xs
sm
md
lg

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 8

เผยแพร่:

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 8

ตะวันกับโรสรินในชุดใหม่ แนวชุดคล้ายเจ้าบ่าวเจ้าสาว ทั้งสองหน้าใกล้กัน อีกนิดเดียวจมูกตะวันก็จะแตะโดนแก้มโรสริน โรสรินอึดอัด

“ห่างหน่อยก็ได้มั๊ง” โรสรินบอก

“ไม่ได้ อย่าลืมว่าเราต้องแสดงเป็นคนรักกัน”

ตะวันดึงโรสรินเข้ามาแนบชิดกับตัวเค้าอีก ชาญ แย้ อึ่ง อาทิตย์ยืนมองแล้วก็ยิ้มกรุ่มกริ่ม ชาญตบเข่าฉาด

“บ๊ะ! เหมือนบ่าวสาวไม่มีผิด”

โรสรินสุดทน หันมาจะเอาเรื่องตะวัน แต่จมูกกลับชนกับจมูกตะวัน สองคนนิ่งกันไป แย้เขินมาก เข้ามากอดชาญ เจอชาญตบหัว แย้สะดุ้งรีบปล่อย พีชพอใจมาก

“ว๊าวว ค้างท่านี้ไว้นะคะ” ช่างภาพกดรัวชัตเตอร์ “งามมากก เพอร์เฟ็ค”

ชาญยืนยิ้ม มีแย้ อึ่ง อาทิตย์อยู่ด้วย

“ปู่จ๋าปู่ อึ่งว่าถ้าพี่ตะวันกับพี่โรสถ่ายแบบเสร็จ แต่งงานกันไปเลยดีกว่า” อึ่งบอก ชาญยิ้มน้ำตาคลอ

“พรุ่งนี้ปู่คงได้อุ้มเหลนแล้ว”

“ไม่ใช่ปลากัดนะปู่ ที่จ้องตากันแล้วจะท้องวันนี้พรุ่งนี้” แย้บอกแต่ชาญไม่โกรธแย้เพราะยังอินอยู่

“เห็นอย่างนี้แล้วก็หมดห่วง สบายใจ ข้าไปเอนหลังพักซักหน่อยดีกว่า ไปอึ่ง กลับ”

“โฮ อึ่งอยากดูพี่โรสถ่ายแบบอ่ะ” อึ่งโวย ชาญจึงทำเสียงเข้มขู่

“ฮื่อ”

อึ่งเปลี่ยนเสียงทันที

“จ๊ะจ๊ะ ไปจ๊ะไป ไปจ้ะคุณทิตย์” อาทิตย์ส่ายหน้า “ไม่ไปไม่ได้ ต้องไป ฮื่อ” อึ่งเลียนเสียงแบบชาญ

“ไอ้แย้ เอ็งอยู่ทางนี้ ดูแลอย่าให้มีอะไรขาดตกบกพร่อง” ชาญสั่งแย้

“ครับพ้ม”

อึ่งจับมืออาทิตย์ แล้วเดินออกไปกับชาญ อุษาวดีเห็นภาพตะวันกับโรสรินก็ได้แต่ยืนตาค้าง

ริมทุ่งนาใกล้กับสถานที่ถ่ายแบบ พีระกำลังขี่อยู่บนหลังควาย ฮัมเพลง มีความสุข

“เราชาวนาอยู่กับควาย พอหมดงานไถ ฮุยๆๆ” น้ำค้างมองพีระยิ้มๆ พลันเสียงมือถือพีระดังขึ้น พีระหยิบออกมากดรับสาย “ว่าไงจ๊ะอุษาน้องรัก”

อุษาวดียืนมองตะวันที่ถ่ายแบบคู่กับโรสรินก็แอบมีหวงตะวันนิดๆ

“พี่พีต้องมาที่กองถ่ายแบบเดี๋ยวนี้”

พีระนิ่วหน้า

“ทำไม”

อุษาวดีร้อนใจมาก

“คุณตะวันถ่ายแบบคู่กับโรส”

พีระตกใจมาก หันไปมองน้ำค้างที่มองมาก็รีบพูดต่อ

“ทำไมเป็นแบบนี้” พีระตะโกนถามเสียงเบา

“อุษาไม่รู้ พอเดินมาดู ก็เห็นว่าถ่ายแบบด้วยกันแล้ว” อุษาวดีบอก พีระร้อนใจมาก

“ไม่ได้นะ มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้”

พีระวางสาย แล้วเดินขึ้นจากทุ่งนา น้ำค้างเห็นก็สงสัย

“นายจะไปไหน”

พีระไม่ตอบ รีบจ้ำเดินออกไปทันที น้ำค้างรีบตามไปติดๆ

สถานที่ถ่ายแบบ ช่างภาพกดแชะ โรสรินผละออกจากตะวันทันที

“คุณตะวันถ่ายเสร็จแล้วค่ะ ส่วนคุณโรสเหลือชุดสุดท้ายชุดเดียว” พีชบอก

“โรสขอพักแป๊บนึงนะคะ”

พีชพยักหน้า โรสรินหันไปค้อนตะวันแล้วก็เดินไปนั่งพัก ตะวันมองโรสรินยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินออกไป

ที่มุมเสื้อผ้า แอ๊ดเข้ามาช่วยแต้วจัดของ สักพักแต้วผละออกไปที่มุมหนึ่ง ไม่นานมาลัยกับมาลีย่องมา มาลัยส่งซิกให้มาลีขยิบตาพร้อมยกมือโอเค แล้วเดินไปหยุดด้านหลังแอ๊ด

“โอ๊ยย” แอ๊ดหันไปมองมาลี มาลียกมือกุมท้องร้องเสียงดัง “โอ๊ยย ปวด ปวดท้อง” แอ๊ดมองงงๆ มาลีเข้ามาจับแขนแอ๊ด แอ๊ดตกใจ “ช่วยป้าด้วย ป้าไม่ไหวแล้ว”

“ป้าจะให้ผมช่วยไงครับ”

“ช่วยพาป้าไปห้องน้ำที ป้าปวดอี้”

มาลีหันหน้าไปทางอื่นแล้วแกล้งทำเสียงตด แอ๊ดเบ้หน้ารังเกียจ

“เฮ้ยตายแล้ว อย่ามาทำเรี่ยราดตรงนี้นะป้า”

“ถ้าไม่อยากให้ทำเรี่ยราด ก็พาป้าไปที มันจะถึงปากอ่าวแล้ว” มาลีแกล้งเอามือกุมก้น “อุ๊ยย มันซี๊ดด”

“เฮ้ยๆ อดทนหน่อยนะป้า อดทนอดทน”

แอ๊ดรีบประคองพามาลีเดินออกไปอย่างทุลักทุเล มาลีหันไปทางที่มาลัยซ่อนก่อนจะยิ้มให้ มาลัยรีบเดินออกมา มองไปรอบๆ ไม่มีใคร ก็รีบดึงชุดดิ้นทองออกมา มองหน้าตาร้ายกาจและรีบเดินหลบออกไป คลาดกับตะวันที่เดินเข้ามา เพื่อคืนชุดถ่ายแบบแบบเฉียดฉิว

แอ๊ดประคองมาลีเดินมาด้วยกัน มาลีเหล่มองแอ๊ด แล้วก็...

“อุ๊ย” แอ๊ดหันไปมอง “ป้าหายปวดท้องแล้ว ขอบใจนะพ่อหนุ่ม”

มาลีรีบผละออกจากแอ๊ดแล้วเดินออกไปทันที แอ๊ดมองตามไม่เข้าใจ

พีระกระหืดกระหอบวิ่งมา เห็นโรสรินนั่งเพียงลำพังก็จ้ำเดินเข้าไปหา โดยมีน้ำค้างตามมาติดๆ อุษาวดีเห็นพีระมาก็รีบเดินไปหา

“โรซี่” โรสรินหันไปทางพีระ “ไอ้ตะวันมันอยู่ไหน มันทำอะไรโรซี่รึเปล่า” น้ำค้างฉุน

“เรียกพี่ชายฉันให้มันดีๆ หน่อย”

“พี่ชายเธอฉวยโอกาส”

“พี่ชายฉันทำอะไร”

“หยุดบ้าซักทีเถอะพี โรสกำลังทำงาน ต้องการสมาธิ” โรสรินบอก

“ใช่ พี่โรสต้องทำงาน และนายก็ต้องกลับไปทำงานต่อเหมือนกัน ไปได้แล้ว” น้ำค้างบอก

“ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่ให้กำลังโรซี่ของฉัน”

ทันใดนั้นแต้ววิ่งหน้าตาตื่นมาหาพีช

“คุณพีชแย่แล้วครับ” เสียงของแต้วทำให้โรสริน น้ำค้าง อุษาวดี น้ำค้างหันไปมองเป็นตาเดียว “ชุดดิ้นทองหายไป”

พีชกับคนอื่นพากันหน้าตื่นตกใจมาก

อีกมุมหนึ่งในไร่ตะวัน มาลัยเอาชุดดิ้นทองโยนเข้ากองไฟ มีมาลียืนอยู่ข้างๆ สองแม่ลูกหันมายิ้มร้ายให้กัน

ตะวันเดินมาตามทาง ตะวันเห็นควันไฟก็ตกใจ

“ควันอะไร”

ตะวันรีบวิ่งไปตามที่เห็นทันที

พีชจะเป็นลมเมื่อรู้ว่าชุดหายไป

“ฉันบอกแกแล้วใช่มั๊ยว่าให้เฝ้าให้ดี แล้วชุดมันหายไปได้ยังไง”

“ไม่ทราบค่ะ”

แอ๊ดจ๋อยมาก

“ผมไม่ทราบครับ”

“แสดงว่าที่นี่ต้องมีขโมย”

“น้ำค้างรับประกันได้ว่าไร่ตะวันไม่เคยมีขโมยค่ะ”

“ถ้าไม่มี แล้วชุดมันจะล่องหนหายเองได้งั้นเหรอ”

โรสรินเครียดคิด แล้วก็เอะใจบางอย่าง

“นายตะวันหายไปไหน”

ทุกคนมองหน้ากัน แล้วน้ำค้างก็ฉุกคิดขึ้นมาได้

“พี่โรสคิดว่าพี่ตะวันเอาไปเหรอคะ”

โรสรินหันไปมองน้ำค้างไม่ตอบ แต่หันไปทางพีช

“โรสไปตามหานายตะวันก่อนนะคะ”

โรสรินรีบเดินออกไป น้ำค้างกับแย้หันมามองหน้ากันหน้าแย่

ตะวันเอากิ่งไม้เขี่ยของในกองไฟที่เพิ่งดับไปขึ้นมาดู สายตาตะวันเห็นเป็นชุดดิ้นทองที่ถูกเผาเสียหายช่วงบน ท่อนล่างถูกเผาเพียงนิดหน่อย

“ชุดของใคร”

ตะวันพึมพำออกมา

อีกด้าน โรสรินจ้ำเดินมองหาตะวันมาตามทาง

“อย่าให้รู้นะว่าเป็นฝีมือนาย”

โรสรินหยุดเดิน เห็นตะวันถือชุดในมือ โรสรินอึ้ง โกรธมาก นึกถึงตอนที่ตะวันขู่

“ถ้าคุณบ่นอีกคำเดียว ผมนี่แหละจะเป็นคนทำลายความฝันของคุณ”

โรสรินกำมือแน่น จ้ำเดินมาหาตะวัน ตะวันหันไปมองโรสริน ยังไม่ทันพูดอะไร โรสรินตบหน้าตะวันเพี๊ยะ

เต็มแรง ตะวันหน้าหัน สีหน้าตะลึงอึ้ง ก่อนจะหันมามองโรสรินอย่างไม่เข้าใจ

“นายเกลียดฉันมากจนถึงขั้นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ”

ตะวันก้มมองเสื้อในมือ รู้ทันทีว่าโรสรินหมายถึงอะไร

“ผมไม่ได้ทำ”

“โกหก เห็นคาตา ยังจะปฎิเสธ” ตะวันนิ่ง “ตั้งแต่แรกนายก็ไม่ได้เต็มใจจะให้ฉันถ่ายแบบที่นี่ นายพยายามทำลายงานนี้ นายก็เลยแกล้งฉัน โดยการยอมเป็นนายแบบ ทำไมฉันจะไม่รู้ แต่ครั้งนี้นายทำเกินไป คุณพีชจะมองฉันยังไง ความฝันของฉันต้องมาพังทลายเพราะนายคนเดียว”

โรสรินโกรธมากจนน้ำตาคลอ ทำเอาตะวันอึ้งมาก พยายามจะอธิบาย

“โรสริน คุณต้องเชื่อผม ผมไม่ได้ทำจริงๆ”

“ฉันไม่เชื่อนาย ไม่เชื่อ” โรสรินเสียงดังลั่น “ฉันบอกนายแล้วใช่มั๊ยว่าถ้างานนี้พัง ฉันจะไปจากที่นี่ และข้อตกลงทุกอย่างก็เป็นโมฆะ ลาก่อนนายตะวัน”

ตะวันได้แต่ยืนตัวชาอยู่กับที่ โรสรินน้ำตาไหล แล้วหันหลัง ปาดน้ำตา ก่อนจะเดินออกไป ตะวันแทบทรุด

ตะวันเดินกลับมาพร้อมชุดในมือ พีระ น้ำค้าง อุษาวดี แย้ พีช แอ๊ด มองตะวันเป็นตาเดียว ตะวันเดินมาหยุดตรงหน้าพีช ก่อนจะยื่นชุดออกไปให้ พีชก้มมอง พอเห็นชุด น้ำตาแทบร่วง ยื่นมือสั่นเทาออกไปรับชุดมาดู

“ชุดดิ้นทองของฉันนน”

ทุกคนตกใจมาก แล้วพีชก็เป็นลม แอ๊ดกับแย้รีบประคองรับเอาไว้

“คุณพีช”

น้ำค้างหันไปมองตะวันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พีระหันไปมองอุษาวดี

“รีบไปหาโรสกันเถอะอุษา”

อุษาวดีกับพีระเดินออกไปโดยที่ไม่มีใครเห็น

ที่บ้านตะวัน ชาญมองหน้าตะวันที่ก้มหน้าจ๋อยมาก มีอาทิตย์กับอึ่ง ยืนอยู่ด้วย

“ในเมื่อเอ็งไม่ได้เผาชุดนั้น แล้วเอ็งจะปล่อยให้หนูโรสไปแบบนี้งั้นเหรอ”

“ผมไม่ได้อยากให้โรสรินไป แล้วปู่จะให้ผมทำยังไง ในเมื่อโรสรินไม่ฟังผม”

ระหว่างนั้นน้ำค้าง แย้ เดินเข้ามา ตะวัน ชาญ อึ่ง อาทิตย์หันไปมอง

“น้ำค้างให้คุณพีชพักที่บ้านพักรับรองแขกค่ะ ตอนนี้ยังไม่ฟื้น”

ตะวันพยักหน้า ชาญจับไหล่ตะวัน ตะวันหันมา

“เอ็งต้องทำให้หนูโรสฟังแกให้ได้” ชาญจิ้มที่หน้าอกตะวัน “ถ้าไม่อยากเสียหนูโรสไป เอ็งต้องทำให้เขารู้ว่าเอ็งเป็นผู้บริสุทธิ์”

น้ำค้าง แย้ อึ่งเห็นด้วย อาทิตย์เดินมาสะกิดตะวัน ตะวันก้มมอง อาทิตย์ชูสองนิ้วให้ตะวัน ตะวันนิ่วหน้า

“คุณทิตย์บอกให้พี่ตะวันสู้จ้ะ” อึ่งบอก

ตะวันหันไปมองทุกคน สีหน้าคิดหนัก

บ้านพักโรสริน อุษาวดีกับพีระอยู่กับโรสริน หลังจากที่ฟังเรื่องราวทุกอย่างแล้ว

“ไอ้ตะวันมันเลวจริงๆ มันจงใจแกล้งโรซี่ชัดๆ”

“โรสจะกลับกรุงเทพ” โรสรินบอก พีระดีใจมาก

“ใช่จ๊ะใช่ กลับบ้านเราดีที่สุด อุษารีบไปเก็บเสื้อผ้า เราจะกลับพร้อมกับโรซี่”

สิ้นคำพีระ เสียงตะวันก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาด

“โรสรินยังกลับกรุงเทพไม่ได้”

โรสริน พีระ อุษาวดีหันไปเห็นตะวันเดินเข้ามา พีระไม่พอใจ เข้ามาขวางทาง

“แกไม่มีสิทธิ์มาห้ามโรส”

ตะวันผลักพีระให้พ้นทาง พีระเซเกือบล้ม จะเข้ามาเอาเรื่อง แต่อุษาวดีจับแขนห้ามเอาไว้ พีระหัวเสีย ตะวันเดินมาหยุดยืนตรงหน้าโรสริน

“ผมไม่ให้คุณไปจากที่นี่ จนกว่าผมจะสามารถพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมเป็นผู้บริสุทธิ์”

“จะพิสูจน์ทำไม ในเมื่อนายเป็นคนทำ อย่างไม่ต้องสงสัย”

“ผมกล้าสาบาน ว่าผมไม่ได้ทำ”

“คำสาบาน ใครก็พูดได้” พีระบอกอย่างรำคาญ

“ถ้าผมโกหก ขอให้ผมตายภายในสามวัน”

ตะวันบอก โรสรินอึ้ง พีระชะงัก อุษาวดีหันไปมองพีระ

“ถ้าเป็นพี่ พี่จะกล้าสาบานแบบนี้มั๊ย” อุษาวดีถามพี่ชาย

พีระพูดไม่ออก โรสรินมองหน้าตะวัน ยังไม่เชื่อ

“ไม่มีประโยชน์ที่จะทำแบบนี้ ยังไงฉันก็จะไป ฉันทนอยู่ที่นี่ต่อไปอีกไม่ได้” พีระยิ้ม

“มันต้องแบบนี้สิโรซี่ เราไปเก็บของกันดีกว่า” พีระเดินไปหาโรสริน

อ่านต่อเวลา 17.00น.



กำลังโหลดความคิดเห็น...