xs
sm
md
lg

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19

เผยแพร่:

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 19


ประชาวิ่งไปบนรางรถไฟ เขมิกาวิ่งไล่
 

“แน่จริงมาตัวต่อตัวสิวะ อย่าวิ่งหนีเป็นหมาจุกตูด”
ประชาเหนื่อยหอบวิ่งช้าลง เขมิกากระโจนคว้าคอเสื้อประชา ประชาศอกกลับเขมิการับทันแล้วถีบท้องประชา หงายไปในลักษณะคว่ำหน้าบนรางรถไฟ เขมิกาตามเข้าไปนั่งคร่อมเอาหัวประชาโขกหมอนรถไฟสองที ประชาแกล้งแน่นิ่งไป
เขมิกาลุกขึ้นปาดเหงื่อ ชานนท์วิ่งตามมาเขมิกาหันไปด้านหลังมองชานนท์
“มันหมดฤทธิ์แล้ว”
ชานนท์เห็นประชาขยับตัวลุกยืน จึงร้องบอกเขมิกา
“ระวัง”
เขมิการีบหันกลับ ประชาถีบท้องเขมิกา เขมิกากระเด็นไปด้านหลังล้มกลิ้งบนรางรถไฟ ชานนท์โกรธมากพุ่งเข้าไปล็อกคอประชา แล้วโยนเข่า ศอก เตะ ต่อย จนล้มกลิ้งออกจากรางรถไฟ นอนแผ่หมดแรง ชานนท์ตามไปขยุ้มคอเสื้อประชา
“บอกมาเอานิลไปซ่อนไว้ที่ไหน”
“น้องแกมันแจ๋วจริงว่ะ”
ประชาพูดยั่วชานนท์ ชานนท์แค้นมากโกรธง้างหมัด เสียงหวูดรถไฟดังมาแต่ไกล ชานนท์เงยหน้ามองเห็นแสงไฟจากรถไฟตรงมา ชานนท์ตกใจมองไปทางเขมิกา

“เข็ม รีบออกจากตรงนั้น”
ชานนท์ร้องบอก เขมิกาพยายามประคองตัวเองลุก แต่พอยืดตัวขึ้นพบว่าเท้าติดกับรางรถไฟ เขมิกาพยายามดึงออกแต่ดึงไม่ได้ มองไปข้างหน้า เห็นแสงรถไฟกำลังตรงมา ชานนท์ยังขยุ้มคอเสื้อประชาอยู่
“เร็วสิ ลุกออกมา”
“ฉันลุกไม่ได้ ขาฉันติดราง”
ชานนท์ตกใจปล่อยมือจากประชา จะวิ่งไปช่วยเขมิกา แต่โดนประชาลุกขึ้นมากอดไว้แน่น ชานนท์ทุบประชา”ปล่อย”
“แกต้องเสียคนที่รักเหมือนฉัน”
รถไฟวิ่งมาใกล้ทุกที เขมิกาพยายามดึงขา ชานนท์มองเขมิกาแล้วพยายามทุบประชา ประชาเจ็บปล่อยมือ ชานนท์จะไปแต่โดนประชารวบขาสองข้างไว้อีกจนล้ม ชานนท์พยายามจะถีบให้กระเด็นแต่ประชากอดขาชานนท์ไว้แน่น
ชานนท์มองไปเริ่มเห็นหัวรถไฟเปิดหวูดเตือนเสียงดัง ชานนท์ทุบหลังประชา ประชาหัวเราะบ้าคลั่งมองไปทางเขมิกา

เขมิกาพยายามดึงขาแต่ไม่หลุด ชานนท์คิดออกใช้ขาสองข้างรัดคอประชา ประชาเริ่มหายใจไม่ออก มือคายจากขาชานนท์ ชานนท์หนีบขามากขึ้น จนประชาค่อยๆ นิ่งไป
ชานนท์วิ่งไปช่วยดึงขาเขมิกา รถไฟกำลังวิ่งตรงมาใกล้ขึ้นทุกทีๆ เขมิกาห่วงชานนท์
“พอแล้ว คุณถอยออกไป” ชานนท์ไม่ยอมพยายามดึง เขมิกาก็พยายามผลักชานนท์ “ไปเร็วสิ อยากจะตายไปด้วยหรือไง”
“ใช่ ถ้าตายเราก็ตายพร้อมกัน”
เขมิการ้องไห้ ผลักชานนท์ แต่ชานนท์ไม่ยอมยังคงพยายามง้างเหล็กให้ถ่างออก ไฟจากรถไฟสว่างโล่ จนสองคนต้องยกมือปิดหน้า
รถไฟวิ่งเข้าหาสองคนเหมือนเหยียบสองคนไปแล้ว รถไฟวิ่งผ่านตรงจุดเขมิกากับชานนท์ไป ไม่เห็นชานนท์กับเขมิกาตรงจุดเดิมแล้ว ชานนท์กับเขมิกานอนกลิ้งอยู่บนพื้นข้างรางรถไฟ ทั้งคู่มองรถไฟที่วิ่งไปแล้ว เขมิกาหันมามองชานนท์
“ฉันคงไม่กล้ากินกล้วยทับไปอีกนาน”
“ขำตายล่ะ ฉันห้ามเธอแล้วยังจะตามมาอีก”
“แส่เรื่องชาวบ้านมันงานหลักของฉันคุณไม่รู้หรือ แล้วคุณนิลล่ะอยู่ไหน”
ชานนท์นึกขึ้นได้ ดึงมือเขมิกาลุกยืน ชานนท์มองไปที่ตึกร้าง
“น่าจะอยู่ในตึกนั่น”
ชานนท์กับเขมิการีบตรงไปทางตึกร้าง ชานนท์ชะงักเหลียวมองตรงจุดที่ประชาแน่นิ่งไปแต่ประชาหายไป
“ประชาหายไป”
เขมิกามองตามตกใจ

ประชาสะบักสะบอมเดินประคองตัวเองมาถึงหลังตึกร้างที่สู้กับชานนท์ ประชามองหาปืนที่กระเด็นไป ประชาเห็นปืนตกอยู่ตรงพื้นดินเก็บขึ้นมา แล้วเดินเข้าตึกร้างไป
ประชาเดินไปที่มุมตึก มีกล่องไม้ใบใหญ่ตั้งอยู่ ประชาดึงผ้าเก่าๆ ที่คลุมปิดด้านบนไว้ ด้านในเห็นแววนิลนอนขดตัว โดนมัดมือ มีผ้ารัดปากไว้ ประชาดึงแววนิลขึ้นยืน
“เธอต้องมากับฉัน ฉันจะยิงทะลุหัวใจเธอให้ไอ้ชานนท์มันได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด”

เสียงดังฉึก ประชาตาเหลือกสีหน้าเจ็บปวดสุดๆ แววนิลมองคนที่แทงแล้วตาเบิกกว้าง ประชาค่อยๆ หันไปหาเห็นมณฑายืนจ้องประชาด้วยความแค้น มณฑาแทงท้องประชาอีกที ฉึก!
 
อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.
 
กำลังโหลดความคิดเห็น...