xs
xsm
sm
md
lg

ฆาตกรรม(ไม่)ต่อเนื่อง-ใครฆ่าใคร ตอนที่ 1 ร้อยพ่อพันแม่ (ต่อ2)

เผยแพร่:   โดย: ผู้จัดการออนไลน์

จากบทประพันธ์ของ Ango Sakaguchi (1906-1955)
ปรมาจารย์แห่งความลึกลับของฆาตกรรมปริศนา
แปลและเรียบเรียงโดย ฉวีวงศ์

สงครามเพิ่งสงบ สังคมนครหลวงสมัยโชวะพยายามดิ้นรนกลับสู่ยุคทองในอดีตที่ไม่ใช่ว่าไกลโพ้น
ไม่เคยมีเสียดีกว่า ต้องสูญเสียไปแล้วอยากได้คืน...

1ร้อยพ่อพันแม่ (ต่อ)
ผมเห็นคุณแม่คืบคลานไปบนพื้นตะกุยตะกายพื้นเสื่อทาทามิ ทรมานอยู่อย่างนั้น หมอฉีดยาให้กี่เข็ม ๆ ก็ไม่บรรเทา นั่นเป็นอาการของวัณโรคหัวใจไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่ความทรมานของคุณแม่อาจรุนแรงกว่าคนอื่นก็ได้ซึ่งระหว่างนั้นหากถูกใครวางยาพิษก็ไม่อาจสังเกตเห็นได้ แต่ตอนสิ้นลมก็ไม่มีเลือดออกหรืออาการใด ๆ ที่บ่งบอกว่าถูกวางยา ใบหน้าของคุณแม่สงบราบเรียบ ไม่มีใครสงสัยสักคนว่าจะถูกวางยาจนเผาเสร็จเรียบร้อย...

คาซุมะเล่าการตายของแม่เลี้ยงต่อไป
“ข่าวลือเรื่องที่ว่าคุณนายคาจิโกะไม่ได้ตายด้วยวรรณโรคแต่ถูกวางยา มาถึงหูเราก็เมื่อย่างเข้าปีนี้ คุณนายสิ้นใจท่ามกลางผู้คนมากมายที่มาเฝ้าดูอาการทุกข์ทรมานทุรนทุราย ทั้งพวกหญิงรับใช้และชาวบ้านใกล้ชิดที่เข้านอกออกในบ้านบนภูเขาของเราเสมอ ความที่สังคมคับแคบอยู่แค่ภายในหมู่บ้านผู้คนมีเวลาว่างกันมากก็เลยเอาไปโจทย์ขานกันจนความทุกข์ทรมานก่อนตายด้วยโรคร้ายกลายเป็นทุรนทุรายเพราะถูกวางยา ผมอดรนทนไปได้จึงไปถามหมอเอบิสึกะว่ามันยังไงกันแน่ หมอนั่นก็ได้แต่กลอกตาไม่ตอบว่าอย่างไร แต่ผมก็รู้ว่าสันดานมันเป็นคนอย่างนั้น ไม่คบหาสมาคมกับใคร เกลียดการพูดจา ซึ่งคิดว่าคงเกิดจากปมด้อยที่เป็นคนพิการเดินขาเป๋ ดังนั้นเรื่องนี้ถึงรู้ถึงอาจรู้อะไรเต็มอกมันก็ไม่พูดไม่บอกใคร

ระหว่างนั้น มีอยู่วันหนึ่ง ขณะที่กำลังกินข้าวกันอยู่ยายทามาโอะน้องสาวผมก็โพล่งเสียงลั่นขึ้นมากลางวงว่า ที่หมู่บ้านเขาลือกันกันให้แซ่ดว่าพี่ชายวางยาพิษฆ่าคุณแม่ ผมรู้ว่าหล่อนพูดเล่นตามเพราะปกติก็ชอบแกล้งว่าอะไรผมแรง ๆ เป็นประจำอยู่แล้ว ทามาโอะเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณนายคาจิโกะ แต่ตอนคุณนายตายผมไม่เห็นหล่อนหลั่งน้ำตาสักหยด ดูเหมือนจะแอบดีใจเสียด้วยซ้ำที่จะไม่มีใครมาคอยดุว่าอีกต่อไป คราวนี้จะได้ใส่ปีกใส่หางออกไปเริงร่าอย่างสบายอารมณ์

ผมรู้ว่าถ้าหล่อนสงสัยผมจริงคงไม่พูดอะไรเล่น ๆ อย่างนั้นออกมา และความจริงก็เป็นเช่นนั้นทามาโอะสงสัยคน ๆ หนึ่งมากกว่า แม่โมโรอินางพยาบาลประจำตัวคุณนายยังไงล่ะ คุณก็รู้ว่าท่าทางนางยั่วยวนแค่ไหนและแน่นอนว่าต้องมีอะไร ๆ กับคุณพ่อ ก็คงหลังจากที่คุณพาเคียวโกะหนีไปโตเกียวนั่นแหละ เรื่องพัลวันพัลเกที่ลงท้ายด้วยการนางบำเรอฆ่าชิงตำแหน่งเมียหลวงเหมือนละครเร่น้ำเน่าแบบนี้ เป็นเหยื่อโอชารสให้ชาวบ้านเสพกันอร่อยปากไปเลยทีเดียว ข่าวลือในหมู่บ้านเป็นเรื่องที่ไม่มีใครถือเอามาเป็นอารมณ์จริงจังอะไรอยู่แล้ว และยายน้องสาวผมก็เอามาพูดเป็นเรื่องตลกได้โดยไม่ต้องคิดอะไรมาก ทุกคนในโต๊ะกินข้าวก็หัวเราะกันครื้นเครง มีแต่ผมเท่านั้นที่หัวเราะไม่ออก”

โมโรอิ โคโตมิ นางพยาบาลคนที่คาซุมะพูดถึงคนนี้อายุราว 30 ปี ผู้หญิงสาวทั่วไปส่วนใหญ่จะชื่นชอบบูชาชายที่เป็นวีรบุรุษ ขนาดใฝ่ฝันที่จะเป็นนางพยาบาลเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับชายชาติทหารยามเกิดศึกสงคราม แต่ผู้หญิงที่ชื่อโมโรอิแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นางเป็นคนฝันน้อยมากอยู่กับความเป็นจริงและเย็นชา ไม่รับมุกตลกของพวกผู้ชาย โมโรอิรูปร่างสูงเพรียวซึ่งดูแปลกสำหรับผู้หญิงญี่ปุ่นทั่วไป หน้าตาไม่ถึงกับสวยแต่ก็ดูไม่เลว คนเจ้าชู้มักมากอย่างวานิ โมชิซึกิ ออกปากว่าผู้หญิงหงิม ๆ แบบนี้ตัณหาราคะสูงนัก แค่คืนเดียวก็อยู่มือ แต่ปรากฏว่านางไม่เหลียวแลเลย

เมื่อเกิดสงครามนางพยาบาลมีค่ามากและส่วนใหญ่ก็จะอาสาไปสนามรบกันทั้งนั้น แต่นางพยาบาลในโรงพยาบาลที่โตเกียวซึ่งเขาไปรับการตรวจรักษาเป็นประจำเอ่ยให้เขาได้ยินว่าไม่อยากไปทำงานในสนามรบ นาย อุตางาวะ ก็เลยขออนุญาตทางโรงพยาบาลพาตัวมาเป็นนางพยาบาลในหมู่บ้านที่ไร้แพทย์ เขาไม่ได้ให้หล่อนไปประจำที่โรงพยาบาลของเอบิสึกะแต่จัดห้องให้อยู่ที่บ้านของตนเอง ให้ไปทำงานที่โรงพยาบาลเฉพาะตอนกลางวันเท่านั้น ที่ทำเช่นนั้นก็เพื่อความสะดวกของตนเอง และคนป่วยอีกสองคนในบ้าน
นางพยาบาลสมัยสงคราม
คนหนึ่งคือนายนางุโมะ อิจิมาสึผู้เฒ่าที่มาหลบภัยอยู่กำลังนอนซมอยู่ด้วยอาการของโรคเก๊า ภรรยาของนาย นางุโมะคนนี้คือยูระน้องสาวแท้ ๆ ของนายอุตางาวะ ทามอน นางยูระก็ครึ่งดีครึ่งป่วยอารมณ์แปรปรวนเกือบจะเรียกได้ว่าฮีสทีเรีย และไม่ถูกกับคุณนายคาจิโกะเอามาก ๆ

นายทามอนไม่ใช่คนรักพี่รักน้องเอาญาติเอามิตรอย่างดูดดื่ม แต่ถ้ามีคนมาขอความช่วยเหลือเรื่องทั่ว ๆ ไปที่ไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็จะรับปากรับคำโดยไม่คิดอะไรมาก อย่างเช่น เมื่อครอบครัวน้องสาวมาขอหลบภัยสงครามก็เชิญ เมื่อเจ็บไข้ได้ป่วยก็ดูแลรักษา ไม่คิดว่าเป็นการรบกวนอะไรสักนิดเดียวเพราะบ้านก็ใหญ่โตเงินก็มี ลืมนึกไปว่าคนพวกนั้นย่อมต้องมาอยู่กินกันด้วย แต่พวกผู้หญิงไม่คิดอย่างนั้น โดยเฉพาะคุณนายคาจิโกะเมียคนที่สองผู้มีอายุน้อยคราวลูกของนายทามอน ไม่ถูกชะตากันนานมาแล้ว จึงอยู่กันไม่เป็นสุข

คุณอายูระของคาซุมะมีลูกชายคนหนึ่งและลูกสาว 4 คน ลูกชายเป็นช่างเทคนิคออกไปทำงานต่างแดนและได้ข่าวว่าตายในเรือดำน้ำ ลูกผู้หญิง 2 คนเสียชีวิต คนหนึ่งแต่งงานไปกับเจ้าหน้าที่บริษัทรถไฟแมนจูเรีย ลูกสาวคนเล็กชื่อชิงุซะยังเป็นโสดอพยพหนีภัยมากับพ่อแม่ด้วย ชิงุซะกับทามาโอะลูกสาวคุณนายคาจิโกะเกลียดกันมากราวลิงกับสุนัข ทามาโอะเป็นคนสวยส่วนชิงุซะนั้นขี้ริ้วสิ้นดี ตาเข ใบหน้าตกกระเป็นฝ้า ซ้ำยังตัวอ้วนเหมือนหมู เจ้าตัวใส่ใจกับความอ้วนของตนเองราวกับเป็นโรคประสาทและมีปมด้อยรุนแรงมาก และเพราะทามาโอะเป็นคนอิสรเสรีอยากทำอะไรก็ทำนางจึงขวางหูขวางตาหาเรื่องแขวะเอาอย่างไม่มีเหตุผล ทามาโอะเป็นคนไม่เก็บความรู้สึกอยู่แล้ว จึงมีปากมีเสียงกันไม่เว้นแต่ละวัน นั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้แม่ของทั้งสองฝ่ายตั้งแง่เข้าหากัน คุณนายคาจิโกะเป็นนักกลอนเขียนบทกวีไปลงในนิตยสารร้อยกรองเป็นประจำ เดิมทีเป็นภรรยาที่สงบเสงี่ยมแต่พอเป็นโรคร้ายอารมณ์ก็ปรวนแปรไป พอเกลียดใครขึ้นมาความเกลียดจะเป็นร้อยเท่าของแต่ก่อน

ผู้ป่วยอีกคนหนึ่งคือคาโยโกะ ผู้หญิงคนนี้มีปัญหามาก แม่ของนางเสียชีวิตไปแล้วมีแต่ตาคือตาเฒ่าคิซากุ และแม่เฒ่าโอเด็นคนรับใช้ที่ฝากผีฝากไข้ไว้กับตระกูลอุตางาวะ ทั้งสองเป็นคนใจดี ยิ้มแย้มแจ่มใสกับทุกคน

คาโยโกะซึ่งเป็นหลานของพ่อเฒ่าแม่เฒ่านั้น จริง ๆ แล้วคือเป็นลูกที่เกิดจากนายทามอนกับลูกสาวของพ่อเฒ่าแม่เฒ่านั้นเอง ดังนั้นแม้จะอาศัยอยู่ที่เรือนคนใช้แต่ก็ไม่ต้องทำงานรับใช้อะไร เสื้อผ้าเครื่องแต่งตัวถึงจะไม่สวยสะแต่ก็ได้รับการจัดสรรให้สวมใส่ดูทันสมัยเหมือนชาวกรุง ที่สำคัญคือคาโยจังคนนี้รูปโฉมงดงามมาก สวยสะอาดผ่องแผ้วเป็นยองใย

แต่โชคร้ายที่สุขภาพไม่ดี เป็นโรคปอดมาตั้งแต่อายุ 17 โรคแสดงอาการตอนไปค่ายเมื่ออยู่ปี 4 ของโรงเรียนสตรี ทำให้ต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่ระยะหนึ่ง หลังออกจากโรงพยาบาลก็มานอนพักฟื้นอยู่ในห้องที่เรือนคนใช้และอ่านหนังสือเป็นส่วนใหญ่

คาโยโกะแก่กว่าทามาโอะสองปี ถ้าทามาโอะอายุ 22 คาโยโกะก็ 24 ชิงุซะแก่กว่าคาโยโกะ 2 ปี จึงคงมีอายุ 26

การที่สามีมีลูกแอบซ่อนไว้ย่อมทำให้คุณนายคาจิโกะช้ำใจเป็นธรรมดา แต่เพราะเป็นเรื่องที่เกิดก่อนนางแต่งงานกับนายทามอนนางก็เลยไม่ได้ใส่ใจสักเท่าไร ผมเองก็ไม่รู้รายละเอียดแต่มีเรื่องเล่ากันว่าหญิงรับใช้แม่ของคาโยโกะผูกคอตายหลังคุณนายคาจิโกะเข้ามาอยู่ในบ้าน คำสาปแช่งของคุณนายคาจิโกะจึงคลายฤทธิ์เดชลง พอคาโยโกะล้มป่วยคุณนายก็เอาใจใส่เรื่องอาหารการกินโดยบอกให้โมโรอินางพยาบาลคอยดูแล และจัดหาเสื้อผ้าให้ใส่เพื่อว่าไปหาใครเขาจะได้ไม่อาย
 

[ตัวละครในเรื่องและความสัมพันธ์ระหว่างกัน]
อุตางาวะ (ทามอน) บิดาของ คาซุมะ และ ทามาโอะ
คุณนายคาจิโกะ ภรรยาอุตางาวะ (ทามอน) แม่เลี้ยงคาซุมะตายปริศนา
โมโรอิ โคโตมิ นางพยาบาลประจำตัวคุณนายคาจิโกะ
อุซุงิ (อากิโกะ) นักประพันธ์สตรีอดีตภรรยาของ คาซุมะอยู่กับ มิยาเกะ (โมคุเบ) ผู้เชี่ยวชาญวรรณคดีฝรั่งเศส
อาคาชิ (โคโจ) ดาราภรรยา (โคโรกุ) ฮิโตมิ นักเขียนบทละคร ชอบคาซุมะหากคาซุมะรุกเต็มที่ก็พร้อมสลัดโคโรกุ
อายากะ ภรรยาคนปัจจุบันของคาซุมะ
โคอิชิ (โดอิ) จิตรกรอดีตสามีของอายากะ
แขกรับเชิญของทามาโอะ: (วานิ) โมชิซึกิ ยุมิฮิโกะ (ทังโงะ) (อากิระ) อุสึมิ
ผม คนเล่าเรื่อง ภรรยาชื่อเคียวโกะ เคยเป็นเมียน้อยนายอุตางาวะ (ทามอน) บิดาของ คาซุมะ


Save on your hotel - www.hotelscombined.co.th
กำลังโหลดความคิดเห็น...