xs
sm
md
lg

ทองประกายแสด ตอนที่ 12

เผยแพร่:

ทองประกายแสด  ตอนที่ 12

ภายในงานปาร์ตี้ริมสระน้ำค่ำนั้น ทีมงานเดินคุยกันร่าเริง โฬมยืนคุยอยู่ด้วย มีดารายืนมองอยู่ห่างๆ บุญเทียมกำลังยืนคุยกับชายหนุ่มรูปงาม ในขณะที่ทองดียืนฟังอย่างเบื่อๆ ระหว่างนั้นมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บุญเทียมหยิบมือถือออกมาดูชื่อ แล้วทำหน้าเบื่อหน่าย

“จะโทร.จิกทำไมนัก อีพี่แก้วนี่ทำตัวน่ารำคาญจริงๆ” บุญเทียมกดปิดเครื่อง “ปิดซะเลย เวลาพักเข้าใจมั้ย”
บุญเทียมไม่สนใจหันไปคุยกับชายหนุ่มต่อ ทองดีมองรอบๆตัวอย่างเบื่อๆ สักพักค่อยๆเดินหลบไปที่บาร์เครื่องดื่ม เธอเบื่อมากเลยอยากดื่มแอลกอฮอร์ย้อมใจ
“ขอเบียร์ซักแก้วสิ”
โฬมเดินมาหา
“เบียร์หรือครับ ลองนี่หน่อยมั้ย...มาร์การิต้า เปรี้ยวอมหวาน...เหมาะกับผู้หญิงแบบคุณ”
โฬมยื่นแก้วเครื่องดื่มให้ ทองดียิ้มให้ แบบลองดูก็ได้แล้วรับแก้วเครื่องดื่มไป
“ค่อยยังชั่วหน่อย ผมพยายามจะเป็นมิตรกับคุณนะ ทำไมคุณต้องเลี่ยงผมด้วย”
ทองดียิ้มรู้ทัน
“ไม่ได้เลี่ยง ฉันไม่อยากมีปัญหา”
“กับผมน่ะหรือ คุณไม่กล้าใช่มั้ย”
“ไม่กล้าเหรอ” ทองดีขำ “ฉันไม่อยากยุ่งกับคุณมากกว่า”
ทองดีมองไปอีกทาง โฬมมองตามไปเห็นดาราเดิมมา ทองดียิ้มเยาะ
“โน่นแน่ะ ใครมาแล้วเห็นมั้ย”
ทองดียิ้ม โฬมอายๆ ทองดีมองขำเยาะๆ โฬมหันไปหยิบแก้วมาการ์ริต้า จากบาร์เดินกลับไปหาดารา ส่งแก้วเหล้าให้ดื่ม สักพักก็ค่อยๆประคองดารากลับเดินออกไป ทองดีตามส่ายหน้า


โฬมประคองดาราเดินเข้ามานั่งที่เตียง
“ทำไมวันนี้พี่มึนหัวจังเลย ดื่มไปแค่แก้วเดียวเอง”
“อากาศมันร้อนมั๊งครับพี่ วันนี้พี่ทำงานทั้งวัน ผมยังนึกเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมหาอะไรเย็นให้ดื่มดีกว่า”
โฬมเดินไปรินน้ำผลไม้ในตู้เย็นใส่แก้ว หันไปมองดาราพอเห็นเธอกำลังนั่งหลับตา เขาแอบใส่ยานอนหลับลงไปในแก้ว แล้วเดินเอาแก้วน้ำมาส่งให้
“มาแล้วครับ น้ำผลไม้เย็นชื่นใจ”
ดารารับไปแต่ยังไม่ดื่ม โฬมส่งแก้วมาชนด้วย
“สำหรับเราสองคนครับ ดื่มเลย...ครับพี่จะได้สดชื่นขึ้น”
ดารายกน้ำผลไม้ดื่มจนหมด โฬมยิ้มพอใจ
“ตั้งแต่มานี่ ไม่มีเวลาส่วนตัวกับพี่เลย เบื่อจังฮะ”
ดาราตาปรือ
“มาทำงานก็แบบนี้แหละ แหม...ทำไมห้องมันโคลงเคลงอย่างนี้”
ดาราค่อยๆหลับตาล้มลงนอนไปในอ้อมกอดของเขา
“พี่ดาราครับ...พี่ดารา”
โฬมผลักหน้าดาราล้มไปบนเตียง แล้วเอาขาเขี่ยซ้ำ ดาราแน่นิ่งไม่ไหวติง เขาตบมือร่า
“เสร็จละ อีแก่...งานนี้แกนอนเฝ้าห้องไปก่อนนะ...”
โฬมยิ้มร้าย


ทองดีเริ่มเมา มีช่างหน้า ผม สไตล์ลิส มาชวนเธอดื่ม เฮฮาหัวเราะกันร่าเริง บุญเทียมดึงเธอออกมาคุยด้วย
“นี่หล่อน กินไปกี่แก้วแล้วยะ พอได้แล้ว ขึ้นไปนอนได้แล้ว”
“อ้าว ทีฉันไม่อยากลงมาก็บังคับ ที่นี้จะให้ไปนอน...ฉันยังไม่นอน มีอะไรมั้ย”
“ย่ะ...แต่อย่าเมาให้มากหล่ะ ระวังหน่อย เดี๋ยวใครจะเอาไปเม๊าท์”
“กลัวอะไร ไม่เห็นมีคนนอกเลย”
“ไม่ต้องมาทำเป็นเก่ง รู้มาก ทำตามที่ฉันบอก ฉันจะไปนอนแล้ว”
ทองดียักไหล่ ไม่สนใจ แล้วเดินกลับไปรวมกลุ่ม


เมื่อทุกคนเริ่มเมาได้ที่รวมทั้งทองดีด้วย โฬมลงมาแล้วมายืนแอบดูทองดีอยู่ตรงเค้าท์เตอร์บาร์เหล้า เห็นเธอกำลังเมา เฮฮาอยู่ โฬมตามไปแล้วไปมั่วรวมอยู่ด้วย เหมือนใครจะไม่สนใจใคร ทองดีเริ่มเมามาก โฬมเข้าไปใกล้ แล้วรวบตัวทองดีมากอด ไซร้ซอกคอ ทองดีเคลิ้มเรียกชื่อมนตรา
มีคนโดดลงน้ำ หลายคนเลยโดดตาม ทุกคนเชียร์ทองดี เธอถอดส้นสูงโดดบ้าง โฬมตาม แล้วไปฟัดทองดีต่อในน้ำ โฬมประคองทองดีมาริมขอบสระน้ำ เธอตะกายขึ้นมาได้ แล้วเมาหลับไปในอ้อมกอดเขา
“คุณเสร็จแน่”
โฬมอุ้มทองดีเดินไป


บุญเทียมอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อยเดินออกมานั่งที่เตียงอย่างเซ็งๆ
“ทำไมมันร้อนแบบนี้นะเสียหรือเปล่าเนี่ย ร้อนจะตายชัก”
บุญเทียมมองช่องแอร์อย่างหงุดหงิด
“เปลี่ยนห้องกับนังทอง ดีกว่า”
บุญเทียมยิ้มแล้วเดินออกจากห้องไปทันที


โฬมอุ้มทองดีมาถึงหน้าประตูห้อง ประตูไม่ได้ล็อค เขายิ้มแล้วหมุนเปิดเข้าไปเอาเธอไปวางลงที่เตียง แล้วถอดเสื้อตัวเองออก นึกได้จะเดินกลับมาปิดประตู บุญเทียมออกมาทันเอาขาเสียบประตูไว้ก่อนที่โฬมจะปิด บุญเทียมตกใจมากที่เห็นโฬมอยู่ในห้อง
“อ๊าย อะไรกันยะ นี่แกทำอะไรเด็กฉันฮะ หมดกัน เอากันไปรึยังเนี่ย ตายแล้ว”
โฬมตกใจ
“เปล่า ไม่มีอะไร ผมเห็นทองประกายเมามาก เลยอุ้มมาส่ง”
“แล้วไป ขอบใจมาก กลับไปนอนได้แล้ว เดี๋ยวคุณดารามาเห็นเข้า ฉันจะเดือดร้อนไปด้วย ไปสิ”
โฬมมองทองดีด้วยความเสียดาย บุญเทียมมองอย่างรู้ทัน โฬมออกมานอกห้องโมโหตัวเอง
“กูนี่โง่จริงๆ รู้งี้บอกเอาไปแล้วก็ดี จะได้เลยตามเลย หึ หึ”



เช้าวันใหม่...ทองดีกับโฬมถ่ายรูปด้วยกันที่สระว่ายน้ำ ทองดีโพสท่าถ่ายรูปเต็มที่ ไม่สนใจท่าทางของโฬม บุญเทียมแอบด่า
“จิตหงุดเงี้ยวสิมึง...”
ดาราแปลกใจ
“ว่าอะไรนะ...”
“เปล่าค่ะ บอกว่า สวยสุดๆเลยเนอะ”
ดารามองโฬมอย่างสงสัย
“โฬมทำไมโพสประหลาด ดูเกร็งๆ ไม่เหมือนเมื่อวานเลย เป็นอะไรของเขานะ”
โฬมโพสท่าถ่ายกับทองดี
“เมื่อคืนเราจูบกัน คุณจำได้มั้ย...”
ทองดีตกใจ นึกไม่ออก ตากล้องเห็นท่าสวยรีบบอก
“ขอท่านี้ค้างไว้ก่อนนะครับคุณโฬม”
โฬมยิ้ม
“ได้ครับ...คุณเล้าโลมผมซะจนผมเกือบตะบะแตก”
“ฉันเนี่ยนะ ไม่จริงมั๊ง” เธอไม่แน่ใจนัก “แล้วเกิดอะไรขึ้นอีก”
“ผมก็อุ้มคุณไปส่งที่ห้องไง”
“แค่นั้นเหรอ”
“ก็แค่นั้นน่ะสิ ผมน่ะสุภาพบุรุษนะครับ ไม่ทำอะไรคุณหรอก”
ทองดีถอนใจโล่งอก ยิ้มให้เขา
“ขอบคุณมากนะคะ คุณสุภาพบุรุษ”
ทองดีโพสท่าคู่กับโฬม อย่างสบายใจ เสียงชัดเตอร์ลั่น ติดๆกัน ตากล้องพอใจมาก
“เสร็จแล้วครับ”
ทั้งสองยิ้มให้กัน บุญเทียมเห็นเข้าพอดี รีบเอาตัวบังดาราไว้ ดาราชะเง้อมอง บุญเทียมรีบวิ่งไปหาทองดี
“อ้า...เสร็จแล้ว ขอบคุณนะคร้า...” บุญเทียมกระซิบ “โฬมมันพูดอะไรกับแก...”
“เปล่า”
“ก็ฉันเห็นอยู่ จะบอกให้ อย่าไปไว้ใจมันเชียวนะ เมื่อคืนก็เกือบไปแล้ว”
“มีอะไรที่ไหน หรือต้องให้ไว้ใจเจ๊คนเดียว ไว้ใจได้งั้นสิ”
ทองดีมองอย่างรู้ทันก่อนจะสะบัดออกไป
“อ๊ะ...อีนี่ อารมณ์ไหนละเนี่ย มาพาลอะไรฉันยะ”


บุญเทียมแบกกระเป๋าเดินมาเก็บที่หลังรถ ทองดีเดินเชิด มาถึงรถ ก็เปิดประตูขึ้นไปนั่ง บุญเทียมมองตามอย่างหมั่นไส้
“วางท่าเป็นคุณนายเชียวนะมึง...ถ้าไม่เห็นแก่เงินนี่กูไม่ยอมบริการหรอก”
บุญเทียมพึมพำด่าก่อนจะรีบขึ้นรถไป ทองดีเชิดหน้า
“ฉันขอนั่งข้างหลังนะเจ๊ เพราะฉันจะนอนพัก”
บุญเทียมเหยียดปากประชด
“ได้เพคะ...องค์หญิง หม่อมฉันจะทำตามพระบัญชา”
ทองดียิ้มขำ
“ดีมาก”
ทองดีหยิบแว่นดำมาใส่ บุญเทียมมองกระจกหลังทำปากขมุบขมิบด่าแต่ไม่กล้าออกเสียง


บุญเทียมขนของจนหลังแอ่น ปากคาบอยู่อีกถุง เดินเข้ามาในห้อง ทองดีเดินเข้ามาตัวเปล่า ทรุดตัวลงนั่งเฉย บุญเทียมวางของลงจนหมด แล้วหอบหายใจแรง
“นี่แม่คุณ แม่ทูลกระหม่อม...ใจคอหล่อนจะไม่ช่วยฉันหยิบฉันจับอะไรเลยหรือไง”
“อยากรู้ไม๊ทำไม เพราะเจ๊ มีรายได้เยอะกว่าฉัน เจ๊ก็ต้องทำงานเยอะกว่าฉัน”
บุญเทียมชะงัก
“นี่แกพูดอะไร...ฉันช่วยแกแท้ๆ เห็นว่าไม่มีงาน แล้วนี่แกมาว่าฉันแบบนี้หรือ”
“ฉันแค่อยากจะเตือนเจ๊ว่า ฉันไม่ได้โง่นะ”
“แกจะเอายังไงกะฉัน ถ้ารับไม่ได้ ก็ออกไปหางานเองสิไป๊...แหม...แม่ยอดนางแบบ ดูซิ มึงไม่มีฉันจะหางานเองได้มั้ย”
ทองดีแค้นๆ แต่พยายามเก็บไว้
“ไม่เป็นไร ถือว่าเจ๊มีบุญคุณ”
“ก็แน่ละ ถ้าไม่มีฉันแล้วแกจะได้เกิดหรือ นังทองประกาย”
ทองดีลุกขึ้นหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
“พรุ่งนี้วันหยุด ฉันจะออกไปหาเพื่อนข้างนอกนะ”
พูดจบเธอก็เดินออกไปจากห้องทันที บุญเทียมมองตามไปอย่างอารมณ์เสีย
“แหม...อีนี่...มึงชักฉลาดเกินแล้วนะ แต่อย่าหวังจะมากินกูได้เลย...มึงรู้จักกูน้อยไปแล้ว”
บุญเทียมคิดว่ามีชัยเหนือยกว่า



วิไลนั่งถักเสื้อเด็กอยู่ในห้อง เสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอลุกขึ้นแล้วชะงักรู้สึกเหมือนปวดท้อง เสียงกริ่งยิ่งดังขึ้น
“ไปเดี๋ยวนี้แหละ...”
วิไลเดินไปเปิดประตูห้อง ทองดีเข้ามาพร้อมถุงผลไม้ในมือ
“ทำไมเปิดช้านัก มัวแต่ทำอะไรอยู่” ทองดีหันไปมองท้องวิไล “โห...นี่แฝดสามหรือเปล่าเนี่ย ท้องเบ่อเร่อเลย”
“บ้า...แปดเดือนแล้ว”
“โหเร็วจังเลย...ใกล้คลอดสิเนี่ย”
“หายหน้าไปไหนมา ไม่เจอกันตั้งนาน คิดถึงนะเนี่ย”
“เฮ้อ...มัวแต่ทำงาน แทบไม่ได้เงยหน้าเลย”
“โอ้โห จะดังใหญ่แล้ว น้องฉัน ดีแล้ว หาเงินได้ก็ต้องเก็บเงินไว้เพื่ออนาคตด้วยนะ แต่แกก็เก็บเก่งอยู่แล้วนี่”
“เฮ้อ...อย่าพูดเลย เจ๊บีบีมันเขี้ยวลากดิน หักยิบ สรุปแล้วได้นิดเดียว”
ทองดีหันไปเห็นแม่บ้าน เจียมเข้ามาสวัสดี เธอรีบรับไหว้
“ใครล่ะ ญาติพี่เหรอ”
“แม่บ้านน่ะ นิคเขาจ้างมาให้มาคอยเลี้ยงลูกพี่ ชื่อเจียม งั้นคืนนี้ค้างด้วยกันเลย จะได้เม้าธ์กันให้หายคิดถึง”
“ตั้งใจอยู่แล้วละ อ๊ะ...ใกล้คลอดแล้วมีอาการยังไงบ้างหรือเปล่า”
วิไลคิดๆ
“ไม่มี แค่ปวดหลัง แล้วลูกก็ดิ้นบ่อยขึ้น นี่ๆ ดิ้นอีกแล้ว เตะซ้ายเตะขวาเลยมึ๊ง”
ทองดีขำ
“ไหน ขอดูหน่อยซิ”
ทองดีเอื้อมมือ วิไลเอามือทองดีขึ้นวางบนตัวเอง ทองดีขำกิ๊ก ดึงมือออก
“ตลกดีนะคนท้องเนี่ย ไม่จั๊กจี๋ท้องเหรอ เป็นฉันคงจั๊กจี๋ตายเลย”
ทั้งคู่หัวเราะขำกันอย่างสนุกสนาน


ทองดีครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเตียง วิไลวางหูโทรศัพท์จากนิค
“แหม...นิคนี่เขารักพี่ดีจังเลยนะ แล้วนี่เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ล่ะ”
“คงอีก 2-3 เดือนมั๊ง...เห็นว่าพายุเข้าหลายลูก แท่นเจาะเสียหาย เขาก็ต้องไปดู...โทรมาก็คุยได้แค่แป๊บเดียว คงยุ่งมากแหละ”
“ชีวิตพี่ก็ลงตัวอย่างที่พี่ฝันแล้วเนอะ ฉันดีใจด้วยจริงๆ”
“ขอบใจจ๊ะ พี่ก็ขอให้แกโด่งดังอย่างที่แกฝันเช่นกันนะ นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้าไม่ใช่หรือ”
ทั้งคู่ล้มตัวลงนอนปิดไป วิไลนอนกระสับกระส่ายสักพักก็ลุกขึ้นทำหน้าประหลาด
“เป็นอะไรหรือ...”
“ปวดท้อง ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”
วิไลลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ ทองดีล้มตัวลงนอนต่อ


วิไลเดินเข้าห้องน้ำออกมาจะนอน แล้วปวดไปเข้าห้องน้ำอีก แล้วลงนอน เธอนอนปวดแต่ไม่กล้าปลุกทองดี นอนปวดซักพักไม่ไหว จึงร้องลั่น ทองดีตื่นขึ้นมาโกลาหลมาก
“พี่วิไลเป็นอะไรอ่ะ”
“ปวดท้อง”
“จะคลอดแล้วเหรอ ทำไงล่ะ” ทองดีนึกได้ “ไปโรงพยาบาล ไปพี่”
ทองดีประคองจะออก วิไลนึกได้
“เดี๋ยวก่อน เอาของไปด้วย เจียมๆ”
ทองดีนึกได้ประคองวิไลนอน แล้ววิ่งเก็บของโกลาหล


เช้าวันใหม่...วิไล นอนให้นมลูกอยู่ในห้องพักผู้ป่วย ทองดียืนมองอย่างตื้นตัน
“น่าเอ็นดูนะ ตั้งชื่อหรือยังล่ะเนี่ย”
“ยังเลย ว่าจะรอนิคกลับมาตั้งชื่อ โชคดีนะที่เมื่อคืนทองอยู่ด้วยขอบใจนะ”
“ขอบใจอะไรล่ะ พี่น่ะช่วยฉันมาตั้งเยอะแล้ว”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของทองดีดังขึ้น เธอมองหน้าจอแล้วทำหน้ากังวล
“พี่บีบีโทรมาตามอีกแล้ว”
“ไปทำงานเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก มีเจียมคอยเฝ้าอยู่ด้วย”
“งั้นฉันไปก่อนนะ เสร็จงานแล้วจะรีบมา”
ทองดีเดินออกไป วิไลมองตามไปสักพักก็เริ่มมีอาการผิดปกติหายใจไม่ออก สักพักก็ดีขึ้นเธอนิ่งคิดอย่างไม่สบายใจ


ทองดีกำลังยืนโพสท่าถ่ายรูปในเซ็ต เสียงชัตเตอร์ดังรัว ตากล้องเงยหน้าจากกล้องแล้วบอก
“เปลี่ยนชุดได้เลยครับ”
ทองดีรีบเดินออกจากเซ็ต ตรงไปค้นโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าจะหยิบมาโทรออก บุญเทียมกระแอม
“นี่หล่อน ตั้งใจทำงานหน่อย...มัวแต่โทรศัพท์ มันดูไม่เป็นมืออาชีพนะยะ”
“ฉันมีธุระ”
“ธุระอะไร รอไว้ก่อน รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่าให้คนอื่นเขารอ”
ทองดีทำหน้าเซ็งจำใจวางโทรศัพท์ เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
“นึกว่าจะแน่...เชอะ...”
บุญเทียมยิ้มอย่างพอใจ ที่วางอำนาจใส่ทองดีได้


วิไลนั่งอุ้มลูกอยู่บนเตียง รอทองดี สักครู่ทองดีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในสภาพเพิ่งเสร็จจากถ่ายแฟชั่นสดๆร้อน
“โหย...แต่งตัวซะ...นี่ถ้าไปเดินแถวบ้านนอกนะ หมาฟัดแน่เลย”
“เพิ่งเสร็จงานก็รีบบึ่งมานี่เลย แล้วทำไมแต่งตัวแบบนี้ หมอให้กลับแล้วหรือ ทำไมเร็วนัก”
“ก็ไม่เป็นอะไรแล้วนี่นา แค่คลอดลูก เดินได้ก็อยากกลับบ้านแล้วละ ไม่ต้องห่วงหรอก หมอเขานัดให้มาตรวจอีกเดือนหน้า”
ทองดีกังวล
“น่าจะนอนพักอีกหน่อย เงินทองก็มีนี่นา นิคเขาส่งมาให้ทุกเดือนไม่ใช่หรือ”
“ใช่ แต่เราก็ต้องรู้จักประหยัด เอาน่าไม่เป็นอะไรหรอก อยากกลับบ้านเต็มทีแล้ว”
วิไลอุ้มลูกลงจากเตียง ทองดีรีบไปช่วยถือของเดินออกจากห้องไป


วิไลนอนกอดลูกไว้ในอ้อมแขน ทองดีเดินเข้ามาส่งกระเป๋าน้ำร้อนให้ วิไลส่งลูกให้ทองดีช่วยอุ้ม ทองดีส่ายหน้า
“ฝากไว้หน่อย ลองอุ้มดู หัดไว้ อีกหน่อยมีเป็นของตัวเองจะได้คล่อง”
“ไม่เอาหรอกฉันบอกตรงๆนะ ไม่ชอบเด็ก แล้วตัวเล็กเท่าลูกหนู ฉันกลัวหล่นไป ไปมีปัญญาทำใช้น่ะสิ”
“เอาน่า ไม่หล่นหรอก กลัวไปได้ เอามือประคองหัวไว้แบบนั้นแหละ”
ทองดีรับเด็กมาท่าทางเก้ๆกังๆ วิไลมองยิ้มๆ
“เห็นมั้ย ไม่ยากเลย” วิไลพูดกับลูก “นี่น้าทอง เป็นน้องของแม่เอง ฝากเนื้อฝากตัวกับน้าไว้ เผื่อวันหน้าแม่ไม่อยู่ หนูจะได้อยู่กับน้าเขา”
“พูดอะไรไม่รู้ ฉันไม่ชอบเลย”
“ก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ของแบบนี้มันไม่แน่ไม่นอน จริงมั้ยลูก”
วิไลก้มลงไปหยอกลูก ทองดียิ้มอย่างนึกเอ็นดู
“ชั่วครู่ชั่วคราวก็พอรับฝากได้หรอก บอกตรงๆนะ ฉันไม่ชอบเด็ก”
“ตอนนี้แกก็พูดได้หรอก พอมีเป็นของตัวเองเข้าขี้คร้านจะหลง จริงมั้ยลูก”
วิไลรู้สึกหน้ามืดเซไป ทองดีมองอย่างเป็นห่วง
“เป็นอะไรไปเนี่ย...บอกแล้วให้อยู่โรงพยาบาลก่อนก็ไม่เชื่อ”
วิไลแข็งใจพูด
“แค่หน้ามืดนิดเดียวเอง สงสัยจะก้มนานไปหน่อย เดี๋ยวก็หาย”
วิไลนั่งหน้าตาซีดเซียว ทองดีมองอย่างเป็นห่วง



เช้าวันใหม่...ทองดีนั่งมองวิไลนั่งพับผ้าเก็บผ้าให้ลูกอยู่ เธอยิ้มปลื้มใจ
“คลอดลูกแล้ว หน้าตาพี่ผ่องใสนะ กะจะมีซักกี่คนล่ะเนี่ย”
“คนเดียวเลี้ยงให้รอดก่อนเถอะ แต่นิคน่ะ เขาอยากมีเยอะๆ”
“พี่ก็มีซักโหลนึงเลยสิ”
“บ้าเหรอ พี่ไม่ใช่แม่หมูนะเว้ย ฮ่าๆๆๆ แล้วแกล่ะ มีใครมาจีบบ้างรึเปล่า”
“โอ๊ย...มีฉันก็ไม่สนใจหรอก ตอนนี้ฉันต้องการแต่ชื่อเสียงเท่านั้นแหล่ะ”
วิไลชะงัก หายใจไม่ออก
“โอ๊ะ...ทอง...พี่...พี่...หาย...ใจไม่ออก”
“พี่วิไลเป็นอะไร...อย่าล้อฉันเล่นนะ”
วิไลชักหายใจไม่ออก ทองดีหันรีหันขวางทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถช่วยอะไรวิไลได้ วิไลสิ้นใจ ทองดีจึงตัดสินใจรับเลี้ยงลูกของเธอไว้ ตั้งชื่อให้ว่าไท
 
แต่เพราะไม่สามารถพาไปอยู่ด้วยได้ ทองจึงแก้ปัญหา พาไปฝากเลี้ยงไว้ที่เนอร์สเซอรี่
 
อ่านต่อหน้า 2 strong>
ทองประกายแสด  ตอนที่ 12 (ต่อ)


บุญเทียมก้าวลงจากรถพร้อมทองดี เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น บุญเทียมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วออกอาการหงุดหงิดขึ้นมาอีก

“อีกแล้ว อีพี่แก้วเอ๊ย นี่แกจะล้วงจะควักฉันไปถึงไหนเนี่ย...อีพี่แก้วเอ๊ย...ยุ่งกับฉันจริงเชียว”
บุญเทียมกดรับโทรศัพท์ แล้วทำเสียงอ่อนหวานทันที ทองดีหันไปมองทำหน้าเบื่อหน่าย
“..พี่แก้วขา แหม..ใจตรงกันเลย หนูว่าจะโทรพาพี่อยู่เชียว ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะไปหาพี่แก้วที่ออฟฟิศ...ตอนนี้หนูกำลังติดลูกค้าอยู่ ค่ะๆ แหม...ใครจะกล้าล้วงคองูเห่า...เอ๊ย...พี่แก้วได้ละคะ แค่นี้นะ”
บุญเทียมกดโทรศัพท์ปิดแล้วถอนหายใจยาว
“อีบ้าเอ๊ย...อย่าให้กูโมโหนะ กูจะลาออกแม่งเลย..”
บ่นแล้วหันไปบอกทองดี
“เชิญเสด็จสิคะ...มัวยืนมองหาอะไรล่ะ นังนี่ก็ กวนประสาท”
บุญเทียม คว้าหยิบถุงข้าวของบนรถ เดินบ่นๆๆๆเข้าบ้าน ทองดีส่ายหน้ายิ้มเหยียด
“หน้าไหว้หลังหลอกจริงๆ”
ทองดีนิ่งสงบอารมณ์ แล้วค่อยเดินตามไป


บุญเทียมวางข้าวของบนโต๊ะ พลางบ่น
“โอ๊ย...ปวดจะแย่อยู่แล้ว”
บุญเทียมรีบวิ่งแซงทองดีไปเข้าแย่งเข้าห้องน้ำ ทองดีไม่ยอมแพ้ วิ่งตามไปเคาะประตู
“ฉันก็ปวดเหมือนกันนะ ออกมาเดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่ออก...”
ทองดีทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างหงุดหงิด เสียงกริ่งประตูดังขึ้น ทองดีหันไปมองแล้วเฉย เสียงกริ่งยิ่งดังกระชั้นขึ้น ทองดีตะโกน
“เจ๊มีคนมาเรียก”
“ก็ไปเปิดสิยะ...หรือจะให้ฉันออกไปแบบเรตเอ็กซ์...”
ทองดีลุกขึ้นเดินออกไป พบแก้วยืนหน้าตึง
“มาหาใครคะ”
“บีบีอยู่มั๊ย...”
“แล้วใครมาหาล่ะ”
“ไปบอกมัน พี่แก้วมาหา”
ทองดีชะงัก ยิ้มร้ายทันที
“อ๋อ...พี่แก้วหรือคะ...เจ๊บีบีอยู่ข้างใน เชิญเข้ามาเลยค่ะ”
“แล้วหล่อนล่ะเป็นใคร”
“อ๋อ...หนูเป็นเด็กของเจ๊บีบีค่ะ”
แก้วมองทองดีตาค้าง ทองดีหลบแล้วผายมือให้แก้วเดินเข้าห้อง แก้วพรวดเข้าไปในห้องทันที บุญเทียมล้างมือเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำ พอเห็นหน้าแก้วก็ชะงัก
“แกทำแบบนี้ได้ยังไง นังบีบี เสียแรงฉันปั้นแกมาตั้งแต่เป็นกะเทยภูธร จนแกมีบ้านใหญ่อย่างงี้ได้ แล้วแกหักหลังฉันแบบนี้ได้ยังไง”
“โธ่พี่แก้วขา ใจเย็นสิคะ หักหลังอะไรกัน หนูไม่รู้จริง...จริ๊ง”
“ไม่ต้องมาตอแหล แกเอานางแบบของแก”แก้วชี้มือไปทางทองดี “...ไปเสียบงานพี่ลูกอ๊อดแทนจีบี้ใช่มั๊ย...สารเลวจริงๆ”
“อุ๊ย...ไม่จริงค่ะ หนูสาบานได้ พี่แก้วเค้าเลือกเด็กคนนี้เอง หนูเปล่านะ”
“ยัง...ยังไม่เลิกตอแหลอีก ...พี่ลูกอ๊อดจะไปรู้จักนังนี่ได้ยังไง ถ้าแกไม่เสนอ แล้วแกยังเบี้ยวงานฉันอีก อย่างนี้อยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว”
ทองดียืนห่างออกมายิ้มอย่างสะใจ บุญเทียมทรุดตัวลงกอดขาแก้ว สะอึกสะอื้นทำสำนึกผิด
“พี่แก้วขา หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูโดนบังคับ”
แก้วเตะบุญเทียมกระเด็นไป บุญเทียมฉุน
“ไม่ต้องมาบีบน้ำตา คนเนรคุณอย่างมึง อยู่กับใครคนนั้นก็ซวย”
บุญเทียมชี้หน้าด่าสวนทันที
“...โธ่เอ๊ย...ยังกะกูอยากอยู่กะมึงนักนี่ อีเฒ่าหนังเหนียว แกกะโหลกกะลาขนาดนี้ยังบ้าอำนาจ...กะอีแค่โมเดลลิ่งเล็กๆ กูก็ไม่อยากจะร่วมงานด้วยหรอก ต่อไปนี้ทางใครทางมัน”
“อีบีบี...อีเนรคุณ...มึงกล้าลองดีกับกูใช่มั๊ย...คอยดูเหอะ...แล้วมึงจะเสียใจ”
พี่แก้วสะบัดหน้าออกจากห้อง ผ่านหน้าทองดีไป แก้วชะงัก หยิบนามบัตรส่งให้ทองดี
“ถ้าอยากมีอนาคตดีกว่านี้ ก็ไปหาฉันได้นะ”
ทองดีรับนามบัตรมาอ่านทำหน้าเฉย บุญเทียมมองตามแก้วไป พอแก้วลับตัวไป บุญเทียมนั่งกุมขมับอย่างเริ่มร้อนใจ ทองดีมองอย่างสะใจ



ทองดีนั่งอ่านหนังสือ กินขนมไม่สนใจบุญเทียม ที่เดินใช้ความคิดเครียดอยู่คนเดียว พอหันไปมองทางทองดี
“อีพี่แก้วนี่มันร้ายจริง...จริ๊ง...ทำกูเดือดร้อนซะอีก...อีบ้าเอ๊ย...ถ้าอีทองมันบ้าตามพี่แก้วไป เราจะทำยังไงเนี่ย...ไม่ได้ ต้องจับมันเซ็นสัญญาก่อน เอาไงเอากันวะ”
บุญเทียมเดินออกมาหาทองดี
“ทองประกาย หล่อนจะว่ายังไง”
ทองดีทำเป็นใสซื่อ
“ยังไง เรื่องอะไร”
บุญเทียมมองอย่างหมั่นไส้แต่พยายามข่มใจสุดฤทธิ์
“ฉันจะเปิดบริษัทแข่งกับอีพี่แก้ว สู้กันให้รู้แล้วรู้แรดกันไปเลย ให้มันรู้ไปว่า คนอย่างฉันจะแพ้อีแก่อย่างมัน ถ้าหล่อนตัดสินใจจะอยู่กับฉัน ก็บอกมา”
“โห...ฉันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ”
บุญเทียมรำคาญ
“...มึงจะเอายังไงบอกมาเลยดีกว่า อย่าทำเล่นองค์ทรงเครื่องแบบนี้ ว่ามาเลย มึงจะอยู่กับกูหรือไปอยู่กับพี่แก้ว”
ทองดียิ้มเย็น
“...อยู่กับใครก็ได้ แต่ขอแบบซื่อสัตย์หน่อย ไม่งั้นเสียอารมณ์”
บุญเทียมแค้น แต่จำยอม
“...ก็ได้...ฉันยอมแก แต่มีข้อแม้ แกต้องทำงานให้ฉันคนเดียวเท่านั้น เข้าใจมั๊ย”
“ไม่มีปัญหา คนอย่างอีทอง พูดคำไหนคำนั้น”
ทองดียิ้มอย่างสะใจ ทั้งคู่ต่อตากัน แล้วแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน


บุญเทียมเดินเข้าไปในห้อง ปิดประตู เดินไปเดินมาอย่างโกรธๆ
“ทำไม่กูถึงซวยได้ขนาดนี้ โดนทั้งอีพี่แก้ว โดนทั้งอีเขี้ยวทอง ซวยซับซวยซ้อนจริงโว๊ยกู”
บุญเทียมหยิบหนังสือสัญญาออกมา
“เออ...กูยอมมึงวันนี้ เพราะกูเห็นแก่เงินเท่านั้นแหละ ถ้ากูหาเด็กใหม่ได้ละก็ กูจะเฉดหัวมึง กลับไปขายตัวเหมือนเดิม”
ทางด้านทองดีที่อยู่ในห้อง มือถือนามบัตรแก้วไว้อย่างคุ่นคิด
“ฉันไม่ยอมหรอก คนอย่างพี่บีบีมันไว้ใจไม่ได้ เป็นตายยังไง ฉันจะไม่ยอมเสียรู้อีกแน่นอน ถ้าไม่มีสัญญาอย่าหวังว่าฉันจะทำงานกับให้อีกเลย ฉันไม่มีวันไว้วางใจแกอีกแล้ว พี่บีบี”


ทองดีกับบุญเทียม เปิดประตูห้องออกมา เจอหน้ากันพอดี ต่างคนต่างยิ้มหวานให้กัน
“อะ...นี่สัญญา อ่านแล้วก็เซ็นต์ซะ เงื่อนไขอย่างที่หล่อนต้องการ ทุกอย่าง ฉันหัก 40 เปอร์เซ็นต์ แต่มีข้อแม้ว่าหล่อนต้องทำงานให้ฉันคนเดียวเท่านั้น”
บุญเทียมยื่นสัญญาส่งให้ ทองดีรับมาอ่าน ทำท่าลังเล
“40 เปอร์เซ็นต์ ไม่มากไปหน่อยหรือไง”
“อีบ้า...ฉันต้องวิ่งเต้นหางาน นี่นั่นโน่นสารพัด ฉันให้ได้แค่นี้แหละฉันไป ขายตัวดีกว่า”
“ไม่เป็นไร เจ๊ให้ไม่ได้ ฉันลองโทรหาพี่แก้วดีกว่า”
ทองดีหยิบบัตรแก้วออกมา
“เบอร์อะไรเนี่ย...”
บุญเทียมระงับใจสุดขีด โดนทองดีย้อนศร
“เออ...เอาก็ได้ ก็ได้ ถือว่าครั้งนี้ฉันยอมหล่อน 30 ก็ 30 เซ็นซะ”
ทองดียิ้มสะใจ หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นต์ แล้วส่งคืนให้ บุญเทียม
“ขอบคุณนะเจ๊...เจ๊ใจดี๊...ใจดี”
บุญเทียมคว้าสัญญามา แล้วแบมือ ขอนามบัตรแก้ว ทองดีส่งให้ บุญเทียมคว้ามาอย่างเร็ว ฉีกทิ้งทันที
“ต่อไปนี้แกเป็นคนของฉันแล้ว แกจะทำให้ฉันแพ้อีพี่แก้วไม่ได้นะ”
บุญเทียมอ่านสัญญาแล้วหัวเราะก๊าก
“...แหม...ลายมือแกเนี่ย เหมือนเหมือนเด็ก ป.4...จริ๊ง...”
ทองดียักไหล่
“...ก็เรียนมาแค่นั้นนี่นา ไม่เห็นเป็นไรเลย”


หลายเดือนต่อมา...ทองดีเดินแบบอยู่บนแคทวอร์ค มีโฬมเดินแฟชั่นเสื้อผ้า ในคอลเลคชั่นของดารา โฬมเดินนำมาก่อน ตามด้วยทองดีในชุดฟินาเล่ เธอหยุดยืนโพสท่า ตากล้องรุมถ่ายรูปกันวุ่นวาย คนดูปรบมือกันเกรียวกราว
ทองดีเดินควงแขนโฬมกลับไปรับดารา เดินออกมาโค้งคนดูบนเวที ดารารับช่อดอกไม้ ทองดีกับโฬมปรบมือ ดารากอดแสดงความยินดีกับทองดีกลางเวที อย่างชื่นมื่น
หลังจากเดินแฟชั่นโชว์เสร็จ ทองดีได้ตามติดบุญเทียม เพราะกลัวบุญเทียมจะโกง บุญเทียมหงุดหงิดที่ไม่สามารถโกงทองดีได้
โฬมยืนรีรออยู่หลงเวที พอมองเห็นทองดียืนอยู่กับบุญเทียม โฬมเดินตรงตั้งใจจะเข้ามาหาทองดี ดาราเดินมาจากอีกทาง ลากแขนโฬมออกไป บุญเทียมมองเหวอๆ แล้วปิดปากหัวเราะขำ ทองดีมองโฬมกับดาราอย่างเบื่อหน่าย


ทองดีได้ไปถ่ายแฟชั่น เธอโพสท่าอย่างคล่องแคล่ว ช่างภาพมองอย่างพอใจ
“สวยครับ...ดีมาก เอียงหน้านิดนึง...โอเค เปลี่ยนหน้าได้เลย”
ทองดีเดินไปนั่งให้ช่าง แต่งหน้าให้ บุญเทียมยืนมองภาพในคอมพิวเตอร์ ที่ถ่ายไว้แล้ว มีบ.กกับตากล้องยืนชื่นชมอยู่ด้วย
“แหม...คุณทองประกายนี่ เปลี่ยนไปลุคไหนก็ขึ้นกล้องนะครับ เยี่ยมจริงๆ ผมถ่ายนางแบบมาเป็นร้อย ยังไม่เห็นใครฮ๊อตเท่านี้เลย” ช่างภาพชื่นชม
“แหม...คุณบีบีเนี่ยโชคดีจริงๆนะ ได้เพชรมาไว้ในสังกัด ถ้ามีอย่างนี้ซักคน รวยตายเลย” บ.ก แซว
“แหม...คุณพี่ก็ ทองประกายเค้าตั้งใจทำงานดีค่ะ หนูเป็นแวว ก็อยากจะสนับสนุนเด็กก็เท่านั้นแหละค่ะ แหมรูปนี้ก็สวยนะคะ”
บ.ก และช่างแต่งหน้า เลือกรูปทองดีอย่างชื่นชม บุญเทียมแอบเบ้ปาก
“แหวะ...อีเขี้ยวทอง สวยตายละมึง”



ที่บ้านของดารา...โฬมเดินเข้ามาในห้อง ดาราเดินตามเข้ามาอย่างหงุดหงิด
“มาพูดกันให้รู้เรื่องก่อนนะ โฬมตั้งใจจะดักรอมันใช่มั๊ย”
“โธ่ พี่ดารา ผมแค่จะเดินไปแสดงความยินดีกับเค้าก็เท่านั้นแหละ แค่เพื่อนร่วมงาน เจ๊บีบีก็ยืนอยู่ทั้งคน”
“ไม่จริง พี่ไม่เชื่อ ไม่ต้องมาโกหกเลย พี่เห็นนะ สายตาโฬมเวลาที่มองมัน ยังกะจะกลืนมันเข้าไป โฬมชอบมันใช่มั๊ย บอกมาเดี๋ยวนี้นะ”
โฬมเดินหนีอย่างหงุดหงิด
“อย่าเดินหนี ฉันไม่ชอบ เข้าใจมั๊ย”
ดารากระชากโฬมกลับมาแล้วตบเปรี้ยง โฬมเงยหน้าขึ้นมาเลือดซึม ดาราตะลึง ค่อยๆเดินมาจับหน้าโฬม
“โฬมพี่ของโทษ คนดีของพี่”
ดาราเอื้อมมือไปเช็ดเลือดให้เบาๆ แล้วเปลี่ยนเป็นจูบซับเลือดแทน ดาราหน้าหื่นโถมเข้าใส่โฬมทันที


โฬมลุกขึ้นจากเตียง ดาราพลิกตัวไปด้านข้างคว้าบุหรี่หัวเตียงมาจุดสูบ พ่นควันอย่างสบายอารมณ์
“จะไปไหน”
โฬมแอบถอนหายใจ…
จะไปล้างหน้า เจ็บไปหมดเลย
“อย่าให้พี่รู้อีกนะ ว่าโฬมแอบไปพบกับมัน พี่เล่นงานเธอแน่”
โฬมแอบทำหน้าเบื่อเดินไปเข้าห้องน้ำ แล้วล้างหน้า แต่น้ำไปโดนแผลปากแตก โฬมสะดุ้ง
“ถ้ากูดังขึ้นเมื่อไหรละก็ กูจะถีบหัวอีแก่ซาดิสม์นี่ไปไกลๆเลย”
โฬมทุบมือกับอ่างอย่างหงุดหงิด


บุญเทียมเดินหอบหนังสือเข้ามาในห้อง ทองดีนั่งอยู่ ที่หัวมีผ้าพันเพราะหมักผมไว้ มือตะไบเล็บ บุญเทียมมาถึงก็กองโครมไปตรงหน้า ทองดีมองๆแล้วตะไบเล็บต่ออย่างไม่สนใจ
“ดูซะให้เต็มตา เป็นยังไง ฝีมือฉัน”
ทองดีหยิบขึ้นมาดูๆ แล้ววางลง ตะไบเล็บต่อ
“สวยดีนี่ แต่ตัวจริงสวยกว่า”
บุญเทียมทำท่าเหมือนจะด่า แต่อดใจไว้ หยิบหนังสือซุบซิบขึ้นมาอ่าน
“ทองประกาย นางแบบหน้าใหม่ไฟแรงเว่อร์...ลงปกหนังสือแฟชั่นเกือบทุกหัวบนแผง...เป็นยังไงบ้าง เห็นฝีมือฉันหรือยัง ป่านนี้อีพี่แก้วคงอกแตกตาย”
“มีตรงไหนบ้างที่เค้าพูดถึงเจ๊...ได้ยินแต่ทองประกาย เค้าน่าจะชมฉันนะ”
“แหม...ถ้าไม่ใช่ฉันทั้งผลัก ทั้งดัน ทั้งดึง แกจะมาถึงตรงนี้ได้หรือยะ”
“แล้วทำไม เจ๊ไม่ไปเดิน ไปถ่ายซะเองล่ะ จะได้ไม่ต้องทวงบุญคุณทุก 10 นาทีแบบนี้”
“ถ้าฉันเดินเองได้ ฉันทำไปแล้วย่ะ ไม่ต้องรอให้หล่อนมาชี้แนะหรอก แม่ซุปตาร์”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทองดีเดินเลี่ยงไปรับ บุญเทียมมองตามไปแล้วด่าตาม
“วอนแล้วมั๊ย อีนี่”
ทองดีฟังโทรศัพท์แล้วถามเสียงดัง
“อะไรกัน ไทไม่สบายหรือ ก็ได้ฉันจะรีบไปรับ”
ทองดีกดปิดโทรศัพท์ บุญเทียมรีบกระแซะเข้ามาข้างๆ
“มีอะไร ใครโทรมา”
“เนอสเซอรี่เค้าโทรมา บอกไทไม่สบายมากให้รีบไปรับ”
“ไม่ได้นะแก ที่นี่ไม่ใช่สถานรับเลี้ยงเด็ก ไม่ได้เด็ดขาด ฉันไม่ยอม”
บุญเทียมโวยวายทันที ทองดีหนักใจ



ในซุปเปอร์มาร์เก็ต
บุญเทียมในชุดพลางตัว เดินอยู่ในร้านอย่างมีพิรุธ หยิบนมผม ของใช้เด็กอย่างรวดเร็ว แล้วเดินไปจ่ายเงิน
“ทั้งหมด สองพันสามร้อย ห้าสิบบาทครับ”
“อะไรนะ สองพันสามเชียวหรือ...ทำไมมันแพงนักวะ เลี้ยงหมาถูกกว่ามั๊ยเนี่ย”
บุญเทียมควักเงินมาจ่ายอย่างหงุดหงิด
“ซื้อไปให้ลูกของพี่หรือครับ...”
“อีบ้า...กูเป็นกะเทยดูไม่ออกหรือ...”
บุญเทียม คว้าถุงของเดินออกมาอย่างหงุดหงิด พนักงานมองตามไปอย่างขำๆ



ทองดีกำลังวุ่นวายกับไทที่ร้องไห้โยเย สภาพในห้องรกเละไปหมด
“อย่าร้องนะ โอ๋..นะจ๊ะ อย่าร้องสิ บอกว่าอย่าร้องไง จะเอาอะไรก็บอกมาสิร้องอยู่ได้”
ทองดีหงุดหงิด ไทยิ่งแผดเสียงร้องหนักขึ้น
“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย...จะร้องทำไม ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว กรี๊ดอยู่ได้ เดี๋ยวกูเอาขี้เถ้ายัดปากให้ตายซะหรอก บอกว่าให้เงียบๆ”
ไทยิ่งกรี๊ดๆลั่นไม่ยอมหยุด ทองดีกุมขมับอย่างเครียดๆ ขณะเดียวกัน บุญเทียมเดินเข้ามา พอถึงโต๊ะ ถอดแว่นกับผ้าพันคอออก แล้วโยนของลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์เสีย
“มาแล้วของเด็ก แพงจะตาย นี่แกช่วยทำให้มันหุบปากหน่อยไม่ได้หรือไง หนวกหูจะตายชัก”
“ทำอยู่ แต่มันไม่เงียบ จะให้ทำไงล่ะ เจ๊ทำได้ก็มาทำเองสิ”
บุญเทียมรำคาญลุกขึ้นไปดู แล้วหัวเราะ
“...ริจะเป็นแม่ ทำไมไม่รู้จักเปลี่ยนผ้าอ้อมให้มันล่ะ เปียกขนาดนี้ หมกไว้ได้ยังไง ประเดี๋ยวก็เน่าหรอก”
บุญเทียมจัดการเปลี่ยนผ้าอ้อมให้อย่างคล่องแคล่ว ไทเงียบเสียง ทองดีมองอย่างชื่นชม
“แหม...เจ๊นี่เก่งเหมือนกันเนอะ...”
“เป็นกะเทยต้องฉลาด ไม่งั้นอยู่ไม่ได้...ไม่ต้องมาชมเลย แกจะเอาเด็กมาเลี้ยงไว้ไม่ได้นะ หายแล้วต้องส่งกลับไป ห้ามเลี้ยงเองเด็ดขาด ใครมาเห็นเข้า จบเห่แน่คราวนี้”
“ทำไงล่ะ ที่เก่าเค้าจะเลิก แถมตอนนี้ไทก็ป่วย...เจ๊ต้องช่วยฉันหาที่ใหม่สิ ไม่อย่างนั้น ฉันก็ต้องหยุดงานมาเลี้ยงลูกด้วย”
“มันใช่มั๊ยเนี่ย...กูเป็นผู้จัดการนางแบบนะ ไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็ก...เวรจริง...จริ๊ง”
“น่าจะ ถือว่าช่วยเด็กมันเอาบุญ ถ้าฉันทำงานไม่ได้ เจ๊ก็ขาดรายได้นะ”
“เออ...ยังไงฉันก็ต้องช่วย ฉันมันคนใจดี นางฟ้านางสวรรค์อยู่แล้ว แต่แกต้องจ่ายฉันพิเศษ ห้าพัน ค่าเสียเวลา ตกลงหรือเปล่า”
“อะก็ได้ ก็ได้ ห้าพันก็ห้าพัน งกนะเจ๊” ทองดีมองค้อน



ที่สถานรับเลี้ยงเด็กอย่างหรู
กำลังโหลดความคิดเห็น...