xs
sm
md
lg

พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 18 จบบริบูรณ์

เผยแพร่:

โปรดติดตาม พรมแดนหัวใจ ตอนที่ 18 อวสาน เต็มอิ่ม รวดเดียว พรุ่งนี้ เวลา 09.00 น.

ในขณะที่หมอเจ้าของไข้ เดินออกจากห้องมาพร้อมกับพยาบาลจ๋า แม่เลี้ยงอมราเดินปรี่เข้ามาหาอย่างร้อนใจ

“หมอ อาการตายศเป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยดีใช่มั้ย”

“ครับ ไม่ถึงชีวิต แต่ยังไม่แน่ว่าอนาคตจะเดินได้เหมือนเดิมมั้ย”

แม่เลี้ยงเบิกตาโพลง “หา”

ภายในห้องคนไข้ จิตรากำลังขยับหมอนให้ยศ

“ค่อยๆ ค่ะ พี่ยศ ทนหน่อยนะคะนิดเดียว”

แม่เลี้ยงเข้ามาเห็นจิตราก็ตาโต

แถมยศดันร้อง “โอ้ย ๆ หลังพี่ เจ็บๆ”

แม่เลี้ยงเข้าใจผิดไปใหญ่ ตรงเข้าไปตบจิตราจนหน้าหัน

“นังตัวดี แกมาแกล้งลูกชั้นทำไมเห็นมันเจ็บ เห็นมันร้อง สะใจแกใช่มั้ย”

ยศเซ็งปนโมโห “แม่ จิตเป็นคนช่วยชีวิตผม แม่ไปตบไปด่าจิตเขาทำไม”

“เพราะชั้นรู้ใจมัน มันแค้นที่แกทิ้งมันไปแต่งงาน พอรู้ว่าแกเจ็บถึงขั้นจะเดินไม่ได้มันเลยแกล้งให้แกพิกลพิการไปเลย”

ยศสะดุดหู “เดี๋ยวแม่ ใครบอกว่าผมจะเดินไม่ได้”

“ก็หมอนะสิ...” แม่เลี้ยงอมราหลุดปาก

“แม่เลี้ยงคะ”

จิตราปรามแม่เลี้ยง ยศช็อก! “จิต ที่ขาพี่ไม่มีความรู้สึกแสดงว่า พี่จะกลายเป็นคนพิการใช่มั้ย”

ยศใจเสียทุบขาตัวเอง โวยลั่นห้อง

“นี่ไง มันชาไปหมดจริงๆ แม่ผมเดินไม่ได้อีกแล้ว ผมไม่เหลืออะไรแล้ว ผมอยากตายๆ”

“พี่ยศ อย่าค่ะ อย่าทำแบบนี้”

ยศดิ้นแล้วเกิดเจ็บแผลร้องโอดโอย แม่เลี้ยงกดเรียกหมอ

“ช่วยด้วยค่ะ เร็วซิคะ”

แม่เลี้ยงลนลาน หยิบคว้าอะไรไม่ถูก

แม่เลี้ยงอมรากลับมายังคุ้ม เดินนำพวงมาถึงหน้าห้องตัวเองแล้ว บ่นบ้าด่าพิมพรอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด

“ใจมันดำจริงๆ ยัยพิม ชั้นติดตะรางมันก็ไม่ไปเยี่ยม ตายศเจ็บอยู่โรงพยาบาลมันก็ไม่ไปดู”

“เห็นตามช่างมา ไม่รู้ช่างไฟหรือประปาเจ้า”

ในห้องแม่เลี้ยงเวลานั้น ช่างเปิดเซฟได้ พิมพรชะโงกดู คว้าซองฉีกดูเงิน หยิบให้ช่างสองพัน

แม่เลี้ยงเปิดประตูเข้ามาเห็น ตกใจ สองแม่ลูกสบตากัน

“ยัยพิม นี่แกเอาคนมางัดเซฟชั้นเหรอ”

“อ้าว..ผมไม่เกี่ยว”

ช่างชิ่ง คว้ากระเป๋าอุปกรณ์วิ่งหนีออกไปสวนกับแม่เลี้ยงที่พรวดเข้ามา

แม่เลี้ยงเข้าตบตีพิมพร โดยพิมพรกอดซองเงินแน่น หลบพัลวัน

“นังลูกไม่รักดี งานการไม่ช่วยทำ ยังมาขโมยเงินชั้นอีก”

“หนูไม่ได้ขโมย แค่จะเอาไปตั้งตัวได้ดีเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน”

“หน้าอย่างแกจะไปไหนรอด เอาเงินคืนชั้นมา”

แม่เลี้ยงโถมเข้าทึ้งหัวลูกสาวพวงคอยห้าม สภาพทุลักทุเล

“อย่าตีลูกเจ้า หยุด ๆๆ”

พวงเข้าจับแยก พิมพรได้ทีวิ่งหนีออกไป

แม่เลี้ยงหอบเหนื่อยแฮกๆ แล้วตั้งสติได้วิ่งตามพิมพรไป พวงตามติด

พิมพรวิ่งหน้าตื่นโผล่มาที่ประตู เหลียวหาบ็อบบี้พลางร้องเรียก

“บ็อบบี้ๆ”

แม่เลี้ยงอมราตามมาทันรวบตัวพิมพรไว้ แม่ลูกยื้อแย่งซองเงินกัน พวงเข้าห้ามโดนลูกหลง“แกมีสิทธิ์อะไรมาเอาเงินชั้น”

“หนูกับลูกไม่อยู่กับครอบครัวอาชญากรอย่างนี้อีกแล้ว หนูจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ บ็อบบี้ๆ”

บ็อบบี้โผล่มางงๆ พวงขอความช่วยเหลือเด็กชายลูกครึ่ง

“บ็อบบี้ ห้ามยายกับแม่เร็ว”

รถตำรวจเข้ามาจอดหน้าเรือนใหญ่ ตำรวจ ปปง. ก้าวลงมา

แม่เลี้ยงและพิมพรถือซองเงินคนละขอบ เดินถอยออกจากกัน ซองเงินขาด เงินสดห้าล้าน หล่นกระจาย แม่เลี้ยงกะพิมพรจะเก็บเงิน

เจ้าหน้าที่ ปปง.เอ่ยขึ้น “ไม่ต้องแย่งกันครับ เจ้าหน้าที่ ปปง.จัดการให้เองครับ”

สารวัตรเอาหมายส่งให้แม่เลี้ยง “หมายอายัดทรัพย์ของคณะกรรมการป้องกันและปราบปราม”

เจ้าหน้าที่ปปง. เก็บเงินกันให้วุ่น

“การฟอกเงินครับ ตอนนี้แม่เลี้ยงกับคุณโสภิต ไม่สามารถจำหน่ายจ่ายโอนทรัพย์สินใดๆ ทั้งสิ้น ทั้งสังหาและอสังหาริมทรัพย์ จนกว่าจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์จากคดีเงินกู้และแชร์ลูกโซ่ครับ”

แม่เลี้ยงช็อก ทุกคนอึ้ง

บนโต๊ะทำงานในห้องสารวัตร มีเอกสารถ่ายสำเนาทั้งใบสั่งสินค้า ใบเบิกจ่ายจากธนาคารลายมือโสภิตวางอยู่

จีรณะพยายามช่วยสุดชีวิต “ผมเป็นพยายานให้ได้นะครับ ว่าคุณภิตเป็นคนวางแผนจับไม้เถื่อน เอาพวกเจ้าหน้าที่ป่าไม้ ต.ช.ด. มาเป็นพยานร่วมก็ได้”

หมู่ทองบอกเสริม “ท่านอดีตผู้ว่าก็ขอให้การเป็นพยายานให้คุณโสภิตครับแต่คุณจีดูหลักฐานที่คุณภิตเอามาปรักปรำกล่าวหาตัวเองซิครับเอกสารต่างๆ สัญญาซื้อขาย นิติกรรมต่าง ๆ ลายเซ็นคุณโสภิตทั้งนั้น”

จีรณะมองเอกสารบนโต๊ะ หน้าเครียดจัด

จีรณะเข้ามาหน้าห้องฝากขังผู้ต้องหา เห็นโสภิตนั่งพิงฝาอยู่

“คุณภิต”

โสภิตหันมาหา “คุณจี”

จีรณะเข้าชิดลูกกรง เอื้อมมือไปหา โสภิตเดินเข้ามา สองคนจับมือกัน

“ทำไมคุณต้องเสียสละทำร้ายตัวเองขนาดนี้ เรายังมีเวลา มีอีกหลายวิธีที่จะช่วยแม่เลี้ยงได้”

โสภิตยิ้มเนือยๆท่าทีปล่อยปลง “เป็นหน้าที่ของลูกที่ดีไม่ใช่เหรอค่ะ ชั้นทำเพื่อแม่ เพื่อพี่ยศ เป็นคุณๆ ก็ต้องทำเหมือนภิต”

“ผมไม่ยอมให้คุณอยู่อย่างนี้แน่ ผมจะหาทางเอาคุณออกมาให้ได้”

โสภิตห้าม “พอเถอะค่ะ เราเหนื่อยกันมามากแล้ว แค่นี้ชั้นทนได้ คุณจีอย่าบอกให้คนที่คุ้มรู้นะคะ ชั้นขอร้อง เดี๋ยวก็ขึ้นศาลแล้วชั้นจะสารภาพทุกอย่าง คงได้ลดโทษบ้าง”

จีรณะไม่ยอม “ไม่นะคุณภิต คุณจะรับโทษทั้งๆ ที่คุณไม่ได้ทำผิดไม่ได้”

“ชั้นไม่ได้ลงมือทำก็จริง แต่ชั้นก็ช่วยแม่ปกปิดความผิด ลืมเรื่องหุ้นยางพาราแล้วเหรอคะ”

สารวัตรเดินเข้ามา “ขอโทษครับคุณจีรณะ คุณโสภิตครับ ป.ป.ง. เพิ่งอายัดทรัพย์แม่เลี้ยงกับคุณโสภิต เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วนี่เอง”

โสภิตรำพึง “แม่...” ขณะมองมายังจีรณะที่ตกใจอยู่
กำลังโหลดความคิดเห็น...