xs
xsm
sm
md
lg

ฆาตกรรม(ไม่)ต่อเนื่อง-ใครฆ่าใคร ตอนที่ 3 แขกผู้ได้รับเชิญ

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์


จากบทประพันธ์ของ Ango Sakaguchi (1906-1955)
ปรมาจารย์แห่งความลึกลับของฆาตกรรมปริศนา
แปลและเรียบเรียงโดย ฉวีวงศ์

สงครามเพิ่งสงบ สังคมนครหลวงสมัยโชวะพยายามดิ้นรนกลับสู่ยุคทองในอดีตที่ไม่ใช่ว่าไกลโพ้น
ไม่เคยมีเสียดีกว่า ต้องสูญเสียไปแล้วอยากได้คืน...

“เธอนี่เองรึโอเคียวซัง ได้ยินแต่ชื่อมานานแล้วงามจริงอย่างที่เขาลือกัน เห็นวางท่าเป็นผู้ดีมีสกุลอย่างนี้ แต่ดูหูตาซิแพรวพราวหว่านเสน่ห์เย้ายวนใจไม่ใช่เล่นเลยทีเดียว หรือว่าจะมีใจจะปันให้ใครอยู่ลึก ๆ หวามใจเต็มทน น่าเสียดายที่ช้าไป จะคิดเหยียบเรือสองแคมก็สายเสียแล้ว นี่ถ้าฉันมาหลบภัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้ตอนสงครามละก็ โอเคียวซังคงจะได้อบอุ่นอยู่ในอ้อมกอดฉันเป็นแน่ แต่นี่อะไรกัน...แปลกใจเหลือทนที่ท่านนักประพันธ์ใหญ่ยาชิโระใจกล้าพานางเมียที่เชิดเขาไปกลับมาบ้านอุตางาวะรังเก่าของนาง บอกตรง ๆ นิยายของคุณมันอ่อนหัดเหมือนนิทานสำหรับเด็ก ทนอ่านไม่ไหวเลยจริง ๆ”

ผมนิ่งคิดอยู่ในใจว่าคาซุมะมีแผนอะไรถึงได้ดึงผมกับเคียวโกะเข้ามาพัวพันกับคนประหลาด ๆ พวกนี้ ตอนได้รับจดหมายผมคิดแค่ว่าเป็นเรื่องไร้สาระไม่น่ามีอะไรมาก แต่พอมาเจออย่างนี้เข้าก็ชักวิตกกังวลขึ้นมาจนจิตใจร้อนรนมากว่าจะต้องเกิดเหตุอะไรขึ้น อย่างน้อยก็ต้องมีการวางแผนอะไรที่ไม่ธรรมดาเอาไว้แน่นอน

เมื่อรถบัสแล่นมาถึงจุดหมายก็พบคนรับใช้ที่มารอรับและช่วยขนกระเป๋า เพราะจากนี้จะต้องเดินเท้าตามทางเล็ก ๆ บนภูเขาที่ลาดขึ้นลาดลงไปอีกราวสี่กิโลเมตร ซึ่งทรมานร่างกายไม่น้อยเมื่อต้องเดินทั้ง ๆ ที่ร่างกายอ่อนล้ามาจากการเดินทางไกลอย่างนี้

พอเดินผ่านศาลเทพเจ้าคุ้มครองหมู่บ้านใกล้จะถึงคฤหาสน์อุตางาวะ ก็เห็นผู้หญิงสองคนเดินออกจากร่มไม้ตรงมาที่เรา เธอคือ อายากะคุณนายคนปัจจุบันของคาซุมะ กับ อุซุงิ อากิโกะอดีตภรรยาของชายคนเดียวกัน ท่าทางเหมือนกับมารอรับเรา

ทว่า พอเดินเข้ามาใกล้คุณนายอายากะก็หยุดยืนนิ่งขึงเหมือนท่อนไม้ ทำหน้าบอกไม่ถูกคล้ายไม่เชื่อสายตาตนเอง ส่วนนายโคอิชิ โดอิ อดีตคู่ครองของอายากะนั้นพอเห็นเข้าก็ร้องทักขึ้นก่อนทันที

“สวัสดีครับ คุณนายผู้สูงศักดิ์ ขอบพระคุณอย่างสูงที่กรุณาออกมาต้อนรับถึงนี่ ไหน ๆ เดี๋ยวผมจะรับขวัญให้ จากไปนานคิดถึงกันบ้างไหม”

ว่าแล้วก็เดินวางท่าอาด ๆ เข้าไปใกล้คุณนายอายากะ ทำท่าจะเข้าไปกอดจูบนางจริง ๆ

“คุณ...มาทำอะไรที่นี่”

คุณนายอายากะถอยกรูดเข้าไปหลับข้างหลังอากิโกะที่มาด้วยกัน แต่นายโดอิไม่สนใจกลับเดินกางมือกางไม้เข้าใส่ด้วยท่าทีราวกับจะรวบกอดเข้ามาทั้งสองคน

“สวัสดีครับ คุณ...ใครนะ เอ๊ะ อ๋อ คุณอุซุงิ อากิโกะ นักประพันธ์สตรีที่กำลังดังนี่เอง ไม่รู้ว่าก่อนว่ายังสาว แถมสวยเสียด้วย ขอทักทายใหม่อีกครั้งนะครับ ตะกี้มัวแต่ทักภรรยาเก่าเจ้าเสน่ห์เพราะเห็นว่าคงมาเฝ้าคอยอยู่นานแล้ว”

นายโดอิพูดจบก็คว้าแขนคุณนายอายากะมับเข้าให้ คุณนายสะบัดเต็มแรงแล้วถอยหนีออกไปห้าหกก้าว

“ไอ้ชั่ว ได้คนสาระเลว มาทำไม ที่นี่ไม่ต้อนรับแก กลับไปเดี๋ยวนี้ ไปให้พ้น...ใครก็ได้ช่วยที...”

นางมองมาทางเรา แต่นายโดอิยังย่างสามขุมตามเข้าไปหวังจะจับให้อยู่มือ นางจึงหน้าซีดพูดไม่ออก สุดท้ายจึงหันหลังวิ่งหนีไปโดยเร็ว นายโดอิควักผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อที่หน้าผาก ไม่ได้สนใจมองตามหลังนางที่วิ่งหนีไปจนนิดเดียว

“ผู้หญิงก็อย่างนี้แหละ พอเห็นหน้าชายที่นางเฝ้าคอยอยู่ด้วยความคิดถึงก็เสียวซ่านถึงกับทำอะไรไม่ถูก ทำไม๊ทำไมผู้หญิงถึงไม่บอกออกไปตรง ๆ กับชายที่นางเฝ้าคอยทุกเวลานาทีว่า ฉันเฝ้าคอยคุณด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ ใช่ไหม...คุณอากิโกะ ผมว่าผู้หญิงญี่ปุ่นยังต้องฝึกเรื่องเสน่ห์เย้ายวนใจชายกันอีกเยอะ”

คาซุมะกับนายอุสึมิหลังค่อมรอรับเราอยู่ที่คฤหาสน์อุตางาวะ บอกว่าคนอื่น ๆ ออกไปเล่นน้ำตกกัน ผมไม่มีแรงจะสนทนาพาทีด้วยเลยขอตัวไปอาบน้ำ ออกมาดื่มเบียร์กับแซนด์วิชเป็นอาหารว่างแล้วจึงหลบไปนอนเพราะตาแทบจะปิดอยู่แล้ว อากาศเย็นสบายกลางขุนเขาช่วยผ่อนคลายความร้อนของเมืองหลวงที่กรุ่นอยู่ในกายตัว ผมนอนหลับสนิทมาตื่นเอาตอนโพล้เพล้ มีอะไรอย่างหนึ่งขาดไปจากที่ผมมุ่งหวังไว้...ไม่มีเสียงจั๊กจั่น คงต้องรอจนสิ้นเดือนละมัง หญิงรับใช้กับเคียวโกะขึ้นมาตามขณะที่ผมกำลังล้างหน้า

“ตื่นเสียที ทุกคนเริ่มตั้งวงดื่มสาเกกันแล้วค่ะ”

“ฉันนอนหลับสนิทเป็นตายไปเลย” ผมอ้าปากหาวยืดยาวขณะลงบันไดไปชั้นล่าง

ผมไม่ชอบหน้านายโมชิซึกิ วานิเอามาก ๆ และคิดว่าในวงการนักประพันธ์ด้วยกันนั้นน้อยคนนักที่จะชอบนายคนนี้ หรูตัวว่าเป็นนักประพันธ์อัจฉริยะ ทำหยิ่งผยองไม่เห็นหัวมนุษย์ กิริยามารยาทก็ต่ำทราม กักขฬะหยาบช้ากับพวกผู้หญิง นึกพอใจขึ้นมาก็กอดจูบเมียคนอื่นต่อหน้าต่อตาผัวและผู้คน ซ้ำยังมีประวัติใช้กำลังข่มขืนลูกเขาเมียใครตามอำเภอใจ จึงไม่มีผู้หญิงดี ๆ คนไหนยอมแต่งงานด้วย ต้องอยู่เป็นโสดและพูดโวไปวัน ๆ ว่าผู้หญิงทุกคนในโลกนี้เป็นของตนคนเดียว

ทว่า นายวานิผู้นี้ได้รับความเคารพยกย่องจากผู้คนในวงการหนังสือพิมพ์ เนื่องจากความเป็นคนใจกว้างเรื่องเงินทองและความคมของปากกา เพราะวงการหนังสือพิมพ์โดยทั่วไปจะประเมินค่าข้อเขียนจากพลังปากกามากกว่าพลังความคิด และมองเหตุการณ์ในแง่ของปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นจริงต่อสายตาไม่ใช่เรื่องอิงประวัติศาสตร์ วงการหนังสือพิมพ์มองว่าความหยิ่งผยองเรื่องธรรมดาสำหรับนักประพันธ์ยอดนิยมอันดับหนึ่งอย่างนายวานิ ซ้ำยังคิดว่าความยิ่งผยองนั้นยิ่งทำให้มีความเชื่อมั่นในตนเองมากขึ้นไปอีก คนเราถ้าไม่มีความมั่นใจขนาดนั้นใครจะสร้างสรรค์ผลงานอันเป็นศิลปะสูงส่งขึ้นมาได้ พวกเขาประเมินค่าความยิ่งผยองของนายวานิเป็นจริยธรรมอันดีไปเสียอย่างนั้น ส่วนนิสัยเลวร้ายทางโลกีย์ก็มองไปว่าเป็นเครื่องพิสูจน์ความเป็นอัจฉริยะ ความแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไปนี้เองที่ทำให้เขาเด่นดังขึ้นมาในวงการนี้

ผมมองวงเหล้าแล้วนึกสนุก ยิ่งมีนายโดอิเข้ามาร่วมด้วยก็เท่ากับว่าคงจะได้มีการประสานงากันระหว่างนักเขียนกับจิตรกรเป็นแน่ คาซุมะเป็นคนชอบเห็นคนมีเรื่องกันใหญ่โต เวลาดื่มกันผมมักถูกแหย่ให้โกรธโดยไม่รู้ตัวและกลายเป็นของแกล้มเหล้าให้พวกเขาสนุกกัน

แต่ครั้งนี้ผิดคาด พวกที่มาร่วมวงดื่มกันอยู่นี้ล้วนเป็นพวกกร้านโลกกันทั้งนั้น ถึงจะดูหยาบคายแต่จิตวิญญาณของความเป็นนักเลงผู้ยึดมั่นในจริยธรรมของหมู่คณะนั้นมั่นคงนัก ไม่มีทีท่าว่าจะลดตัวลงมาก่อวิวาทในวงเหล้าเช่นนี้
“อ้าว ปิก้า นายไม่ดื่มสาเกหรอกรึ”

วานิร้องถาม นายโดอิไม่ตอบได้แต่ยิ้ม ปกตินายนี่ไม่ค่อยชอบดื่มเท่าไร ซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องดื่มหรอกเพราะไม่ต้องเมาก็จับเนื้อจับตัวผู้หญิงเกี้ยวพาราสีต่อหน้าคนอื่น ๆ ได้ไม่มีเกรงใจใคร แต่ที่ไม่ดื่มจนเมาอาจเป็นเพราะรู้ตัวว่าถ้าเมาจะง่วงนอนใช้มือไม้ทำอะไรไม่สะดวกก็เป็นได้ ส่วนนายวานินั้นไม่ว่าจะเมาหรือไม่เมาก็จะเกี้ยวผู้หญิงไม่เลือกหน้าเหมือนกัน

อยู่ ๆ นายโดอิก็ผลุดลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินตรงไปที่คุณนายโคโจแล้วจับมือหล่อนโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว

“มาเต้นรำกันเถิดครับโคโจซัง ผมชมโฉมคุณบนเวทีแล้วหลงใหลจนสับสนไปหมด คุณช่างงดงามทั้งดวงหน้าและรูปทรงอะไรเช่นนี้ มีเสน่ห์ งดงาม และสูงศักดิ์ คือองค์ประกอบที่ผมชอบเป็นที่สุด มาครับ เรามาเต้นรำกัน”
คุณนายโคโจดึงมือกลับอย่างนุ่มนวลและพูดด้วยเสียงเย็นชา

“ไม่ค่ะ”

วานิหัวเราะก๊ากใหญ่

“ปิก้า เก่งมาก...ฮะ ฮะ ห้า...ดูจากที่นายเลือกจีบผู้หญิงอย่างนางโลมชั้นสามของพระเจ้าหลุยส์คนนี้แล้ว ฉันรู้เลยว่านายเป็นคนบ้องตื้นแค่ไหน โอย...ขำอะไรอย่างนี้ นี่น่ะหรือที่ว่าดื่มด่ำกับวัฒนธรรมฝรั่งเศส แค่นี้ก็รู้ว่าไม่เข้าใจธรรมเนียมฝรั่งเอาเลย จะบอกให้ก็ได้ เวลาจะจีบนางโลมเขาไม่จีบต่อหน้าคนหรอกครับ เพราะพวกนางมักจะวางท่าเหมือนแม่ชีผู้บริสุทธิ์ในที่สาธารณะ หญิงที่จะจีบต่อหน้าคนอื่นได้ก็คือหญิงที่ทำตัวเป็นนางโลม อย่างนี้ไง”

นายวานิลุกขึ้นฉุดมือทามาโอะขึ้นมาเต้นรำกัน แต่ไม่ทันไรก็เปลี่ยนท่ากอด ล้มตัวลงไปที่โซฟาทั้งคู่เสียงดังโครมใหญ่ แล้วจูบกันหนักหน่วงเนิ่นนาน ทามาโอะเงยหน้าขึ้นมาถามหน้าตาเฉย

“เป็นไงปีก้า คืนวันพรุ่งนี้ฉันจะทำอย่างนี้กับคุณบ้าง อย่าทำตัวสั่นนะฉันเกลียดผู้ชายที่ชอบทำตัวสั่นเวลาอยู่ใกล้กัน จริงไหมทังโงะซัง เรามาเต้นแท็งโก้กันดีกว่า”

ทังโงะสั่นศีรษะ แต่ทามาโอะไม่ได้สนใจที่จะหยุดดู เจ้าหล่อนเดินเลยไปที่นายอุสึมิ นายทังโงะจึงยืนสั่นศีรษะอยู่กับอากาศเหมือนตุ๊กตาไขลาน
[ตัวละครในเรื่องและความสัมพันธ์ระหว่างกัน]
โดอิ โคอิชิ จิตรกรอดีตสามีของอายากะ (ถูกเรียกว่าปิก้า)
ผม ยาชิโระเซ็นเซ คนเล่าเรื่อง ภรรยาชื่อเคียวโกะ เคยเป็นเมียน้อยนายอุตางาวะ ทามอน บิดาของคาซุมะ
อายากะ ภรรยาคนปัจจุบันของคาซุมะ
อุซุงิ อากิโกะ นักประพันธ์สตรีอดีตภรรยาของอุตางาวะ คาซุมะ ปัจจุบันอยู่กับ มิยาเกะ โมคุเบ
แขกรับเชิญของทามาโอะ: โมชิซึกิ วานิ / ทังโงะ ยุมิฮิโกะ / อุสึมิ อากิระ
อุตางาวะ ทามาโอะ น้องสาวคาซุมะ
อาคาชิ โคโจ ดาราสาว
คามิยามะ ฮิโรชิ (ทนายความ) กับ คิโซโนะ ภรรยา (อดีตเกอิชา บางบำเรอของนายทามอน)


Save on your hotel - www.hotelscombined.co.th
กำลังโหลดความคิดเห็น...