xs
sm
md
lg

ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 - 20

เผยแพร่:

ข้าวนอกนา ตอนที่ 19

ดำกลับมาที่ห้องพักคุยกับใจหวาน หัวเราะร่าอย่างสะใจ

“ฮ่าๆๆ สะใจจริงๆ เลยพี่หวาน นังนั่นมันยิ่งหนีก็ยิ่งเจอหนู”
“แล้วเขายอมรับหรือยังว่าเป็นพี่สาว”
“ยัง มันคอยเลี่ยงไม่คุยกับหนู พ่อแม่ใหม่ขอเอามันไปเลี้ยงซะเลิศลอย มันไม่เห็นหัวหนูหรอก วันงานหนูจะเข้าไปทักมัน ขืนมาทำหัวสูงใส่จะตบประจานกลางงานเลย”
ใจหวานหนักใจ
“เอางั้นเลยเหรอดำ เดี๋ยวคุณจ้อยกับเจ๊ตุ้มจะเสียชื่อเปล่าๆ”
“ไม่เสียหรอก ดีซะอีกผับนี้จะได้ดัง คนต้องแห่กันมาดูหน้าหนู แล้วคอยดูนะ วันงานหนูจะโชว์พลังเสียงร้อง พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าหน้าตาสวยๆ อย่างมันร้องเพลงได้ไม่เท่าขี้เล็บของหนูด้วยซ้ำ”
ดำหน้าตามุ่งมั่นไม่ยอมแพ้

สมพันธุ์เดินมาตามทางในห้างสรรพสินค้า​อย่างรีบร้อน เขาถึงกับผงะเมื่อเจอกับออย เขาทำท่าจะเลี่ยงหนี แต่ไม่ทันที่ออยเห็นเข้าเสียก่อน เธอเดินเข้ามาหา
“เป็นไงพี่พัน สบายดีเหรอ”
“ก็เรื่อยๆ”
“คงสบายดี มีคนเลี้ยงคนเอาใจประเคนทุกอย่างให้เลยนี่”
สมพันธุ์อาย
“ถ้าออยจะมาแขวะพี่ เราต่างคนต่างไปเถอะ”
“ฉันหวังดีต่างหาก เห็นพี่ยังจมปลักอยู่กับอีมืดลูกนิโกรก็เลยเป็นห่วง ถามจริงๆเถอะไม่อายบ้างหรือไง”
“เรื่องอะไรจะต้องอาย”
“อ้าว...ใครๆ เขาก็จะว่าสิ้นคิดน่ะซี่ หรือว่ารักนังมืดนั่นจริงๆ”
สมพันธุ์หงุดหงิด
“จะรักหรือไม่รักก็ไม่เกี่ยวกับออย เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนี่ ดำเขาเป็นคนดี ที่สำคัญเขาช่วยให้พี่ไม่ต้องติดคุก”
“ก็เลยอยู่กับมันเพราะสำนึกบุญคุณงั้นสิ”
“จะอยู่เพราะอะไรมันก็เรื่องของพี่ ออยไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
สมพันธุ์รีบเดินหนี ออยมองตามเยาะๆ

สมพันธุ์เข้ามาหน้าโรงหนังตรงไปหานิวด้วยสีหน้าหงุดหงิด
“พี่พันเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมหน้าแดงๆ”
“เปล่าจ้ะ พี่คงรีบเดินน่ะ กลัวมาไม่ทันนัด เดี๋ยวเราดูเรื่องอะไรดี”
“อยากดูเรื่องนี้อ่ะพี่พัน...”
นิวเกาะแขนสมพันธุ์พาไปดูโปรแกรมหนัง สมพันธุ์กอดนิวไว้ ออยแอบดูอยู่ ยิ้มกระหยิ่ม แล้วหยิบมือถือออกมาถ่ายรูป นิวที่เกาะแขนสมพันธุ์อิงแอบแนบชิดกันไว้

ค่ำนั้นเมื่อเข้ามาในห้องแต่งตัวนักร้อง ออยเปิดมือถือให้แนทกับแอ๋มดูภาพในมือถือ แนทหัวเราะลั่น
“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้านังดำ ถูกไอ้แมงดามันหลอกซะ”
“ทำไมไม่ส่งให้นังดำเลยวะออย”
ออยยิ้มสะใจ
“ส่งให้ตอนนี้ก็ไม่หนุกน่ะสิ”
แนทสงสัย
“แล้วจะส่งให้มันตอนไหน”
ออยยิ้มกระหยิ่ม
“มันจะไปร้องเพลงออกงานเมื่อไรล่ะ”
ทั้งสามคนยิ้มกันอย่างเจ้าเล่ห์ แอ๋มชม
“แกนี่มันเจ๋งจริงว่ะนังออย”
ออยยิ้มภูมิใจ ดำเดินเข้ามา ออยเลยรีบปิดคลิป แต่ทั้งสามคนหันไปมองหน้าดำแบบยิ้มเยาะปนขำ ดำมองกราดทั้งสามอย่างรู้สึกผิดปกติ
“มองอะไรวะ อย่าแส่หาเรื่องอีกนะโว้ย”
ออย แนท แอ๋มยิ้มๆให้กัน ออยพูดขึ้นลอยๆ
“ไม่มีใครแส่หาเรื่องหรอก มีแต่ความหวังดีที่อยากจะเตือนให้ระวัง ไอ้ผัวแมงดาของใครบางคนอาจจะไปหาที่เกาะใหม่แล้ว ฮ่าๆๆ”
แนทกับแอ๋มประสานเสียงหัวเราะด้วย
“อย่ามาเสี้ยมเลย ฉันไม่เชื่อน้ำหน้าอีพวกปากตำแยหรอก”
“ไม่เชื่อก็อย่าเชื่อ สักวันน้ำตาจะเช็ดหัวเข่าแบบไม่ทันตั้งตัว ฮะๆๆ”
ออยกับแนทและแอ๋มหัวเราะคิกคักกันอย่างมีเลศนัย ดำได้แต่มองทั้งสามอย่างรู้สึกร้อนรุ่มว่ามีนัยยะอะไรแฝงอยู่

เช้าวันใหม่...สมพันธุ์แต่งตัวอยู่หน้ากระจก จัดทรงผมอย่างเนี้ยบ ดำเข้ามากอดไว้
“วันนี้ฉันจะไปร้องเพลงในงานสมาคมศิษย์เก่าของมหาลัยดังเลยนะ พี่พันไปดูหน่อยสิ”
“วันนี้พี่ไม่ว่าง”
ดำแง่งอน
“พี่พันจะไปไหนอีก”
“พี่มีธุระ ต้องเข้าไปเซ็นสัญญางานใหม่”
“แต่งานมันเริ่มตั้งทุ่มนึง กลับมาก็ยังทัน”
สมพันธุ์อึกอัก
“อย่าเลย พี่ไม่อยากให้ดำรอ เดี๋ยวจะเสียงานเปล่าๆ”
“ไม่เสียหรอก ถ้าพี่พันไป ฉันยิ่งมีกำลังใจร้อง”
“เอางี้นะ ถ้าพี่กลับมาทันพี่จะไปด้วย จะรีบไปรีบมา”
ดำเข้าไปเกาะแขนเขาอย่างดีใจ
“จริงเหรอพี่พัน”
สมพันธุ์พยักหน้า
“แต่ดำอย่าโทรจิกพี่นะ พี่ไม่ชอบ”
“จ้ะพี่ ฉันจะรออยู่ที่ห้องนี่แหละ”
“ถ้าพี่ไม่มาก็ไม่ต้องรอล่ะ พี่ไปละ”สมพันธุ์ออกไปจากห้องทันที

ดำแต่งตัวอยู่ในห้องอย่างสบายใจ เสียง sms ดังขึ้น ดำไปหยิบมาดูตกใจมาก
“พี่พัน”
ภาพในมือถือดำ เป็นภาพที่ออยแอบถ่ายสมพันธุ์กับนิวป้อนไอศกรีมกัน ดำกัดริมฝีปากจนห้อเลือด แล้ววิ่งออกไปนอกห้องทันที

ออยกับแนทและแอ๋ม อยู่ในคอนโดประสานเสียงหัวเราะกันอย่างสะใจ
“ฮ่าๆๆ ป่านนี้นังดำคงเต้น”
แนทสะใจ
“สมน้ำหน้า”
แอ๋มเสริม
“หน้าตา...”
แววตาของออยวาบขึ้นอย่างรอคอยเวลา

สมพันธุ์กับนิวนั่งกินไอศกรีมอยู่ด้วยกันในร้าน
“อั้ม...”
นิวป้อนไอศกรีมให้ สมพันธุ์ป้อนกลับอย่างเอาใจ
“อร่อยไหมจ๊ะ”
“อร่อยค่ะ”
ทันใดนั้นเสียงดำดังขึ้น
“อร่อยมากใช่ไหม”
ทั้งสองตกใจหันไป เห็นดำยืนหน้าถมึงทึงอยู่ข้างโต๊ะ
“ดำ”
นิวถามอย่างสงสัย
“ใครน่ะพี่พัน”
ดำสวนทันที
“ก็เมียพี่พันน่ะสิ”
นิวมองหน้าสมพันธุ์อย่างตกใจและขยะแขยง
“พี่พัน...อี๋...”
สมพันธุ์รีบแก้ตัว
“ไม่ใช่นะนิว”
“ไม่ใช่แล้วอะไรพี่พัน”
ดำกระชากนิวขึ้นมา
“คิดจะแย่งผัวฉันเหรอ”
ดำตบหน้านิวเต็มแรงจนกระเด็นไป สมพันธุ์เข้ามากันไว้
“อย่านะดำ”
ดำยิ่งแค้นใจ เข้าไปนั่งคร่อมนิว แล้วเอาไอศกรีมโปะลงไปบนหน้า นิวร้องลั่น
“อ๊าย”
สมพันธุ์ดึงตัวดำขึ้นมา
“หยุดได้แล้วดำ หยุดซะที”
นิววิ่งหนีออกไป พนักงานในร้านช่วยกันจับตัวดำไว้ เธอสะบัดตัวออก
“ปล่อยกู ปล่อยสิวะ ปล่อย...”
ดำดิ้นจนหลุดออกมาได้ แล้วดึงตัวสมพันธุ์
“ไปคุยกันให้รู้เรื่อง”
สมพันธุ์หันมองนิวอย่างเป็นห่วง ดำดึงตัวเขาออกไปหน้าร้านไอศกรีมเธอต่อว่าเขาอย่างโมโห
“พี่พันลืมบุญคุณของฉันหมดแล้วเหรอ ถ้าไม่ได้ฉันวิ่งเต้นช่วย ป่านนี้พี่พันก็อยู่ในคุก ไม่ได้ออกมาสบายอย่างนี้หรอก เพราะฉันเห็นแก่ลุงหวัดถึงได้ช่วยพี่พัน”
สมพันธุ์รู้สึกอายที่ถูกขุดปมด้อย เลยพาลใส่
“ไม่ต้องลำเลิกบุญคุณหรอก ดำเองก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรจากพี่ รู้ไว้ด้วยว่า ที่พี่ทนอยู่กับดำมาตั้งนานก็เพราะจะแทนบุญคุณ แค่นี้พี่ก็อายเขาจะแย่อยู่แล้ว จะให้พี่เกาะอยู่กับดำตลอดชีวิตไม่ได้หรอก”
“แต่ก็เคยคิดจะเกาะนังออยตลอดชีวิต ใช่ไหมล่ะ ลองมันไม่ไล่ซี่ ป่านนี้ก็ยังแกะไม่ออก”
สมพันธุ์ชะงัก
“ดำ...”
ดำมองสมพันธุ์อย่างผิดหวัง
“คนอย่างพี่พันถึงไม่เกาะฉัน ก็ต้องไปเกาะคนอื่น อย่ามาพูดหน่อยเลย พี่พันคิดจะเกาะอีนี่ต่อใช่ไหม คอยดูไปก็แล้วกัน วันนึงมันก็ต้องถีบหัวส่งเหมือนนังออย”
สมพันธุ์หน้าแดงก่ำ
“สัญชาติผู้ชายมันก็เป็นอย่างนี้ทั้งนั้น ถ้าตั้งใจขุนละก็ไม่มีวันเชื่องหรอก ไปซี่ พี่พันจะไปไหนก็ไป แต่ถ้าถูกถีบหัวส่งละก็อย่ากลับมา”
สมพันธุ์น้ำตาคลอ เดินจากไปอย่างอับอาย ดำเจ็บใจ

ใจหวานเปิดประตูห้องให้ดำเข้ามาในห้อง
“หนูไม่น่าไปไล่พี่พันเลยพี่หวาน เป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ เลย หนูจะทำยังไงดี”
“ลืมมันซะเถอะดำ ไม่มีใครจริงจังกับผู้หญิงอย่างเราหรอกวะดำ ถ้าแกมีเงินมันก็หลอกเอาเงิน ถ้าไม่มีเงินมันก็เห็นแกเป็นเครื่องเล่นเท่านั้นเอง”
“แต่หนูว่าพี่พันไม่ใช่คนแบบนั้น เขาเป็นคนดี เขาต้องกลับมาหาหนู”
“ก็แกเชื่อมั่นของแกแบบนี้ งั้นแกจะมาปรึกษาฉันทำไม”
“หนูกลัวเขากลับมาแล้วไม่พูดกับหนูเพราะยังโกรธหนูอยู่ หนูควรจะขอโทษเขาดีไหม”
ใจหวาน​เหนื่อยใจ
“ตามใจสิ อยากจะง้อให้มันกลับมาก็ตามใจ มันจะกลับมาหรือเปล่าเหอะ ป่านนี้อาจจะไปอยู่กับกิ๊กใหม่แล้วมั้ง”
ดำหน้าเสีย
“พี่หวานไม่พูดให้กำลังใจหนูบ้างเลย”
“ฉันพูดความจริง ชีวิตมันก็เป็นอย่างนี้แหละดำ ฉันไม่อยากหลอกแกให้หวังลมๆ แล้ง ๆ กับผู้ชายพรรณนี้เลย”
เสียงกดกริ่งประตูห้องใจหวานดังขึ้น ดำรีบไปเปิดประตู พอเห็นเป็น รปภ. ก็ดีใจ
“แฟนรูปหล่อของพี่กลับมาแล้วนะ”
ดำดีใจถึงกับลิงโลด
“จริงเหรอ ขอบใจนะ”
ดำควักแบงก์ห้าร้อยจ่ายให้ รปภ. แล้วหันไปบอกใจหวาน
“เห็นไหมในที่สุดเขาก็ต้องกลับมา หนูไปหาพี่พันก่อนนะพี่หวาน”
ใจหวานพยักเพยิด มองตามดำไปอย่างเป็นห่วง

สมพันธุ์เข้ามาในห้อง เก็บข้าวของใส่กระเป๋า ดำตามเข้ามา ตกใจอย่างนึกไม่ถึง
“พี่พัน จะทำอะไรน่ะ”
“ไปจากที่นี่น่ะสิ”
ดำหน้าเสีย
“พี่พันอย่าไปเลยนะ”
“เมื่อกี้ดำเป็นคนไล่พี่เอง”
“ฉันพลั้งปากไปน่ะ พี่พันอย่าทิ้งฉันไป”
สมพันธุ์ไม่สนใจ ดำโผเข้าไปกอดรัดไว้ เหนี่ยวตัวไม่ให้ไป
“พี่พัน...พี่พันอย่าโกรธฉันเลย ขอโทษนะพี่ ฉันกำลังโมโห เลยพูดไปอย่างนั้นเอง”
สมพันธุ์น้ำตาไหล เบี่ยงตัวจากการกอดรัดของดำ รู้สึกทั้งน้อยใจและเกือบจะขยะแขยง สงสารดำเหมือนกัน แต่เห็นแก่ตัวมากกว่า
“ปล่อยนะดำ”
ดำดึงกระเป๋าของเขาไว้
“เอาของไว้นี่แหละ พี่พันจะไปเที่ยวไหนก็ไปเถอะ แล้วค่อยกลับมาตอนดึก”
สมพันธุ์กระชากกระเป๋ากลับมา
“ปล่อยพี่นะดำ พี่ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว”
ดำกอดขาอ้อนวอน
“พี่พันอย่าไปเลย อยากได้อะไรฉันซื้อให้”
“ไม่ต้อง เดี๋ยวมันจะกลายเป็นบุญคุณ พี่ไม่อยากได้อะไรจากดำอีกแล้ว ปล่อย”
สมพันธุ์กัดฟันสะบัดขาอย่างแรง จนดำลงไปกองอยู่กับพื้น

สมพันธุ์รอเรียกแท็กซี่อยู่หน้าอพาร์ตเมนท์ แท็กซี่คันหนึ่งแล่นมา เขาโบกมือเรียกแท็กซี่แล่นเข้ามาจอด สมพันธุ์กำลังจะขึ้นรถ แต่ดำเข้ามาคว้าแขนเขาไว้
“พี่พันอย่าไปเลย”
“ปล่อย...ดำ”
“พี่พันอย่าไป ฉันขอโทษพี่พัน พี่อย่าทิ้งฉันไป ฉันขอร้อง”
“บอกให้ปล่อย ปล่อยสิ”
“ไม่ปล่อย ฉันรักพี่พัน ฉันรักพี่ พี่อย่าทิ้งฉันไป”
“ปล่อยนะดำ พี่ไม่ได้รักดำ พี่ไม่เคยรักดำเลย”
สมพันธุ์ผลัก ดำเซไปจนล้ม สมพันธุ์ตกใจ จะเข้าไปช่วย แต่แล้วก็เปลี่ยนใจรีบขึ้นรถ
“พี่พัน...กลับมา พี่พัน...ฮือๆ”
ดำทุ่มตัวลงร้องไห้กับพื้น โดยไม่อายสายตาคนอื่น ผู้คนผ่านไปมามองเธอเป็นตัวประหลาด ผู้หญิงคนหนึ่งถามรปภ.
“มีอะไรเหรอ”
“ถูกผัวรูปหล่อทิ้งน่ะพี่”
คนอื่นมองดำอย่างสมเพช ใจหวานลงมาจากห้องเห็นเข้าพอดี
“ดำ...เกิดอะไรขึ้นน่ะดำ”
“มันไปแล้วพี่หวาน ไอ้สมพันธุ์มันทิ้งหนูไปแล้ว”
ใจหวานสงสาร
“โธ่...ดำเอ๊ย”
“ไม่มีใครรักหนูจริงพี่หวาน ในที่สุดมันก็ทิ้งหนูไปเหมือนคนอื่น มันทิ้งหนูไปแล้ว...”

ใจหวานกอดไว้อย่างปลอบประโลม ดำร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ
ข้าวนอกนา ตอนที่ 19 (ต่อ)
ใจหวานพาดำเข้ามาในห้องพัก ดำเหม่อลอยร้องไห้

“ทำใจซะเถอะดำ ผู้ชายเลวๆ อย่างนี้อย่าไปนึกถึงมันอีกเลย”
“แต่หนูรักพี่พัน หนูรักเขาคนเดียว”
“แกจะไปรักมันทำไม ในเมื่อมันไม่รักแกเลย เห็นไหมมันทิ้งแกไปแบบไม่มีเยื่อใย ยังจะเพ้อถึงมันหาสวรรค์วิมานอะไรวะ”
“พี่หวานไม่เข้าใจ พี่พันกับลุงหวัดช่วยหนูมาตลอดทั้งที่คนอื่นมีแต่รังเกียจหนู”
“แกก็มัวแต่ยึดติดกับเรื่องสมัยเด็กๆ ไอ้สมพันธุ์ไม่ได้คิดอย่างแกหรอก มันฉลาดกว่าแกเยอะ หลอกให้แกทำงานเลี้ยง แล้วมันก็ถีบหัวส่งทีหลัง ไปหลงรักผู้ชายรูปหล่อก็อย่างนี้แหละ ใครเขาจะมาจริงจังกับแก”
ดำเจ็บปวดกับคำพูดของใจหวานที่เสียดแทงใจดำ ได้แต่กัดริมฝีปากอย่างเจ็บใจตัวเองที่ยอมให้หลอก และสมพันธุ์ที่หลอกตน
“มันไม่ได้นึกถึงความดีหรือบุญคุณของแกเลย ทั้งที่แกเอาใจสารพัด ทูนหัวให้ทุกอย่างแล้วมันยังทิ้งแกไปมีคนอื่นได้ลงคอ”
ใจหวานยิ่งพูดเหมือนยิ่งตอกย้ำทิ่มแทงใจดำ ดำปิดหูตัวเองอย่างทนฟังไม่ได้อีกต่อไป
“พอแล้วพี่หวาน...หนูไม่อยากฟังแล้ว หนูอยากอยู่คนเดียว”
“ฉันอยากเตือนสติแกเท่านั้นแหละ ให้ลืมผู้ชายตัวเมียพรรค์นั้นซะ แกจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนดิ้นรนอะไรมากมาย มีเงินก็ใช้คนเดียวสบายตัวกว่าเยอะ”
“พี่หวานพูดหนูก็ยิ่งเจ็บ พอแค่นี้เถอะพี่หวาน ให้หนูสงบสติอารมณ์สักพัก”
ดำหันหลังให้ ใจหวานมองดำอย่างสงสาร แต่ไม่รู้จะปลอบอย่างไร
“แน่ใจนะว่าอยู่ได้”
ดำหันหลังให้
“หนูอยากอยู่คนเดียวจริงๆ”
“งั้นพี่ไปช่วยงานที่คลินิกก่อน ถ้ามีอะไรโทรหาได้ตลอดเวลาเลยนะ”
ดำพยักหน้าซึมๆ ใจหวานเดินไปที่ประตูแล้วเปิดออกไป แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองดำอย่างเป็นห่วงก่อนปิดประตู

ใจหว่านมาหาจอร์จที่คลินิก เขาตกใจเมื่อได้ฟังเรื่องดำจากใจหวาน
“อาการของดำน่าเป็นห่วงมาก ไม่น่าไว้ใจเลย”
“หมอหมายความว่า...”
“ผมกลัวเขาจะเครียดจนคิดสั้น”
ใจหวานหน้าเสีย
“งั้นหวานลองโทรหาดำก่อน”
ใจหวานกดมือถือโทรหาดำ แต่ไม่มีคนรับสาย
“ดำไม่ยอมรับสายเลย”
“ดำไม่ควรอยู่คนเดียว ผมอยากไปเยี่ยมเขา เดี๋ยวหวานช่วยเตรียมเครื่องมือปฐมพยาบาลให้ผมด้วยนะ ผมจะไปปิดคลินิกก่อน”
จอร์จรีบออกไป ใจหวานเตรียมเครื่องมือใส่กล่องล่วมยา

ดำอยู่ในห้องพัก ร้องไห้น้ำตานองหน้า นึกถึงความหลังที่บ้านลุงหวัด
“วันนี้ฉันไปเจอเพลงใหม่มา พี่พันดีดกีตาร์ให้ร้องหน่อยสิ”
ดำไปหยิบกีตาร์ของเขาที่วางอยู่มาให้ สมพันธุ์จำใจดีด ดำร้องไปเต้นไปอย่างมีความสุข...ดำนึกถึงอดีตในโรงพักเธอลูบหลังปลอบเขา
“พี่พันไม่ติดคุกหรอก ฉันจะหาทางประกันตัวพี่ออกมา”
สมพันธุ์จับมือดำไว้ มองด้วยน้ำตาคลอตา
“จริงนะดำ ความหวังของพี่อยู่ที่ดำคนเดียว หลุดออกไปได้พี่จะยอมเป็นทาสของดำจริงๆนะ ดำดีกับพี่ยิ่งกว่าญาติพี่น้องแท้ๆ เสียอีก ไม่เสียแรงที่พ่อเคยรักดำเหมือนลูก”
ดำจับมือสมพันธุ์ไว้อย่างให้ความมั่นใจ
“จ้ะพี่พัน ฉันจะไม่มีวันทิ้งพี่พันไปไหน”
สมพันธุ์บีบมือดำแน่น แล้วกอดไว้อย่างหาที่พึ่ง...ดำนึกถึงอดีตตอนที่อยู่ในห้องพักกับเขา ดำลูบผมของสมพันธ์เบาๆ อย่างอ่อนโยน
“อยู่ที่นี่ไม่ต้องกลัวนะพี่พัน ฉันจะไม่ให้เกิดอะไรขึ้นกับพี่อีก”
สมพันธุ์จับมือดำ แล้วสะอื้นออกมาเบาๆ
“ดำดีกับพี่จังเลย นอกจากพ่อกับแม่แล้วก็มีดำนี่แหละที่ดีกับพี่มากที่สุด ดำอย่าทิ้งพี่ไปไหนนะ”
“ฉันไม่มีวันทิ้งพี่หรอกพี่พัน ฉันจะดูแลพี่พันเอง”
ทั้งสองสบตากัน ดำมองใบหน้าสวยของสมพันธุ์ในความมืดอย่างหลงใหล เธอค่อยๆ ก้มลงไปจนหน้าชิดกับเขา...ดำหลับตาอย่างคิดถึงสมพันธุ์จับใจ ก่อนจะถอนใจยาวออกมาอย่างตัดสินใจโทรไปง้อเขาอีก เธอหยิบมือถือโทรเข้ามือถือของเขา แต่เป็นเสียงฝากข้อความ ดำร้องไห้คร่ำครวญ
“พี่พัน ฉันรักพี่ยิ่งกว่าตัวฉันเอง ฉันยอมให้พี่ได้ทุกอย่าง ทำไมพี่ถึงมองไม่เห็นความดีของฉัน ทีนังออยพี่ยังทนอยู่ด้วยได้ มันไล่พี่ก็ยังไม่ยอมไป ฉันไม่เคยทำอะไรให้พี่เสียใจเลย แต่พี่กลับทิ้งฉันได้ลงคอ กลับมาหาฉันเถอะพี่พัน ไม่มีใครรักพี่พันได้เท่าฉันอีกแล้ว ฉันยังรอพี่พันอยู่เสมอ...”
ดำขว้างมือถือทิ้ง แล้วผุดลุกขึ้นไปที่หน้ากระจกในห้อง ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง
“เพราะฉันตัวดำ ฉันน่าเกลียดใช่ไหม พี่พันถึงทิ้งฉันไป”
ดำทุ่มกระจกลงบนพื้นอย่างเจ็บใจ

จอร์จกับใจหวานมาถึงหน้าห้องพักของดำ กำลังจะกดกริ่ง ได้ยินเสียงกระจกแตกก็ตกใจ
“หวานได้ยินเหมือนผมไหม”
“เสียงเหมือนอะไรแตก”
“เกิดอะไรขึ้น”
จอร์จกับใจหวานมองหน้ากันเครียดๆ

ดำทุ่มตัวลงกับพื้นร้องไห้อย่างขมขื่น เห็นหน้าตัวเองในเศษกระจกก็ยิ่งเจ็บใจ เธอหยิบเศษกระจกขึ้นมาดู
“เกิดมาน่าเกลียดอย่างนี้ แกจะเกิดมาทำไมวะนังดำ มีแต่คนรังเกียจ​มีแต่คนดูถูกแก ฉันเกลียดแก ฉันเกลียดแก”
ดำเอาเศษกระจกกรีดข้อมือตัวเองอย่างบ้าคลั่ง แล้วทรุดล้มลงไปจมกองเลือด เสียงเคาะประตูด้านนอกดังลั่น
“ดำ... ดำ เปิดประตูที”
“ดำ...นี่พี่หวานเอง เปิดประตูให้หน่อย”
ไม่มีเสียงตอบรับ จอร์จกับใจหวานมองหน้ากันเครียด
“อาการดำน่าเป็นห่วงมาก หวานไม่น่าทิ้งให้ดำอยู่คนเดียวเลย”
“ท่าทางจะไม่ดีแล้วละ เราต้องหาทางเข้าห้องดำให้ได้”
“แล้วเราจะเข้าไปยังไง นอกจากต้องพังประตูอย่างเดียว”
จอร์จมองไปห้องข้างๆ อย่างนึกอะไรได้

จอร์จมาขอความช่วยเหลือจากห้องติดกันกับห้องดำ ผู้หญิงเจ้าของห้องพาจอร์จกับใจหวานมาที่ระเบียง
“ขอบคุณนะครับที่ให้เข้ามา”
“ไม่เป็นไรจ้ะ ฉันก็เห็นนะ เมื่อตอนสายๆ เขาทะเลาะกับแฟนรูปหล่อคนนั้น น่าสงสารมาก ไอ้ผู้ชายมันถึงกับถีบหัวส่ง มีแฟนหล่อก็อย่างนี้แหละ มันไปหาผู้หญิงสวยๆ รวยๆ กว่านี้ได้เยอะแยะ...”
ใจหวานรีบตัดบท
“ผู้ชายดีๆ สมัยนี้มันหายากค่ะพี่”
จอร์จดูระเบียงแล้วมองลงไปอย่างหวาดเสียว เพราะอยู่สูงหลายชั้น ใจหวานมองลงไปทำหน้าหวาดเสียวแทน
“อย่าเสี่ยงเลยค่ะหมอ เราเรียกอาสาสมัครมาช่วยดีกว่า”
“ผมกลัวจะไม่ทัน ผมปีนเอง”

“ระวังนะคะ”
จอร์จปีนระเบียงห้องเพื่อข้ามไปห้องดำ ใจหวานมองลุ้นๆ ผู้หญิงเจ้าของห้องปิดตาอย่างหวาดเสียว...จอร์จปีนระเบียงจะข้ามไปห้องของดำ
แต่ไม่มีที่ให้เหยียบข้ามไป เขามองหาจนเจอท่อระบายน้ำฝน จึงเอื้อมไปเหยียบ ใจหวานมองรู้สึกใจหายใจคว่ำ
“ระวังค่ะ ระวัง...”
จอร์จเหยียบพลาดจะตก ใจหวานร้องลั่น
“ว้าย”
ใจหวานรีบเข้าไปดึงเขาไว้ แล้วหันไปเรียกเจ้าของห้อง
“พี่ช่วยหน่อยจ้ะ”
เจ้าของห้อง มาช่วยดึงจอร์จไว้แบบหวาดเสียว หลับตาปี๋ไม่กล้ามองลงไป
“โอ๊ย...พี่กลัวความสูง”
ใจหวานพยายามห้ามจอร์จ
“อย่าปีนเองเลย มันอันตราย”
“ไม่เป็นไร ผมโอเคแล้ว”
จอร์จจับระเบียงไว้ได้
“ค่อยๆ นะคะหมอ ระวังด้วย ถ้าไม่ได้ก็อย่าเสี่ยงเลย”
“ผมยังไหว”
เจ้าของห้องยกมือไหว้ปะหลกๆ
“คุณพระคุณเจ้าช่วยด้วย”
จอร์จค่อยๆ ตะเกียกตะกายข้ามไปสำเร็จ ใจหวานเอามือทาบอกอย่างโล่งใจ...จอร์จกระโดดลงมาบนระเบียงห้องดำ มองเข้าไปแต่ไม่เห็น จึงเอามือป้องตามอง แล้วเขาก็ตกใจมาก
“ดำ...ดำ...”
ใจหวานตะโกนถามข้ามไป
“ดำเป็นอะไรคะ”
“ดำนอนอยู่บนพื้น เหมือนจะมีเลือดด้วย”
ใจหวานหน้าตื่น
“ตายแล้ว”
เจ้าของห้องสวดมนต์อย่างตกใจ
“พุทโธ...ธัมโม...สังโฆ...”
จอร์จพยายามจะเปิดหน้าต่างระเบียง ในที่สุดก็กระชากออกมาได้ แล้วเอาไขควงไขกรอบ
“ผมกำลังจะเข้าห้องแล้ว หวานไปรอหน้าประตูเลย ผมจะเปิดประตูให้”
ใจหวานหันมาบอกเจ้าของห้อง
“ขอบคุณพี่มากนะคะ”
เจ้าของห้องยังหลับตาปี๋สวดมนต์อยู่ ใจหวานรีบออกไป

จอร์จเข้ามาช้อนตัวดำไว้ แล้วเขย่าตัว
“ดำ...ดำ...ได้ยินฉันไหม ดำ”
ดำคอพับคออ่อน จอร์จตรวจชีพจรและลมหายใจแล้วโล่งใจ แต่ก็รีบตบหน้าดำเบาๆ ให้ฟื้น เสียงกริ่งดังขึ้น จอร์จรีบไปเปิดประตู ใจหวานรีบเข้าห้องมา
“ดำเป็นยังไงบ้างคะ”
“ไม่ได้สติเลย”
ใจหวานส่งล่วมยาให้ จอร์จหยิบเครื่องมือออกมาปฐมพยาบาล ใจหวานมองดำอย่างใจคอไม่ดี
“ดำ...โธ่...ดำ ไม่น่าเลย แกต้องไม่เป็นไรนะดำ”
จอร์จรีบใช้สเปรย์ฉีดออกซิเจนเข้าไปให้ดำ ใจหวานห้ามเลือดที่ข้อมือ

ออย แนท แอ๋ม อยู่ในคอนโด ออยหัวเราะสะใจ
“ฮ่าๆๆ ป่านนี้นังดำมันคงชักดิ้นชักงอ กระอักเลือดตายไปแล้วมั้ง”
แนทเหยียดปาก
“สมน้ำหน้า หน้าตาขี้เหร่แล้วยังอยากมีแฟนหล่อ ไม่เจียมกะลาหัว”
ออยยิ้มพอใจมาก
“ฉันรู้สันดานไอ้สมพันธุ์ดี มันเกาะนังดำได้ไม่นานหรอก ทั้งจนทั้งขี้เหร่น่าขยะแขยง”
แอ๋มหันมาถาม
“แกว่าวันนี้มันจะไปร้องเพลงได้ไหม”
“ไม่มีทาง คุณจ้อยต้องให้ฉันไปร้องแทนนังดำแน่”
ทั้งสามประสานเสียงหัวเราะกันอย่างสะใจ

เดือนแต่งตัวสวย เดินลงมาจากชั้นบน ชะงักเมื่อเห็นพ่อมองอยู่ เดือนถึงกับเดินตัวลีบ ดนัยธรถามลอยๆ
“จะไปไหน”
“เดือนจะไปร้องเพลงงานศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยค่ะ”
“ใครอนุญาต”
เดือนหน้าเจื่อน มองเขมวรรณ
“เดือนไม่ทราบว่าต้องขออนุญาต”
“ตราบใดที่ยังอยู่ในบ้านนี้ก็ต้องขออนุญาตพ่อแม่ก่อน”
“งั้นเดือนขอ...”
ดนัยธรสวนทันที
“ไม่อนุญาต”
“เดือนต้องไปค่ะคุณพ่อ ไม่งั้นจะทำให้งานเสียหมดค่ะ”
“พ่อจะไปด้วย”
เดือนชะงัก
“แต่ว่า...”
“ทำไม หรือนัดใครไว้”
เดือนอึกอัก พูดไม่ออก เขมวรรณเดินเข้ามา
“มีอะไรกันคะ”
ดนัยธรพูดกับเดือน
“เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็ง เห็นพ่อเป็นหัวหลักหัวตอ นึกจะทำอะไรก็ทำ”
เขมวรรณปราม
“นัยคะ...”
“ดูลูกคุณสิ จะไปทำอะไรที่ไหนไม่เคยขออนุญาตเลย ถ้าผมไม่เห็นก็คงไม่รู้ว่า​จะไปเต้นแร้งเต้นกาในงานบ้าบออะไรก็ไม่รู้”
เดือนพยายามอธิบาย
“เดือนไม่ต้องเต้นค่ะ เดือนร้องแต่เพลงช้า แล้วเดือนก็ขออนุญาตคุณแม่แล้ว”
ดนัยธรหันไปหาเขมวรรณ
“แล้วทำไมคุณไม่บอกผม”
“ฉันไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรนี่คะ”
ดนัยธรไม่พอใจ
“ทำอย่างนี้อีกแล้วนะเข็ม ทุกคนเห็นผมเป็นหัวหลักหัวตอกันหมด คุณเชื่อเหรอว่าลูกจะไปร้องเพลงจริงหรือไปทำอย่างอื่น”
“ฉันคุยกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแล้วค่ะ”
“ผมจะไปดูให้เห็นกับตา คุณไปกับผมด้วย”
เดือนมองหน้ากับเขมวรรณอย่างอึดอัด

เดือนแอบมามุมหนึ่งในบ้านโทรหาไวภพ
“ไวคะ ไม่ต้องมารับเดือนแล้วนะคะ”
ไวภพแต่งตัวเสร็จแล้วกำลังจะออกจากบ้าน
“อ้าว...ทำไมล่ะครับเดือน”
“คุณพ่อคุณแม่เดือนจะไปด้วยค่ะ”
“แต่ถึงยังไงผมก็จะไปให้กำลังใจเดือนที่นั่น แล้วเจอกันครับ”

ไวภพวางสายอย่างเป็นห่วงเดือน
ข้าวนอกนา ตอนที่ 20
เสียงดนตรีดังขึ้น ผู้ชมตบมือ เดือนออกมาร้องเพลง ผู้ชมตบมือให้อีกอย่างชอบใจ ดนัยธรกับเขมวรรณนั่งดูอยู่มุมหนึ่ง ไวภพยืนดูจากหน้าประตูด้านหลังดนัยธร ถัดไปเป็นใจหวานกับจอร์จ ใจหวานสงสัย

“อ้าว...นึกว่าคิวนี้ดำต้องออกมาร้องซะอีก”
“หรือว่าดำจะออกมาร้องไม่ไหว”
ทั้งสองมองไปทางหลังเวทีอย่างเป็นห่วงดำ
ออยกลับเช้ามาด้านหลังเวที
“อ้าว...ทำไมเปลี่ยนคิวล่ะเจ๊ตุ้ม...นังดำออกไปร้องไม่ไหวหรือไง”
“ไม่ใช่หรอก น้องเดือนจะรีบกลับน่ะ”
ขณะที่ทุกคนมองไปบนเวที ดำมองไปที่ไมค์ตัวหนึ่งซึ่งวางอยู่ เธอเดินไปหยิบไมค์ที่วางอยู่ แล้วเดินออกไป ตุ้มหันไปเห็น
“เอ๊ะ...ดำออกไปทำไม ยังไม่ถึง...”
จ้อยมองดำงงๆ
“ดำจะเล่นอะไรของมัน”
ออยมองอย่างหมั่นไส้
“คงอยากประกบไฮโซละสิท่า ไม่เจียมกะลาหัวเล้ย”

เดือนร้องเพลงอยู่บนเวที เสียงดำประสานออกมา เดือนชะงักแปลกใจ หันไปมองข้างเวที ดำเดินออกมายืนร้องคู่กับเดือนบนเวที ผู้ชมตบมือชอบใจ
“นั่นมันมิสดอลลี่นี่”
“ใช่ๆ เสียงดีกว่าคนที่ร้องอยู่ก่อนด้วยนะ”
ดนัยธรกับเขมวรรณมองขึ้นไปบนเวทีอย่างงุนงง
“มีร้องเพลงคู่กันด้วยเหรอ”
“ฉันก็เพิ่งรู้นี่แหละค่ะ”
เดือนมองดำงงๆ แต่ก็ต้องร้องเพลงต่อไปแม้จะรู้สึกใจคอไม่ดี เสียงเริ่มสั่น ดำเข้ามาจับมือเดือนไว้ไม่ให้กลับเข้าไปหลังเวที

ดนัยธรกับเขมวรรณเดินไปหาตุ้มหลังเวที
“ทำไมต้องให้เด็กสองคนนั้นขึ้นไปร้องเพลงคู่กันด้วย” ดนัยธรถามอย่างไม่พอใจมาก
“เอ่อ...ใจเย็นๆ นะคะท่าน คือว่า...”
ตุ้มอึกอักไม่รู้จะพูดยังไง จ้อยรีบแก้แทน
“สองคนนั้นร้องเพลงเข้าคู่กันดี คนดูก็ชอบนี่คะ”
ดนัยธรอึกอักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบอย่างหัวเสีย
“เด็กนิโกรคนนั้นไม่คู่ควรที่จะร้องเพลงคู่กับเดือน มันคนละชั้นกัน”
“ดำเป็นคนที่เสียงร้องมีพลังมากนะคะ ส่วนเดือนจะเป็นแนวเสียงหวานเสียงดีทั้งคู่แต่คนละแนว จ้อยไม่เห็นว่าจะคนละชั้นกันตรงไหน”
เขมวรรณถามเสียงเข้ม
“หวังว่าคงจะร้องเพลงด้วยกัน ไม่มีอย่างอื่นใช่ไหมจ๊ะ”
ตุ้มรีบบอก
“แค่ร้องเพลงด้วยกันเท่านั้นค่ะ”
ดนัยธรฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

ดำกับเดือนร้องเพลงจนจบ เสียงคนปรบมือชอบใจ
“ขอบคุณทุกท่านค่ะที่ให้กำลังใจเราสองคน”
ดำยกมือไหว้ก้มหน้าขอบคุณ แต่รู้สึกมีอาการหน้ามืดเล็กน้อย ชายคนหนึ่งเข้ามาถาม
“ใช่มิสดอลลี่หรือเปล่า”
“ใช่ค่ะ ขอบคุณที่ยังจำกันได้ วันนี้หนูดีใจที่สุดที่ได้มาร้องเพลงกับพี่สาวแท้ๆของหนูเอง”
เดือนมองดำอย่างตะลึง คนในงานฮือฮา เดือนพยายามส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่...”
คนในงานหัวเราะขำ ไวภพมองเดือนอย่างนึกไม่ถึง
“เดี๋ยวขอเชิญพบกับนักร้องท่านต่อไปเลยค่ะ”
เดือนทำท่าจะเข้าไปหลังเวที แต่ดำดึงไว้

ดนัยธรจะออกไปหน้าเวที
“นังเด็กนิโกรมันพูดจาบ้าบออะไร ไหนบอกว่าแค่ร้องเพลงไง”
จ้อยกับตุ้มช่วยกันดึงไว้
“อย่าค่ะคุณอา ถ้าออกไปเรื่องจะไปกันใหญ่”
“แล้วจะปล่อยให้มันพูดจาเหลวไหลต่อหน้าคนเป็นร้อยน่ะเหรอ ฉันไม่ยอม”
“อย่าเพิ่งค่ะท่าน เดี๋ยวตุ้มออกไปจัดการค่ะ”
ออยรีบเอาหน้า
“เดี๋ยวออยจะออกไปร้องต่อเอง”
ตุ้มพยักหน้ารับ แล้วออกไป เขมวรรณจับมือกับดนัยธรอย่างลุ้นจัด
จอร์จกับใจหวานมองดำอย่างนึกไม่ถึง ใจหวานอึ้งๆ
“นังดำคิดจะทำอะไรของมัน”
ไวภพมองเดือนอย่างเป็นห่วงและตกใจปนกัน คนในงานหัวเราะเยาะไม่เชื่อดำ ผู้หญิงคนหนึ่งโพล่งออกมา
“พี่น้องอะไร สีผิวกับหน้าต่างคนละเรื่องเลย”
ผู้ชายเสริม
“มาเล่นตลกให้ดูเหรอเนี่ย”
แขกในงานส่งเสียงโห่ ดำหน้าเสียที่ทุกคนไม่เชื่อ แต่ก็ยังประกาศก้อง
“หนูพูดความจริงค่ะ เราสองคนเป็นพี่น้องสายเลือดเดียวกัน”
เดือนจะกลับเข้าหลังเวที แต่ดำดึงไว้
“พี่เดือนจะไม่ช่วยยืนยันหน่อยเหรอ ว่าเราเป็นพี่น้องกันจริงๆ”
ตุ้มออกมา ดึงไมค์จากเดือนแล้วประกาศ
“ขอบคุณค่ะ ขอเสียงปรบมือให้กับดำและเดือนด้วยค่า”
ทุกคนตบมืองงๆ ตุ้มจะดึงดำเข้าไป เดือนรีบเข้าไปก่อน ดำเริ่มรู้สึกไม่ดี มองไปรอบๆ ด้วยใบหน้าซีดเซียว สายตาดำ เห็นรอบข้างเริ่มเบลอ ภาพคนในงานที่จับจ้องมาเหมือนปีศาจร้ายที่กำลังหัวเราะดังลั่น ในที่สุดดำก็ล้มพับไปบนเวที ทุกคนตกใจ จอร์จตะลึง
“ดำ”
จ้อยหันไปมองไปอย่างตะลึง
“ตายแล้ว...”
ออยยิ้มเยาะดำ
“สงสัยจะอยากดังจนตัวสั่น”
ดนัยธรมองดำอย่างสะใจ
“ตื่นเต้นจนเป็นลมไปแล้ว”
เขมวรรณยิ้มออกมาได้
“โชคเข้าข้างเราแล้วค่ะนัย”
เดือนกลับเข้ามา โผเข้ากอดเขมวรรณ
“คุณแม่ขา...”
เขมวรรณลูบหลังลูบไหล่ปลอบ
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเด็กนั่นถึงได้พูดแบบนั้นบนเวที”
เดือนส่ายหน้า
“เดือนก็ไม่รู้ค่ะ” เดือนน้ำตาไหล “เดือนก็งง ตั้งตัวไม่ติดเหมือนกัน”
ดนัยธรหันไปต่อว่าจ้อย
“ไหนบอกว่าแค่ร้องเพลงคู่กันไง”
จ้อยยกมือไหว้
“จ้อยขอโทษค่ะคุณอา จ้อยก็ไม่รู้ว่าดำมันจะพูดแบบนั้น จ้อยไม่รู้เรื่องเลยนะคะ”
“ไม่รู้เรื่องได้ยังไง คอยดูนะ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปข้างนอก ฉันจะฟ้องเธอกับนังนิโกร เรียกค่าเสียหายให้เข็ด”
จ้อยถึงกับหน้าซีดอย่างหวาดกลัว ดนัยธรรีบเข้าไปดึงกึ่งกระชากแขนเดือน
“กลับไปคุยต่อที่บ้าน”
ดนัยธรกับเขมวรรณรีบพาเดือนออกไป

ตุ้มร้องโวยวาย และเขย่าตัวดำ
“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ดำเป็นอะไรก็ไม่รู้”
ผู้คนกรูกันมาที่หน้าเวที แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ดำ จอร์จแหวกผู้คนเข้ามา
“ขอทางหน่อยครับ ผมเป็นหมอครับ”
จอร์จเข้ามาถึงตัวดำ เปิดเปลือกตาและตบหน้าดำเบาๆ สองสามที
“ดำ...ดำ เป็นยังไงบ้าง”
ดำยังไม่ได้สติ จอร์จบอกกับตุ้ม
“ผมจะพาดำไปโรงพยาบาล”
จอร์จช้อนตัวดำขึ้นมา แล้วอุ้มออกไป ใจหวานตามไป ตุ้มรีบไปหยิบไมค์ประกาศ
“ทุกท่านกลับสู่ความสงบนะคะ ขอเชิญฟังเพลงต่อไปจากนักร้องสุดเซ็กซี่ของเราเลยค่า”
ตุ้มกลับเข้าไปอย่างร้อนรน เสียงดนตรีดังขึ้น ออยออกมาบนเวที
“เชิญแขกผู้มีเกียรติและศิษย์เก่าทุกท่าน ฟังเพลงต่อไปเลยนะคะ”

ออยเริ่มร้องเพลง แต่ตาก็มองตามดำไปอย่างอยากรู้อยากเห็น
ไวภพลงมาจากชั้นบน กำลังจะออกไปข้างนอก ก็ต้องชะงักฟังเมื่อได้ยินเสียงวนิดาพูดอย่างตื่นเต้น

“โธ่เอ๊ย...ที่แท้ก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดหรอกเหรอ”
“อะไรกันครับแม่”
“ก็ข่าวที่ว่าลูกสาวอธิบดีดนัยธรไม่ใช่ลูกแท้ๆน่ะสิ กลายเป็นโอละพ่อ ยัยนิโกรที่เคยออกมาประกาศดันกลับคำ บอกว่าเป็นการเข้าใจผิดซะแล้ว”
“ไหนครับ ผมขอดูหน่อย”ไวภพเดินเข้าไปดู
วนิดาเปิดให้ไวภพดูภาพข่าวจากไอแพด
“นี่ไง เขาลงข่าวเล็กๆในซุบซิบนี่”
ไวภพยิ้มออกมาทันที
“ยิ้มอะไรเหรอไว”
“เปล่านี่ครับ ผมไปก่อนนะครับ”
ไวภพออกไปอย่างอารมณ์ดี วนิดามองตามงงๆ

ไวภพเดินมาพลางชะเง้อมองหาใครบางคน พอเห็นก็เข้าไปหาอย่างดีใจ
“เดือน...”
เดือนเงยหน้าขึ้นจากแก้วน้ำผลไม้ พอเห็นไวภพก็แปลกใจนึกไม่ถึง แล้วเก็บหนังสือทำท่าจะออกไป เขารีบดึงแขนเธอไว้
“เดี๋ยวก่อนสิครับ คุยกันก่อน”
“ปล่อยนะ เราไม่มีอะไรจะคุยกัน”
“ผมขอโทษ...เรื่องเมื่อคืน ผมเมาไปหน่อย”
เดือนอ่อนลง
“คุณไปที่ผับนั้นทำไม ติดใจนักร้องคนไหนเหรอ”
“เปล่าเลย ผมไปเพราะกลุ้มใจต่างหาก”
“ทำไมคะ ไวรังเกียจเดือนใช่ไหม ถ้าเดือนไม่ใช่ลูก...ของคุณพ่อ คุณแม่
กำลังโหลดความคิดเห็น...