xs
sm
md
lg

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4

เผยแพร่:

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4

ที่ซุ้มยิงปืนอัดลม ล่ำกับแหลมยิงปืนลูกซองสั้น แต่ว่ากระสุนพลาดเป้าไปหมด ล่ำกับแหลมส่ายหน้าอย่างหัวเสีย เดชาแทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างล่ำ แหลม แล้วยิงใส่เป้านิ่งจำลองคล้ายรูปคน หลายๆ เป้า ปังๆๆ กระสุนเข้าเป้าทะลุตรงหน้าอกทุกๆ เป้า เดชายิ้มพอใจ ล่ำ แหลมปรบมือเอาใจลูกสุดฤทธิ์



“สุดยอดเลยครับเสี่ยเด”

โรสรินยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าเบื่อโลกสุดๆ เจ้าของร้านเดินไปหยิบตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ๆ ยื่นให้กับเดชา เดชายื่นตุ๊กตาหมีให้โรสรินอีกทอดหนึ่ง แต่โรสรินเบ้หน้า เบือนหน้าหนี

“ทำไมล่ะครับคุณโรส อยู่กับผมแล้วคุณไม่สนุกเหรอ”

โรสรินหันขวับ หน้าบึ้งมากๆ

“มีความสุขที่สุดในโลก” เดชาที่ยิ้มอยู่ถึงกับชะงักรอยยิ้มลง “หวังว่าที่ฉันอยู่เป็นเพื่อนนาย คงตอบแทนนายพอแล้วนะ”

โรสรินหันหลังเดินหนี เดชาเข้าไปขวางไว้ แล้วเขยิบๆ เข้าใกล้โรสริน โรสรินผงะจนตัวติดซุ้ม โรสรินจะเบี่ยงหนี เดาชาค้ำมือกันไว้จนโรสรินขยับไปไหนไม่ได้ คนผ่านไปมาแถวนั้นก็ไม่อยากยุ่ง โรสรินชักหวั่นๆ อาการของเดชาเหมือนคุกคาม แต่เขากลับยิ้มซื่อให้โรสริน

“อย่าทำแบบนี้กับฉัน ฉันไม่ชอบ”

“ผมก็ไม่อยากทำแบบนี้เลยครับ แต่ผมเกลียดคนไม่รักษาสัญญา แล้วถ้าคุณจะตอบแทนผมแค่นี้ ผมว่ามันยังน้อยไปครับ”

โรสรินกลัวนิดๆ แต่พยายามเก็บอาการโรสรินรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอีกครั้ง

“คนอย่างโรสรินไม่เคยยอมให้ใครขู่”

เดชายิ้มพอใจถอยตัวออกห่างโรสรินนิดหน่อย แล้วยิ้มให้อย่างจริงใจ

“ผมกลัวแล้วครับคุณโรส เอาเป็นว่าผมขอร้องคุณแทนแล้วกัน ให้เกรียติผมได้พาคุณเที่ยวเถอะครับ นะครับ”

โรสรินถอนใจพยักเพยิดหน้าอย่างเสียมิได้

“ฉันหิวน้ำ”

แล้วโรสรินก็เดินออกไปที่ซุ้มขายเครื่องดื่มอย่างสุดเซ็ง ล่ำ แหลมเข้าขนาบลูกพี่

“ใจเย็นเกินไปรึเปล่าครับเสี่ยเด”

“เล่นตัวแบบนี้ ฉุดทีเดียวก็เรียบร้อยเหมือนกับทุกรายนะลูกพี่”

เดชายิ้มให้ล่ำกับแหลม เหมือนว่าจะเห็นด้วย แต่ทว่าเดชาฟาดมือไปที่หน้าล่ำ แหลม ทั้งสองหน้าหงายไป

“อย่าเอาคุณโรสไปเทียบกับผู้หญิงพวกนั้น”

เดชาจะฟาดหน้าล่ำแหลมอีกซักที ล่ำ แหลม ผงะหนีกลัวๆ

เดชาเดินคู่มากับโรสริน ล่ำ แหลมเดินเป็นบอดี้การ์ดอยู่ด้านหลัง ชาวบ้านที่กำลังเดินสวนผ่าน ต่างก้มหน้าก้มตาไม่กล้าสบตา และหลีกทางให้เดชากันให้พรึ่บ

“ทุกคนดูกลัวๆ นายนะ นายเป็นมาเฟียที่นี่รึไง” โรสรินหันมาถามอย่างแปลกใจ

“ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้น”

“ไม่รู้สิ พูดตรงๆ นะ นายดูไม่เหมือนคนดี”

เดชายิ้มให้โรสรินอย่างถูกใจ

“ถ้าผมไม่ดีกับคนอื่น แต่อยากดีกับคุณคนเดียว ผมจะเป็นคนดีในสายตาคุณมั้ย” โรสรินไม่ตอบ ทำเฉไฉมองไปทางอื่น เดชาเขยิบไปประชิดโรสริน “ผมไม่ใช่คนชอบสร้างภาพ ที่จะต้องทำเป็นว่ามีความสุขกับต้นไม้ใบหญ้าเหมือนนายตะวัน คุณเองก็ยังไม่รู้จักผมดีพอ อย่าเพิ่งรีบตัดสินสิครับ”

โรสรินถอนใจเบื่อๆ

“ฉันต้องทนอยู่กับนายอีกนานแค่ไหน”

“ผมยังไม่ได้คิดครับ แต่บางทีบรรยากาศดีอาจทำให้คุณหายเบื่อก็ได้ ผมรู้แล้วว่าเราจะทำอะไรกันดี”

ตะวันเดินออกตามหาโรสรินหันซ้าย-ขวา เขย่งมอง ที่มุมหนึ่งอุษาวดียืนถือขวดน้ำแอบมองตะวันอยู่

“เฮ้อ ต้องอ่อยนายตะวันจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย” อุษาวดีรวบรวมสมาธิสุดๆ “เกิดมายังไม่เคยจีบใครเลยอ่ะ เอาวะ อุษาสู้ๆ”

อุษาวดีเดินออกจากที่ซ่อน แล้วตัดสินใจเดินก้มหน้าก้มตาแกล้งเดินชนตะวัน แค่นั้นไม่พอ อุษสาวดีจงใจสาดน้ำใส่ตะวัน

“ว๊ายยย”

“คุณอุษา”

“ขอโทษค่ะอุษาไม่ได้ตั้งใจ” อุษาวดีไล้มือตามลำตัวตะวันเช็ดน้ำให้ อุษาวดีมองตาจงใจยั่วยวน “โธ่ เปียกหมดแล้ว อุษาซุ่มซ่ามเอง ขอโทษนะคะ”

“ช่างเถอะครับ”

ตะวันไม่สนใจอุษาวดีเลยสักนิด เดินออกไปทันที อุษาวดีคิดๆ เอาไงดีนะตะวันจะหนีไปแล้วเธอตัดสินใจทิ้งตัวลงกับพื้นทันที

“โอ๊ยยย” ตะวันหันขวับมอง เห็นอุษาวดีล้มอยู่ที่พื้น มือจับข้อเท้าตัวเอง แกล้งทำสีหน้าเจ็บปวด ตะวันรีบเข้าไปประคองอุษาวดีทันที “สงสัยข้อเท้าพลิก” อุษาวดีทำท่าจะล้มลงอีก “โอ๊ยย”

ตะวันปราดไปช้อนร่างอุษาวดีประคองไม่ให้ล้ม แต่อุษาวดีเหนี่ยวรั้งตะวันไว้ ดึงให้ใบหน้าตะวันใกล้ใบหน้าเธอชนิดที่เรียกว่ากระดาษแผ่นบางๆ ก็มิอาจสอดแทรกเข้าไปได้ อุษาวดีสบสายตาตะวันใกล้ๆ รู้สึกวิ้งๆ ใจหวิวๆ ไปเลย สปาร์กขึ้นมานิดๆ

โรสริน เดชาแหงนหน้ามองชิงช้าสวรรค์

“สูงแค่นี้เองเหรอ” โรสรินมองเหยียดๆ “ฉันเคยขึ้นแต่ลอนดอนอายส์”

“มันไม่เหมือนกันหรอกครับ”

“รู้ได้ไงว่ามันไม่เหมือนกัน อย่าบอกนะว่านายรู้จักลอนดอนอายส์กะเค้าด้วย”

“ไม่อยากบอกแต่ก็คงต้องบอกว่าผมเรียนจบจากอังกฤษ”

“ห๊า มาเฟียอย่างนายเนี้ยนะ”

“ครับ มาเฟียอย่างผมนี่แหละ” โรสรินอึ้ง “ลองขึ้นชิงช้าสวรรค์บ้านเราดูบ้าง รับรองลอนดอนอายส์กระเด็น”

โรสรินแอบเบ้หน้าแบบว่าไม่อยากขึ้นไปกับอีตานี่เลย ล่ำ แหลมเดินถือบัตรชิงช้าสวรรค์เข้ามา ยื่นให้คนตรวจบัตร เดชาถือวิสาสะจับมือโรสริน

“ไปครับคุณโรส”

โรสรินแกะมือเดชาออก แล้วเดินไปนั่งรอในชิงช้าสวรรค์ เดชาเดินไปขึ้นกรงชิงช้าสวรรค์นั่งตรงข้ามโรสริน ล่ำ แหลม ขึ้นอีกกรงหนึ่ง เดชาจ้องมองโรสรินตลอดเวลา สายตาแทบจะกลืนกินเธอทั้งตัวไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น ในขณะที่โรสรินสีหน้าเซ็งสุดขีดเบือนหน้าหนี แต่แล้วก็พลันคิดอะไรบางอย่างได้ แอบยิ้มร้าย ชิงช้าสวรรค์กำลังหมุนขึ้น โรสรินฉวยจังหวะรีบถีบประตูออก แล้วโดดลงทันที เดชาอึ้ง ผลักประตูลงตาม

“ทำอะไรของคุณ คุณโรส”

โรสรินดันประตูกรงไว้ หันไปบอกคนคุมชิงช้าสวรรค์

“อย่าหยุด เอาขึ้นเดี๋ยวนี้ เร็วเข้าสิ เร็วสิ ฉันจะให้เงินนาย”

คนคุมเครื่องอึกอักเอาไงดี ตัดสินใจเอาชิงช้าสวรรค์ขึ้น กรงของเดชาและกรงของล่ำ แหลมลอยขึ้นสูงเรื่อยๆ

“คุณโรส โรส คุณทำกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ”

โรสรินไม่สน เดินไปหาคนคุมเครื่อง เปิดกระเป๋าสตางค์หยิบเงินยื่นให้หลายพันบาท

“หมุนหลายๆ รอบนะ ทำให้ค้างอยู่บนฟ้าเลยยิ่งดี เข้าใจมั้ย”

คนคุมเครื่องรับเงิน แล้วทำมือโอเคให้โรสริน โรสรินแหงนหน้าโบกมือบ๊าย บายให้เดชาที่ลอยขึ้นฟ้าไปแล้ว โรสรินยิ้มเจ้าเล่ห์

“ฉันอาจรู้จักนายไม่ดีพอ แต่นายก็รู้จักฉันน้อยไปนายเดชา”

โรสรินเดินเข้ามายิ้มร้ายๆ สะใจที่กำจัดเดชาออกไปได้hellip;

“คิดจะจีบคนอย่างโรสริน ไม่เจียมตัว”

สาวน้อยตกน้ำรูปร่างตุ้ยนุ้ยแต่งหน้าจัดจ้านเดินกินลูกชิ้นปิ้งเข้ามา โรสรินเดินมา เด็กคู่หนึ่งเล่นจุดประทัดกัน ปังๆๆๆ โรสรินตกใจ สะดุ้งตกใจ

“ว๊ายยย”

โรสรินผงะอย่างตกใจไปชนกับสาวน้อยตกน้ำที่กินลูกชิ้นปิ้งอยู่ เธอโดนชนล้มคว่ำลง

“ว๊ายยยย”

สาวน้อยตกน้ำล้มคว่ำหน้าที่พื้น

“เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย”

โรสรินจะเดินหนีออกไป

“เดี๋ยว” สาวน้อยตกน้ำเงยหน้าขึ้นเห็นว่าไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มทะลุปาก โรสรินช็อก “พาไปหาหมอด้วย นังบ้า”

โรสรินอึ้งไปเลย

“ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน ขอโทษ”

โรสรินเหวอทำอะไรไม่ถูกจะเดินหนีออกไป ทว่ามือหนึ่งคว้ามือโรสรินไว้หมั่บ โรสรินหันไปก็เห็นชายหน้าโหดหนวดเฟิ้ม จับมือเธออยู่

“เดี๋ยวสิคุณ ไม่คิดรับผิดชอบเลยเหรอ”

โรสรินหน้าเหวอสุดๆ

บริเวณซุ้มขายผลไม้ของมาลี มาลีกำลังร้องตะโกนขายผลไม้มีผลไม้หลายอย่างวางบนแผง

“ผลไม้จ้า ผลไม้ แอปเปิ้ล มะละกอ กล้วย ส้ม ลดแลกแจกแถมไปเลยจ้า ถ้าหน้าตาดีซื้อผลไม้แถมแม่ค้าฟรีๆ ด้วยจ้า เร่เข้ามาจ้า” ตะวันเดินประคองอุษาวดีเข้ามา อุษาวดีแกล้งเดินกะเผลกๆ มาลีอึ้งไปที่เห็นตะวันประคองผู้หญิงเข้ามา “คุณตะวันพาใครมาวะน่ะ นังมาลัยอยู่ไหนวะ โอ๊ย เดี๋ยวก็โดนแมวคาบไปกินหรอก”

ตะวันประคองอุษาวดีอย่างเป็นห่วง

“ทางโน้นหมอกิตติทัตตั้งเต็นท์พยาบาลอยู่ คุณพอจะเดินไหวนะครับ”

อุษาวดีครุ่นคิด จะอ่อยตะวันยังไงอีกดี

“ดีขึ้นแล้วค่ะ ที่นี่น่าสนุกดีนะคะ ถ้ามีคนพาเที่ยวก็คงดี”

“แต่ ถ้าคุณไม่เป็นอะไร ผมขอไปตามตัวยัยโรสนะครับ”

ตะวันจะเดินเลี่ยงไปอีกทางทันที อุษาวดีเหวอ เอาไงดีๆ ตะวันจะหนีไปแล้ว อุษาวดีแกล้งทรุด ทำทีว่าข้อเท้าที่พลิกกำเริบขึ้นมาอีก อุษาวดีร้องลั่น ตะวันเข้าไปประคอง

“คุณอุษา เมื่อกี๊ยังโอเคอยู่เลย”

“โอ๊ยย หักรึเปล่าเนี่ย”

มาลีเห็นมาลัยเดินเข้ามาทางหนึ่งก็รีบปรี่ไปหาลูก

“แม่จ๋า แม่เห็นว่าที่ผัวหนูมั้ย”

มาลีจับตัวมาลัยหมุนให้มองไปทางตะวัน

“แหกตาดูโน่นๆๆ ปล่อยให้แฟนแกควงคนอื่นได้ไง วะ ไปๆ ไปจัดการเลย”

มาลัยเห็นก็กรี๊ดแตก มาลัยและมาลีปรี่ไปหาตะวันและอุษาวดีทันที

“แอ๊คติ้งชนะเลิศนะยะ แก” มาลัยชี้หน้าอุษาวดี “แกอ่อยพี่ตะวันเหรอ”

อุษาวดีเนียนต่อ แกล้งเจ็บ

“เปล่านะ ฉันเจ็บจริงๆ”

“หน๊อย แกล้งเจ็บเท้าให้พี่ตะวันประคอง อี๋ น้ำเน่า พี่ตะวันอย่าไปเชื่อยัยนี่นะ”

“ไม่จริงนะ เธอรู้ได้ยังว่าฉันโกหก” อุษาวดีแกล้งทรุดลงไปอีก “โอ๊ย”

ตะวันประคองอุษาวดีอีกที มองอย่างห่วงๆ

“อ๊าย ปล่อยยัยนี่เดี๋ยวนี้พี่ตะวัน อย่าไปช่วยมัน”

อุษาวดีหันไปมองทางมาลัยแล้วยิ้มเยาะอย่างเย้ยๆ พลันเสียงร้องของโรสรินก็ดังก้องขึ้นจากทางหนึ่ง

“อย่านะ ปล่อยฉัน ช่วยด้วยยย”

ตะวันอึ้ง หันมองทางเสียง

“คุณโรส” ตะวันประคองอุษาวดีส่งให้มาลัยดูแลต่อทันที “ฝากดูแลคุณอุษาด้วย”

“อ้าววว”

อุษาวดี มาลัย มาลีร้องออกมาพร้อมกัน แล้วตะวันก็รีบเดินออกไปเลยอย่างร้อนใจสุดๆ อุษาวดี มาลัย มาลี มองหน้ากันอย่างเหวอๆ

ที่ซุ้มสาวน้อยตกน้ำ ทีมงานช่วยกันหามสาวน้อยตกน้ำที่โดนไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มทะลุปากผ่านออกไป โรสรินพยายามแกะมือเจ้าของซุ้มหน้าโหดออก แต่เจ้าของซุ้มไม่ยอมปล่อยมือ

“หูตึงรึไงห๊ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำคนของนายเจ็บ”

“แต่ว่าคนของผมต้องเจ็บเพราะคุณ คุณต้องรับผิดชอบ”

ตะวันเดินเข้ามาสีหน้าขึงขัง คว้าหมั่บที่มือเจ้าของซุ้ม โรสรินอึ้ง

“ตะวัน”

“ปล่อยผู้หญิงก่อนเถอะ มีเรื่องอะไรคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่า”

“คุณตะวัน มาก็ดีแล้วเพื่อนคุณทำสาวน้อยของผมเจ็บ ผมเสียหายนะครับ” เจ้าของซุ้มบอก

“จะเอาเงินเท่าไหร่”

“ไม่อยากได้เงิน แต่อยากได้สาวน้อยตกน้ำคนใหม่”

“แล้วฉันจะหาจากไหนมาให้”

“ผมจะรู้มั้ยล่ะ มันเป็นปัญหาของคุณ คุณต้องหามาให้ผม”

เจ้าของซุ้มกับโรสรินทำท่าจะทะเลาะกันอีกรอบ

“เอาล่ะๆ พอทั้งคู่เลย ผมรับผิดชอบให้เอง” ตะวันบอกกับเจ้าของซุ้ม

“ผมให้เวลาคุณหาคนใหม่ไม่เกินสิบนาที”

แล้วเจ้าของซุ้มกับทีมงานก็เดินออกไป ตะวันถอนใจอย่างเหนื่อยใจกับโรสริน

“ขยันก่อเรื่องจริงๆ นะ รู้ไว้ซะด้วย ครั้งนี้คุณเป็นหนี้บุญคุณผม”

“แน๊ ช่วยแล้วยังจะมาคิดเป็นบุญคุณอีก แล้วนายจะหาใครมาเป็นสาวน้อยตกน้ำเหรอ”

โรสรินถามด้วยความสงสัย

เสียงโรสรินปรี๊ดงานวัดสั่นสะเทือนกันเลยทีเดียว

“ว๊าย!”

โรสรินกลายเป็นสาวน้อยตกน้ำไปซะแล้ว เธอนั่งอยู่บนไม้ ถ้าใครปาลูกบอลโดนเป้าโรสรินตกน้ำป๋อมแป๋ม

แน่นอน

“ไอ้บ้าตะวัน ฉันเกลียดแก”

ตะวันขำกลิ้งที่เห็นโรสรินเป็นสาวน้อยตกน้ำ

“เอาน่า ทนหน่อย ถ้าคุณไม่ทำแบบนี้ รับรองคุณไม่ได้ออกไปจากงานวัดแน่”

“ไอ้บ้า แล้วถ้าฉันตกน้ำล่ะ”

“ก็เปียกไง”

“ถ้าฉันออกไปได้ นายตาย”

เจ้าของซุ้มประกาศเชิญชวนชาวบ้านมาเล่นปาสาวน้อยตกน้ำ ตะวันปราดเข้าไปยื่นเงินให้เจ้าของซุ้มเป็นคนแรก

“ผมขอเป็นคนประเดิมเอง”

“นายตะวัน อยากตายจริงๆ รึไง”

ตะวันยิ้มให้กวนๆ ถือลูกบอลไว้ในมือเล็งไปที่เป้า

“พร้อมรึยังคุณ นึกถึงพ่อแก้วแม่แก้วไว้นะ”

“ไม่ ไอ้บ้าไม่พร้อม ขอทำใจก่อน”

“หมดเวลาทำใจ ได้เวลาทำโทษ”

ตะวันปาลูกบอลทันทีแม่นมากลูกบอลโดนเป้า ทำให้โรสรินร่วงลงถังทันที น้ำกระจาย โรสรินโผล่หน้าออกมาจากน้ำ มองตะวันอย่างแค้นสุดๆ ชาวบ้านที่ออกันอยู่หัวเราะกันสนุกสนาน ตะวันหันไปตะโกนถามวัยรุ่นชายที่มาออกันแน่นขนัด

“มีใครอยากทำให้สาวน้อยจากกรุงเทพคนนี้ตกน้ำบ้าง เข้าคิวรอได้เลย”

วัยรุ่นชายชูมือส่งเสียงกันคึกคัก ต่อแถวกันเป็นพรวน เจ้าของซุ้มเดินเก็บเงินสบายใจ

“ห๊ะ อีตาบ้า อีตาตะวันบ้า จำไว้เลย”

ตะวันยิ้มสะใจ

“ผมจะจำไว้ ไม่ลืมเลยครับ คุณโรสริน”

โรสรินมองตะวันอย่างแค้นสุดๆ ในขณะที่ตะวันยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี

โรสรินในชุดสาวน้อยตกน้ำตัวเปียกม่อล่อกม่อแลก เดินออกจากกรงในสภาพหน้าหงิกสุดขีด ตะวันเดินเข้ามาพร้อมผ้าขนหนูผืนใหญ่ ยื่นให้โรสริน โรสรินหน้าหงิกไม่ยอมรับ สะบัดหน้าไม่อยากมองหน้าตะวัน ตะวันตัดสินใจเอาผ้าขนหนูห่มตัวให้โรสริน ดูใกล้ชิดๆ โรสรินหันมองหน้าอึ้งๆ

“อากาศเย็นแล้ว ตัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวไม่สบาย”

“เป็นสาวน้อยตกน้ำจะให้ตัวแห้งเหรอยะ” ตะวันขำกิ๊ก “นายแกล้งฉัน”

“เปล่าซะหน่อย”

ตะวันจะเดินหนีออกไป โรสรินเดินไปขวาง

“คิดจะหนีเหรอ นายตั้งใจจะทำให้ฉันขายหน้า สะใจมากใช่มั้ย”

“ไม่เลย ผมกลับดีใจซะอีกที่คุณเริ่มรู้จักการรับผิดชอบ คนอย่างคุณไม่ใช่จะยอมใครง่ายๆ คุณไม่ต้องยอมทำแบบนี้ก็ได้ ผมถือว่าคนนิสัยไม่ดีอย่างคุณ เริ่มดีขึ้นมานิดหน่อย”

“หลอกด่าฉันอีกแล้ว” โรสรินทำท่าจะชก ตะวันจับมือโรสริน มองตา

“ผมชมคุณต่างหาก ไปเปลี่ยนชุดได้แล้วไป”

แล้วตะวันก็เดินออกไป โรสรินเหวอๆ เฮ้ย นี่นายตะวันชมฉันเหรอเนี่ย จากที่กำลังปรี๊ดก็คลายลงอย่างไม่น่าเชื่อ

ที่เต็นท์พยาบาล กิตติทัตวัดความดันให้กับน้ำค้าง

“ก็ดูปกติทุกอย่างนะ”

“บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นอะไร ไม่ได้เพี้ยนด้วย”

น้ำค้างลุกขึ้น หน้างอนๆ น่ารักๆ กิตติทัตลุกขึ้นตาม

“เดี๋ยว”

กิตติทัตจับมือน้ำค้างไว้ น้าค้างรู้สึกหวิวๆ ขึ้นมาทันที กิตติทัตเปิดกระเป๋ายา หยิบซองยาวางลงบนมือน้ำค้าง

“เอายาคลายเครียดไปหน่อยดีกว่านะ” กิตติทัตมองน้ำค้างอย่างเอ็นดู แล้วขยี้หัวน้ำค้างเบาๆ “รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว เพิ่งรู้ว่าบ๊องก็วันนี้”

น้ำค้างมองตากิตติทัตใกล้ๆ ยิ้มออกมาน้อยๆ รู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก น้ำค้างนึกถึงคำพูดของพีระ

“จ้องตาหมอเข้าไว้ แล้วเธอจะพบคำตอบว่าหมอเค้าชอบเธอรึเปล่า”

น้ำค้างจ้องตากิตติทัต กระพริบตาสักครั้งก็ไม่มีรู้สึกวิ้งๆ มองใกล้ๆ หล่อเหมือนกันนะเนี่ย กิตติทัตมองตาน้ำค้างอย่างสงสัย

“มองอะไรเหรอน้ำค้าง”

น้ำค้างยิ้มๆ ตกในภวังค์

“เปล่านี่คะ”

“หมอว่า น้ำค้างอาการแปลกๆ จริงๆ นะ”

อึ่งวิ่งจูงมืออาทิตย์ หน้าตาตื่น กลัวๆ เข้ามา กิตติทัต น้ำค้าง หันมามองอย่างตกใจ

“ช่วยด้วยๆ ช่วยด้วยจ้า ช่วยอึ่งด้วย”

น้ำค้างเข้าไปกอดอึ่งและอาทิตย์อย่างห่วง และตกใจ

“อึ่ง อาทิตย์เป็นอะไร เจ็บตรงไหน ใครรังแกพวกเธอ”

อาทิตย์และอึ่ง ชี้มือไปทางหนึ่งเห็นพีระเดินเข้ามาหน้าตาโกรธๆ เข้ามา

“จะหนีไปไหนไอ้เด็กแสบ”

“นายพีระ” น้ำค้างนึกว่าพีระแกล้งอึ่งก็ตรงเข้าไปผลักอก “ไหนบอกจะดูแลเด็กๆ ไง นายแกล้งเค้าทำไม”

“จัดให้หนักๆ เลยค่ะพี่น้ำค้าง”

“แกล้งเหรอ ใครแกล้งใครกันแน่ ซี๊ดดด”

พีระหันหลังให้ เห็นว่าลูกดอกปักที่ก้นอยู่สามดอก

“เฮ้ย” น้ำค้าง กิตติทัตร้องออกมาพร้อมกัน

“สอนไอ้ตัวแสบสองตัวปาลูกดอกให้มันแม่นๆ หน่อยได้มั้ย ซี๊ดดด เจ็บจนชาไปหมดแล้ว”

“ผมทำแผลให้นะครับ”

กิตติทัตกับพยาบาลรีบเตรียมอุปกรณ์ทำแผล พีระเดินเข้าไปกระซิบน้ำค้าง

“ไง หมอมีท่าทีว่าชอบเธอบ้างมั้ย”

น้ำค้างหันไปมองทางกิตติทัต ไม่รู้ว่าทำไมรู้เพียงว่าสุขใจเหลือเกิน





อ่านต่อเวลา 17.00น.

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4 (ต่อ)

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4 (ต่อ)

กุหลาบร้ายของนายตะวัน ตอนที่ 4 (ต่อ)
กำลังโหลดความคิดเห็น...