xs
sm
md
lg

ทองประกายแสด ตอนที่ 13

เผยแพร่:

ทองประกายแสด  ตอนที่ 13

บุญเทียมนอนหลับฝันไป...ในฝันบุญเทียมคล้องกระเป๋าหรู ยืนอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยมาดนางพญา
 
“บีบีเป็นนักปั้นมือหนึ่ง รวยเละ หลังจากที่ดันทองประกายเป็น นางเอกหนังค่าตัวแพงลิ่ว แถมยังได้งานโฆษณาอีกเป็นสิบ”
ทองดีเข็นรถเข็นบรรทุกเงินจนล้นเข้ามาให้
“ทองประกายก็ต้องขอบคุณเจ๊บีบี ที่ทำให้ทองประกายมีวันนี้ นี่เป็นเงินส่วนแบ่งของเจ๊จ้ะ”
บุญเทียมตาลุก
“ว้าว เงิน”
บุญเทียมกระโจนเข้าใส่ นอนเกลือกกลิ้งบนกองเงินอย่างมีความสุข...บุญเทียมละเมอเกลือกกลิ้งบนเตียงนอน
“เงินๆๆ...”
ทันใดนั้นเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น บุญเทียมสะดุ้งตื่น มองไปรอบๆเตียง
“เงินฉันล่ะ โธ่...ฝันหรอกเหรอเนี่ย...อ้ะ แต่ก็ถือว่าเป็นฝันที่ดี ฝันบอกเหตุว่าจะได้เงินก้อนใหญ่...จากคุณดำเกิง”
บุญเทียมหัวเราะชอบใจลุกจากเตียง ร้องเพลงอย่างสดใสร่าเริงไปเข้าห้องน้ำ


ทางด้านทองดี เธอนอนหลับฝันไปว่า...กำลังเดินโปรยเงินให้บุญเทียมตามเก็บเงินด้วยความโลภ ทองดีเชิดๆ
“นี่เป็นเงินค่าตัวจางานถ่ายหนัง...ถ่ายแบบ เดินแบบ เล่นละคร อีเว้นท์ ถ่ายโฆษณา”
ทองดีโปรยเงิน บุญเทียมเก็บเงินมาหอบไว้ พูดอย่างหงอๆ
“เจ๊โชคดีมากที่ได้เจอน้อง ทองประกาย ขอบคุณนะที่ยอมมาร่วมสังกัดของเจ๊”
“ยังไม่หมด”
ทองดีเปิดตู้เซฟให้ดูเงินที่ไหลล้นออกมา บุญเทียมตาลุก
“ว้าว...เงิน”
บุญเทียมจะกระโจนเข้าใส่เงิน แต่ทองดีคว้าคอเสื้อไว้ก่อน
“เสียใจ ทั้งหมดนี่มันเงินของฉันคนเดียว ฉันไม่ยอมให้แกโกงฉันหรอก แล้วก็เชิญใช้กระเป๋าโอท็อปของแกต่อไปเถอะ อย่าหวังเลยว่าจะได้ใช้แอร์เมส”
ทองดีหัวเราะลั่นสะใจ


เช้าวันใหม่...ทองดียังนอนหลับอยู่ เสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมเสียงเรียก
“ทอง...ตื่นหรือยัง...ทอง”
ทองดีงัวเงียตื่นขึ้น อย่างหงุดหงิด แล้วเดินไปเปิดประตู เห็นบุญเทียมยืนยิ้มหวานให้
“อะไรเจ๊ กำลังฝันดีอยู่เลย”
“มอร์นิ่งจ้า ฉันก็ฝันดีเหมือนกัน”
ทองดีมองอย่างสงสัย
“แล้วไง จะมาบอกแค่นี้เหรอ”
“เปล่า ฉันจะมาบอกว่า ฉันเตรียมอาหารเช้าไว้ให้”
ทองดีตาโต แปลกใจสุดๆ
“ถามจริง เมื่อคืนฝันว่าเจ้ากรรมนายเวรมาตามทวงหนี้หรือเปล่า ถึงต้องได้มาทำดีล้างบาปอย่างเงี้ย”
บุญเทียมค้อน
“แหมหล่อน ปากเนี่ยนะ น่าตบ เอ้ย...น่าตีจริงๆ เอาล่ะๆ มากินก่อนเร็ว”
ทองดียังทำหน้าลังเล บุญเทียมดึงมือออกไป
“มาเร็วๆเถอะน่า ไม่ต้องงงมากหรอกย่ะ ฉันปกติดี”


ทองดียืนตะลึงมองดูอาหารเช้าที่มีทั้งสลัด น้ำผลไม้ และอื่นๆ เป็นอาหารเช้าที่ดูดี มีประโยชน์ บุญเทียมยืนยิ้มปลื้มกับผลงาน
“ฉันคัดมาแล้ว ผักสลัดก็เป็นผักออร์แกนิกส์ นี่ก็น้ำแครอทปั่น ไม่ใส่น้ำตาล ทุกอย่างมีประโยชน์ต่อสุขภาพ รูปร่าง และผิวพรรณ พวกดาราเขาก็กินอย่างนี้แหละเพราะฉะนั้นเธอก็ต้องดูแลตัวเองตั้งแต่เดี๋ยวนี้”
“คิดตังค์ด้วยใช่มั้ยเนี่ย ไม่กินหรอก”
ทองดีจะเข้าห้อง บุญเทียมรีบดึงไว้
“ไม่คิ๊ด”
“ดีเกินไปไหมเนี่ย”
“อาหารเหรอ”
“เจ๊น่ะ”
“อุ๊ย...ฉันก็ต้องดูแลตัวเงินตัวทอง เอ้ย...เด็กในสังกัดของฉันอย่างดีสิ มาๆ นั่งๆแล้วก็กินซะ”
ทองดียังงงๆ หยิบน้ำแครอทมาดื่ม แต่ก็มองอย่างระแวง บุญเทียมนั่งลงกินด้วย


ดำเกิงนอนแฮ้งค์อยู่ที่โซฟา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขางัวเงียรับสายทั้งที่ยังไม่ลืมตา
“ฮัลโหล...น้องฟางไหน...อ๋อ เจอกันเมื่อคืน...เราคงเจอกันไม่ได้อีกแล้วล่ะ เพราะตอนนี้พี่ป่วยหนัก เพิ่งตรวจเจอโรคร้ายแรง น้องฟางอย่ามารักพี่เลยนะ...ลาก่อนจ้ะ...”
ดำเกิงกดวางสาย ป๊าเดินลงมาจากบนบ้าน เห็นสภาพลูกชาย ก็ส่ายหน้าระอาใจ
“ไง ตื่นมาเคลียร์เรื่องหญิงแต่เช้าเลยนะ ไหนว่าไปคุย pre-pro เรื่องหนังไง ทำไมมานอนเหม็นเหล้าอย่างนี้ แล้วทำไมไม่กลับไปนอนที่คอนโด”
“เพื่อนมันขอยืมห้องน่ะ”
ป๊าหน้าตื่นพูดเสียงดัง
“ไอ้หยา พวกลื้อนี่มันทำแต่เรื่องสกปรก แล้วที่ผู้หญิงโทรหาลื้อเมื่อกี๊ล่ะ อย่ามาทำเรื่องให้ป๊าต้องมาเคลียร์ข่าวอีกนะ ลื้อสัญญาแล้วนะว่าจะตั้งใจทำงาน ไม่งั้นลื้อเจอดีแน่”
“รู้แล้วน่า ป๊าอ่ะ ด่าแต่เช้า”
ดำเกิงเอาหมอนมาปิดหน้า ป๊ายังด่าต่อ
“ไม่ด่าได้ยังไง อย่าคิดว่าเป็นลูกคนมีเงิน แล้วจะทำตัวเลวๆได้นะ ที่ผ่านมาป๊าก็ให้โอกาสลื้อหลายครั้งแล้วนะ ถ้าลื้อยังไม่ได้เรื่อง ลื้อเจอดีแน่”
ป๊าเดินออกไปอย่างอารมณ์เสีย ดำเกิงนอนต่อไม่ไหว เพราะป๊าชักด่าแรง เลยต้องลุกขึ้นมานั่งลูบหน้า ขยี้หัว
“สร่างเลยกู”


ทองดีกินอาหารเช้าอยู่กับบุญเทียม อาหารพร่องไปพอสมควรแล้ว บุญเทียมมองๆแล้วเริ่มเข้าเรื่อง
“นี่ ฉันมาคิดๆดูแล้ว จะว่าไปคุณดำเกิงนี่ก็ดูเป็นคนดีเหมือนกันนะ”
ทองดีงง
“อ้าว ไหนตอนแรกบอกว่าร้าย ต้องระวังเอาไว้ไง”
“แหมก็ภาพกับตัวจริงไม่เหมือนกันนี่ เรื่องในอดีต ใครๆก็ผิดพลาดได้ทั้งนั้น จะทำ
ใครท้อง หรือท้องกับใคร...หรือจะหลายผัว”
ทองดีอึ้ง เหลือบมอง บุญเทียมทำไม่รู้
“บางทีเราก็ต้องมองๆผ่านมันไปบ้าง...ใช่ไหม”
ทองดีชักฉุนพูดห้วนๆ
“อือ นี่ไม่ได้หลอกด่าอะไรฉันใช่ไหม”
“เปล๊า...ฉันพูดถึงทั่วๆไปต่างหาก ไม่ต้องสนใจหรอกน่า สนใจคุณดำเกิงดีกว่า เขาว่าเขาเห็นแววเธอ เขาจะดันให้เธอดัง เธอน่ะโชคดีนะที่จะได้เล่นหนังกับฟิล์มพีซ เพราะฉะนั้นเธอต้องเอาใจคุณดำเกิงเขาไว้ดีๆล่ะ”
ทองดีตาโต
“นี่เขาตอบตกลงให้ฉันเล่นหนังแล้วเหรอ ไปคุยกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
บุญเทียมพูดอ้อมแอ้ม
“ก็แค่คุยคร่าวๆน่ะ เขาบอกจะโทรมาคุยรายละเอียดวันนี้ ก็กะว่าฉันจะตกลงเรื่องคิว เรื่องค่าตัวให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยบอกเธอ”
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังมาจากในห้อง
“นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำเลยเห็นไหม เดี๋ยวฉันไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ”
บุญเทียมเดินไป พอผ่านทองดีก็แอบเหลือบมอง ยิ้มร้าย พอบุญเทียมเข้าห้องปิดประตูแล้ว โทรศัพท์ของทองดีก็ดังมาจากในห้องบ้าง เธอลุกขึ้นเข้าไปในห้อง ปิดประตู
บุญเทียมหยิบโทรศัพท์มาพูดสาย
“อ้าว พ่อหรอกเหรอ...เออน่า เดี๋ยวส่งไปให้ ต้องใช้เท่าไหร่ล่ะ”
บุญเทียมหน้าตื่น
“8หมื่น!”
บุญเทียมโวยวายใส่โทรศัพท์
“ซ่อมบ้านอะไรตั้งแปดหมื่น ฉันยังไม่มีขนาดนั้นหรอกพ่อ พ่อรออีกหน่อยได้ไหม ฉันกำลังจะได้เงินก้อนใหญ่ไม่นานนี่แหละ...จ้ะๆ...จ้ะพ่อ ไม่ลืมหรอก”
บุญเทียมวางสายอย่างหนักใจ

ในห้อง...ทองดีคุยกับดำเกิง
“มีอะไรเหรอคะคุณดำเกิง”
“ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วย แต่ผมไม่อยากให้พี่บีบีรู้ ผมขอเจอคุณส่วนตัวนะ”
“เรื่องหนังเหรอ”
“ก็...ทำนองนั้น”
ทองดีคุยโทรศัพท์หน้าตาสงสัย
“ไม่อยากให้พี่บีบีรู้ แล้วทำไมเขามาพูดเกริ่นกับฉันเหมือนรู้แล้วล่ะ”
“รู้อะไร มาคุยกันก่อนดีกว่า คุณอาจจะรู้แบบผิดๆก็ได้”
ทองดีครุ่นคิด


ทองดีออกมาจากห้องพร้อมกับบุญเทียม ทั้งสองมองหน้ากัน บุญเทียมหน้าจ๋อยๆ
“ไม่ใช่คุณดำเกิงหรอก”
“อือ...เดี๋ยวฉันจะออกไปข้างนอกนะ”
บุญเทียมเปลี่ยนอารมณ์เป็นจิกทันที
“จะไปไหน”
“ฉันก็มีเรื่องส่วนตัวเหมือนกันนี่ ต้องรายงานทุกเรื่องเลยหรือไง”
“แต่ฉันเป็นผู้จัดการเธอนะ ฉันก็ต้องรู้สิ ถ้าคุณดำเกิง...หรือใครโทรมาติดต่องาน ฉันจะได้บอกเขาถูกว่าเธอว่างหรือไม่ว่าง”
“เออน่า ไปไม่นานหรอก”
ทองดีรีบกลับเข้าห้องไป อาบน้ำ แต่งตัว บุญเทียมมองตามอย่างไม่พอใจ
“จะเลี้ยงเชื่องไหมนังนี่”


ทองดีมาพบดำเกิงที่ร้านกาแฟ ทองดีโมโหมากเมื่อรู้เรื่องจากดำเกิง
“อีเจ๊บีบี นี่มันกะจะขายฉันให้คุณเหรอเนี่ย แหม มิน่าเมื่อเช้ามาทำดีด้วย แล้วบอกว่าปกติดี ฮึ...เลวตามปกติน่ะสิ” ทองดีเอะใจ “แล้วนี่คุณมาบอกฉันทำไม”
“เพราะผมรักคุณน่ะสิ ถึงไม่อยากให้คุณเสียรู้คน ผมเลยจะปั้นคุณเอง”
ทองดีชักสงสัย
“ที่ทำดีกับฉันเนี่ย เพราะรักเหรอ”
ดำเกิงมองตา
“ใช่...”
ดำเกิงจะจับมือเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ ทองดีดึงมือออกก่อนอย่างรู้ทัน
“รักได้ไง เพิ่งเจอกัน”
“คุณเชื่อเรื่องรักแรกพบไหมล่ะ”
ทองดีนิ่งไป นึกถึงเรื่องที่ผ่านมา เผลอเศร้า ดำเกิงมองอย่างสงสัย
“เป็นอะไรไป”
ทองดีรีบเปลี่ยนเป็นแข็งๆ
“เปล่า รักแรกพบอะไร ฉันไม่รู้หรอก แต่ถ้าจะให้ฉันเล่นหนัง ฉันก็ต้องได้เซ็นสัญญาก่อน”
ดำเกิงเซ็งไปนิดนึง เสียอารมณ์


บุญเทียมกำลังเอกเขนกอ่านหนังสือประเภทดาราบันเทิงอยู่ พร้อมทั้งด่าไปด้วย
“นางเอกหน้าหวาน ไปทำบุญเลี้ยงเด็กกำพร้า” บุญเทียมหัวเราะ “ว้าย นังนี่โปรโมทตัวเอง เก่งจริงๆ กูเคยเห็นเด็กมาขายปากกามึง มึงยังสั่งให้ผู้จัดการไล่ไปเลย...อุ๊ย แต่มันก็ดังนะ”
บุญเทียมคว้ามือถือมากดๆเบอร์ เริ่มโทรหา พวกหนังสือต่างๆ
“ดาราแซ่บเว่อร์นะคะ บีบีค่ะ อยากให้พี่ช่วยโปรโมทข่าวเด็กปั้นหน้าใหม่หน่อยค่ะ ค่า...ทองประกายนั่นแหละค่ะ อุ๊ยดีใจจัง พี่จำได้ด้วย...ค่า...คือว่าน้องเขาจะได้เล่นหนังน่ะค่ะ…พี่ช่วยเขียนว่าค่ายฟิล์มพีซยื่นบทนางเอกให้ทองประกาย ดาวดวงใหม่ภายใต้สังกัดบีบี กับพรสวรรค์ทางการแสดงที่ทุกคนต้องจับตามอง”


บุญเทียมเดินคุยอยู่กับหนังสืออีกเล่ม
“star zoneนะ คะ...บีบีเองค่า...อยากรบกวนให้ช่วยลงข่าวนางเอกหน้าใหม่น่ะค่ะ”
เวลาผ่านไปบุญเทียม ยังคงโทรติดต่อกัยคนโน้นคนนี้อยู่
“ขอบคุณพี่แต๋วแหววด้วยนะคะ ที่กรุณาพีอาร์ข่าวทองประกายให้ แล้วบีบีจะพาน้องไปขอบคุณพี่นะคะ...ค่า ขอบพระคุณอีกครั้งค่ะ” บุญเทียมวางสาย “หล่อนดังแน่ แม่ทองประกาย...หล่อนดัง ฉันก็รวย”
บุญเทียมหัวเราะชอบใจ


ดำเกิงนั่งกอดอก ครุ่นคิด ถอนใจ ทองดีเริ่มรำคาญ
“ถ้าต้องคิดนานขนาดนี้ เอาไว้วันหลังคุณค่อยมาบอกก็ได้”
ทองดีลุกขึ้น จะกลับ ดำเกิงรีบคว้ามือไว้
“โอเค เราจะเซ็นสัญญากัน ผมจ่ายค่าตัวล่วงหน้าให้ครึ่งหนึ่งก่อน วันเปิดกล้อง อีกครึ่งมารับตอนหนังฉาย ตกลงไหม”
“ตกลง”
ดำเกิงมองทองดีแววตาเจ้าชู้
“แต่ว่าต้องหาที่เซ็นสัญญากันหน่อย ที่นี่มันประเจิดประเจ้อเกินไป”
ทองดีรู้ แต่ก็คิดถึงผลประโยชน์
“แล้วคุณจะพาฉันไปเซ็นในที่ลับตาที่ไหนล่ะ”
ดำเกิงยิ้มพอใจ ส่งสายตาเจ้าชู้ให้ ทองดียิ้มอย่างรู้ทัน


ค่ำนั้น...ทองดีอยู่กับดำเกิงที่คอนโดของเขา ทั้งสองจูบกันอย่างดูดดื่ม สักครู่ก็ถอนหน้าออกจากกัน ดำเกิงค่อยๆถอดเสื้อของเธอ ทองดีเขินอายแล้วความคิดเรื่องในอนาคตของเธอก็แว่บเข้ามาในห้วงคำนึง ในความคิดเธออยู่ในชุดสวย เดินสง่ามาตามแคทวอล์คโพสท์ท่าอย่างมั่นใจ...เธอถ่ายแบบในชุดหรู...สุดท้ายเธออยู่หลังเสลท เมื่อมีคนคัทเสลท เธอก็โพสท์ท่าใส่กล้องด้วยสายตาที่เฉียบขาด
ดำเกิงซุกไซ้ซอกคอ ทองดีเคลิ้มไป แต่แววตาคิดฝันต่อ เธอยืนอยู่หน้าบ้านสวยหลังใหญ่ที่ซื้อเอง มองบ้านอย่างปลื้มใจ มีคนใช้ เอาน้ำใส่ถาดมาเสิร์ฟ...
ดำเกิงผลักทองดีให้นอนลง แล้วตัวเองก็ถอดเสื้อ ทองดีเคลิ้มฝัน...เธอยืนอยู่หน้าบ้าน แล้วมีรถสวยคันหนึ่งแล่นเข้ามา คนขับเปิดประตูลงมาเอากุญแจรถมาส่งให้ ค้อมหัวให้ แล้วออกไป...สองคนพลิกกันไปมา ในห้วงความคิดของทองดี ไทกำลังยิ้ม หัวเราะ...ทองดีและดำเกิงกอดก่ายกันอย่างเร้าร้อนพร้อมกับเสียงหอบหายใจที่หนักหน่วงและเร็วขึ้น
ในความคิดของเธอ...เป็นภาพที่เธออยู่ในชุดสง่างามยืนอยู่บนเวที ถือรางวัลเกียรติยศ เสียงพลุดังขึ้น มีพลุกระจายเหนือศีรษะ ดูยิ่งใหญ่ แสงแฟลชวูบวาบ จับที่เธอ ทองดีภาคภูมิใจกับความสำเร็จในชีวิต...ดำเกิงล้มตัวลงนอนข้างๆอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วหลับไป ทองดียังลืมตา ยิ้ม เหม่อมองไป คิดฝันถึงแต่ความมีชื่อเสียงและสุขสบายของตนเอง


บุญเทียมโมโหที่ทองดียังไม่กลับ โทรจิกหลายรอบ แต่ทองดีก็ไม่รับสาย
“โอ๊ย...อีนี่ บอกไปแป๊บเดียว ไป featuring อยู่กับใครหรือเปล่าเนี่ย โอ๊ย...ตายๆๆ ถ้าคุณดำเกิงรู้ หล่อนจะได้เกิดไหมเนี่ย” บุญเทียมทิ้งตัวนั่งบนโซฟาอย่างเซ็งๆ “โอย...เผลอๆได้ชวดทั้งหนัง ละคร ถ่ายแบบ เงินทองของฉันก็หายวับน่ะสิ ว้าย ไม่ได้ๆ”
บุญเทียมกดมือถือตามจิกอีก แล้วรอสาย


เช้าวันใหม่...ทองดี กึ่งนั่งกึ่งนอน เอาผ้าห่มปิดร่างที่ยังเปลือยไว้ อยู่บนเตียง กระหยิ่มยิ้มย่องกับสัญญาที่ถืออยู่ในมือ แล้วมองไปด้านข้างเห็นดำเกิงยังนอนคว่ำหน้าหลับสนิทไม่รู้เรื่องอยู่
เมื่อกลับมาที่บ้าน บุญเทียมกรี๊ดใส่ทองดีด้วยความโมโห ทองดีเซ็งๆ
“จะกรี๊ดทำไมเนี่ย เดี๋ยวใครเขาก็นึกว่าฉันวิปริตขืนใจกะเทยหรอก”
“ยังจะมาทำปากดีอีก หายไปทั้งคืน โทรหาก็ไม่ติด ไปขายตัวที่ไหนมา จะมาติดนิสัยกะหรี่สมัยเป็นโคโยตี้ไม่ได้นะ”
“อ้าว...พูดอย่างนี้ เดี๋ยวก็ตบหรอก อย่านึกว่าไม่กล้านะ”
ทองดีโกรธเงื้อมือ บุญเทียมอึ้งกลัวนิดๆ
“งั้นก็บอกมาสิว่าหายหัวไปไหนมา อย่ามาถามอีกนะว่าต้องรายงานทุกเรื่องเหรอ หล่อนทำตัวอย่างนี้ ต่อไปนี้ก็ต้องบอกให้ฉันรู้ทุกเรื่อง”
ทองดีอารมณ์ขึ้น
“แล้วที่แกไปตกลงกับคุณดำเกิงล่ะ ทำไมฉันไม่รู้”
บุญเทียมอึ้ง ตกใจ
“รู้ได้ยังไงเนี่ย”
“ก็เพราะฉันหายไปอยู่กับคุณดำเกิงมาไงล่ะ”
บุญเทียมอ้าปากค้าง
“ฮ้า...งั้นก็แสดงว่าเธอกับคุณดำเกิง...ว้าย นึกแล้วว่าไอ้ดำเกิงมันต้องเลว นี่มันคิดตลบหลัง เอาดีเข้าตัวเอาชั่วโบ้ยให้ฉัน แล้วก็หลอกฟันเธอ”
ทองดีอึ้งไปนิดๆ ชักหวั่นๆ แต่ก็ยังไม่เชื่อ
“เธอก็เหมือนกัน ไปยอมมันทำไม ถ้าโดนมันหลอกฟันฟรีๆนะ พัง...พังกันหมด โอ๊ย...ทำไมถึงได้โง่ ๆๆๆ อย่างนี้”
ทองดีไม่พอใจ
“แล้วจะให้ฉันโง่โดนแกหลอกหรือไง”
“แล้วหล่อนคิดว่าหล่อนฉลาดนักใช่ไหม ที่ไปนอนแบให้มันน่ะ”
ทองดีโชว์สัญญาที่เซ็นกับดำเกิง
“ฉันเซ็นสัญญากับคุณดำเกิงแล้ว ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาโกงฉันได้ทั้งนั้น รวมทั้งแกด้วย”
บุญเทียมตะลึง หน้าเจื่อน จ้องอ่านสัญญา แต่ทองดีรีบเอาลง
“เอาเถอะๆ ฉันยอมขอโทษก็ได้ ฉันผิดเอง นี่...ขอดูสัญญาหน่อยสิว่ามีอะไรเสียเปรียบเขาหรือเปล่า”
ทองดีไม่ให้ดู
“ไม่ต้องดูหรอก แค่รอรับส่วนแบ่งก็พอ”
ทองดีเดินเข้าห้องไป บุญเทียมด่าตามหลัง
“ย่ะ แม่คนฉลาด อย่าเสียรู้มันก็แล้วกัน นี่...บ่ายมีงานเดินแบบนะยะ”
ทองดีตะโกนออกมา
“รู้แล้ว”
บุญเทียมถอนใจอย่างเอือมๆ


ทองดีแต่งหน้า ทำผม บุญเทียมถือแม็กกาซีน 3-4 เล่มเข้ามาอย่างดีใจ
“ทอง ดูซะ ข่าวเธอลงแล้วนะ นี่ๆๆ” บุญเทียมเปิดให้อ่าน “ไม่เสียแรงที่ฉันโทรไปอ้อนวอนพวกนักข่าว”
ทองดีรับมาอ่าน
“ฟิล์มพีซยื่นบทนางเอกให้ทองประกาย...เจ๊ นี่ฉันจะได้เล่นหนังจริงๆแล้วใช่ไหม”
“ต้องได้เลยล่ะ หนังสือลงกันแทบทุกเล่มขนาดนี้ ดำเกิงคงปฏิเสธไม่ได้”
“ขอบคุณนะเจ๊”
“ย่ะ แหม นานๆได้ยินหล่อนพูดดีๆสักที ฟังแล้วขนลุกเกรียว”
ทองดียิ้ม แล้วหยิบเล่มอื่นมาเปิดดู อ่านแล้วก็ดีใจกับทุกเล่ม


ดำเกิงนั่งดูเว็บข่าวทองดีจะเป็นนางเอกหนังของตน ก็ยิ้มขำ ทันใดนั้น เจนนี่เข้ามาด้วยความโมโห วางหนังสือโครมตรงหน้าดำเกิง
“อะไรกันครับเจนนี่”
“ไหนคุณว่าเจนนี่มีเปอร์เซ็นต์สูงที่จะได้เล่นหนังคุณไง แล้วทำไม ข่าวลงว่าให้ทองประกายเป็นนางเอกแล้วล่ะ จะให้เล่นหรือไม่ให้เล่นทำไมคุณไม่บอกเจนนี่เลย”
“ใจเย็นๆก่อนเจนนี่ ข่าวมันมั่ว ผมยังไม่ได้ให้ข่าวใครเลยนะครับ ของอย่างนี้มันเขียนแต่งกันเองได้คุณอยู่ในวงการ คุณก็น่าจะรู้”
เจนนี่สงบลงมาได้บ้าง
“งั้นแสดงว่าคุณ ยังไม่ได้ตกลงอะไรกับทองประกายใช่ไหม”
“ถูกต้อง”
เจนนี่ถอนใจ โล่งอก ดำเกิงส่ายหน้าเซ็ง


วันต่อมา ดำเกิงรออยู่ที่ล็อบบี้ ครู่หนึ่งทองดีก็เดินออกจากลิฟท์มาหา
“ไปค่ะ”
ทองดีควงแขนดำเกิงเดินไป บุญเทียมเดินสวนกลับเข้ามา ทั้งสองฝ่ายมองกันอึ้งๆ บุญเทียมเมินใส่ดำเกิง หันไปพูดกับทองดี
“ฉันเพิ่งไปคุยงานละครให้เธอนะ ผู้ใหญ่เขาอยากเจอตัวพรุ่งนี้ อย่ากลับดึกล่ะ”
“อะไรกันพี่บีบี จะให้เล่นหนังกับผม แล้วอยู่ๆจะเอาทองประกายไปขาย เอ้ย...ไปเล่นละครให้คนอื่นได้ยังไง”
“ก็พี่ไม่เห็นคุณพูดเรื่องหนัง ไม่มีการบอกคิวเวิร์คช็อป ไม่มีการบอกอะไรสักอย่าง” บุญเทียมค้อนทองดี “มีแต่มารับกันไปนอน พี่น่ะให้ข่าวไปแล้วนะว่าทองจะได้เป็นนางเอกหนังของคุณ”
ดำเกิงได้แต่ยิ้ม
“ครับ...ผมเห็นแล้ว”
บุญเทียมอึ้ง คิดว่ามันตอบได้แค่นี้เหรอ ทองดีมองดำเกิง ชักหวั่นๆ



ในคอนโด...ดำเกิงจูบซอกคอทองดีจากด้านหลัง แต่เธอนิ่ง ขมวดคิ้ว ครุ่นคิด
“คิดอะไรอยู่เหรอ”
“คิดถึงที่พี่บีบีพูด” ทองดีหันมองดำเกิงหน้าตาจริงจัง “ฉันก็ชักสงสัยเหมือนกัน ไม่เห็นคุณ
พูดเรื่องหนังกับฉันเลย”
“ได้สัญญาไปแล้วยังจะกลัวอีกเหรอ”
ทองดีนิ่ง ครุ่นคิด ไม่รู้จะต่อรองยังไง เพราะก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรมากนัก
“ก็เดี๋ยวสิ ใจร้อนกันไปได้ ผมก็ต้องคุยกับทีมงานให้ลงตัวก่อน ไม่เอาน่า เรากำลังมีความสุขกันนะ อย่าเครียดสิ”
“จริงนะ”
“จริงสิ”
ดำเกิงดันทองดีเบาๆ ให้นอนลงบนเตียง
 
อ่านต่อหน้า 2
ทองประกายแสด  ตอนที่ 13 (ต่อ)

ทองดี กับดำเกิงไปเดินเล่นด้วยกัน...

“เดี๋ยวกินข้าวแล้ว จะไปไหนกันอีก”
“แล้วแต่คุณเลย หรือว่าอยากจะกลับไปขลุกกันที่ห้องผมอีก”
ทองดีค้อน
“บ้า ไม่รู้จักพอ”
ทองดีเดินผ่านแผนกเสื้อผ้าเด็กก็นึกถึงไท เลยแวะดู ดำเกิงสงสัย
“ทำไมมาดูเสื้อผ้าเด็กล่ะ”
“ก็เห็นมันน่ารักดี”
“อย่าบอกนะว่าแอบซุกลูกไว้”
ทองดีอึ้ง แล้วทำปกติ
“จะบ้าเหรอ ไปเถอะ หิวแล้ว”
ทองดีเดินออกไป ดำเกิงเดินตาม มุมหนึ่งปาปาราซซี่แอบถ่ายภาพไว้


ค่ำนั้น...ทองดีกลับมาพร้อมถุงข้าวของเต็มมือ บุญเทียมนั่งดูทีวีเช็คข่าวทองดีอยู่ ทองดีพอได้ยินข่าวก็มานั่งดูด้วย
“วันนี้เริ่มด้วยข่าวคู่รักคู่ใหม่ คุณดำเกิงลูกชายสุดหล่อเจ้าของค่ายหนังยักษ์ใหญ่หลังจากที่กลับมาจากนอกอย่างเงียบๆ ก็มีคนเห็นว่าควงคู่กับทองประกาย นางแบบหน้าใหม่ไปช็อปปิ้งกันหนุงหนิงๆ น่าอิจฉาจริงๆ”
ภาพนิ่งในทีวีเป็นภาพดำเกิงเดินโอบเอวทองดีซื้อของในห้าง พิธีกรรายงานข่าวต่อเนื่อง
“ตอนนี้คุณดำเกิงกำลังมีโปรเจคหนังเรื่องแรก แว่วๆว่าจะได้นางแบบตาคมคนนี้มาเป็นนางเอกซะด้วย”
พิธีกรรายงานต่อ
“แต่เอ...ทำไมถึงไปดูของแผนกเด็กกันล่ะคะ สงสัยจัง”
ทองดียิ้ม ชอบใจ
“ข่าวไวชะมัด เดินเล่นตอนกลางวัน ข่าวออกตอนกลางคืน แล้วนี่จะมาขุดคุ้ยว่าฉันท้องหรือเปล่าเนี่ย”
“อุ๊ย ทีงี้มาทำเป็นกลัว ดีนะที่เขาเห็นแค่นี้ ไม่เห็นตอนเข้าโรงแรม ไม่งั้นป่านนี้ได้ดังกว่านี้แน่”
“ไม่ดีเหรอ ดังเร็วๆ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยตะเกียกตะกาย”
“ช่างกล้า...นี่ ถ้าหล่อนจะควงไอ้ดำเกิงเย้ยฟ้าท้าโลกอย่างนี้นะ ก็ได้...ฉันก็จะพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส พลิกปลาดุกย่างให้เป็นปลาสำลีเผา”
“คิดแผนอะไรได้อีกล่ะ”
“ก็คิดว่าเธอออกไปเที่ยวกับดำเกิงก็ดีแล้วล่ะ เพราะเธอก็จะได้เป็นข่าวว่าควงหนุ่มไฮโซ ดีกว่าจะเป็นข่าวนางเอกฉาว โดนเขาหลอกฟัน”
ทองดียิ้มเหยียด
“แล้วก็เลยคิดจะขายข่าวฉันให้นักข่าวอีกล่ะสิ”
“แหม มันก็ได้ด้วยกันทั้งหมดแหละย่ะ”
“ไปนอนละ”
ทองดีลุกไป
“เพลียสิท่า แล้วเขาพูดเรื่องหนังมั่งหรือยังล่ะ”
ทองดีอึ้งไปนิดนึง
“ยัง...”
ทองดีเข้าห้องไป บุญเทียมมองตาม ถอนใจ
“ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดเล้ย...เฮ้อ...”


ดำเกิงยิ้มขำ ปิดทีวี ดูข่าวเดียวกับทองดีจนจบ เพื่อนเดินถือกาแฟเข้ามาจากเคาท์เตอร์ครัว
“เดี๋ยวนี้ชักดังแล้วนะเว้ย ทองประกายนี่สวยกว่าคนอื่นๆที่มึงเคยควงเลยว่ะ คราวนี้มึงได้เจอนักข่าวได้แห่มาล้อมหน้าล้อมหลังขอสัมภาษณ์แน่”
“ก็ดีน่ะสิ กูก็ได้ประโยชน์ เพราะตั้งแต่กลับจากนอก ก็ไม่เห็นมีใครรู้ เป็นข่าวควงนางแบบดังอย่างนี้ จะได้ช่วยโปรโมทหนังของกูด้วยไง”
“คุ้มว่างั้น”
ดำเกิงหัวเราะ
“เออ...ไปนอนก่อนนะเว้ย”
ดำเกิงจะเดินไป เพื่อนเรียกไว้
“เฮ้ย เดี๋ยว พรุ่งนี้จะใช้ห้องอีกหรือเปล่าวะ”
ดำเกิงยิ้ม
“เออ มึงก็กลับมาดึกๆละกัน”
“บ่อยเหลือเกินนะมึง เออ...จัดให้”
ดำเกิงยิ้มๆ เข้าห้องไป


วันใหม่...ดำเกิงกำลังเดินเข้าบริษัท นักข่าว 3-4 คนก็รีบเข้ามาดัก
“คุณดำเกิงครับ ขอสัมภาษณ์นิดนึงนะครับ”
“เชิญครับ”
“หนังเรื่องแรกของคุณ จะให้ทองประกายเป็นนางเอกแน่แล้วใช่ไหมครับ”
“อ๋อ ผมยังไม่ได้ฟังธงหรอกครับ ว่าใครจะได้เป็นนางเอก”
“แต่เห็นว่าเขาให้ข่าวว่าได้เล่นชัวร์นี่คะ”
ดำเกิงหัวเราะแหยๆ
“เดี๋ยวต้องคุยกับทีมงานอีกทีครับ ขอตัวก่อนนะครับ”
ดำเกิงเดินหนีไป นักข่าวหันไปคุยกับเพื่อน
“แบบนี้นะ ทองประกายสร้างข่าวเองแหงๆ”
“ได้ยินว่าไอ้ที่มาควงกับคุณดำเกิง ก็เพื่อจะดันตัวเองให้ดังนะ”
“ตามไปสัมภาษณ์ทองประกายดีกว่า”
นักข่าวแยกย้ายกันขึ้นรถ


ทองดีกับบุญเทียมมาถึงหน้างาน สต๊าฟเดินมาต้อนรับ
“สวัสดีค่ะพี่บีบี คุณทองประกาย เชิญแต่งตัวด้านหลังเลยค่ะ”
ทองดีกับบุญเทียมจะไป แต่นักข่าวรี่เข้ามา
“คุณทองประกายคะขอสัมภาษณ์นิดนึงคะ”
บุญเทียมตกใจที่นักข่าวรุมเข้ามา
“ว้าย อะไรกันคะเนี่ย”
“มีข่าวออกมาว่าน้องทองประกายจะได้เล่นหนังกับฟิล์มพีซ เป็นความจริง หรือข่าวโคมลอยกันแน่ครับ”
บุญเทียมเถียงแทน
“อ๊าย...จริงสิคะ ก็พี่น่ะให้ข่าว...เอ้ย ให้ทองเขาเซ็นสัญญาแล้วล่ะค่ะ”
ทองดีบอกไปอย่างซื่อๆ
“หนูได้เล่นแน่ค่ะ แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรก่อน เดี๋ยวให้พี่บีบีกับผู้ใหญ่เขาคุยกันเอง หนูเป็นเด็กก็คงต้องรอทำตามที่ผู้ใหญ่บอก”
บุญเทียมแอบค้อน มึงนั่นแหละไปคุยกับเขาเองทุกอย่าง นักข่าวถามต่อ
“แต่เมื่อชั่วโมงที่แล้วคุณดำเกิงเพิ่งให้สัมภาษณ์ว่ายังไม่ได้ฟันธงว่าใครเป็นนางเอก
นะครับ”
ทองดีเหวอไป
“อะไรนะคะ”
บุญเทียมกระซิบกับทองดี
“เอาแล้วไหมล่ะ ไอ้คุณดำเกิงของเธอน่ะ”
ทองดีทำใจสู้
“หนูได้เล่นแน่นอนค่ะ คุณดำเกิงเขายืนยันกับหนูแล้ว ที่เขาพูดแบบนั้นอาจจะเป็นการสร้างกระแสข่าวให้หนังของเขาก็ได้ ขอตัวก่อนนะคะ”
ทองดีเดินไปหลังเวที แต่ในใจพลุ่งพล่าน โมโหดำเกิง บุญเทียมรีบตามเข้าไป ทองดีหันมาเดือดใส่บุญเทียม
“เจ๊ คุณดำเกิงเขาพูดแบบนี้ได้ยังไง”
“ก็หล่อนไปคุยกับเขายังไงล่ะ ไม่ให้ฉันรู้เรื่องอะไรด้วยก็เชิญเคลียร์กันเองเถอะ”
ทองดีรีบหยิบโทรศัพท์มากดโทรหาดำเกิง
“ทองเหรอ...ว่าไง”
ทองดีตวาดลั่น
“ทำไมคุณบอกนักข่าวว่ายังไม่ได้จะให้ฉันเป็นนางเอก”
“อ๋อ เรื่องนี้เอง ที่ผมให้ข่าวอย่างนั้น ก็เพราะว่าผมอยากให้คนรู้ว่าทองเป็นนางเอกเพราะฝีมือ ไม่ใช่เพราะเป็นแฟนผม ผมเลยไม่อยากออกรับแทน เอางี้ แต่ผมจะให้ทางผู้กำกับ หรือพ่อผมออกหน้าแทนก็แล้วกันนะ”
ทองดีสงบลง หลงเชื่อเขาพูดเสียงหวาน
“จริงนะ”
บุญเทียมฟังอยู่ งงกับท่าทางทองดี
“จริงครับ...ทองจ๋า เดี๋ยวผมต้องเข้าประชุมแล้ว ไว้ค่อยคุยกันใหม่นะ”
ทองดียิ้ม วางสาย บุญเทียมงง
“ยังไงกันเนี่ย ตอนแรกปรี๊ดขึ้นสมอง ไหงตอนนี้อย่างกับโดนล้างสมอง”
ทองดียิ้ม
“ก็โอแล้ว ไม่มีอะไรต้องเคลียร์ เขาให้ข่าวอย่างนั้นเพื่อปกป้องฉัน ไม่อยากให้ฉันดูเป็นเด็กเส้นน่ะ”
ทองดีเดินไปนั่งให้ช่างแต่งหน้าแต่งอย่างอารมณ์ดี บุญเทียมไม่ค่อยเชื่อ
“อ่อ เหรอ...ถ้าจริงก็ดีไป”
ดำเกิง ถอนใจอย่างเซ็งๆ แล้วหยิบซองน้ำตาลซองหนึ่งขึ้นมาจากลิ้นชัก มองดูอย่างใช้ความคิด


เย็นนั้น ทองดีนั่งดูเสื้อผ้าเด็กที่ซื้อมาให้ไท เธอคิดถึงวิไลกับจูน
“ฉันจะดูแลไทให้ดีที่สุดนะวิไล ไม่คิดเลยว่าแกจะไม่อยู่กับฉันแล้ว นังจูนมันก็คงมีความสุขอยู่กับแฟนมัน ฉันคิดถึงพวกแกจัง พวกแกจะรู้ไหมว่าฉันกำลังจะดังแล้วนะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าชีวิตของเราสามคนจะต่างกันได้ขนาดนี้”
บุญเทียมเปิดประตูห้องเข้ามา แปลกใจที่เห็นทองดีอยู่ห้อง
“อ้าว ฉันนึกว่าแยกจากอีเว้นท์แล้ว เธอจะไปอยู่กับคุณดำเกิงซะอีก”
“เขาบอกไม่ว่าง ฉันก็เลยไปเดินซื้อเสื้อให้ไท แล้วก็กลับห้องมาเลย”
“ระวังเขาจะเขี่ยทิ้งนะ”
ทองดีมองเคืองๆ
“แช่งเหลือเกินนะ”
ทองดีแอบหวั่นๆ เลยเข้าห้องไปโทรหาดำเกิง บุญเทียมมองตามแล้วบ่น
“แทงใจดำล่ะสิ”
บุญเทียมเดินสะบัดไปเปิดตู้เย็นกินน้ำ ไม่สนใจทองดี


ทองดีโทรหาดำเกิง รอสายอยู่ครู่หนึ่ง สายถูกตัดไป เธอโทรอีก รอครู่หนึ่งก็ตัดอีก โทรอีกครั้ง คราวนี้เสียงรอสายดังตื๊ดเดียว ก็ตัดไปเลย ทองดีใจเสีย โทรอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงคอมพิวเตอร์บอก “ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก” ทองดีโกรธ กำโทรศัพท์แน่น เจ็บใจ
ทางด้านดำเกิงประชุมกับทีมงาน
“ตกลงเจนนี่ให้คิวมาแล้วนะครับ เปิดกล้องได้ในเดือนหน้าได้เลย”
ผู้กำกับอึ้งไป
“อ้าว ทำแบบนี้แล้วน้องทองจะไม่เสียใจ แล้วมาต่อว่าเอาเหรอ ได้ข่าวว่าผู้จัดการเขี้ยวมาก พี่กลัวจะเป็นข่าวลบกับหนังเรานะ”
ดำเกิงวางซองสีน้ำตาลบนโต๊ะ
“ผมว่าโชคดีแล้วล่ะที่ไม่เอายัยนี่มาเป็นนางเอก กะหรี่เก่าชัดๆ”
ทีมงานเปิดซองดู ก็เห็นว่าเป็นรูปของทองดีสมัยเต้นโคโยตี้
“พี่แก้ว ส่งมาให้ บอกว่าอยากแก้แค้นพี่บีบี”
ดำเกิงบอกเครียดๆ


เช้าวันใหม่ บุญเทียมกับทองดีกำลังใส่รองเท้าจะออกจากห้อง
“เดี๋ยวไปที่ช่อง 8 คุยเรื่องละครก่อน แล้วไปถ่ายหนังสือ เย็นไปแฟชั่นโชว์ แล้วก็ไม่ต้องนัดดำเกิงล่ะ คิวหล่อนน่ะเต็มไปถึงพรุ่งนี้นะยะ”
“ค่า รู้แล้วค่า ฉันน่ะเห็นเงินดีกว่าผู้ชายอยู่แล้ว”
เสียงมือถือดังขึ้น บุญเทียมกดรับสาย
“ค่า สวัสดีค่ะ...” บุญเทียมอึ้ง “ยังไม่สะดวกจะให้ไปที่ช่องเหรอคะ...ค่ะๆ สวัสดีค่ะ”
“เขาว่ายังไงเหรอ”
“ที่ช่องเขาโทรมาขอยกเลิกการดูตัว”
เสียงโทรศัพท์มาอีก บุญเทียมกดรับ แล้วก็ต้องตกใจ
“หา! แคนเซิ่ลเดินแบบ” พอวาง สายก็เข้าอีก “อะไรนะ ขอเปลี่ยนตัวนางแบบ” บุญเทียมวางสายอย่างหงุดหงิด “อ๊าย อะไรกันเนี่ย”
ทองประกายหน้าเสีย เสียงเตือนจากมือถือดังขึ้นอีก บุญเทียมกดดู แล้วก็ต้องตกใจ ทองดีร้อนใจ
“มีอะไรเหรอเจ๊”
บุญเทียมอ่านให้ฟัง
“นางแบบหน้าใหม่มาแรง แต่เป็นโคโยตี้หน้าเก่าปลดระวางมาก่อน”
ทองดีตกใจ บุญเทียมกดโหลดเป็นรูปทองดีตอนเป็นโคโยตี้ บุญเทียมร้องกรี๊ดทันที
“ไปเปิดทีวีเร็วเข้า”
ทองดีรีบไปเปิดทีวี ข่าวเช้าช่วงบันเทิงกำลังรายงานพอดี
“ข่าวร้อนข่าวแรกวันนี้ นางแบบตาคม ทองประกาย เขาว่าเคยเป็นโคโยตี้ และเด็กนั่งดริ๊งค์มาก่อน มีภาพยืนยันนะคะ”
ภาพในทีวีขึ้นรูปทองดีรูปเดียวกับที่บุญเทียมได้รับ ทองดีทรุดนั่งอย่างหมดแรง
“ทำไมเป็นแบบนี้”
เสียงมือถือดังขึ้น บุญเทียมรับสาย
“รายการคุยมันส์กันเองจะขอสัมภาษณ์ทองประกายเหรอคะ...เรื่องโคโยตี้...ขอโทษนะคะยังไม่สะดวกจะให้สัมภาษณ์ค่ะ” บุญเทียมกดวางสาย แล้วสายเข้าอีก “จีเอฟเอ็มจะขอสัมภาษณ์ทองประกายขอโทษค่ะ น้องไม่มีคิวเลย”
บุญเทียมวางสาย ขณะเดียวกันนั้น มือถือทองดีดังขึ้น เธอกดรับสาย
“สตาร์โซน...ไม่ค่ะ ยังไม่สะดวกจะให้สัมภาษณ์ค่ะ”
ทองดีวางสาย เสียงมือถือบุญเทียมและทองประกายก็ดังขึ้นอีก ทั้งสองตัดสาย แต่สายก็เข้าอีก
“ว้าย ไม่เอาแล้ว” บุญเทียมกดปิดเครื่อง “เธอก็ปิดด้วย ไม่ต้องรับสายใครทั้งนั้น”
ทองดีปิดเครื่องหนีอย่างกลุ้มใจมาก
“ฉันจะทำยังไงดีเจ๊”
“แต่ฉันอยากรู้นักว่าใครทำ”
แต่ไม่ทันขาดคำ มีซองจดหมายไม่ปิดผนึกถูกส่งลอดเข้ามาใต้ช่องประตูบ้าน บุญเทียมเดินไปหยิบแล้ว ดึงกระดาษข้างในซองออกมา แล้วก็ต้องตกใจสุดขีด กรี๊ดลั่น
“อีนังพี่แก้ว”
บุญเทียมเป็นลมล้มลง ทองดีตกใจ
“เจ๊บีบี!”
ทองดีเข้าไปประคองแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาดู ตกใจไปอีกคน เมื่อเห็นข้อความ “สมน้ำหน้า” ลงชื่อ “แก้ว” ทองดีอึ้ง เหวอ ทำอะไรไม่ถูก


ผู้กำกับเปิดข่าวจากไอแพดให้ดำเกิงที่นั่งหน้าเครียดดู
“นอกจากเรื่องโคโยตี้แล้วนะ กระแสในเน็ตยังพูดถึงคุณว่าโง่มาก ไปเรียนเมืองนอกมาซะสูง ดันมาโดนผู้หญิงขายตัวหลอก แถมยังมีลูกติดอีกด้วย”
ดำเกิงอ่าน อย่างเจ็บใจ
“ว่าแล้ว สงสัยอยู่เหมือนกัน เจ็บใจชะมัด โดนกะหรี่ต้มได้ไงวะเนี่ย”
“ที่สำคัญเรื่องนี้มันก็ส่งผลกับหนังของเราด้วย คนด่าตั้งแต่หนังยังไม่ออกฉายเลย”
ขณะเดียวกันนั้น มือถือดำเกิงดังขึ้นเขารับสายอย่างหงุดหงิดไม่ได้มองว่าเบอร์ใคร
“ฮัลโหล”
เสียงป๊าเปิดฉากด่ามาเลย
“ป๊าบอกลื้อแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำเรื่องอีก ลื้อต้องรีบจัดการเลยนะ ไม่งั้นหนังเราจะไม่มีคนดู แล้วก็อย่าหวังว่าป๊
กำลังโหลดความคิดเห็น...