xs
sm
md
lg

ทองประกายแสด ตอนที่ 5

เผยแพร่:

 ทองประกายแสด  ตอนที่ 5 

ทองดีนั่งเครียดอยู่ในรถแท็กซี่ สีหน้าคิดหนัก เธอเปิดกระเป๋านับเงินหลบๆ ไม่ให้แท็กซี่เห็นแล้วถอนใจโล่งออก

“คงพออยู่ได้”
คนขับแท็กซี่มองทองดีผ่านกระจกมองหลังอย่างพิจารณา
“ตกลงจะไปไหนน้อง”
ทองดีสะดุ้ง
“ไม่รู้...ขับไปเรื่อยๆ ก่อนได้ไหม”
ทองดีรีบปิดกระเป๋าสตางค์แล้วกำไว้แน่น คนขับแท๊กซี่เริ่มมองทองดีด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
“ทะเลาะกับแฟนมาเหรอ...ถ้าไม่มีที่พักพี่ช่วยได้นะ”
ทองดีมองหน้าคนขับยิ่งเห็นสายตาก็รู้ทันๆที ทองดีนึกถึงห้างที่เคยไปกับวีระชัย
“ฉันจะไปห้าง...”
“แหม...เสียดาย” แท็กซี่บ่นเบาๆ


รถแท็กซี่มาจอดหน้าห้างฯ ทองดีลงจากรถ แล้วแท็กซี่ก็ออกไปเธอเดินไปไม่กี่ก้าว ก็มีมอเตอร์ไซค์มาจอดข้างๆ ผู้ร้ายคนซ้อนก็กระชากกระเป๋า ทองดีตกใจร้องลั่น
“ว๊ายยย...อะไรเนี่ย”
เธอพยายามดึงกระเป๋ากลับ ผู้ร้ายลงมาแล้วผลักเธอล้มลงแล้วดึงกระเป๋ารีบขึ้นรถมอเตอร์ไซค์แล้วคนที่ทำหน้าที่ขับรีบขับออกไปเลย ทองดีร้องโวยวาย
“ช่วยด้วย โจรขโมยกระเป๋า” เธอพยายามวิ่งตามร้องเรียกไปด้วย “เอากระเป๋าฉันคืนมา ไอ้พวกเลว เอาคืนมา” เธอเหนื่อย เริ่มวิ่งไม่ไหว “เอาเงินฉันคืนมา…”
ทองดีหยุดวิ่ง เหนื่อยหอบมองมอเตอร์ไซค์ บึ่งหายไปต่อหน้าต่อตาก่อนจะทรุดนั่ง
“เงินของฉัน...ของฉัน...”


ทองดีเดินมาในห้างอย่างใจลอย แล้วหยุดยืน มองไปรอบๆอย่างไม่รู้จะไปไหนดี เธอนึกถึงตอนที่วีระชัยพามาเที่ยว และตอนที่เขาตาย ทองดีหน้ามืดยืนโงนเงน แล้วร่วงล้มลง แต่มีใครคนหนึ่งมารับหลังไว้ได้ทัน เธอหันไปมองหน้าเขา เฮียบุ๋นมองทองดีตะลึง อ้าปากค้าง ปิ๊งทันที ลืมเด็กสาววัยรุ่นที่ยืนอยู่ใกล้ๆไปเลย
เฮียบุ๋นนั่งประคองทองดีที่ยังสลบอยู่ และให้ดมยาดม ส่วนเด็กสาวก็จำใจพัดให้อย่างเซ็งๆครู่หนึ่งเธอก็ฟื้นขึ้นเห็นเฮียบุ๋นประคองตนอยู่ก็ตกใจรีบผลักออก เฮียบุ๋นยิ้มแย้มให้
“น้อง ไม่สบายเหรอครับ”
ทองดีตั้งสติ แล้วลุกขึ้น
“เวียนหัวนิดหน่อย แต่ไม่เป็นไรแล้วขอบคุณนะลุง”
เฮียบุ๋นสะดุ้งทันที ทองดีจะลุกไปแต่เฮียบุ๋นรีบเรียกไว้
“เดี๋ยวน้อง”
ทองดีหันมา
“น้อง...เอ่อ...ชื่ออะไรเหรอ”
“ทองประกาย”
เฮียบุ๋นยิ้มชอบใจ เริ่มคุยคล่อง
“ชื่อเพราะนะ แล้วจะไปไหนล่ะ”
เด็กสาวที่อยู่ข้างๆชักสีหน้าไม่พอใจ ขัดขึ้นมา
“เฮีย จะไปกันได้ยัง”
ทองดีมองเด็กสาวแล้วมองเฮียบุ๋น คิดว่าคงเป็นเสี่ยที่เลี้ยงเด็ก เบ้หน้า แล้วเดินไปเลย เฮียบุ๋นจะเรียกก็เรียกไม่ทัน
“เดี๋ยว...” เฮียบุ๋นหันมาหงุดหงิดใส่เด็กสาว “โธ่เอ๊ย จะไปไหน ไม่ไปแล้ว”
เฮียบุ๋นหันไปมองหาทองดี แล้วหันมามองเด็กสาวอย่างหงุดหงิดจะเอาไงดี
“กลับไปก่อนเลยไป”
เฮียบุ๋นจะไปเด็กสาวรีบคว้าแขนไว้
“เรื่องอะไร หนูยังไม่ได้โทรศัพท์เลยนะ”
เฮียบุ๋นหงุดหงิด
“ฮึ่ย...ไว้วันหลัง”
เฮียบุ๋นเดินตามทองดีไป เด็กสาวหน้าเหวอ
“อ้าวเฮีย ทิ้งกันอย่างงี้ได้ไงเฮียบุ๋น...”
เด็กสาวกระทืบเท้าด้วยความโกรธ แล้วเดินไปอย่างเซ็งๆ


เฮียบุ๋นตามหาทองดีมาถึงหน้าร้านมือถือ มองๆหาก็ไม่เจอ พอหันมาก็เจอเด็กสาวยืนจ้องอยู่ เฮียบุ๋นตกใจ
“เฮ้ย...ยังไม่ไปอีกเหรอ”
เด็กสาวกอดอก มองอย่างเอาเรื่อง
“ต้องเอาข้าวสารเสกไล่หรือไงวะ”
“หนูไม่ใช่ผีนะ แต่ถ้าจะให้ไปก็...”
เด็กสาวปรายตามองไปในร้านมือถือ เฮียบุ๋นมองตาม ถอนใจ เฮียบุ๋นตัดรำคาญ
“จะเอารุ่นไหน”
เด็กสาวยิ้ม หันไปมองมือถือรุ่นแพงๆ เอียบุ๋นจำต้องซื้อให้ แล้วเดินออกมาหน้าร้าน พลางเก็บบัตรเครดิตเข้ากระเป๋า บ่นอุบ
“เอาซะแพงเลย ไม่มีว็อทแอพ ไม่มี3G นี่ไล่ไม่ไป...” เฮียบุ๊น นึกได้ แล้วมองหาทองดีต่อ “น้องทองประกาย จะกลับบ้านไปหรือยังนะ”
เฮียบุ๋นเดินออกไปตามหาทองดี


ทองดีเดินมานั่งพักที่มุมหนึ่งในห้าง ยังคิดไม่ออกกับชีวิต มองไปเรื่อยๆ เห็นคนถือถุงช็อปปิ้งกันเต็มมือ บ้างก็แต่งตัวสวย เธอมองไปอีกทางก็เห็นคนกินอาหารในร้านดีๆก็ถอนใจ ก้มมองกระเป๋า
“ไม่ได้ ฉันต้องประหยัดที่สุด”
เฮียบุ๋นเดินมาเห็นทองดีนั่งมองกระเป๋าอยู่ก็ยิ้มดีใจ
“อ๊ะอ๊า เจอแล้ว แม่กวางน้อย” เฮียบุ๋นจะเข้าไป แต่ก็ชะงัก “รอผัวอยู่หรือเปล่าวะ”
เฮียบุ๋นถอยไปหลบมุม แอบมองมาเห็นทองดีลุกขึ้น เดินไป เฮียบุ๋นรีบตาม ทองดีเดินดูของตามหน้าร้านต่างๆ เช่นเสื้อผ้า เครื่องประดับ กิ๊ฟช็อป อยากได้แต่ก็ต้องตัดใจ เฮียบุ๋นคอยแอบเดินตามมามอง
“เฮ้อ...จะซื้อของกินของใช้ หรือจะหาที่อยู่ก่อนดีวะ”
ทองดีหันมาเจอมาสค็อตเพนกวินนอนคว่ำทำแพลงกิ้งอยู่บนพื้น เธอเกือบเหยียบตกใจร้องลั่น
“ว้าย”
เพนกวินลุกขึ้น แล้วยื่นใบปลิวให้
“ร้านไอศกรีมฉลองเปิดร้านใหม่ ให้คู่รักกินฟรีครับ”
ทองดีอึ้ง ยิ้มเจื่อน
“ฉันไม่มีคู่รักหรอก”
ทองดีเดินไป เพนกวิน ถอดหัวออกมาเป็นเฮียบุ๋น
“ยังไม่มีแฟนเว้ย”
เฮียบุ๋นยิ้มดีใจ


ทองดีเดินลูบท้องมาที่หน้าฟู้ดเซ็นเตอร์ หยุดมองเข้าไปดูร้านอาหารที่เรียงราย เห็นราคาอาหารที่ร้านหนึ่งติดอยู่บนป้าย ราคา 45 - 55 - 60 เธอมองร้านอื่นราคาก็ไม่ต่างกัน
“แพงพอๆกับกินที่โรงแรมเลย เก็บท้องไปรวบยอดกินข้างทางตอนเย็นก็ได้วะ”
เฮียบุ๋นแอบดูอยู่
“มาคนเดียวแน่ๆ เอาวะ ถ้าเสือไม่งาบตอนนี้ ก็ไม่ได้แล้ว งานนี้ต้องเล่นบทพระเอก” เฮียบุ่นพยายามนึก “เอาไงดีวะ”
ทองดีเดินไปถึงร้านหนังสือ เฮียบุ๋นมองแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์
“ในทีวีพระเอกนางเอกมันต้องชนกันนี่หว่า”
เฮียบุ๋นยิ้มร้ายแล้วรีบเดินอ้อมไปอีกด้านของร้านหนังสือเพื่อให้ไปเจอกับเธอ ทองดีเดินมองหนังสือไปเรื่อยๆ จนมาถึงมุมร้านก็ชนกับเฮียบุ๋นล้มลงไปนั่งกับพื้น
“โอ๊ย...”
“อ้าว...น้องทองประกาย”
“คุณ...”
เฮียบุ๋นยื่นมือให้ทองดี
“มา ลุกขึ้นไหวไหม”
ทองดีมองเฮียบุ๋นอย่างชั่งใจ แล้วส่งมือให้ เฮียบุ๋นยิ้ม แล้วดึงขึ้นมาปะทะตัวเอง ทองดีตกใจ รีบถอนตัวออก แต่เฮียบุ๋นไม่ยอมปล่อยมือ
“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“เจ็บสิ ชนซะแรงเลย”
เฮียบุ๋นยิ้มหวาน
“ขอโทษนะ ไหนขอดูแผลได้ไหม”
เฮียบุ๋นจะก้มดูขา ทองดีตกใจรีบหลบแต่เฮียบุ๋นยังจับมืออยู่ เธอพยายามดึงมือออกแต่เฮียบุ๋นไม่ปล่อย
“นี่...ปล่อยได้แล้ว”
“ปล่อยก็หลุดน่ะสิ”
“ได้...งั้นจับแน่นๆนะ”
ทองดีไม่ชอบใจ กระทืบที่เท้าเฮียบุ๋นเต็มแรง
“โอ๊ย...”
ทองดียิ้มเหยียด แล้วเดินหนีไป ทิ้งเฮียบุ๋นร้องโอดโอยอยู่ตรงนั้น ทองดีเดินฉับๆนำหน้าเฮียบุ๋น
“จะรีบไปไหนล่ะ”
ทองดีหยุด แล้วหันมาด่า
“ก็รีบไปให้พ้นแกน่ะสิ ไอ้หัวงู หนอย จะมาขอดูขาฉัน”
“โธ่ อย่าว่าพี่อย่างนั้นสิ พี่เป็นห่วง กลัวน้องเจ็บ ก็อยากดูแลไม่รู้จะเป็นแผลฟกช้ำดำเขียวหรือเปล่า”
“กลับไปดูแลลูกเถอะ เห็นมาด้วยกัน แล้วไปไหนแล้วล่ะ”
เฮียบุ๋นสะดุ้ง
“แหม ลูกเลิกที่ไหน พี่ยังไม่แก่พอจะมีลูกซะหน่อย”
ทองดีเบะปาก เฮียบุ๋นมองทองดีตาหวาน ทองดีทำหน้ายี้ แล้วเดินไป
“อ้าว ไปไหนล่ะ”
เฮียบุ๋นเดินตามไป


ทองดีเดินออกมาหน้าห้าง แล้วชะงัก ยืนนิ่ง ไม่รู้จะไปไหน
“แล้วฉันจะไปที่ไหนล่ะเนี่ย”
เฮียบุ๋นตามมา
“อ้าว บังเอิญเจอกันอีกแล้ว”
ทองดีเซ็งมาก
“บังเอิญไปไหมเนี่ย...ไอ้หัวงู ถ้าไม่เลิกตาม ฉันจะฟ้อง...” ทองดีนึกถึงตำรวจแล้วพูดไม่ออก
“จะฟ้องตำรวจเหรอ โถ...ใจร้ายจัง พี่แค่จะพาไปหาหมอ ซื้อยาให้” เฮียบุ๋นตีหน้าเศร้า “ทำคุณบูชาโทษซะแล้ว”
“เอ๊ะ ก็บอกว่าไม่เป็นไรๆ ไม่ได้จะตายซะหน่อย ไม่ต้องมาทำเป็นรับผิดชอบ”
ทองดีจะเดินหนีไป เฮียบุ๋นรีบถาม
“จะกลับบ้านแล้วเหรอ”
ทองดีชะงัก
“ใช่...”
“แล้วบ้านอยู่ไหนล่ะ ให้พี่ไปส่งนะ”
“อยู่ที่...” ทองดีไม่รู้จะตอบยังไง จึงตัดบท “เออน่า ไม่ต้องมายุ่งหรอก”
ทองดีจะไปอีก เฮียบุ๋นรีบมาดักหน้าไว้
“เอางี้ๆ พี่จะชดใช้ค่าเสียหายให้”
ทองดีชะงักทันที




เฮียบุ๋นกับทองดีนั่งอยู่ในร้านหรู เธอมองไปทั่วร้านอย่างตื่นเต้น เด็กเสิร์ฟนำอาหารมาเสริ์ฟ ทองดีมองอาหารอย่างชอบใจก่อนจะถามขึ้น
“ฉันกินเลยนะ”
“เดี๋ยวก่อน ต้องมีออเดิร์ฟก่อน”
ทองดีงง
“อะเดิ๊บอะไร”
เฮียบุ๋นยิ้ม แล้วส่งเงินค่าเสียหายให้ทองดีห้าพัน แล้วออดอ้อน
“เฮียรู้สึกผิดที่ทำทองประกายเจ็บ นี่เป็นค่าทำขวัญ”
ทองดีหน้าตื่น
“เจ็บแค่นี้ ให้ตั้งห้าพันเลยเหรอ”
เฮียบุ๋นพยักหน้า
“รับไว้เถอะนะ เฮียขอร้อง”
ทองดียิ้มดีใจรับเงินมา เฮียบุ๋นรีบกุมมือ ทองดีมองหน้าอย่างไม่พอใจ แต่อดใจไม่ด่า แล้วดึงมือออก เฮียบุ๋นยิ้มๆ
“เอ้า กินเลยๆ”
ทองดีและเฮียบุ๋นทานอาหารจนเสร็จ จากนั้นเฮียบุ๋นเรียกพนักงานมาเก็บเงิน พนักงานเสริ์ฟเดินเอาบิลมาให้
“ทั้งหมดสองพันบาทค่ะ”
ทองดีได้ยินก็อึ้งไป เฮียบุ๋นลอบมองทองดีที่อึ้ง ก็ยิ้ม หยิบเงินออกมาวางในถาด2500
“ทิป 500 นะจ๊ะ”
เด็กเสิร์ฟ และทองดีตาลุกพอกัน
“ขอบคุณค่ะ”
เด็กเสิร์ฟถือถาดเงินออกไปอย่างดีใจ เฮียบุ๋นเก็บกระเป๋าเงิน ยิ้มๆ ชอบใจได้โชว์พาวให้ทองดีเห็น
“นี่...ค่าอาหาร 2000 ทำไมให้ตั้ง 2500”
เฮียบุ๋นยิ้ม
“ทิปไง”
ทองดีงงๆ
“ทิป...อะไรเหรอ”
เฮียบุ๋นมองอย่างสงสัย
“ไม่รู้จักจริงๆเหรอ”
ทองดีพยักหน้ารับ
“ก็น้องเขามาคอยดูแลบริการเราดี น้ำหมดก็มาเติม มายกอาหารให้เราก็ต้องให้น้ำใจกับเขาสิ”
ทองดีอึ้งไป
“โห...แค่ยกอาหารได้ทิปด้วย ทำไมที่บ้านฉันไม่เห็นมีใครให้เลย”
เฮียบุ๋นแปลกใจ
“ทองประกายว่าอะไรนะ”
ทองดียิ้มฝืนๆ
“เอ่อ...เปล่าหรอก”
เฮียบุ๋นยิ้มหวานเยิ้ม
“อยากไปไหนต่อหรือเปล่าจ๊ะ”
ทองดียิ้มเจื่อน ยังไม่รู้จะไปไหน


ทองดียืนเหม่อดูทีวีที่เปิดคอนเสิร์ตแด๊นซ์กระจายของศิลปินสาวคนหนึ่ง หน้าร้านขายดีวีดี เฮียบุ๋นมองๆ
“เอ่อ...ดูนานอย่างนี้ ซื้อแผ่นกลับไปดูบ้านเลยดีกว่าไหมจ๊ะ”
ทองดีละสายตาจากทีวี
“ฉันไม่มีบ้าน”
เฮียบุ๋นตกใจ
“อ้าว...แล้วน้องทองประกายมาจากไหน อยู่ที่ไหน แล้วจะไปไหน”
ทองดีโกหกทันที
“ฉัน...จะมาหางานทำที่กรุงเทพฯ แต่โดนขโมยกระเป๋าที่ท่ารถ ตอนนี้ยังไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตเลย”
“แล้วจะมาทำงานอะไรล่ะ”
ทองดีมองไปที่ทีวี
“ฉันอยากเป็นดารา...” ทองดียิ้ม ฝันไปครู่หนึ่ง แล้วหันมาถามเฮียบุ๋น “ลุง เอ้ย...เฮียช่วยได้ไหมล่ะ”
“เฮียคงช่วยไม่ได้หรอก งานเฮียมันคนละศาสตร์กับพวกดาราเขา”
ทองดีเศร้า เฮียบุ๋นยิ้ม เข้าทาง
“แต่ถ้าไปทำงานกับเฮีย มันก็อาจจะพอมีทาง เพราะคนในวงการเขาจะมาที่ร้านเฮียกันเยอะ”
“ร้านเฮียทำอะไร”
ทองดีสนใจทันที



ทองดียืนรออยู่ที่ประตูด้านข้างทางออกลานจอดรถ แล้วรถสปอร์ตสุดหรูก็แล่นปราดมาจอดเอี๊ยดตรงหน้า เฮียบุ๋นใส่แว่นดำเท่มากลงมาจากรถแล้วเปิดประตูให้
“เชิญครับ”
ทองดีมองๆรถ อย่างงงๆ ไม่ได้ตื่นเต้นแล้วขึ้นรถไป พอปิดประตู เฮียบุ๋นยิ้มให้
“เจอรถสุดเท่ห์ถึงกับอึ้งละสิ...อิอิอิ”
เฮียบุ๋นยืนหัวเราะขำสะใจ ทองดีเคาะกระจกตะโกนออกมา
“จะไปกันยัง”
เฮียบุ๋นหน้าเจื่อนรีบวิ่งขึ้นรถขับออกไป


รถเฮียบุ่นและมาติดไฟแดง ทองดีมองสำรวจ แต่ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร เฮียบุ๋นลอบมอง ยิ้มๆ
“เป็นไงจ๊ะน้องทองประกาย รถเฮียแล่นฉิวเหมือนนั่งเครื่องบินไหม”
“ฉันไม่เคยนั่งเครื่องบิน ว่าแต่นี่เฮียรวยแน่เหรอ”
“นี่...เฮียไม่ใช่แค่รวยนะ ต้องบอกว่า รวยมาก”
“รวยมาก แล้วทำไมขับรถเล็กจัง คนรวยต้องขับรถคันใหญ่สิ นี่อะไรรถตุ๊กๆยังนั่งสบายกว่าอีก”
เฮียบุ๋นสะดุ้ง
“อะจ๊าก...นี่เอารถเฮียไปเปรียบกับตุ๊กๆเลยเหรอ”
“จริงไหมล่ะ รถตุ๊กฉันนั่งนะยังเหยียดขาได้เลย”
“โอ้โห...แบบนี้ต้องเจอไม้ตายซะแล้ว จะได้รู้ว่าเฮียบุ๋น รวยจริงรวยจัง รวยซีเรียส”
เฮียบุ๋นเปิดประทุนโชว์ซะเลย ทองดีมองอย่างตะลึง
“เฮ้ย...เปิดหลังคาได้ด้วย”
“นี่น่ะรถสปอร์ตเปิดประทุนจ้ะ ไม่รวยจริง ไม่มีทางได้ขับหรอกนะ”
ทองดีมองทึ่งๆ เฮียบุ๋นยิ้มพอใจ แล้วเปิดเครื่องเสียงโชว์ เพลงวัยรุ่นดังขึ้น ไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว เฮียบุ๋นเปลี่ยนเกียร์ พร้อมทั้งร้องเพลงที่เปิดตามอย่างดี๊ด๊าก่อนจะออกตัวรถแล่นฉิวตรงไป
เฮียบุ๋นพาทองดีมาที่คลับ เธอเดินตามเขาเข้ามาในนล็อบบี้ แล้วก็ถึงกับอึ้งไปกับคลับที่สวยงามโอ่โถง
“เป็นไง”
ทองดีตื่นเต้น
“สวยจัง...มันเป็นที่แบบไหนเหรอ”
“ไนท์คลับ ที่นี่น่ะใหญ่ติดอันดับต้นๆของประเทศเลยนะ คนในวงการก็มาเที่ยวกันเยอะ ถ้าทำงานกับเฮีย วันนึงอาจจะได้เป็นดาราก็ได้”
“จริงเหรอ แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะ” ทองดีถามอย่างกระตือรือล้น


ทองดีนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้อง เฮียบุ๋นสัมภาษณ์
“จบอะไรมาล่ะ”
ทองดีอ้อมแอ้ม
“จบ...ปริญญาตรี”
เฮียบุ๋นทำหน้าแบบไม่ค่อยเชื่อ
“ดี...งั้นเป็นพีอาร์ก็แล้วกัน”
ทองดีอึกอัก
“คือ...อะไร”
“อ้าว...ก็ Public relations staff ไง”
ทองดีอึ้งไปนิด
“ฉัน...ไม่รู้ภาษาอังกฤษหรอก”
เฮียบุ๋นงง
“เฮ้ย...จบตรีไม่รู้ภาษาอังกฤษ จบสาขาไหนมาเนี่ย”
ทองดีหน้าเสีย จำต้องบอกความจริง
“จริงๆแล้ว...ม.3 ก็ยังซ่อมไม่ผ่านเลย ฉันเลยเลิกเรียนเพราะหัวไม่ดี แม่กับเตี่ยเลยมาให้ช่วยงานที่ร้าน”
“ว่าแล้วไหมล่ะ เอ้า...แล้วจะทำอะไรได้ล่ะทีนี้” เฮียบุ๋นคิดนิดนึง “เต้นเป็นไหม จะให้เป็นโคโยตี้”
ทองดียิ้มแหย
“ไม่รู้จักอ่ะ”
“ก็เต้นประกอบเพลงบนเวทีไง”
“หางเครื่องน่ะเหรอ” ทองดีตื่นเต้นขึ้นมา “ฉันเคยดูในทีวี แล้วก็ที่งานวัดให้ฉันเต้นให้ดูไหมล่ะ”
“เอ้า งั้นลองเต้นให้ดูซิ”
ทองดีทั้งร้องทั้งเต้นมั่วๆงงๆให้ดู เฮียบุ๋น เห็นก็อึ้งส่ายหน้า
“เอาล่ะๆ พอเถอะ”
“ฉันเป็นไอ้ตี้ๆนั่นได้แล้วใช่ไหมเฮีย”
“อย่าให้ตอบเลย” เฮียบุ๋นกดอินเตอร์คอม “ตามวันดีให้หน่อย” เฮียบุ๋ยหันมาหาทองดี “เดี๋ยวให้วันดีเขาเทรนให้ เขาเคยเป็นดาวดังของที่นี่ แต่ตอนนี้เป็นกัปตันคุมเด็กๆแล้ว”
“เป็นดาวเลยเหรอ อย่างนี้ก็ต้องสวยมากสิ เพราะพวกดาววงดนตรีลูกทุ่งเขาสวยๆทุกคน”
ครู่หนึ่ง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามา”
วันดีเปิดประตูเข้ามา เสื้อผ้าหน้าผมยังไม่ได้แต่ง ผมเพิ่งจะม้วนโรล ดูเหมือนแม่บ้านมากกว่า ทองดี และเฮียบุ๋นอึ้งไปทั้งคู่


วันดีเดินนำหน้า เชิดๆ คุยโดยไม่หันมอง ทองดีมองวันดีหัวจรดเท้า คิดว่านี่หรือดาว
“ทำยังไงเฮียเขาถึงพามาได้ล่ะ ใช้เต้าไต่มาล่ะสิ”
“อะไร ใช้เต้าไต่ แปลว่าอะไร”
วันดีชะงัก หันขวับ ตาโตใส่
“นี่หล่อน อย่ามาทำเป็นแอ๊บแบ๊วแถวนี้หน่อยเลย หมั่นไส้ ฉันไม่เชื่อหรอก”
“แล้วป้าอ่ะ ไหนเฮียบอกเคยเป็นดาวเด่น ไม่มีเค้าเลยสักนิด”
“อ๊าย นังเด็กปากเสีย แถมยังตาถั่ว หล่อนนี่มันไม่รู้อะไร เมื่อก่อนฉันน่ะตัวทำเงินของที่นี่เลยนะ แขกไทยเรียกวันดี ต่างชาติ call me Wandy!”
วันดีนึกถึงอดีต ตอนนั้นเธอสวยเฉิดอยู่บนเวที ในชุดกระโปรงฟูฟ่อง เต้นสามช่าอย่างสุดเหวี่ยงผู้ชายต่างตบมือเชียร์กันใหญ่ แถมยังยัดเงินตามตัวให้ไม่ขาดสาย วันดีเต้นอย่างมีความสุข...
วันดีเต้นอย่างเมามันจนจบท่าสุดท้ายแล้วโพสท์ ทองดีมองอึ้ง
“เป็นไง อึ้งไปเลยล่ะสิ เชื่อหรือยังล่ะ ว่าฉันน่ะดาวค้างฟ้า...”
ทองดียิ้มขำ
“เชื่อก็ได้ แต่สงสัยจะลอยอยู่ดวงเดียว”
วันดีเริ่มเศร้านิดๆ
“ฉันน่ะเป็นมาทุกอย่างแล้ว ทั้งพีอาร์ โคโยตี้ แล้วก็เด็กนั่งดริ๊งค์ แต่ทุกวันนี้ ก็อย่างที่เห็นนี่ล่ะ ต้องเปลี่ยนมาเป็นกัปตัน คอยดูแลพนักงานที่นี่ทั้งหมด” วันดีเปลี่ยนอารมณ์ จิกตามอง ทองดี “อีกหน่อยพอหล่อนแก่ หล่อนก็จะรู้เอง”
วันดีเดินเชิดนำหน้าไปต่อ ทองดีมองวันดี สงสารนิดๆ แล้วเดินตามไป


พี่ป๊อปครูฝึกสอนโคโยตี้ กำลังฝึกเหล่าโคโยตี้ เต้นกันอยู่ พี่ป๊อปนับจังหวะ
“เอ้า ห้า หก เจ็ด แปด”
วันดีเข้ามาพร้อมเสียง
“ครูป๊อป...”
พี่ป๊อปเต้นหมุนมาเจอหน้าวันดีเต็มๆ ก็ตกใจ
“ว้าย...แร้งทึ้ง...โธ่เจ๊วันดี จะมาดีๆก็ไม่ได้”
วันดีค้อน
“ก็มันยังไม่ถึงเวลางาน ฉันก็ยังไม่ต้องแปลงกายนี่ยะ” วันดีแตะแขนทองดี “เอ้านี่ ทองดี เฮียบุ๋นเขาฝากมาให้หัดโคโยตี้ แล้วนี่ก็เมย์ ดาวเต้นของที่นี่ ดูไว้ เผื่อวันหน้าอาจจะได้ตามรอยพวกฉัน”
วันดีเต้นให้ดูอีก พี่ป๊อปเอือม
“เจ๊ สมัยนี้เขาต้องเทคโนแด๊นซ์แล้ว สามช่าขนาดนี้ ไม่รำวงมาตรฐานไปเลยล่ะ”
วันดีค้อน พี่ป๊อปหันมองเดินวนรอบตัว ทองดีเขินๆ ทันใดนั้นพี่ป๊อปร้องขึ้นดังลั่น
“หน่วยก้านดี แต่จะให้ดูพี่ๆเขาไปก่อนก็แล้วกัน” พีป๊อบตบมือเรียก “เด็กๆ โชว์สเต็ป”
พี่ป๊อป และเหล่าโคโยตี้เต้น ทองดีมองอย่างสนใจ ขยับทำท่าตาม จนโคโยตี้เต้นจบพี่ป๊อปหันมาหาทองดี
“เต้นได้ไหม”
“ดูแล้วก็ง่ายๆ สบายมาก”
“ดีมาก งั้นเริ่มเลย”
พี่ป๊อปไปเปิดเพลง ทองดีเริ่มเต้น ดีได้ไม่กี่ท่าก็ล่ม พี่ป๊อปและวันดีต้องกุมขมับ พี่ป๊อปเดินไปปิดเพลง
“นี่ น้องทองประกายของพี่ ไหนบอกสบายมากไง เอาใหม่ๆ”
พี่ป๊อปเปิดเพลง ทองดีเริ่มเต้นใหม่ แต่ไม่นานก็ล่มเหมือนเดิม พี่ป๊อป และวันดีที่วิญญาณโคโยตี้เก่าเข้าสิงก็ลุกขึ้นไปเต้นประกบ ตบมือนับจังหวะให้จนเหนื่อย
เวลาผ่านไป วันดีกับพี่ป๊อบนั่งพิงกันด้วยความเหนื่อย โคโยตี้คนอื่นพากันหัวเราะเยาะ ยกเว้นเมย์ที่มองทองดีอย่างเห็นใจ ทองดีใจเสีย พี่ป๊อปถอนใจ
“จะรอดไหมเนี่ย แค่นับจังหวะยังผิดเลย คร่อมตลอด นับให้ก็คร่อม นับเองก็คร่อม ชอบคร่อมเหรอจ๊ะ เฮ้อ...”
โคโยตี้หัวเราะ ทองดีทั้งเสียใจทั้งโกรธ โพล่งออกมาจนทุกคนตกใจ
“ทำไม เต้นไม่เป็นแล้วมันน่าขำนักเหรอ ถ้าเป็นแล้วจะต้องมาเรียนไหมล่ะ ไม่ได้เกิดมาเป็นเทวดานะโว้ย”
ทองดีเดินกระแทกออกไป เมย์มองตามไป


ทองดียืนเซ็งอยู่ด้านนอกห้อง เมย์เดินตามออกมา ทองดีรู้ตัวหันกลับไปมองหน้างอไม่พอใจ
“จะตามมาหัวเราะเยาะฉันอีกใช่ไหม!”
เมย์ยิ้ม
“ไม่ใช่ พี่แค่อยากบอกให้เธอใจเย็นๆ แรกๆพวกเราก็เต้นไม่เป็นกันหรอก”
ทองดีแปลกใจ
“จริงเหรอ”
“จริง...เธอน่ะยังดูมีพรสวรรค์นะ ของพี่สิ มาวันแรกจะขยับขายังอายเลย รู้ไหมพี่เต้นยังไง ท่าเต้นสุดเหวี่ยงของพี่ก็แค่นี้เอง”
เมย์ยืนแล้วขยับขาเล็กน้อยแต่ฮัมเพลงที่มันสุดๆ ทองดีเริ่มขำแล้วสองสาวก็หัวเราะกัน วันดีเดินออกมายืนมองสองสาวแล้วค้อนหมั่นไส้
“นี่...มัวแต่หัวเราะกัน แล้วจะให้ทองประกายมันเริ่มเหมือนแกเหรอวะเมย์”
“ตอนนี้ยังเต้นไม่ได้ก็ต้องเริ่มงานอื่น” เมย์แนะ
ทองดีสงสัย
“ฉันควรทำงานอะไรอ่ะ”
“งานที่ได้เงินเยอะของที่นี่ ก็มีอยู่สามอย่างคือ พีอาร์ โคโยตี้ แล้วก็นั่งดริ๊งค์กับแขก ซึ่งหล่อนหมดสิทธิ์ไปสองอย่างแล้ว เหลือแต่นั่งดริ๊งค์” วันดีบอก
ทองดีงงๆ
“นั่งดริ๊งค์เป็นยังไง”
วันดี และเมย์มองหน้ากัน อึ้งในความไม่รู้ของทองดี
"เด็กนั่งดริ๊งค์ก็คือต้องไปกับแขกไงจ๊ะ เมื่อก่อนฉันนะ ได้วันละ หลายดริ๊งค์เลยล่ะ ยัยเมย์ยังเทียบฉันตอนนั้นไม่ได้เลยนะจะบอกให้” วันดีบอก
ทองดีหน้าตื่น
“นั่นมันขายตัวชัดๆ ไม่เอาหรอก ฉันไม่ทำ”
“อุ๊ย หมั่นไส้ ถ้าหล่อนเลือกงานได้ แล้วหล่อนมาที่นี่ทำไม โธ่ มันก็ไม่มีจะกินเหมือนกันนั่นล่ะ”
ทองดีสับสน
“แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่ขายตัว ไม่เด็ดขาด ฉันจะไปขอ เฮียบุ๋นทำอย่างอื่น”

ทองดีเดินออกไป วันดีกับเมย์ถอนใจ ส่ายหน้า
 
อ่านต่อหน้า 2 เวลา 18.00 น.
 ทองประกายแสด  ตอนที่ 5 (ต่อ) 

ทองดีนั่งอยู่ตรงหน้าเฮียบุ๋น ในใจมีความหวังว่าจะได้ตำแหน่งดีๆ

“เต้นไม่ได้ นั่งดริ๊งค์ไม่เอา”
“ฉันไม่ขายตัว”
เฮียบุ๋นถอนใจ
“งั้นให้เริ่มจากเด็กเสิร์ฟก็แล้วกัน”
ทองดีหน้าหุบทันที วันดีหัวเราะสะใจ
“ไงล่ะ สวยเลือกได้ ถูกใจไหมล่ะตำแหน่งนี้” วันดีหันไปบอกกับเฮียบุ๋น “วันดีเห็นด้วยกับเฮียนะคะ เด็กอาไร้ เรื่องมากสุดๆ ไอ้โน่นก็ไม่ทำ ไอ้นี่ก็ไม่ได้...ดัดจริต”
“ดัดจริต...แล้วเป็นเด็กเสิร์ฟ ก็ดีกว่าเป็นกะหรี่ละวะ” ทองดีย้อน
วันดีโกรธ
“ต๊าย...อีนี่ ปากแบบนี้เดี๋ยวเจ๊ตบหรอก”
วันดีจ้องหน้าโกรธจัด สองคนทำท่าจะทะเลาะกัน เฮียบุ๋นต้องห้ามทัพ
“เอาละๆๆ ไม่ต้องทะเลาะกัน” เฮียบุ๋นเดินไปหาทองดี “เดี๋ยวเฮีย จะพาไปดูห้องพัก”
วันดีตาลุก มองเฮียบุ๋นที มองทองดีที อย่างสอดรู้สอดเห็น
“ห้องพัก ที่ไหนเหรอเฮีย”
“ก็ที่ร้านนี่ไง เฮียให้คนจัดที่พักให้ทองประกายไว้แล้ว”
วันดีตะลึง
“ห๊า...ถึงกับได้ห้องพักเลยเหรอ”
เฮียบุ๋นหันมาหาทองดี
“ไป...ไปดูห้องกันนะ แล้วเดี๋ยวจะพาไปซื้อเสื้อผ้า ของใช้ที่ทองประกายอยากได้ ดีไหม”
ทองดีดีใจ
“จริงเหรอ...เฮียจะซื้อให้ทุกอย่างเหรอ งั้นพาฉันไปกินแพงๆแบบเมื่อกลางวันอีกนะ”
ทองดียิ้มเชิดหน้าใส่ วันดีรู้ว่าเฮียบุ๋นคงชอบเด็กคนนี้รีบเปลี่ยนสี อยู่ข้างทองดีทันที
“แหม...น้องทองประกาย จะไปดูห้องพักเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่แวนดี้ไปด้วยนะ เราจะได้คุ้นเคยกัน อีกหน่อยต้องทำงานด้วยกัน” วันดีหันไปพูดกับเฮียบุ๋น “เฮียขา ไม่ต้องห่วงนะ แวนดี้จะช่วยโมดิฟายน้องทองประกายด้วย รับรอง สวยออร่าพุ่งกระเด็นออกมานอกหน้าแน่”
เฮียบุ๋นยิ้มชอบใจ แต่ทองดีงงกับวันดีมาก...เฮียบุ๋นพาทองดีออกไป วันดีลอยหน้าลอยตาตามออกไป




ในห้องที่ไม่หรูมาก ทองดีกำลังดูตู้เตียงในห้องอย่างชอบใจ แล้วมานั่งที่เตียง ลองกดๆเด้งๆดู เฮียบุ๋นมานั่งข้างๆ
“ชอบไหม”
“ชอบ เกิดมาฉันไม่เคยได้อยู่ห้องดีๆแบบนี้เลย ขอบคุณนะเฮีย”
“ไม่เป็นไรจ้ะ”
เฮียบุ๋มจะโอบมาหอมแก้ม
“อุ๊ย...ยังไม่ได้ดูส้วมเลย”
ทองดีลุกพรวดขึ้น ทำให้เฮียบุ๋นหน้าทิ่มลงไปเล็กน้อย เฮียบุ๋นเซ็ง
“ดูส้วมเหรอ มันดีกว่าหน้าเราตรงไหนวะ”
เสียงทองดีพูดมาจากห้องน้ำอย่างดีใจ
“อุ๊ย นี่เขาเรียกว่าชักโครกใช่ไหม...โห เจ๋งไปเลย”
เฮียบุ๋นส่ายหน้า
“เห็นส้วมดีกว่าเราเหรอเนี่ย”
วันดีเปิดประตูเข้ามา
“จ๊ะเอ๋ ทองประกาย”
เฮียบุ๋นหันมาทำหน้ายักษ์
“มาทำไมตอนนี้ ไปไป”
วันดีหน้าเหวอ แต่ทองดีออกมาจากห้องน้ำพอดี ยิ้มร่าเข้าไปดึงมือวันดีเข้ามา
“เข้ามาเลยพี่” ทองดีหันไปบอกเฮียบุ๋น “เฮียกลับไปก่อนนะ”
เฮียบุ๋นอิดออด ทองดีดันหลังให้ออกไป
“นะ...นะ ขอฉันคุยกับพี่วันดีก่อน”
เฮียบุ๋นจะไม่ยอมไป แต่ทองดีผลักออกไปจนได้ แล้วปิดประตู วันดีปราดเข้ามาใกล้ยิ้มๆ
“ขอบคุณกันเสร็จแล้วเหรอ”
ทองดีพยักหน้า
“ฮื่อ”
“ว่าแล้ว ว่าต้องไม่ธรรมดา ไม่งั้นเฮียไม่ประเคนของให้ขนาดนี้หรอกแล้วได้ตำแหน่งไหนล่ะ เมียรองอันดับ 1 อันดับ 2 หรือขวัญใจ เฮียบุ๋น”
ทองดีตกใจ
“เฮ้ย ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเฮีย ไม่มีทางเป็นด้วย”
วันดีถอนใจ
“ค่อยโล่งอกหน่อย ความจริงเฮียบุ๋นแกก็ไม่ค่อยกินไก่วัดหรอกเมียแกดุ ถ้าไม่ถูกใจแกจริงๆ แกจะไม่ยุ่งเด็ดขาด”
“ฉันก็ไม่ชอบเฮียบุ๋นหรอก ไม่ใช่สเป็ค”
“ให้มันจริงเถอะ เดี๋ยววันหลังได้เยอะกว่านี้ จะเปลี่ยนใจ อุ๊ย...ตายแล้ว ไปดีกว่า ต้องไปกระจายข่าวต่อ”
วันดีออกไป เมย์เดินสวนเข้ามามองวันดี ยิ้มขำ แล้วเข้าไปคุยกับทองดี
“นักข่าวสายตรงของที่นี่ล่ะ”
ทองดีขำ
“ความจริงพี่วันดีแกก็ดีนะ”
“อีพี่วันเคยดีก็แบบนี้แหละ พอเฮียชอบใคร ก็เปลี่ยนสีมาเข้าพวกด้วย เผื่อเฮียจะให้สิทธิพิเศษยกห้องใหญ่ๆให้มั่ง”
“เมื่อกี๊เดินผ่านห้องพี่เมย์ด้วยล่ะ สวย แล้วก็กว้างกว่าทุกห้องเลย ทำไมพี่ถึงได้ ไม่เหมือนคนอื่นล่ะ”
เมย์อ้ำอึ้ง ไม่ยอมบอก ทองดีตัดบท
“ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่ชอบรู้เรื่องคนอื่นหรอก” ทองดีหันไปเปิดทีวีหัวเตียงแล้วดีใจ “โห...นี่ไงพี่ ฉันฝันมาทั้งชีวิต อยากมีทีวีของตัวเอง”
เมย์ยิ้มเอ็นดูมองทองดีที่ดูสดใส มีความสุข


คืนแรกของการทำงาน ทองดีใส่ชุดเด็กเสิร์ฟ ยืนมองแสงสีเสียงในคลับอย่างตื่นตาตื่นใจแต่มีทิชชู่อุดหู วันดีเดินมาเห็นก็เรียก
“อยู่นี่เอง...ทองประกาย ทำอะไรอยู่ ไปเสิร์ฟของเร็วเข้า”
ทองดียังมองสถานที่เพลิน ไม่ได้ยินวันดีที่เรียกอีก วันดีเดินเข้ามาเขย่าแขน ทองดีสะดุ้งเอาทิชชู่ออก
“อุ้ย...มีอะไรเหรอพี่วันดี”
“จะอุดหูทำไมเนี่ย เดี๋ยวอีกหน่อยก็ชิน”
“ก็วันนี้มันยังไม่ชินนี่”
“เถียงอีก พี่จะให้เธอทำงานง่ายๆไปก่อน อย่างเตรียมน้ำแข็ง ช่วยเด็กเสิร์ฟเหล้า เสิร์ฟอาหาร แล้วเดี๋ยวพี่จะสอนชงเหล้าให้”
ทองดีหน้าเซ็ง ไม่อยากเป็นเด็กเสิร์ฟ แต่ก็เดินตามวันดีไป ระหว่างทางเดินผ่านแขกโต๊ะหนึ่งมีเด็กนั่งดริ๊งค์แต่งตัวสวยป้อนเหล้าให้ ทองดีหยุดมองแล้วก้มดูตัวเอง ถอนใจ รู้สึกว่าตัวเองช่างต่ำต้อย ก่อนจะจำใจเดินตามวันดีต่อไป


ทองดียืนอยู่หน้าบาร์เหล้า วันดีเอาโซดา น้ำแข็ง วางบนถาดตรงหน้า
“โต๊ะ 7 นะ เสิร์ฟดีๆอาจได้ติ๊ปเยอะ”
ทันใดนั้นมีเสียงเป่าปาก เสียงแซว เสียงเชียร์จากแขกหนุ่มๆดังขึ้น ทองดีหันไปมอง เมย์ และกลุ่มโคโยตี้ขึ้นเต้น แขกชอบใจกันใหญ่ แขกลุกมาให้ทิปโคโยตี้เยอะมาก ทองดีตาโตอยากเป็นบ้าง วันดีตีแขน
“เอ้า ไปได้แล้ว”
ทองดีสะดุ้ง
“จ้ะๆ”
ทองดียกถาดไป วันดีเต้นตามโคโยตี้
“แหมนังป๊อปมาว่าฉันเป็นแต่สามช่า สเต็ปไหนฉันก็สามารถย่ะ”
ทองดียกน้ำแข็ง โซดา เดินมาเสริฟที่โต๊ะหนึ่ง แต่เดินไปตาก็มองโคโยตี้ไป พอถึงโต๊ะ ก็ยังเสิร์ฟไปมองไป เลยไม่เห็นว่าแขกโต๊ะนั้นมองเธอตาเป็นมัน ทองดีเสิร์ฟเสร็จก็ยืนมองเหม่อ ยิ้มชอบใจ ขณะที่เหม่อมองดูโคโยตี้อยู่นั้น แขกก็จับมือของเธอ
“มานั่งดริ๊งค์กับพี่ไหมน้อง”
ทองดีตกใจ สะบัดออก
“ไม่”
ทองดีจะไปแขกรีบคว้ามือ ดึงเธอมาล้มลงบนตักพอดี แขกโต๊ะนั้นชอบใจกันใหญ่ ทองดีโกรธ รีบลุกขึ้น แล้วด่าอย่างไม่ไว้หน้า
“ฉันไม่ได้ขายตัว ไอ้พวกหื่น ไปกินขี้หมาไป๊!”
ทองดีหยิบเหล้า โซดาน้ำแข็ง เทใส่หัวแขกอย่างไม่ยั้ง แขกร้องโวยวาย วันดีวิ่งหน้าตั้งเข้ามาห้าม คนอื่นๆหยุดดูกันใหญ่
“ว้าย...หยุดๆๆเดี๋ยวนี้” วันดีดึงทองดีไว้ได้ “ขอโทษแขกเดี๋ยวนี้”
“ขอโทษมันทำไม มันมาลวนลามฉัน” ทองดีชี้หน้าด่าแขก “ขอให้แม่แกพี่น้องแกโดนอย่างฉันบ้าง”
แขกโกรธด่ากลับ
“เฮ้ย อย่าคิดว่าสวยแล้วกูจะยอมให้นะโว้ย แผนทำตัวไร้เดียงสา อัพค่าตัวน่ะ มันเชยแล้วน้อง มาทำงานแบบนี้ มันก็กะหรี่ทั้งนั้นแหละ!”
ทองดีโมโหจัด ถีบแขกจนล้ม วันดีร้องลั่น
“ว้าย ตายแล้ว ตายแน่ๆ”
เพื่อนๆช่วยพยุงชายคนนั้นขึ้นมา
“มึงกล้าถีบกูเหรอ”
แขกโมโหมาก ปรี่เข้าไปหาทองดี แต่วันดีขวางไว้ยกมือไหว้
“พี่ขา ใจเย็นๆนิดนึงนะคะ เด็กมันเพิ่งมา เรียนก็ไม่ได้เรียน บ้านน้อกกก บ้านอกมาก พ่อแม่ก็ไม่สั่งสอน ยกโทษให้มันเถอะนะคะ” วันดีหันไปดุทองดี “เอ้า ขอโทษพี่เขาสิ”
ทองดีเชิด
“ไม่!”
วันดีตกใจ
“ไม่ได้ ขอโทษเดี๋ยวนี้” วันดีจับมือทองให้ไหว้ “ไหว้ ขอโทษ เร็ว”
ทองดีพยายามดิ้น
“ไม่ๆ ปล่อยฉัน”
ทองดีพยายามดึงมือออก วันดีถึงกับต้องจับหัวกดให้โค้งขอโทษ วันดีกดไม่ปล่อย ทองดีร้องและดิ้นอยู่อย่างนั้น
“หยิ่งนักเหรอ ตัวเป็นทองหรือไง ถึงจับไม่ได้ ไหนขอดูหน่อยซิ”
แขกเข้าไปจับคอเสื้อทองดีจะเปิด เมย์รีบเข้ามาจับมือแขกไว้
“พี่คะ อย่าทำอะไรน้องมันเลย เอางี้นะคะ เดี๋ยวคืนนี้เมย์จะดูแลพวกพี่เองนะคะ นะคะ”
เมย์พากลุ่มแขกไป แล้วหันมาพยักเพยิดให้วันดีพาทองดีออกไป วันดีพยักหน้ารับดึงทองดีไป
“ไปๆๆ วันนี้ไม่ต้องทำแล้ว”
ทองดีถูกวันดีดึงมาที่ห้องพัก เธอทิ้งตัวนั่งลงอย่างโกรธๆ จะร้องไห้ แต่กลั้นไว้ วันดียืนมองอยู่ใกล้ๆ
“นี่ แม่ทองประกาย ทำไมมันถึงได้ดื้อด้านอย่างนี้ ถ้าเฮียรู้มีหวังโดนไล่ออกแน่”
“แต่มันทำฉันก่อน ฉันไม่เข้าใจ พวกผู้ชายที่บ้านมันก็ชอบแซวฉันแต่ก็ไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้ แล้วถ้าฉันด่า พวกมันก็จะหยุดแต่ทำไมคนที่นี่ไม่หยุดแถมยังจะด่าฉันกลับอีก”
วันดีอึ้งไป แล้วยิ้มขำเอ็นดูในความเป็นเด็กอ่อนต่อโลก
“เด็กเอ๊ยเด็ก”
“ฉันไม่เด็กแล้วนะ”
“ย่ะ...แม่นางร้าย” วันดีถอนใจ “อยู่ๆไปเธอก็จะรู้เอง คนที่มันเสียเงินมันก็คิดว่าเงินมันใหญ่ทั้งนั้นแหละ”
“ฉันอยากได้เงิน อยากมีเงินซื้ออะไรได้อย่างใจทุกอย่าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะใช้มันมาดูถูกคนแบบนี้”
“เอาอะไรกับคนกลางคืนวะ พยายามคิดให้ได้ว่าเราทำงานให้มันๆให้เงินเราก็พอ แล้วเธอจะมีความสุข” วันดีลูบหัวทองดี


เฮียบุ๋นนั่งดื่มเหล้าอย่างสบายอารมณ์ ทันใดนั้นมีเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับทองดีเปิดเข้ามา เฮียบุ๋นลุกขึ้นเข้าไปโอบให้มานั่ง ทองดีไม่ชอบ แต่ก็จำยอม เพราะกลัวความผิด
“น้องทองประกายมาแล้ว มามา นั่งลง ไหนบอกมาซิว่างานวันนี้เป็นไงมั่ง”
ทองดีชะงัก นั่งไม่ลง
“ฉัน...เอ่อ...ฉันคิดว่าฉัน
กำลังโหลดความคิดเห็น...