xs
sm
md
lg

มาดามดัน ตอนที่ 13 จบบริบูรณ์

เผยแพร่:

มาดามดัน ตอนที่ 13 อวสาน

เจ๊เมี่ยงเดินออกมาหน้าผับมองหาแอน แล้วเห็นแอนกำลังคุยโทรศัพท์กับพัฒศรี

“เออ..ชั้นก็ล้อเล่นไปงั้นแหละ..ฟังนะ ถ้าเขาขอแกแต่งงานขึ้นมา แกตอบตกลงไปเลย ไปเป็นมาดามอยู่ที่โน่น ไม่ต้องห่วงทางนี้ ชั้นมีสองเจ๊คอยดูแลอยู่แล้ว” แอนบอก
“ดูแลอะไร..ที่โน่นเที่ยงคืนกว่าแล้วชั้นยังได้ยินเสียงแกอยู่ในผับอยู่เลย” พัฒศรีว่า
“แกนี่มันยิ่งกว่าพ่อแม่ชั้นอีก ไม่มีอะไรหรอกน่า เจ๊เขาเจอผู้ใหญ่ เขาก็เลยชวนให้ชั้นอยู่ต่อ”
“ผู้ใหญ่ที่ไหนใครเหรอแก”
“เอาน่า..ไว้กลับมาค่อยคุยกัน อย่าลืมนะแก..ชั้นอยากเห็นแกเป็นมาดามเริ่ดๆเชิดๆอยู่ที่โน่นมากกว่าต้องมาคอยดูแลชั้นอยู่ที่นี่..แค่นี้นะ จุ๊บๆๆๆ รักแกนะเพื่อน”
แอนกดตัดสายแล้วยิ้มมีความสุขที่ได้รับรู้ว่าเพื่อนกำลังมีความสุข แต่ยังไม่ทันจะเดินกลับเข้าไปก็มีคนจำแอนได้เข้ามาขอลายเซ็นต์และถ่ายรูป เจ๊เมี่ยงจะเดินเข้าไปหาแอนแต่กลับถูกแอ๋มพร้อมลูกน้องจัตวาตามมาขวาง
“ถ้าชั้นเป็นแก..ชั้นจะไม่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับอิทธิพลของท่าน ที่พูดเนี่ยเพราะเป็น ห่วงแกในฐานะเพื่อนเลยนะ” แอ๋มว่า
“แกไม่ต้องมาขู่ชั้น..หน้าอย่างแกแบบนี้แหละที่ทำให้ชื่อเสียงของพวกชั้นต้องเน่าเฟะ อีเก้งแปลกปลอม หลบไป !!”
“อยากด่าอะไรชั้นก็เชิญ..แต่ถ้าชั้นให้แกดูอะไรแล้วล่ะก็..แกอาจจะเปลี่ยนจากด่าชั้นมา เป็นกอดขาอ้อนวอนชั้นก็ได้”
เจ๊เมี่ยงมีสีหน้าสงสัยเมื่อแอ๋มเอามือถือออกมายื่นให้กดดูคลิปในนั้น เจ๊เมี่ยงดูแล้วถึงกับหน้าถอดสี
“คลิป..คลิปชั้นกับไอ้แดน..ก็ไหน..ไหนแกว่าแกเอาต้นฉบับให้ชั้นแล้วไง”
“โธ่ๆๆๆ..นังเมี่ยงเจิดเอ้ย..ของดีของเด็ด เอ็กซ์คลูซีฟแบบนี้ ถ้าไม่เก็บเอาไว้ใช้ประโยชน์ ก็หน้าโง่เต็มทีแล้ว”
“อีแอ๋ม..นังเพื่อนชั่ว”
เจ๊เมี่ยงเงื้อมือจะตบแต่ถูกลูกน้องจัตวาจับและบีบแรงอย่างเอาเรื่อง
“อย่าหาเรื่องเจ็บตัวดีกว่านังเมี่ยง..ถ้าแกไม่อยากเล่นด้วย แกก็แค่อยู่เฉยๆ ทำเอาหูไป นาเอาตาไร่ ดีกว่าปล่อยให้ชื่อเสียงที่แกสั่งสมมาทั้งชีวิต กลายเป็นคลิปสยิวบนยูทูป”
เจ๊เมี่ยงนิ่งอึ้งมองแอนที่กำลังถ่ายรูปกับแฟนๆ
“ไม่ต้องไปห่วงเด็กมันหรอก..แกก็รู้ว่าชะนีอย่างพวกมันพอดังขึ้นมาแล้ว มันก็พร้อมจะ ถีบหัวส่งแก พอชื่อเสียงเริ่มสู้เด็กใหม่ๆไม่ไหว มันก็ต้องไปวิ่งไล่จับหาไฮโซรวยๆมาเป็น ผัวอยู่ดี เห็นมั้ย..ช้าเร็วก็ไม่ต่างกัน”

แอนกลับมาที่เดิมแต่ก็ไม่เจอเจ๊เมี่ยงแล้ว เธอแต่จัตวากับลูกน้องอีกคน
“แล้วเจ๊เมี่ยงล่ะคะท่าน” แอนถาม
“ไปเข้าห้องน้ำจ้ะ” จัตวาบอก
แอนพยายามมองหาเจ๊เมี่ยง ระหว่างนั้นพนักงานเสิร์ฟเอาเครื่องดื่มน้ำส้มมาให้
“ดื่มน้ำนั่งรอเจ๊เมี่ยงก่อนสิคะ..เดี๋ยวเจ๊เมี่ยงก็มา” จัตวาบอก
แอนนิ่งมองแก้วน้ำส้มตรงหน้าอย่างไม่ทันคิดระแวง เธอยกแก้วขึ้นมาดื่ม เจ๊เมี่ยงยืนดูอยู่อีกมุมเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับแอนทุกอย่างแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะโดนแอ๋มกับลูกน้องจัตวาประกบติด เจ๊เมี่ยงสีหน้าอึดอัดเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้เลยตัดสินใจตะโกนออกมา
“แอน..ไม่นะ !!”
เจ๊เมี่ยงพยายามสะบัดตัวแต่ถูกลูกน้องจัตวากระชากตัวแล้วชกเข้าที่ท้องจนจุก แอ๋มจิกหัวเจ๊เมี่ยงขึ้นมาแล้วทำหน้าร้าย
“ชู่ว” แอ๋มจุ๊ปาก “ชะนีเขากำลังจะได้ผัว เก้งอย่างเราแค่นั่งดูเฉยๆก็พอ..อย่าสะเออะ”
แอ๋มพูดจบลูกน้องจัดตวาก็ทุบต้นคอเจ๊เมี่ยงทีเดียวจนตาปรือ เจ๊เมี่ยงแอ๋มแล้วสลบไป

วันใหม่ เจ๊เมี่ยงในสภาพปวดคอเดินลงมาจากชั้นสอง
“อู้ย...คอชั้น..โอ๊ย..ไอ้พวกบ้า มันเห็นเป็นขนมตุ๊บตั๊บเหรอไง”
เจ๊เมี่ยงบ่นไปได้ครู่เดียว แอนก็วิ่งร้องไห้เข้ามา พอเจอหน้าเจ๊เมี่ยงแอนก็ชักสีหน้าโกรธ
“น้องแอน”
“เจ๊..เจ๊ทำกับหนูแบบนี้ได้ยังไง”
“เอ่อ..ฟัง..ฟังเจ๊ก่อนนะคะ..คือเจ๊..เจ๊ไม่รู้จะอธิบายยังไง แต่สาบานได้ว่าเจ๊ไม่ได้รู้เห็น เป็นใจกับพวกนั้นเลย”
“แต่เจ๊ทิ้งให้หนูถูกมอมยา..เจ๊รู้มั้ยว่าไอ้ชาติชั่วนั่นมันทำอะไรกับหนูบ้าง”
“มันทำอะไรเหรอคะ”
แอนชะงัก “เจ๊ !!”
“อุ๊ย..เจ๊..เจ๊ขอโทษ เจ๊ก็แค่..แค่ไม่อยากให้หนูไปคิดมาก ลืมมันได้ก็ลืมๆไป”
“ลืมเหรอ..หนูถูกมันข่มขืน แต่เจ๊บอกให้หนูลืม..ถ้ามันข่มขืนเจ๊ ชีวิตนี้เจ๊จะลืมได้มั้ย”
“นึกไม่ออกหรอกค่ะ เพราะท่านไม่ได้ชอบเก้งอย่างเจ๊นี่คะน้องแอน”
แอนปรี่เข้าไปตบหน้าเจ๊เมี่ยงทันทีด้วยความโมโห เจ๊เมี่ยงอึ้งเหวอ แอนน้ำตาพร่างพรูด้วยความเจ็บปวด
“หนูจะเอาเรื่องมัน”
ระหว่างนั้นโทรศัพท์เจ๊เมี่ยงก็ดังขึ้น เจ๊เมี่ยงเอามาดูเบอร์แล้วผงะก่อนจะกดรับสาย
“ยังมีหน้าโทรมาอีกเหรออีแอ๋ม…ว่าไงนะ !! ท่านถูกใจแอนมาก อีก 2 วันให้พาไปพบ”
เจ๊เมี่ยงพูดไม่ออก เธอมองหน้าแอนแล้วกดตัดสาย
“น้องแอนคะ..เจ๊ว่าหนูเอาเรื่องท่านไม่ได้หรอก เรามันก็แค่หนูตัวเล็กๆไม่มีแรงไปทำ อะไรราชสีห์ได้หรอก”
“หนูจะกลับไปอยู่อพาร์ทเม้นต์เดิม ไม่อยากเห็นหน้าใครอีกแล้ว..ฮือๆๆ”

แอนน้ำตานองหน้า เธอร้องไห้โฮวิ่งขึ้นบ้าน เจ๊เมี่ยงมองตามอย่างเสียใจ
เจ๊เมี่ยงเข้ามานั่งลงกุมขมับหน้าเครียด

“โอ้ย...อีเมี่ยง..อีเมี่ยงเอ้ย..เจ๊งสนิท..ไม่มีเจิดอีกแล้ว ตาย..ตายแน่ๆ”
เจ๊เมี่ยงเครียดจัดไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง พลันสายตาของเธอก็เหลือบไปที่หัวเตียงซึ่งลิ้นชักหัวเตียงถูกเปิดออก เจ๊เมี่ยงสงสัยเลยเข้าไปดูหยิบกล่องปืนที่เก็บไว้ออกมาเปิด เธอตกใจเพราะปืนที่เก็บไว้หายไป
“ปืน ?...ปืนชั้นหายไปไหน”

พัฒศรีเคาะประตูห้องพักแล้วทุบปังๆๆ
“แอน..เปิดประตูให้ชั้นเดี๋ยวนี้นะ..แอน !!”
พัฒศรีไม่ได้ยินเสียงตอบเลยรีบใช้กุญแจไขเข้าไปในห้องแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นแอนกำปืนเอาไว้ในมือพร้อมกับนั่งร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นเจ็บปวดรวดร้าว
“แอน..อย่านะ..ชั้นขอร้อง..อย่าทำอย่างนี้เลย”
แอนสะอื้น “พัฒ..ชั้น..ชั้นทนอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว...ฮือๆๆๆ..ชั้นขอโทษนะแก”
“ไม่นะ..แกอย่าทิ้งชั้นไปสิ..ลืมไปแล้วเหรอว่าเราสัญญาว่าจะดูแลกัน”
“ฮือๆๆๆ..ขอบใจนะแก..แต่ชั้นทนอยู่กับความอับอายอีกไม่ได้แล้ว..ชั้นรักแกนะเพื่อน ชั้นขอโทษ..ฮือๆ”
แอนน้ำตาไหลอาบแก้มแล้วยกปืนขึ้นมามองอย่างตัดสินใจ
พัฒศรีร้องเสียงดังลั่น “แอน !!!”
เสียงปืนดังลั่นดังเปรี้ยง พัฒศรีตกตะลึง แอนฟุบลงกับพื้นตายคาที่ พัฒศรีระเบิดเสียงร้องไห้จนแทบหัวใจสลาย

เหตุการณ์ปัจจุบัน หนูดอกกับลอร่าตกใจจนสะดุ้งโหยง ส่วนพุชชี่น้ำตาเอ่อเสียใจและเจ็บปวดทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องแอนขึ้นมา ติณณภพต้องจับมือพุชชี่มากุมปลอบใจ
หนูดอกสงสาร “มาดามคะ..หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่อยากให้พวกเรารับรู้อดีตของมาดาม”
หนูดอกโผเข้าไปกอดพุชชี่แล้วร้องไห้เสียใจไปด้วย
“แสดงว่าที่ผ่านมาเจ๊เมี่ยงก็น้ำท่วมปากพูดความจริงไม่ได้ เพราะตัวเองก็ถูกพวกนั้น แบลค์เมล์เอาไว้ ลอร่าเพิ่งรู้ว่าเจ้านายของลอร่าหัวใจก็สวยเป็นกับเขาเหมือนกัน..โธ่” ลอร่าเห็นใจ
“แต่ผมสงสัย..ทำไมหลังเกิดเรื่องกับแอนแล้ว ไอ้นายจัตวามันถึงหนีไปฝรั่งเศสอยู่นาน จนเพิ่งกลับมาเอาตอนนี้” อาร์ทบอก
ติณณภพเล่า “ตอนนั้นการเมืองกำลังมีปัญหา มันกลัวถูกตรวจสอบเลยหนีไปกบดานทำธุรกิจ แต่ตอน นี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ได้ยินว่ามันจะเลิกหนุนหลังให้คนอื่นแล้วเตรียมลงเลือกตั้งเอง”
“ถ้าปล่อยให้คนแบบนี้เชิดหน้าชูตาอยู่ในสังคมต่อไป..จะต้องมีผู้หญิงถูกทำร้ายและลง เอยเหมือนแอนอีกไม่รู้เท่าไหร่”
“และจะต้องไม่เกิดขึ้นกับแพตตี้ด้วย”
อาร์ทยืนยันเสียงหนักแน่นด้วยความเป็นห่วงแพตตี้ ระหว่างนั้นเน็กซ์ก็เข้ามาได้ยินว่ามีคนพูดถึงแพตตี้
“เกิดอะไรขึ้นกับแพตตี้เหรอครับ”
ทุกคนหันไปเห็นเน็กซ์กลับมาจากบึงโขงหลง

แพตตี้ที่กลับมาจากบึงโขงหลงพบว่าบ้านเงียบเชียบ
“เจ๊..เจ๊คะ..เจ๊อยู่ไหน..เจ๊เมี่ยง”
แพตตี้เรียกหาแต่ไม่มีเสียงตอบ ยุวดีตามเข้ามา
“คุณแพตตี้คะ..พวกแม่บ้านก็ไม่อยู่ ในบ้านเงียบเชียบไม่มีใครอยู่เลย” ยุวดีว่า
“หายไปไหนกันหมด ?” แพตตี้สงสัย
แพตตี้ทำหน้าสงสัยได้ครู่มือถือก็ดัง เธอกดรับสาย
“เจ๊เมี่ยง..นี่เจ๊อยู่ไหนคะ”

เจ๊เมี่ยงถูกประกบข่มขู่และให้พูดโทรศัพท์กับแพตตี้
“หนู..หนูแพตตี้..คือเจ๊..เจ๊”
เจ๊เมี่ยงอ้ำๆอึ้งๆ มองพวกลูกน้องหน้าเหี้ยมที่ประกบเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว
“ตอนนี้..หนู..หนูอยู่ที่ไหนเหรอคะ”
“หนูกลับมาจากบึงโขงหลงแล้วค่ะเจ๊”
“หนูจะกลับมาทำไม !! ก็เจ๊สั่งให้หนูอยู่กับป๋าที่โน่นไง”
เจ๊เมี่ยงพูดไม่ถูกหูจัตวา จัตวาเลยพยักหน้าให้ลูกน้องเอาปืนจี้พุง เจ๊เมี่ยงหน้าเสีย
“อย่าเชียวนะนังเมี่ยง..อย่าทำให้มันยุ่งยากมากไปกว่านี้ เพราะท่านจะไม่เตือนอีก” แอ๋มขู่
เจ๊เมี่ยงกลืนน้ำลายเอื๊อก
“หนูไม่อยากอยู่ที่บึงโขงหลงอีกแล้วค่ะเจ๊ หนูตัดใจจากเน็กซ์ได้แล้ว หนูก็เลยจะกลับมา เป็นซุปตาร์ แต่มาแล้วไม่เจอใครในบ้านเลย..เกิดอะไรขึ้นคะเจ๊..ตอนนี้เจ๊อยู่ที่ไหน”

เจ๊เมี่ยงอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดต่อ ลูกน้องจัตวาเอาปืนจ่อจนเจ๊เมี่ยงจำยอม
“เจ๊..เจ๊มาคุยกับผู้ใหญ่เรื่องงานให้หนูอยู่จ้ะ”

“งานอะไรเหรอคะเจ๊”
“เอ่อ..ไว้..ไว้หนูมาหาเจ๊ถึงที่..หนู..หนูก็จะรู้เองจ้ะ รออยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวจะมีรถไปรับ”
“แหม...บอกหนูก่อนก็ไม่ได้ แสดงว่าต้องเป็นงานใหญ่เลยใช่มั้ยคะเนี่ย ได้ค่ะเจ๊”
เจ๊เมี่ยงไม่ทันพูดอะไรต่อพวกลูกน้องจัตวาก็กระชากมือถือไปจากมือแล้วกดตัดสายทันที
“ท่านคะ..เมี่ยงขอร้อง..เว้นน้องแพตตี้ไว้สักคนเถอะค่ะ น้องเป็นเด็กน่ารัก วัยกำลังใส อย่าทำให้ผ้าขาวต้องแปดเปื้อนเลยนะคะ..นะคะท่าน”
“ยิ่งกำลังเป็นเด็กสาวน่ารักๆวัยใสๆเหมือนผ้าขาว..ชั้นยิ่งปล่อยเอาไว้ไม่ได้เลยน้องเมี่ยง” จัตวาบอก
“ท่าน !!”
“เอามันออกไป” จัตวาสั่ง
ลูกน้องลากตัวเจ๊เมี่ยงออกไปเหลือจนจัตวาอยู่กับแอ๋ม จัตวาหันไปจิบน้ำสมุนไพรซดอย่างคล่องคอ
“เป็นไงคะท่าน..ทั้งโสมและถั่งเช่าอย่างดีช่วยให้ท่านรู้สึกฟิตเปรี๊ยะขึ้นมาเลยมั้ยคะ” แอ๋มถาม
“แกนี่มันรู้ใจชั้นจริงๆ..รู้สึกว่าเลือดลมมันเดินสูบฉีดแรงได้ใจทันที”
“แหม..แอ๋มดูแลท่านมาตั้งหลายปีก็ต้องรู้ใจสิคะ..เลยจัดออเดิร์ฟไว้ให้ท่านเคี้ยวเล่นกรุ๊บ กริ๊บ ให้หายคิดถึงเมืองไทยก่อนจัดหนักรับหนูแพตตี้เป็นเมนคอร์ส”
“มีออเดิร์ฟด้วยเหรอ” จัตวายิ้มกริ่ม

หญิงสาวคนหนึ่งหันหลังปล่อยผมสยายแช่อยู่ในอ่างจากุชชี่วิวเมืองสวยงามอย่างหรู แอ๋มพาจัตวาที่อยู่ในชุดคลุมเดินเข้ามา เพียงแค่เห็นจากด้านหลังจัตวาก็ตื่นเต้นแล้ว
“น้องเขารอดูแลท่านอยู่แล้วค่ะ...ครบทุกคุณสมบัติที่ท่านชอบเลย”
แอ๋มยิ้มเอาใจนายแล้วถอยออกไปจากห้องก่อนจะช่วยปิดประตูเพื่อให้จัตวาได้รับความบันเทิง
จัตวาเอ่ยถาม “สวัสดีจ้ะหนู..หนูชื่ออะไรเหรอจ๊ะ”
แก้วใสหันมา “สวัสดีค่ะท่าน..หนูแก้วใสค่ะ..เรียกแก้วเฉยๆก็ได้”
แก้วใสโปรยยิ้มแล้วปัดผมเปียกๆยั่วยวน จัตวายิ้มชอบใจ

เน็กซ์รับรู้เรื่องทั้งหมดก็ถึงกับชักสีหน้าไม่พอใจ
“ถ้าไอ้ชั่วนั่นมันเลวถึงขนาดนี้ แล้วจะมาอยู่เฉยกันทำไม เรียกตำรวจจับมันเลยสิ”
“จะให้ตำรวจไปจับมันข้อหาอะไร” ติณณภพถาม
“ซื้อบริการ กักขังหน่วงเหนี่ยว เล่นมันตั้งแต่คดีเพื่อนมาดามเลย”
“ถ้าทำอย่างนั้นได้..มันคงไม่ลอยนวลได้มาจนทุกวันนี้หรอกเน็กซ์” พุชชี่ว่า
“และชั้นก็คิดว่าที่มันยังกล้ากลับมาทำชั่วแบบเดิมๆอีก ก็แสดงว่ามันต้องมั่นใจว่าอิทธิ พลของมันกลับมาแข็งแรงพอที่ใครก็ไปแตะไม่ได้” ติณณภพบอก
“แต่แพตตี้กลับมาจากบึงโขงหลงแล้ว เราต้องทำอะไรสักอย่าง” เน็กซ์บอก
อาร์ทตกใจ “ว่าไงนะ..แพตตี้กลับมาแล้วเหรอเน็กซ์..แย่แล้ว”
อาร์ทตกใจเป็นห่วงแพตตี้เลยรีบออกไปทันที
เน็กซ์ตะโกนไล่หลัง “พี่อาร์ท..รอผมด้วย”
เน็กซ์จะตามออกไปแต่พุชชี่รั้งเอาไว้
“เดี๋ยวเน็กซ์..ชั้นให้เธอไปยุ่งกับเรื่องนี้ไม่ได้”
“แพตตี้เหมือนน้องสาวผม..แล้วทำไมผมจะไปช่วยน้องไม่ได้” เน็กซ์บอก
“เพราะเรื่องนี้มันอันตรายเกินไป ชั้นไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายๆขึ้นกับเธอ” พุชชี่บอก
“เข้าใจผิดแล้ว ถ้าคิดว่าที่ผมกลับมาเพื่อจะเป็นซุปตาร์ต่อล่ะก็..” เน็กซ์มองพุชชี่แล้วมองติณณภพ “ผมกลับมาเพื่อจะจบเรื่องที่เราสามคนค้างคาไว้ที่ฝรั่งเศสต่างหาก”
พุชชี่ชะงัก “เน็กซ์”
“แต่ตอนนี้เรื่องความปลอดภัยของแพตตี้สำคัญกว่า เสร็จธุระแล้วค่อยเคลียร์กันทีหลัง”
เน็กซ์รีบตามอาร์ทออกไป พุชชี่มองตามด้วยความเป็นห่วง

ลูกน้องจัตวาเปิดประตูรถที่เอามารับแพตตี้ แต่กันไม่ให้ยุวดีขึ้นรถ
“ท่านให้มารับคุณแพตตี้ไปคนเดียว..คนอื่นไม่เกี่ยว”
ยุวดีงง “ชั้นเป็นคนอื่นที่ไหน..ชั้นคนสนิทคอยตามดูแลคุณแพตตี้นะยะ”
ลูกน้องจัตวาไม่สนใจ เขาดันยุวดีให้หลบแล้วเปิดทางให้แพตตี้ขึ้นรถ
“ไม่เป็นไรหรอกยุวดี เจ๊เมี่ยงให้ไปคุยงานกับผู้ใหญ่ ไม่ต้องตามไปหรอก” แพตตี้บอก
ยุวดีทำหน้าเซ็งๆ แล้วก็ยอมถอยไปยืนห่างๆ แต่ขณะที่แพตตี้กำลังจะก้าวขึ้นรถ เน็กซ์ก็ขับรถเจ้าม้าป่าของพุชชี่มาจอดเอี๊ยด คนที่รีบเปิดประตูลงจากรถตรงมาห้ามก่อนก็คืออาร์ท
“ห้ามไปกับพวกมันเด็ดขาดนะแพตตี้” อาร์ทบอก
แพตตี้ตกใจ “ไอ้เฒ่า !! นี่แกมาที่นี่ได้ไง”
“มาเพราะเป็นห่วงน้องไง..ถ้าขึ้นรถไปกับไอ้พวกนั้น ชีวิตน้องจะแก้ไขอะไรไม่ได้อีก”
“พูดเรื่องบ้าอะไรของแก..อย่ามาเกะกะ” แพตตี้ว่า

“นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายจริงๆนะแพตตี้ เชื่อพี่อาร์ทเถอะ เธออยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ไปอยู่ที่ บ้านมาดามกับพวกเราเถอะ” เน็กซ์บอก
“เน็กซ์..นี่เธอหลงยัยป้านั่นจนยอมให้มันปั่นหัวชวนชั้นไปเข้าสังกัด หวังทำร้ายเจ๊เมี่ยง ด้วยแล้วเหรอ”

“ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะแพตตี้..ไอ้พวกนี้มันกำลังจะพาเธอไป..”
เน็กซ์ยังพูดไม่จบ ลูกน้องจัตวาก็ขัดขึ้น “เฮ้ย..พอกันได้แล้วไอ้น้อง”
เน็กซ์กับอาร์ทชะงักเมื่อพวกลูกน้องจัตวาชักปืนออกมาขู่
ยุวดีตกใจ “ว๊าย !! คุณแพตตี้ขา..ปะๆๆๆปืน !!”
แพตตี้ตกใจจนหน้าเสีย ลูกน้องอีกคนหนึ่งเข้ามาฉุดแขนพยายามลากแพตตี้เข้าไปในรถ
อาร์ทขู่ “เฮ้ย..ปล่อยแพตตี้นะเว้ย !!”
อาร์ทขยับแต่ลูกน้องจัตวากลับเอาปืนขู่ชี้หน้า
“อย่าเสี่ยงดีกว่า..นี่มันปืนจริงๆไม่ใช่ปืนปลอมอย่างในละคร”
อาร์ทกับเน็กซ์หน้าเสีย แพตตี้กำลังจะถูกพาตัวไปแต่ก็ฮึดสู้ด้วยการจับมือลูกน้องมางับแรงจนมันร้องลั่น พวกมันเสียสมาธิ จังหวะนั้นเองอาร์ทกับเน็กซ์เลยฉวยโอกาสสู้กลับโดยการปัดปืนจากพวกมันจนกระเด็นแล้วซัดหมัดเข้าหน้า เน็กซ์สู้กับคนหนึ่ง อาร์ทสู้กับอีกคนหนึ่ง ทั้งหมดซัดกันนัวเนีย เน็กซ์เล่นงานจนมันเจ็บจุกแต่หันไปเห็นอาร์ทกำลังถูกพวกมันเล่นงานเสียบเปรียบและคว้าปืนจะยิงใส่อาร์ท
“พี่อาร์ท !”
เสียงปืนดังลั่นโดยแพตตี้ที่เป็นคนหยิบปืนอีกกระบอกที่พื้นขึ้นมายิงขึ้นฟ้าแล้วใช้ขู่
“ถ้าแกทำอะไรเขาอีกล่ะก็..ชั้นยิงสมองกระจายแน่..ทิ้งปืน !!”
ลูกน้องจัตวาหน้าเสียรีบโยนปืนทิ้งแล้วพากันหนีไปขึ้นรถขับออกไป แพตตี้เป็นห่วงอาร์ทที่นอนเจ็บตัวอยู่ที่พื้น
“ไอ้เฒ่า..เจ็บรึเปล่า”
แพตตี้จะช่วยพยุงแต่อาร์ทร้องเสียงหลง
“โอ๊ยๆ..เบาๆหน่อยครับน้อง พี่เจ็บ”
แพตตี้ตกใจ “เจ็บตรงไหน”
อาร์ทยิ้มกวนแล้วชี้ที่หัวใจ “ตรงนี้ครับน้องแพตตี้”
แพตตี้อึ้ง “ไอ้..ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ !”

เจ๊เมี่ยงเดินไปเดินมาอยู่ในห้องพักของโรงแรมเพราะถูกคุมตัวเอาไว้ จนกระทั่งแอ๋มเปิดประตูเข้ามา
“นังแอ๋ม..หล่อนมาขังชั้นเอาไว้ในนี้ทำไม”
“กันหล่อนหาเรื่องขัดขวางไม่ให้ท่านมีความสุขกับน้องแพตตี้ไง”
“แกไม่กลัวบาปกลัวกรรมมั่งเหรอไง สักวันพี่สาวแกน้องสาวแกจะโดนแบบนี้บ้าง”
“ชั้นลูกชายคนเดียวย่ะนังเมี่ยง”
“งั้นก็ขอให้แม่แกโดน”
“อีนี่..เล่นถึงบุพการีเลยเหรอ..ชักจะทนฟังขี้ปากแกไม่ไหวแล้ว ขอสักทีเถอะ”
แอ๋มจะเข้าไปตบ แต่ระหว่างนั้นลูกน้องจัตวาก็เข้ามาขัด
“คุณแอ๋มครับ..ผมพาแพตตี้มาไม่ได้ครับ”
“ทำไม..เกิดอะไรขึ้น” แอ๋มถาม
“มีพวกมันรู้ตัวแล้วก็เลยมาขวางเอาไว้ครับ”
“พวกมัน ?”
แอ๋มหันขวับไปที่เจ๊เมี่ยงที่กอดอกยิ้มเยาะชอบใจ

เจ๊เมี่ยงโดนแอ๋มตบหน้าฉาดจนเซลงไปบนเตียง แต่เจ๊เมี่ยงยังยิ้มชอบใจ
“มีแรงตบชั้นแค่นี้เองเหรอนังแอ๋ม..เสียชาติเกิดเป็นกะเทยควาย”
แอ๋มโกรธ “นังเมี่ยง !!”
เจ๊เมี่ยงหัวเราะชอบใจ “คนอย่างอีเมี่ยงมันอาจจะหน้าหนาหน้าทน เห็นแก่ตัวชนะเลิศ แต่มันก็ ไม่เลวให้เสียสถาบันเก้งแห่งชาติ ถ้าคิดว่าชั้นจะยอมให้แกกับไอ้บ้ากามนั่นโขกสับเป็น แม่เล้าจำเป็นล่ะก็..ฝันไปเถอะ”
“แกเอาเรื่องนี้ไปพูดให้ใครฟัง”
“นังพุชชี่..อ้อ..พูดชื่อนี้แกคงไม่รู้จัก เพราะหายหัวไปหลายปี ต้องบอกว่านังพัฒศรีเพื่อน สนิทของแอน แกคงจะคุ้นมากกว่า”
“พัฒศรี”
“ใช่ !! พัฒศรีคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้นให้กับแอน หลังจากที่ชั้นยอมพูด ความจริง แกควรจะต้องกลัวนังนี่ไว้ ชั้นขอเตือน..เพราะชั้นรู้ซึ้งดีถึงความแรงของมันดี”
เจ๊เมี่ยงยิ้มเยาะหัวเราะขู่ทำให้แอ๋มหงุดหงิดหัวเสียหันไปสั่งลูกน้อง
“เอามันไป !! จับไปหักแข้งหักขาให้พิการ มันจะได้รู้ตัวว่า..ลองดีกับท่านแล้วเป็นไง”

ลูกน้องจัตวา 2 คนเดินเข้าหาเจ๊เมี่ยงที่กลืนน้ำลายเอื๊อกและหน้าเสีย
 
อ่านต่อหน้า 2
มาดามดัน ตอนที่ 13 อวสาน (ต่อ)

เจ๊เมี่ยงถูกลูกน้องจัตวาสองคนประกบซ้ายขวาคุมตัวจะพาออกโรงแรม
 
เจ๊เมี่ยงเห็นพนักงานโรงแรมเดินเฉียดเข้ามาใกล้ก็จะส่งเสียงขอความช่วยเหลือ แต่ถูกลูกน้องจัตวาเอาปืนจี้เอว
“อย่าดีกว่าที่รัก..เดี๋ยวจะไม่ได้แค่เจ็บตัว แต่จะไปนอนจมอยู่ก้นแม่น้ำแทน”
เจ๊เมี่ยงหน้าเสียไม่กล้าขอความช่วยเหลือจากใคร พวกมันค่อยๆคุมตัวเจ๊เมี่ยงเดินไปตามทาง ระหว่างนั้นที่บริเวณเคาท์เตอร์เช็คอิน ‘หนูเล็ก’ ซึ่งเป็นไกด์ทัวร์สาวหน้าตาดีโบกธงให้ลูกทัวร์ชาวเกาหลีมารุม ล้อมเธอแล้วแจกกุญแจห้องเพื่อให้ลูกทัวร์ไปพักผ่อนก่อนจะบอกลา เจ๊เมี่ยงถูกคุมตัวเดินผ่านหน้าหนูเล็กไปทำให้เธอชะงักมองอย่างตกใจ
“พี่เมี่ยง !!...นั่นพี่เมี่ยงนี่”
หนูเล็กไม่รอช้ารีบตรงดิ่งเข้าไปขวางทางเจ๊เมี่ยงทันที
“พี่เมี่ยงคะ..ใช่พี่เมี่ยงจริงๆด้วย หนูเล็กดีใจจังเลย ไม่นึกไม่ฝันว่าชาตินี้จะได้เจอพี่เมี่ยง อีก ต้องเป็นเพราะก่อนนอนทุกคืนหนูเล็กเฝ้าสวดมนต์ขอให้ได้เจอพี่เมี่ยงอีกแน่ๆเลย”
เจ๊เมี่ยงจะอ้าปากพูดแต่เจอลูกน้องจัตวาประกบติดปืนจี้ขู่ “เอ่อ....”
“พี่เมี่ยงจำหนูเล็กไม่ได้เหรอ อุ๊ยตาย..ต้องเป็นเพราะศัลยกรรมที่หนูเล็กไปทำที่เกาหลี มาแน่ๆ หนูเล็กเลยดูสวยขึ้น แต่หนูเล็กก็ยังเป็นหนูเล็กคนเดิมนะคะ เป็นอดีตรักวัย เรียนของพี่เมี่ยง สมัยที่พี่เมี่ยงยังแอ๊บแมน”
ลูกน้องกระซิบเจ๊เมี่ยง “ไล่นังพูดมากนี่ไปให้พ้น”
“เอ่อ..น้องคะ..พี่..พี่ว่าน้องจำคนผิดแล้วค่ะ” เจ๊เมี่ยงพูด
ลูกน้องจะพาเจ๊เมี่ยงออกไป แต่หนูเล็กตามไปขวางอีก
“เดี๋ยวค่ะ หนูเล็กไม่มีทางจำพี่เมี่ยงผิดแน่ๆ ต่อให้พี่เมี่ยงเปลี่ยนไปมากแค่ไหน เป็นสาว เต็มตัวและเต็มกาย แต่หนูก็ยังจำรักครั้งแรกและรักครั้งเดียวของหนูเล็กได้ดีค่ะ”
“น้องสาว..ที่รักของพี่เขาบอกว่าจำน้องไม่ได้ พี่ว่าน้องหลบไปดีกว่า อย่ามาเกะกะ” ลูกน้องจัตวาบอก
หนูเล็กตกใจ “ที่รัก !” หนูเล็กแปลกใจ “พี่เมี่ยง..สองคนนี้เป็น..เป็นที่รักของพี่เหรอ มีอะไรรึเปล่าคะพี่ “ หนูเล็กเพิ่งสังเกตเห็นรอยฟกช้ำบนหน้า “หน้าพี่เหมือนไปโดนอะไรมา”
เจ๊เมี่ยงจงใจวีน “ไม่ใช่ย่ะนังหน้าหนอนดอนเจดีย์ ชั้นไม่ใช่เมี่ยงเมิ่งอะไรของหล่อน หลบไป เดี๋ยวแม่ก็ตบให้หายร่านเลย”
เจ๊เมี่ยงสะบัดเชอะแล้วปล่อยให้ลูกน้องจัตวาคุมตัวเดินออกไป หนูเล็กน้ำตารื้นกลัดหนองเจ็บปวดสุดฤทธิ์

เจ๊เมี่ยงถูกลูกน้องจัตวาคุมตัวมาจนเกือบถึงรถตู้ที่จอดรอ เจ๊เมี่ยงชะงักขาแข็งไม่ยอม
“ไม่นะ..ชั้นไม่ไป..ปล่อยชั้นไปเถอะ..ขอร้องล่ะ..ท่านจ้างพวกแกเท่าไหร่ ชั้นจะจ่ายให้ สองเท่าเลย”
ลูกน้องจัตวามองเจ๊เมี่ยงแล้วยิ้มร้ายแต่ไม่สนใจล็อคแขนจะลากขึ้นรถตู้
“สามเท่าก็ได้ สี่เท่าเลย แค่เป็นเก้งก็น่าสงสารแล้ว อย่าให้ต้องเป็นเก้งพิการเลย เมี่ยง รับไม่ได้”
ลูกน้องจัตวาไม่สนใจ พวกมันช่วยกันฉุดกระชาก ทันใดนั้นหนูเล็กก็โผล่มาข้างหลังแล้วใช้ท่อเหล็กฟาดใส่พวกมันไม่ยั้ง
“นี่แน๊ะ..ปล่อยพี่เมี่ยงของหนูเล็กนะ..ปล่อยนะ !!”
หนูเล็กฟาดไม่ยั้งจนพวกมันยอมปล่อยเจ๊เมี่ยง หนูเล็กรีบคว้าข้อมือเจ๊เมี่ยงแล้ววิ่งหนีหน้าตั้งทันที
“หนีเร็วค่ะพี่เมี่ยง”

หนูเล็กจูงมือเจ๊เมี่ยงวิ่งหนีมาแล้วหอบแฮ่กๆ
“โอ้ย..เหนื่อย..ขอ..ขอพักหายใจหน่อย” เจ๊เมี่ยงบอก
“ค่อยๆค่ะพี่เมี่ยง ค่อยๆค่ะ เดี๋ยวเป็นลม” หนูเล็กพูด
เจ๊เมี่ยงสูดลมหายใจจนดีขึ้น “ขอบ..ขอบใจมากนะหนูเล็ก ถ้าหนูเล็กไม่มาช่วยพี่ล่ะก็..พี่แย่แน่”
“ตอนแรกหนูเล็กก็เกือบจะไม่สนใจแล้วค่ะ แต่เพราะรอยฟกช้ำบนหน้าพี่กับโค้ดลับที่พี่ เมี่ยงด่า หนูเล็กก็เลยแน่ใจว่าพี่เมี่ยงของหนูเล็กกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“พี่ก็ลุ้นอยู่ว่าหนูเล็กจะจำได้รึเปล่า”
“แหม นังหน้าหนอนดอนเจดีย์ เดี๋ยวแม่ก็ตบให้หายร่านเลย ชาตินี้มีพี่เมี่ยงคนเดียวเท่า นั้นที่ด่าหนูเล็กแบบนี้ ว่าแต่..ไอ้พวกนั้นมันเป็นใครเหรอคะ”
เจ๊เมี่ยงไม่ทันจะตอบก็ได้ยินเสียงพวกมันเข้ามาตามหาตัว
เจ๊เมี่ยงรีบบอก “พวกมันมาตามหาพี่อีกแล้ว”
“ตามหนูเล็กมาค่ะพี่เมี่ยง”

ลูกน้องจัตวาเข้ามาบริเวณที่มีรถจอดเรียงราย พวกมันกวาดสายตามองหาทั่วๆ เจ๊เมี่ยงกับหนูเล็กนั่งเงียบอยู่เบาะหลังของรถหนูเล็กที่จอดอยู่บริเวณนั้น หนูเล็กโงหัวขึ้นมาดูผ่านกระจกส่องหลังก็เห็นพวกมันยังเดินป้วนเปี้ยนหา
“พวกมันยังไม่ไปเลยค่ะพี่เมี่ยง”
“แล้วจะทำไงดี..ชั้นไม่อยากโดนพวกมันเอาตัวไปนะ”
“เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะพี่เมี่ยง..คับขันขนาดนี้แล้ว..มันจำเป็นแล้วค่ะ”
“หนูเล็กมีแผนอะไรเหรอ”
หนูเล็กมองหน้าเจ๊เมี่ยงจริงจังแล้วสองมือจับไหล่เจ๊เมี่ยงบีบแรงทำเอาเจ๊เมี่ยงใจคอไม่ดี
“หนูเล็ก..อย่า..อย่าบอกนะว่า..ไม่..พี่ไม่เอา..พี่ทำไม่ได้..เก้งกับชะนีมันคนละสปีชีย์”
เจ๊เมี่ยงไม่ทันพูดต่อหนูเล็กก็ปรี่เข้าไปประกบปากจูบ เจ๊เมี่ยงดิ้นพล่านจนรถเขย่าไปมา พวกลูกน้องจัตวาเดินเข้ามาใกล้รถของหนูเล็ก ลูกน้องคนหนึ่งเห็นรถเขย่าขโยกไปมาก็สนใจจึงเดินเข้าไปดู กระจกรถขึ้นฝ้าขาวเพราะไอน้ำจับ มือของหนูเล็กตะปบที่กระจกเลียนแบบหนัง Titanic ลูกน้องจัตวาผงะตกใจ ลูกน้องอีกคนเดินเข้ามา
“เฮ้ย..เจอไอ้กะเทยนั่นรึเปล่า”
“ไม่เจอว่ะ..ไปดูทางนั้นดีกว่า”

พวกลูกน้องจัตวาพากันเดินออกไปแล้วรถก็หยุดโยก
หนูเล็กขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านพุชชี่
 
เจ๊เมี่ยงที่นั่งมาด้วยเงียบตาลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว น้ำตารื้นนิดๆเพราะเจ็บปวดข้างในเหมือนถูกย่ำยี
“ให้หนูเล็กส่งพี่ที่นี่จริงๆเหรอคะ..แล้วที่นี่มันจะปลอดภัยรึเปล่า เอางี้มั้ยคะ หนูเล็กมี คอนโดฯส่วนตั๊วส่วนตัวที่หัวหิน พี่เมี่ยงไปหลบอยู่ที่นั่นกับหนูเล็กได้”
เจ๊เมี่ยงสะดุ้งแล้วรีบปฏิเสธทันที “ไม่ !! ไม่ต้อง !! ขอบใจ บ้านเพื่อนพี่ที่นี่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ขอบใจมากนะหนูเล็ก พี่ไปล่ะ”
เจ๊เมี่ยงจะลงจากรถแต่หนูเล็กจับแขนรั้งไว้
“เดี๋ยวสิคะพี่เมี่ยง..หนูเล็กไม่ได้อยากได้คำขอบคุณจากพี่เมี่ยงนะคะ”
เจ๊เมี่ยงชะงัก “แล้วอยากได้อะไร”
หนูเล็กยิ้มเขินหน้าแดง “ที่อยากได้ก็ได้ไปแล้ว..เอ้ย..ไม่ใช่ค่ะ หนูเล็กดีใจที่พรหมลิขิตบันดาล ให้หนูเล็กได้เจอพี่ ได้ช่วยเหลือพี่ แถมยังได้” หนูเล็กหน้าแดงขึ้นอีก “อายอ่ะ..รู้งี้ปล้ำพี่ตั้งแต่ตอน เรียนก็ดี เผื่อพี่จะติดใจไม่เบี่ยงเบน เราสองคนจะได้ไม่พลัดพรากจากกันแบบนี้”
เจ๊เมี่ยงจะอ้วก “ถ้าหนูเล็กไม่มีอะไรแล้ว พี่ว่าพี่ขอตัวก่อนนะ”
“โอเคๆๆค่ะพี่เมี่ยง หนูเล็กก็แค่อยากจะให้พี่เก็บนามบัตรหนูเล็กไว้ หนูเล็กทำบริษัททัวร์ ถ้าพี่เบื่อวงการบันเทิงอยากท่องเที่ยวทั่วโลก...หนูเล็กจัดให้ได้ค่ะ”
“โอเคจ้ะ”
เจ๊เมี่ยงรับนามบัตรแล้วรีบเปิดประตูลงจากรถ หนูเล็กส่งจูบโบกมือ
“บ๊ายบายนะคะพี่เมี่ยง”
เจ๊เมี่ยงโบกมือบายรอจนหนูเล็กขับรถออกไป เจ๊เมี่ยงรีบฉีกนามบัตรทิ้งแล้วย่ำอยู่กับที่ทันที
“อ๊ายย...ชะนีลวนลาม...อ๊ายๆ”

แพตตี้กอดเจ๊เมี่ยงด้วยความดีใจ
“เจ๊..หนูนึกว่าเจ๊จะถูกพวกมันจับไปเชือดให้เป็ดกิน แล้วทุบหน้าเจ๊ให้เละ เอาศพเจ๊ไปทิ้ง แม่น้ำแล้วซะอีก”
“แหม..น้องแพตตี้ขา..คิดแต่ละอย่าง..โหดไปป่ะคะ”
“ก็หนูห่วงเจ๊จริงๆนี่”
“แต่เจ๊ก็รอดมาได้แบบไม่มีส่วนไหนบุบสลายเลยนี่คะ..เห็นมั้ย”
พุชชี่สงสัย “แล้วเจ๊รอดมาได้ยังไง”
“ชั้นรอดมาได้ยังไงมันไม่สำคัญหรอก..ห่วงก็แต่แพตตี้นี่แหละ นี่ถ้าเจ๊ไม่ขอให้พุชชี่ช่วย นะ ป่านนี้หนูแพตตี้ของเจ๊ก็คง...”
“โชคดีที่พี่อาร์ทเขาไปช่วยแพตตี้ทันค่ะ ไม่งั้นก็คงโดนมันพาตัวไป”
เน็กซ์กระแอม “ชั้นไปช่วยเธอด้วยนะแพตตี้ ทำไมไม่เห็นพูดถึงมั่ง”
แพตตี้ชะงักมองเน็กซ์แล้วมองไปที่อาร์ท อยู่ๆหน้าของแพตตี้ก็แดงผ่าวขึ้นมาและไม่กล้าสบตาอาร์ท
“ทั้งเจ๊เมี่ยงกับแพตตี้ปลอดภัยก็ดีแล้ว ผมว่า” ติณณภพมองไปที่พุชชี่ “พวกเราควรจะปล่อยให้พุชชี่กับเจ๊เมี่ยงได้อยู่กับตามลำพัง..มีอีกหลายเรื่องที่เขาอยากจะคุยกันตามลำพัง”
ติณณภพพยักหน้ากับพุชชี่ เจ๊เมี่ยงเองก็มองพุชชี่ตาปริบๆ ทุกคนเห็นด้วยเลยพากันทยอยออกไปโดยทิ้งให้เจ๊เมี่ยงกับพุชชี่อยู่กันตามลำพัง

พุชชี่กับเจ๊เมี่ยงเอาแต่เงียบกันอยู่คนละมุม ไม่มีใครยอมเป็นฝ่ายพูดก่อน จนในที่สุดเจ๊เมี่ยงก็ลุกพรวด
“พุชชี่..ชั้น..ชั้นขอบใจเธอมากนะที่ยอมเชื่อว่าชั้นไม่ได้ขายแอนให้ไอ้จัตวา”
ตอนแรกที่เจ๊โทรไปหาชั้นที่ฝรั่งเศส ชั้นก็ไม่อยากเชื่อหรอก คิดว่าเจ๊คงมีแผนสะตอร์ อะไรชั้นอีก แต่ก็นะ..เห็นหมาโดนไล่ตีจนตรอกจริงๆ ถ้าไม่ลองเชื่อมันดูก็คงใจดำไป”
เจ๊เมี่ยงจะปรี๊ด “พุชชี่ !!” แต่แล้วเจ๊เมี่ยงก็ลดลง “มันก็จริงของหล่อน ถึงความจริงชั้นจะไม่ได้ขายแอนให้มัน แต่ชั้นก็ผิดเต็มประตูเพราะความเห็นแก่ตัวยอมปิดเรื่องชั่วๆให้กับมัน”
เจ๊เมี่ยงพูดไปถึงตรงนี้ก็เริ่มจุกที่คอแล้วน้ำตารื้น
“หลายครั้งที่หล่อนด่าชั้นเป็นอีแม่เล้า ชั้นน้ำท่วมปากอยากจะสารภาพความจริงให้ หล่อนรู้ แต่ชั้นก็ทำไม่ได้ มันเหมือนเป็นบาปเป็นกรรมที่ทำให้ชั้นนอนไม่เคยหลับเวลาที่นึกถึงแอน”
เจ๊เมี่ยงร้องไห้สะอื้นเสียใจ พุชชี่เห็นแล้วก็น้ำตาเอ่อเหมือนกัน
“เจ๊....”
“พุชชี่..เจ๊..เจ๊ขอโทษนะ..เจ๊ไม่อยากมีบาปติดตัว..หล่อนอยากจะตบเจ๊ ด่าเจ๊ยังไง หล่อนจัดเต็มมาเลย เจ๊จะไม่โต้ตอบอีกแล้ว”
พุชชี่เข้าไปดึงเจ๊เมี่ยงมากอดแล้วร้องไห้ไปด้วย “ชั้นต่างหากที่ต้องขอโทษเจ๊ ชั้นเพิ่งรู้ว่าที่เจ๊พยายามไล่ชั้นออกจากวงการ เพราะกลัวชั้นจะไปยุ่งกับพวกมัน เจ๊เป็นห่วงชั้นใช่มั้ย”
“เจ๊ไม่ได้แค่ห่วง แต่เจ๊รักแกมากนะนังพัฒศรี เจ๊อยากให้แกเป็นน้องสาวเจ๊ เจ๊ถึงชอบ ปากร้ายเคี่ยวเข็ญอยากให้แกเก่งเหมือนเจ๊ไง”
“โธ่เจ๊เมี่ยง”
“นังพัฒศรี..น้องรักของเจ๊”

เจ๊เมี่ยงปล่อยน้ำตาแตกร้องไห้โฮ พุชชี่ก็ร้องไห้โฮแล้วกอดกันกลมกับเจ๊เมี่ยง
แอ๋มโดนจัตวาชกเปรี้ยงจนล้มลงไปเลือดกลบปาก

“ท่าน..แอ๋ม..แอ๋มขอโทษ”
“แกทำให้ชั้นอารมณ์เสียมากนะนังแอ๋ม” จัตวาบอก
“แอ๋ม..แอ๋มประมาทนังเมี่ยงไปหน่อย แต่แอ๋มรับปากจะพาน้องแพตตี้มาให้ท่านให้ได้”
“ไก่มันตื่นทั้งเล้าไปแบบนี้แล้วแกจะไปเอามาได้ไง ขืนหลอกไปวางยาแล้วลากขึ้นเตียง ให้ชั้นอีก แล้วถ้าเกิดมันยิงตัวตายเหมือนนังเด็กคนนั้นล่ะ คราวนี้ฉิบหายแน่..อีโง่ !”
จัตวาถีบแอ๋มจนล้มคะมำไปอีก แอ๋มเจ็บจุกแล้วรีบคลานเข้าไปเกาะขาจัตวา
“แอ๋มขอโทษค่ะท่าน..งั้น..งั้นระหว่างนี้ ท่าน..ท่านแก้ขัดด้วยน้องแก้วใสไปก่อน ระหว่าง แอ๋มหาคนใหม่ให้นะคะ”
จัตวาชักสีหน้ายิ่งหงุดหงิดขึ้นมาอีกทันที เขาถึงกับจิกหัวแอ๋มขึ้นมาแล้วจ้องเขม็ง

แก้วใสนั่งลงบนโซฟา แก้วตารีบนั่งประกบแล้วถามลูกสาวทันที
“ว่าไง..เล่าให้แม่ฟังหน่อยสิ ท่านประทับใจแกรึเปล่า” แก้วตาถาม
“แม่ !! จะให้เล่าเรื่อ
กำลังโหลดความคิดเห็น...