ไทประคองแป๊ดออกมาจากหน่วยสืบสวน หนูเอมเดินอีกข้าง แป๊ดมีเลือดซึมที่ปากนิดหน่อยอต่สีหน้าเจ็บใจ “คอยดูนะข้าจะฟ้องมัน ดูสิซ้อมผู้ต้องหาได้ยังไง ไม่ใช่สิ ต้องบอกผู้ถูกต้องหาถึงจะถูก” “เหอะน่า เขาปล่อยตัวออกมาก็บุญแล้ว” “ก็ข้าไม่ได้ทำผิดอะไรนี่ ไอ้ฉัตร มึงลงมา” “รีบกลับบ้านเถอะนะ” หนูเอมบอก “นั่นสิ รีบๆ ไปเถอะผมมีงานต้องทำอีก” ไทเห็นด้วยรีบพาแป๊ดกลับบ้าน ฉัตรเดินออกมาในสภาพหน้าตาเยิน ปากแตก ฉัตรหันไปเรียกคู่หู “ไปเฮ้ย ไปทำงานต่อ” คู่หูเดินออกมาแล้วมองหน้าฉัตร “นี่พี่ซ้อมผู้ต้องหาอีกแล้วหรือ เฮ้อ ไม่กลัวถูกตั้งคณะกรรมการสอบสวนหรือไง” “กลัวก็ไม่ใช่ฉัตรสิวะ” รายละเอียด...



