบเบรกหัวทิ่ม เมื่อสวนกับสันต์ที่เดินเข้ามาในตรอกทางเดิน เพื่อจะไปดูวันเฉลิมที่บ้านลำยอง
"วัน…พ่อกำลังจะเดินไปหาอยู่พอดี มาให้พ่ออุ้มมา"
ยายแลเบี่ยงวันเฉลิมหลบ ไม่ยอมให้อุ้ม
"ทำไมผมต้องแอบด้วยล่ะน้าแล"
"ก็เอ็งอิจฉาลำยองมันน่ะสิ ที่มันได้ดิบได้ดี ไม่ต้องมาทนกัดก้อนเกลือกันอยู่กับเอ็ง…ใช่ไหมล่ะ ผัวใหม่ลำยองมัน เขารวยล้นฟ้าโว้ย ลำยองมันอยากได้อะไร แค่ออกปาก เขาก็หามาประเคนให้มันถึงที่ ไม่ต้องอด ๆ อยาก ๆ เหมือนอยู่กะเอ็ง"
"ได้ผู้ชายดี ๆ ก็ดีแล้วล่ะน้าแล ผมดีใจด้วย แต่ถ้าเลี้ยงเจ้าวันมันไม่ดี ทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ได้เห็นดีกันแน่"
"นี่เอ็งขู่ข้าเรอะ"
"ในเมื่อกฎหมายบอกว่า ลูกต้องได้อยู่กับแม่ก็ไม่เป็นไร วันไหนเลี้ยงเจ้าวันมันไม่ไหว ผมก็มีสิทธิ์ร้องเอาลูกไปเลี้ยงเองได้เหมือนกัน ในฐานะพ่อ"
"ค่าเลี้ยงดูแต่ละเดือน ก็ส่งเสียมาอย่าให้ขาดก็แล้วกัน พ่อนายทหารเรือ"
"น้าแลก็ไปบอกลูกสาวน้าแลละกันว่า ถ้าอยากได้ก็ตามไปเอาเอง"
แลแบมือ
"ลำยองมันให้ข้าเป็นคนเก็บโว้ย"
"ถ้าแม่เจ้าวันมันไม่มาเอาเอง ผมก็ให้ไม่ได้"

แลสะบัดหน้าอุ้มวันเฉลิมเดินหนีออกไป สันต์ได้แต่มองตามลูก วันเฉลิมได้แต่เหลียวหลังมองพ่อ
น้าชื่นกับชม ยิ้มอัธยาศัยดีมากับกวง เพื่อมาเป็นคนรับใช้บ้านลำยอง
"คนนี้ชื่อชม คนนี้ชื่อ ชื่น เขาเป็นน้าหลานกัน" กวงแนะนำ
สองน้าหลานยกมือไหว้ลำยอง
"หน้าตา บ้านน๊อก บ้านนอก คุณกวงไปได้มาจากไหนคะ จะรู้งานรึเปล่าก็ไม่รู้"
"คุณจะให้ฉันทำอะไรบ้าง ก็บอกมาเถอะค่ะ ฉันทำได้ทุกอย่างน่ะแหละ" ชมบอก
"ชมกะชื่น เขาเคยเป็นแม่บ้านให้บ้านนายอำเภอที่ต่างจังหวัดน่ะลำยอง"
"บ้านนอกกับกรุงเทพมันไม่เหมือนกันหรอกนะคะคุณกวง"
"ไม่เหมือนกันยังไงคะคุณ" ชื่นว่า
"คนกรุงเทพเขาเป็นผู้ดี"
"ถ้าคุณคิดว่า อย่างฉันกับหลานรับใช้ผู้ดีอย่างคุณไม่ได้ ก็ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปทำที่อื่นก็ได้" ชมว่า
"ใจเย็นๆ น่า... ชม ลำยองเขาไม่ได้หมายความยังงั้นหรอก..มาเหนื่อยๆ ขนข้าวของไปเก็บในห้องกันก่อนไป เรื่องอื่นเดี๋ยวค่อยว่ากัน"
ชม ข่มใจเดินออกไปกับน้าชื่น ลำยองวางท่าเป็นคุณนาย
"แม่บ้านดี ๆ น่ะหายากนะลำยอง ที่ได้ชมกะชื่นมานี่ ผมว่าลำยองโชคดีมากรู้ไหม สองคนน้าหลานเนี่ยขยันมาก รู้งานทุกอย่าง ทำความสะอาดบ้าน ซักผ้า ล้างจาน ทำกับข้าวก็ฝีมือดี จะทุ่นแรงลำยองไปได้เยอะเชียวละ"
"จ้างเดือนละเท่าไหร่คะ"
"เขาเคยได้เดือนละสามร้อย ผมก็เลยต้องให้เพิ่มเขาอีกหน่อย เป็นสี่ร้อย"
"สี่ร้อย...โอ้โห ได้เกือบเท่าลำยองเลยเหรอคะ"
"เอาเถอะน่า...สี่ร้อย แต่เขาต้องแบ่งกันสองคนนะ อย่าลืมสิ ลำยอง"
"แล้วคุณกวงไม่คิดจะให้เพิ่มลำยองอีกหน่อยเหรอคะ รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น เงินเดือนคนใช้บ้านนี้เกือบเท่าเงินเดือนเมียเจ้าของบ้าน"
ลำยองอ้อน ออเซาะ หวังจะกวงให้ใจอ่อน


บ้านยายแล เวลากลางคืน วันเฉลิมนั่งเล่นเงียบ ๆ อยู่คนเดียวที่มุมนอนของลำยอง ลำดวนรื้อคุ้ยที่มุมเสื้อผ้าของลำยอง หาเสื้อผ้าชุดที่ลำยองไม่เอาแล้ว ยายแลตักยาดองในโหลของลำยองขึ้นมาจิบชื่นใจ
"ชุดสวย ๆ เอาไปหมด ไม่เหลือไว้ให้น้องนุ่งมั่งเลย ตัวเองได้ดิบได้ดีแล้ว น่าจะเผื่อแผ่มาให้คนอื่นเขามั่ง พี่ลำยองนะพี่ลำยอง"
"เกิดมาวาสนาคนเรามันไม่เท่ากันโว้ย นังลำดวน"
"ฉันว่าจะเปลี่ยนงานแล้วนะแม่ เบื่อแล้ว ไอ้โรงงานสังกะสีเคลือบเนี่ย เงินก็เท่าเดิม ไม่พอกิน คนก็หน้าเดิม ๆ ไม่มีอะไรตื่นเต้นเลย"
" แล้วเอ็งจะไปทำอะไร"
"งานมีเยอะแยะไป หาที่มันสบาย ๆ กว่านี้"
แลซดยาดองอีกจอก ลำยงเข้ามาพอดี
"ทำอะไรน่ะแม่"
ยายแลตกใจ เหล้าแทบหก
"กูตกใจหมดเลย อีลำยง..นึกว่า ลำยอง มันมา"
"แม่ทำยังงี้ได้ยังไง"
ลำยงรีบเข้ามาอุ้มวันเฉลิม
"ลำยองมันมีเหล้าฝรั่งกินแล้วโว้ย มันไม่สนเหล้ายาดองยังงี้แล้ว"
"ฉันหมายถึง แม่กินให้ไอ้วันมันเห็นได้ยังไง"
"ทำไมวะ ทำไมกูจะกินให้มันเห็นไม่ได้"
"นี่มันเหล้านะแม่ มันดีที่ไหน"
"กูไม่ได้ป้อนใส่ปากมันซะหน่อย"
" ไม่ได้ป้อน ก็เหมือนป้อนน่ะแหละ แม่ทำให้ไอ้วันมันเห็นเป็นเรื่องธรรมดาได้ยังไง"
"มึงไม่อยากให้มันเห็น มึงก็เอามันออกไปสิ อีบ้า...พูดซะยังกะกูเป็นผู้ร้ายฆ่าคน"
"ผู้ใหญ่ทำให้เด็กมันเห็น อีกหน่อยเด็กมันก็ทำอย่างที่ผู้ใหญ่ทำน่ะแหละ"
ลำยงอุ้มวันเฉลิมออกไป
"อีบ้านี่...สอนยังกะเป็นแม่กู"
"พี่ลำยงมันเป็นแบบนี้ มันถึงหาผัวไม่ได้ซะที นะแม่นะ" ลำดวนบอก


บ้านลำยองในเวลาเดียวกันกลางคืนต่อเนื่องมา น้าชมกับชื่นยกกับแกล้ม และน้ำแข็งเข้ามาเพิ่ม
ลำยองนั่งนวดกวงพร้อมๆกับดูทีวีไปด้วย
"มีอะไรอีกไหมคะคุณ ถ้าไม่มีแล้วฉันจะได้ขอเข้านอนก่อน" ชมถาม
"ได้ยังไง แล้วจานชามข้าวของพวกนี้ ใครจะเก็บ"
"คุณก็รวม ๆ เอาไว้ พรุ่งนี้เช้าฉันมาเก็บไปล้างเอง"
"อ้อ...ดีนี่ เป็นคนใช้เขา แต่เข้านอนก่อนเจ้านาย"
"ไปเถิด ชม ชื่น ไปพักผ่อนซะ" กวงอนุญาต
"คุณกวง"
"เดินทางมาเหนื่อย ๆ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน นี่มันก็ดึกแล้วด้วย"
"ดึกอะไรกันคะ รายการในโทรภาพยังไม่จบเลย"
"เอาเถอะน่า...ไปเถอะ ชม ชื่น"
สองหน้าหลานเดินออกไป
"คุณกวงให้ท้ายคนใช้ยังงี้ อีกหน่อยมันก็เคยตัว"
"เราต้องรู้จักอะลุ่มอล่วย บ้างสิลำยอง ใจเขาใจเราน่ะ"
"ยังงี้เราจะใช้มันคุ้มเงินเดือนเหรอคะ"
"จะเขามานั่งโด่ อยู่แถวนี้แล้ว ผมกับลำยองจะมีความเป็นส่วนตัวกันได้ยังไงละ"
กวงดึงลำยองมาจูบ ลำยองยิ้มออก


ในเวลาต่อมา ภายในห้องนอนลำยอง แก้วเหล้าถูกวางลงบนโต๊ะข้างเตียง กวงกำลังจะถอดเสื้อลำยอง แต่ลำยองยื้อมือกวงเอาไว้
"คุณกวงขา...ลำยองขออะไรคุณกวงอย่างนึงได้ไหมคะ"
"หลาย ๆ อย่างก็ได้"
"ตอนนี้ลำยองอยากได้อย่างเดียวค่ะ"
"อะไรเอ่ย"
"ลำยองขอเอาน้องคนเล็กมาช่วยแม่แกเลี้ยงที่นี่ได้ไหมคะ"
" น้องคนเล็ก...ตกลงลำยองมีน้องกี่คนกันแน่"
"จริง ๆแล้ว ห้าคนค่ะ...คนสุดท้ายท้องนี้ลูกหลงแม่แก เพิ่งจะสองขวบกว่า ๆ เอง ลำยองสงสารแม่ ก็เลยอยากเอามาช่วยเลี้ยง"
"เด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง"
"ผู้ชายค่ะ มันเลี้ยงง่าย ไม่ซนหรอก"
กวงนิ่งเงียบไป
" ได้ไหมคะ คุณกวง" ลำยองรบเร้า
กวงยิ้มบอก
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ บ้านนี้ออกจะกว้างขวาง ลำยองจะได้ไม่เหงา อีกอย่างลำยองจะได้ฝึกเอาไว้ด้วย"
"ฝึกอะไรคะ"
"ก็ฝึกเลี้ยงลูกของเราไง"
"คุณกวงน่ะ"
"ผมอยากได้ลูกชาย ลำยองมีลูกชายให้ผมซักคนนะครับ"

ลำยองยิ้ม ทำหน้าให้แดงซ่าน กวงกอดลำยองที่นึกถึงวันเฉลิม อย่างน้อยในฐานะแม่ เธอก็หลุดพ้นบาปในใจ
บ้านยายแล ตอนกลางคืน ยายแลดึงเงินไปจากมือผัว แล้วถาม
"ได้แค่เนี้ย"
"ก็ของมันขายไม่ดี" ปอบอก
แลตีแขน
"มึงอมไว้ กูรู้ เอาออกมาซะดีๆไอ้ปอ"
"อมที่ไหนเล่า"
ตาปออ้าปากให้แลดู แลฟาดแขนเข้าให้อีกที แล้วค้นชายสะเอวกางเกงจีน ได้เศษเงินไปอีกหน่อย
"ใจค
กำลังโหลดความคิดเห็น...