xs
xsm
sm
md
lg

บุคลิกภาพทั้ง “ด้านดีและด้านดาร์ก” ของ Isaac Newton (ตอนจบ)

เผยแพร่:   ปรับปรุง:   โดย: สุทัศน์ ยกส้าน


Isaac Newton ภาพจาก วิกิพีเดีย



นอกจาก John Flamsteed แล้ว Newton ก็ยังมีการวิวาทะทางวิชาการกับ Gottfried Leibnitz (1646-1716) ด้วยว่า ใครเป็นคนพัฒนาวิชาแคลคูลัสได้ก่อน เพราะ Newton และ Leibnitz ต่างก็เป็นอัจฉริยะที่คนอังกฤษและคนเยอรมันทั้งประเทศยกย่องและเทิดทูนในระดับสูงสุด ดังนั้นการอ้างว่าใครพบวิชานี้ก่อน จึงเป็นศักดิ์ศรีและเกียรติภูมิของชาติมาก ด้วยเหตุนี้ การวิวาทกันในครั้งนั้น จึงสร้างความตึงเครียดด้านความสัมพันธ์ทางการทูตระหว่างประเทศมาก

Gottfried Leibnitz ภาพจาก วิกิพีเดีย
หลักฐานทางประวัติศาสตร์ ณ วันนี้ ได้แสดงให้เห็นว่า ในช่วงปี 1665-1666 Newton ได้เริ่มพัฒนาแคลคูลัสแบบอนุพันธ์และปริพันธ์ แต่มิได้ตีพิมพ์เผยแพร่ผลงานในวารสารวิชาการ เหตุคงเป็นเพราะ Newton ไม่ชอบให้ใครมาวิพากษ์วิจารณ์ผลงานที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ของตน

ตำรา Principia ซึ่งเป็นตำราวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเล่มหนึ่งของโลก ภาพจาก วิกิพีเดีย
ในช่วงกลางทศวรรษ 1070 Leibnitz ได้พัฒนาแคลคูลัสอย่างเป็นอิสระ และได้เขียนจดหมายแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องนี้กับ Newton ต่อจากนั้น คือ ในปี 1684-1686 Leibnitz ได้ตีพิมพ์ผลงานแคลคูลัสของตน ส่วน Newton ได้เผยแพร่ผลงานเรขาคณิต และแนวคิดเรื่อง limit ที่เกี่ยวข้องกับแคลคูลัสในตำรา Principia เมื่อปี 1687

การได้เห็นผลงานของ Leibnitz ที่มีสัญกรณ์ที่ใช้งานได้สะดวก เช่น dx/dt, dy/dt และ ∫dx ที่มีความหมายเหมือน x ̇, y ̇ และการทำปริพันธ์ของ Newton แต่ Newton เรียกปริมาณที่เปลี่ยนว่า fluents และอัตราการเปลี่ยนว่า fluxions ทำให้บรรดาสาวกของ Newton เชื่อว่า Leibnitz ได้ขโมยความคิดของ Newton ไป ดังนั้นในปี 1711 Leibnitz จึงเขียนจดหมายร้องเรียนถึง Royal Society ซึ่งมีใจความว่า “ขอให้บรรดาสมาชิกของราชบัณฑิตสภาอังกฤษ (FRS) ถอนข้อกล่าวหา” ทางสมาคม Royal Society จึงตั้งกรรมการดำเนินการไต่สวนเรื่องนี้ในปี 1712 และได้ผลสรุปว่า Newton เป็นผู้สร้างวิชาแคลคูลัสได้ก่อน ซึ่งก็เป็นเรื่องไม่น่าแปลกใจ เพราะนายกของราชบัณฑิตสมาคม ณ เวลานั้น คือ Newton ซึ่งได้ตั้งคณะกรรมการมาไต่สวนคดีที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับตัวนายกเอง อีกทั้งยังเป็นคนคัดเลือกเอกสารที่เกี่ยวข้องและร่างข้อสรุปที่เข้าข้างตนเองด้วย การไต่สวนจึงไม่มีความเที่ยงธรรม เพราะมีผลประโยชน์ทับซ้อน คือ “เป็นระบบนิวตันที่พยายามยึดครองประเทศ”

เมื่อ Leibnitz ตาย ในปี 1716 และ Newton เสียชีวิตในปี 1727 ข้อถกเถียงนี้ก็ยังไม่ยุติ

ถึงวันนี้ วงการวิชาวิทยาศาสตร์ของโลกได้ข้อสรุปแล้วว่า Newton เป็นคนวางกรอบความคิดและเทคนิคการคำนวณเรื่อง limit ในแคลคูลัสเชิงอนุพันธ์ได้ก่อนในช่วงปี 1665-1666 และ Leibnitz ได้ประดิษฐ์สัญกรณ์ที่สะดวกในการใช้อย่างเป็นเอกเทศ อีกทั้งยังได้ตีพิมพ์ผลงานที่ตนทำก่อน Newton ในปี 1684 ด้วย นอกจากนี้โลกก็ไม่มีหลักฐานอื่นใดที่แสดงให้เห็นว่า Leibnitz ได้ขโมยความคิดของ Newton

ดังนั้น นอกจากจะเป็นนักฟิสิกส์อัจฉริยะแล้ว Newton ก็ยังเป็นนักคณิตศาสตร์ผู้มีความสามารถมากล้นด้วย โดยมีผลงานคณิตศาสตร์ด้านอื่น นอกจากแคลคูลัส เช่น ได้ตั้งโจทย์เลข เรื่อง วัวกินหญ้าลงในหนังสือ Arithmetica universales เมื่อปี 1707 ซึ่งมีใจความว่า

ถ้า วัว a ตัว กินหญ้า b ไร่หมด ภายในเวลา c วัน
วัว a1 ตัว กินหญ้า b1 ไร่หมด ภายในเวลา c1 วัน
วัว a2 ตัว กินหญ้า b2 ไร่หมด ภายในเวลา c2 วัน

จงหาความสัมพันธ์ระหว่าง a, a1, a2 , …. ไปจนถึง c, c1,c2

ถ้ากำหนดให้วัวทุกตัวกินหญ้าในแต่ละวันได้เท่ากัน และทุกวันในหนึ่งหน่วยพื้นที่หญ้าจะงอกใหม่

ถ้าให้ H คือ ปริมาณหญ้าเริ่มต้น/ไร่
G คือ ปริมาณที่หญ้าจะงอกใหม่ต่อไร่ต่อวันในอัตราคงที่
และ R คือ ปริมาณหญ้าที่วัว 1 ตัว กินใน 1 วัน
เราก็จะได้ Hb + Gbc = Rac

ครั้นเมื่อเขียนสมการทั้งสามกรณีและกำจัด H, G, R ก็จะได้


นอกจากนี้ Newton ก็ยังสนใจเรขาคณิตด้วย เช่น จงสร้างเส้นโค้งพาราโบลา ผ่านจุด 4 จุด กำหนดให้ และ Newton ได้นำเสนอคำตอบสำหรับโจทย์ข้อนี้ในหนังสือ Philosophiae Naturalis Principia Mathematica เมื่อปี 1687 ด้วย

สี่เหลี่ยม A B C D โดย E และ F คือ จุดกึ่งกลางของเส้นทแยงมุม BD กับ AC ตามลำดับ  เส้นตรง EF คือ เส้นนิวตัน (Newton line) ภาพจาก วิกิพีเดีย
และยังได้ตั้งโจทย์วงรีในสี่เหลี่ยม ซึ่งมีชื่อว่า Newton’s Convex Quadrilateral Problem คือ ให้หา locus ของจุดศูนย์กลางวงรีที่บรรจุอยู่ในสี่เหลี่ยมนูน (convex quadrilateral) โดยให้สัมผัสด้านทั้งสี่ เช่น กำหนดให้ A B C D เป็นสี่เหลี่ยมนูนที่มีมุมแต่ละมุมน้อยกว่า 180 องศา

คำตอบสำหรับโจทย์ข้อนี้ คือ โลกัสจุดศูนย์กลางของวงรีจะอยู่บนเส้นตรงที่ลากต่อระหว่างจุดกึ่งกลางของเส้นทแยงมุม A C กับ B D

Newton ยังได้ศึกษาอนุกรมอนันต์ (infinite series) ในปี 1666 เพื่อใช้อนุกรมนี้คำนวณหาค่า π แทนที่จะใช้วิธีแบ่งวงกลมออกเป็นส่วนเล็ก ๆ (คือ เป็นสามเหลี่ยมฐานโค้งจำนวนมาก) แล้วรวมพื้นที่ทั้งหมดตามแบบดั้งเดิมของ Archimedes (287–212 ปีก่อนคริสตกาล) ซึ่งใช้รูปหลายเหลี่ยมด้านเท่าล้อมรอบ และบรรจุภายในวงกลม แล้วลดขนาดกับเพิ่มขนาดของรูปหลายเหลี่ยมทั้งสองจนทับกันพอดี เพื่อหาค่า π และพบว่า π มีค่า 3.141592653589793 ซึ่งนับว่ามีความถูกต้องถึงทศนิยมตำแหน่งที่ 15

Robert Hooke ภาพจาก วิกิพีเดีย
ในช่วงเวลาที่ Newton กำลังประสบความสำเร็จในการทำงานคณิตศาสตร์นั้น เขามี Robert Hooke (1635-1703) เป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่อีกคนหนึ่งของอังกฤษด้วย แต่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ต่อกันในเชิงลบ คือ เป็นคู่อาฆาตถึงระดับผีไม่เผา เงาไม่เหยียบ เพราะมีความเห็นขัดแย้งกันหลายเรื่อง และการถกเถียงนี้ได้มีส่วนทำให้ Newton ไม่กล้าตีพิมพ์ผลงานวิจัยของตนเองในทันที เพราะเกรงว่า Hooke จะวิพากษ์วิจารณ์ตนในทางลบ นอกจากเรื่องคณิตศาสตร์แล้ว คนทั้งสองก็ยังมีความเห็นที่แตกต่างกันในเรื่องพฤติกรรมของแสงด้วย เช่น Newton คิดว่า แสงมีพฤติกรรมเสมือนว่า เป็นอนุภาค แต่ Hooke คิดว่า แสงแสดงพฤติกรรมเป็นคลื่น นอกจากนี้ Hooke ยังได้ออกแบบสร้างกล้องจุลทรรศน์ที่เปิดโลกของจุลชีพลงในตำรา Micrographia ในขณะที่ Newton ได้สร้างกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสงเพื่อดูดาว แต่ความขัดแย้งที่นับว่าโด่งดังที่สุดระหว่างคนทั้งสอง คือ การอ้างว่าใครคือผู้พบกฎแรงโน้มถ่วง

ตำรา Micrographia ของ Robert Hooke ที่ตีพิมพ์ในปี 1665 ภาพจาก วิกิพีเดีย
โดยในปี 1679 Hooke ได้เสนอความเห็นว่า การโคจรของดาวเคราะห์นั้น ประกอบด้วยความเร็วที่อยู่ในแนวเส้นสัมผัสของวงกลมกับความเร็วที่เกิดจากแรงที่ดวงอาทิตย์ดึงดูดดาวเคราะห์ ซึ่งแรงนี้แปรผกผันกับระยะทางที่ดาวเคราะห์อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ยกกำลังสอง แต่ Hooke ไม่สามารถพิสูจน์โดยใช้วิธีทางคณิตศาสตร์ได้ว่า แรงนี้ ทำให้วงโคจรของดาวเคราะห์ทุกดวงเป็นวงรี ส่วน Newton เป็นผู้ที่มีความสามารถทางคณิตศาสตร์สูงมาก จึงสามารถพิสูจน์ความจริงได้ ดังนั้นเครดิตการพบแรงโน้มถ่วง จึงตกเป็นของ Newton และเมื่อ Newton เผยแพร่ผลงานของเขาในตำรา Principia เมื่อปี 1687 ณ เวลานั้นก็มีนักวิทยาศาสตร์คนอื่น ๆ เช่น Ismaël Bullialdus (1605-1694), Christopher Wren (1632-1723) และ Edmond Halley (1656-1742) ซึ่งต่างก็เชื่อเรื่องแรงดึงดูดที่แปรผกผันกับระยะทางยกกำลังสองเช่นกัน

กล้องจุลทรรศน์ที่ Robert Hooke สร้าง เมื่อปี 1670 ภาพจาก micro.magnet.fsu.edu
การวิวาทได้เกิดขึ้นเมื่อ Hooke อ้างว่า Newton มิได้ให้เครดิตแก่ Hooke เท่าที่ควร คือ ทำเสมือนว่า ความคิดนี้เป็นของ Newton แต่เพียงผู้เดียว การ “ขโมย” ความคิดเยี่ยงนี้ จึงเป็นเรื่องน่าอับอาย แต่ Newton ซึ่งเป็นคนที่ใครก็ฆ่าได้ แต่หยามไม่ได้ ก็ถึงจุดแตกหัก และได้ตอบโต้ Hooke ในลักษณะรุนแรงในทำนองว่า คนที่คิดได้ แต่พิสูจน์ไม่ได้ ไม่สมควรจะได้รับเครดิตใด ๆ ด้วยความเคียดแค้น ตำนานเล่าว่า Newton ได้ออกคำสั่งให้ขีดฆ่าชื่อของ Hooke ออกจากการอ้างถึงในตำรา Opticks ที่ตนเขียน และให้ทำลายรูปวาดเหมือนของ Hooke ทุกรูป หลังจากที่ Hooke ตาย ในวันที่ 3 มีนาคม ปี 1703 Newton ก็หมดศัตรูและได้รับเลือกให้เป็นนายกของ Royal Society ทันที

แม้โลกจะเห็นใจ Hooke ในการเป็นศัตรูของ Newton แต่ก็ได้ยอมรับว่า Hooke เป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้มีผลงานสำคัญหลายเรื่อง เช่น ได้พบกฎการยืดหยุ่นของสปริง ที่แถลงว่า เวลาสปริงยืดตัวหรือหดตัว จะมีแรงยืดหยุ่นเกิดขึ้นและแรงนี้เป็นปฏิภาคโดยตรงกับระยะยืดหรือระยะหด แต่มีทิศตรงข้ามกับระยะทางยืดและหด นอกจากจะมีผลงานการสร้างกล้องจุลทรรศน์แล้ว Hooke ก็ยังมีผลงานทางด้านดาราศาสตร์ด้วย เช่น ในปี 1664 ได้สังเกตเห็นจุดแดงใหญ่ (Great Red Spot) ของดาวพฤหัสบดีเคลื่อนที่ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าดาวพฤหัสบดีหมุนรอบตัวเอง และในปี 1664 Hooke ได้วาดภาพหลุมอุกกาบาตบนดวงจันทร์ อีกทั้งยังได้สังเกตดูดาวฤกษ์ Gamma Draconis ในกลุ่มดาวมังกร ในปี 1669-1674 และเห็นการเปลี่ยนตำแหน่งของดาวฤกษ์ ขณะโลกอยู่ ณ ตำแหน่งต่างกัน (parallax) การเห็นเช่นนี้แสดงว่า โลกกำลังโคจรรอบดวงอาทิตย์
ผลงานเหล่านี้ ทำให้ Hooke ได้รับฉายาว่า เป็น Leonardo da Vinci ของอังกฤษ

ลายเซ็นของ Isaac Newton ภาพจาก วิกิพีเดีย
Newton ยังมีความสนใจวิทยาการ เล่นแร่แปรธาตุ (alchemy) ด้วย ซึ่งความสนใจนี้มีเอกสารระบุว่า ได้เกิดขึ้นในปี 1669 เมื่อ Newton ซื้อตำราที่ Lazarus Zetzner (1551-1616) ตีพิมพ์โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุ แพทยศาสตร์ ปรัชญา และความรู้ที่เหนือจริง ในปลายยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา (Renaissance) ตำราเล่มนั้นมี 6 เล่ม ชื่อ Theatrum Chemicum และซื้อในราคา 1 ปอนด์ 6 ชิลลิง และในตำราเหล่านั้น Newton ได้ลงนามเป็นชื่อย่อว่า Is. Newton เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ และได้ซื้อเตาเผา 2 เตา โถแก้ว ตลอดจนสารเคมีหลายชนิด เช่น Aqua Fortis (nitric acid), oyle (oil), perle (pearl ไข่มุก), เงิน (silver), พลวง (antimony), น้ำส้ม (vinegar), Spirit of Wine (ethanol), ตะกั่วขาว (lead oxide), สารส้ม (allome), ดินปะสิว (nitre), ปรอท (mercury) และ Salt of Tartar (potassium carbonate)

การได้อ่านตำราที่กล่าวถึงอำนาจเร้นลับของศาสตร์ alchemy ได้ทำให้ Newton มีความเชื่อเรื่องพลังหรือกระบวนการในธรรมชาติที่สามารถส่งถึงกันได้ ทั้ง ๆ ที่วัตถุมิได้อยู่ติดกัน หรือสัมผัสกัน คือ อยู่ห่างกัน และนี่คือต้นเหตุที่ทำให้ Newton คิดว่าแรงดึงดูดแบบโน้มถ่วงระหว่างวัตถุสองก้อน สามารถเกิดได้จริง

Newton ในห้องทดลองเล่นแร่แปรธาตุ ภาพจาก SCIENCE SOURCE / SCIENCE PHOTO LIBRARY
Newton ได้เริ่มการทดลองเล่นแร่แปรธาตุ โดยการพยายามแปลงตะกั่วเป็นทองคำ เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ปี 1678 และได้ทดลองเรื่องนี้เป็นครั้งสุดท้ายในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ปี 1696 ตลอดระยะเวลา 18 ปี โดยได้ใช้โลหะหนัก เช่น ทองแดง ปรอท เหล็ก บิสมัท (bismuth) ตะกั่ว สารหนู (arsenic) ฯลฯ โดยได้เผาโลหะเหล่านี้ให้ร้อนจนกลายเป็นไอ (เช่น ปรอท) แล้วอาจได้หายใจไอปรอทเข้าปอด หรือไอปรอทไปจับตามผิวหนัง และได้ซึมลึกเข้าไปในร่างกาย Newton ได้จดบันทึกว่า ตนได้ชิมสารประกอบ อันเป็นกากที่หลงเหลือจากการเผา รวมทั้งหมด 108 ครั้ง การกระทำเช่นนี้ อาจทำให้ร่างกายของ Newton ได้รับสารพิษ เช่น chlorine หรือปรอท เข้าร่างกายในปริมาณมาก จนทำให้ร่างกายออกอาการหลอนทางประสาท หรืออาจทำให้ไตวาย และสารพิษเหล่านี้จะถูกขับออกจากร่างกายทางปัสสาวะ หรือในกรณีของปรอทไอก็อาจจะติดอยู่ตามเส้นผม ส่วนไอปรอทที่เข้าปากก็อาจจะทำให้ปากและเหงือกอักเสบ หรือฟันหัก แขนขาอ่อนแรง ด้านสาร mercuric nitrate (Hg(NO3)2) ที่ช่างทำหมวกใช้ฟอกขนสัตว์ เพื่อใช้ทำหมวกสักหลาด ก็อาจทำให้ร่างกายมีอาการของโรคพาคินสัน (Parkinson) หรือทำให้ร่างกายมีความผิดปกติในการเคลื่อนไหว

ปอยผมของ Newton ภาพจาก prints.royalsociety.org
ในปี 1979 Peter Spargo และ C.A. Pounds แห่งมหาวิทยาลัย Cape Town ในแอฟริกาใต้ ได้วิเคราะห์เส้นผมของ Newton แล้วเสนอผลงานในวารสาร Notes and Records of the Royal Society of London เล่ม 34 ฉบับที่ 1 หน้า 11-32 ในบทความ “Newton's “Derangement of the Intellect”: New Light on an Old Problem” โดยใช้เทคโนโลยี Neutron Activation Analysis and Atomic Absorption Spectrophotometry ได้พบปรอทในปริมาณหนึ่งในเส้นผมของ Newton ว่ามีค่า 73 ppm (parts per million หรือ ส่วนในล้านส่วน) ดังนั้น 73 ppm จึงหมายถึง 73 ส่วนในล้านส่วน ในขณะที่เส้นผมของคนทั่วไปในปี 1979 มีปรอทเพียง 5 ppm นอกจากนี้ก็ยังได้พบตะกั่วในเส้นผมของ Newton ว่ามีมากถึง 93 ppm ในขณะที่คนปัจจุบันมี 24 ppm ส่วนสารหนูในเส้นผมของ Newton ก็มีพบ 3 ppm ในขณะที่คนทั่วไปมี 0.7 ppm

การพบสารโลหะหนักหลายชนิดในปริมาณมากเช่นนี้ อาจทำให้ Newton มีปัญหาสุขภาพ และมีอารมณ์แปรปรวน เช่น นอนไม่หลับ เบื่ออาหาร และระแวงเพื่อนฝูง

แต่ในปี 1980 R.W. Ditchburn ได้กล่าวถึงข้อมูลนี้ โดยอ้างว่า อาการต่าง ๆ อาจจะมาจากสาเหตุอื่น ที่ไม่ใช่ปรอทและตะกั่วก็ได้ เพราะโลกไม่มีข้อมูลวันที่มีการตัดเส้นผมของ Newton และเส้นผมก็มีโอกาสสัมผัสปรอทหรือสารอนินทรีย์ต่าง ๆ น้อย

ในด้านบุคลิกภาพทั่วไปของ Isaac Newton Humphery Newton (ซึ่งมิได้เป็นญาติ แต่มีนามสกุลเหมือน Newton) ที่ได้เข้ามาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวเป็นเลขานุการของ Newton อีกทั้งเป็นผู้คัดลอกต้นฉบับ “Principia” ก็ได้บรรยายนิสัย วิธีการทำงาน และการใช้ชีวิตประจำวันของ Newton ว่า ในช่วงเวลาที่เขียนตำรา Principia Newton มีอารมณ์สงบ เป็นมิตร จนดูเสมือนว่าโกรธใครไม่เป็น แต่ก็ไม่ยิ้มหรือหัวเราะ Newton ได้เคยให้เพื่อนยืมหนังสือ “Elements” ของ Euclid และเมื่อเพื่อนถามความเห็นเกี่ยวกับหนังสือเล่มนั้น Newton ได้แต่ยิ้มและบอกว่า มีทฤษฎีบางทฤษฎีที่พิสูจน์ง่ายไป จนไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ แต่ในภายหลัง Newton ได้กล่าวยกย่องวิธีการพิสูจน์ของ Euclid ว่า เป็นตรรกะดีมาก เพราะมีการพิสูจน์ที่เคร่งครัด จน Newton สามารถนำหลักการนี้มาใช้ในการพัฒนาแคลคูลัสของตน

Geoffrey Chaucer ภาพจาก www.poetryfoundation.org
ตามปกติ Newton มักไม่สนใจวรรณกรรม นวนิยาย หรือศิลปะ จากหนังสือที่มีในห้องสมุดส่วนตัวจำนวน 1,826 เล่ม มีเพียง 860 เล่ม (คือ 45%) ที่เป็นหนังสือเกี่ยวกับศาสนา และหลักฐานที่ตรวจพบไม่มีวรรณกรรมของ Geoffrey Chaucer (1340-1400) ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นกวีนิพนธ์ของอังกฤษที่ได้เขียนนวนิยายเรื่อง “The Canterbury Tales” ซึ่งได้กล่าวถึงนักจาริกแสวงบุญที่เดินทางไปเยือนมหาวิหาร Canterbury ในอังกฤษ และได้เล่าชีวิตของคนอังกฤษในยุคนั้น ความสำคัญของวรรณกรรมเรื่องนี้ คือ Chaucer ได้เขียนผลงานเป็นภาษาอังกฤษ แทนที่จะเขียนเป็นภาษาละตินหรือฝรั่งเศส ผลงานนี้จึงยกระดับผลงานเขียนที่เป็นภาษาอังกฤษให้ได้รับการยอมรับกันทั่วประเทศ และแม้แต่วรรณกรรมของ William Shakespeare (1564-1616) ก็ไม่มี แต่ Newton ได้เก็บวรรณกรรมทีเป็นมหากาพย์เรื่อง “Paradise Lost” ของ John Milton (1608-1674) ผู้เป็นทั้งนักคิดและนักเขียน ที่ได้กล่าวถึง Adam กับ Eve ในคัมภีร์ไบเบิลว่า ถูกงูชักจูงให้กินผลไม้ต้องห้าม (แอปเปิ้ล) จึงถูกพระเจ้าขับไล่ออกจากสวน Eden แต่ Newton ก็ได้วิพากษ์ผลงานของ Milton ว่า แม้จะเป็นสาระที่เหลวไหล แต่ก็สามารถเขียนได้อย่างแยบยล หรือเวลาดูโอเปร่าเรื่องหนึ่ง เมื่อถึงฉากแรก Newton จะดูมีความสุข และเมื่อถึงฉากที่สองจะมีอาการกระสับกระส่าย ครั้นเมื่อถึงฉากสุดท้ายก็จะลุกหนี อนึ่งเวลาดู George Handel (1685-1759) เล่นดนตรี harpsichord ซึ่งเป็นอุปกรณ์คล้ายเปียโน ที่ให้เสียงโดยการดีดสาย แทนการเคาะสายแบบเปียโน Newton ได้วิพากษ์ Handel ว่า สามารถพรมนิ้วบนคีย์บอร์ดได้คล่องแคล่วมาก หรือเวลาเห็นอนุสาวรีย์หินอ่อน Newton จะชมปฏิมากรคนสลักว่า คงชอบตุ๊กตาหิน

George Handel ภาพจาก artificial intelligence
สำหรับสไตล์ในการเขียนบทความนั้น ปรากฏว่า Newton มักไม่ชอบใช้คำอุปมา ไม่นิยมใช้คำคุณศัพท์ ดังนั้นจึงอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ ได้ไม่ดีนัก แต่ก็ได้พยายามเขียนตำรา Principia เพื่อยืนยันว่าพระเจ้ามีจริง เพราะทรงสร้างเอกภพอย่างมีหลักการและกฎเกณฑ์และตนสามารถเข้าใจพระทัยของพระเจ้าได้แทบทุกเรื่อง โดยใช้พลังทางความคิดจากสมองของตน

ในสมัยที่เรียนในโรงเรียน ณ เมือง Grantham นั้น Newton ได้พักอาศัยอยู่ในบ้านของเภสัชกรชื่อ William Clarke การรู้จักกันทำให้ Newton สนใจเรื่องโรคภัยไข้เจ็บ และยารักษาโรค การผสมยาเอง เป็นยาอายุวัฒนะ ยาหม่อง และยาสมานแผล ตลอดถึงยา Lucatello’s Balsome ที่ประกอบด้วย ยางสน น้ำมันมะกอก ขี้ผึ้ง ยางไม้ เพื่อรักษาแผลสดและแผลไหม้

โรงกษาปณ์ที่ Newton เป็นผู้อำนวยการ ภาพจาก newtonandthemint.history.ox.ac.uk
ในชีวิตบั้นปลายที่ London Newton ซึ่งเป็นอัจฉริยะที่มีความสามารถมากมายหลายด้าน ทั้งด้านกฎหมาย การเป็นผู้อำนวยการกองกษาปณ์ที่ควบคุมการผลิตเหรียญ เป็นนักเทววิทยาที่เชื่อมั่นในศาสนา เป็นนักคณิตศาสตร์และนักฟิสิกส์ ตลอดจนเป็นนักดาราศาสตร์และนักเล่นแร่แปรธาตุ ได้ทำงานเป็นข้าราชการอย่างซื่อสัตย์สุจริต โดยได้เสนอแนะรัฐบาลให้มีนโยบายด้านการคลัง ด้วยการกำหนดมาตรฐานทองคำ ซึ่งเป็นระบบการเงินที่กำหนดมูลค่าของสกุลเงิน โดยการอิงกับทองคำ ในยุคที่ Newton เป็นหัวหน้ากองกษาปณ์ Newton ได้ควบคุมดูแลกระบวนการผลิตเหรียญให้ปราศจากการคดโกงและการปลอมใด ๆ และในปี 1697 ได้เอาจริงกับการประหารชีวิตคนที่ทุจริตการปลอมเหรียญและเงินถึง 19 คน

Francois Marie Arouet หรือ Voltaire ภาพจาก วิกิพีเดีย
ด้าน Francois Marie Arouet (1694-1778) ซึ่งเป็นนักประพันธ์ นักประวัติศาสตร์ และนักปรัชญาชาวฝรั่งเศส ที่ใช้นามปากกาว่า Voltaire ซึ่งได้เดินทางไปอังกฤษ เพื่อศึกษาความคิดของ Newton และได้ยินได้ฟังเรื่องผลแอปเปิ้ลตก เรื่องเล่านี้ ได้กระตุ้นให้ Newton คิดเรื่องแรงโน้มถ่วง จากนั้น Voltaire ก็เป็นคนที่นำเรื่องแอปเปิ้ลไปเผยแพร่ในปี 1727 จนทำให้แอปเปิ้ลของ Newton เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง ในปี 1738 Voltaire ได้เขียนหนังสือชื่อ “Elemente de la philosophie de Newton” อธิบายเรื่องแรงโน้มถ่วง แสง และการเคลื่อนที่ให้ประชาชนทั่วไปเข้าใจ โดยได้รับความช่วยเหลือจาก la Marquise du Chatelet (1706-1749) ซึ่งเป็นชู้รักของ Voltaire เพราะ Chatelet สามารถเข้าใจทฤษฎีของ Newton ได้ดี เธอจึงแปลตำรา Principia ของ Newton จากภาษาละตินเป็นภาษาฝรั่งเศส และได้เขียนคำอธิบายประกอบบทความใน Principia ดังนั้นในปี 1759 ความรู้ของ Newton จึงได้แพร่กระจายไปทั่วฝรั่งเศสและทั่วโลกตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

Le Marquise Du Chatelet ภาพจาก ffrf.org
ณ เวลาที่ Newton เดินทางถึง London ใหม่ ๆ เขาไม่สนใจกิจกรรมของ Royal Society มาก เพราะในเวลานั้น Hooke ยังมีชีวิตอยู่ และ Hooke เป็นกรรมการบริหารของสมาคมด้วย แต่เมื่อ Hooke ตายในปี 1703 ชีวิตของ Newton ก็ปราศจากศัตรูคนสำคัญ และได้รับการคัดเลือกเป็นนายกของ Royal Society ติดต่อกันเป็นเวลานานถึง 23 ปี

ในฐานะที่เป็นนักวิทยาศาสตร์อังกฤษที่คนทั้งโลกรู้จักดีที่สุด เหตุผลนี้ทำให้คนต่างชาติทุกคนที่มาเยือนอังกฤษต่างก็ได้ตั้งเป้าว่าจะต้องเห็น Newton ตัวเป็น ๆ ให้ได้ เช่น ในปี 1698 สมเด็จพระเจ้า Peter มหาราชแห่งรัสเซีย (1672-1725) ได้เสด็จมาเยือนกองกษาปณ์ แต่มิได้มาทอดพระเนตรงานด้านนี้ พระองค์เสด็จมาเพื่อจะได้พบ Newton ต่างหาก

ในด้านการดำรงชีพ แม้จะเป็นคนที่มีฐานะดีและมีตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูง Newton ก็ยังใช้ชีวิตอย่างสมถะ โดยมีรถม้าประจำตัว มีคนรับใช้ 6 คน เป็นชาย 3 หญิง 3 ชอบตบแต่งบ้านด้วยผ้าม่านสีเลือดหมู กินอาหารดี ทำให้มีน้ำหนักตัวเพิ่ม และมักมีหนังสืออยู่ในมือ เพราะเป็นคนชอบอ่านหนังสือ

เมื่อ Newton เสียชีวิต เขาทิ้งมรดกมูลค่า 32,000 ปอนด์ (ซึ่งคิดเป็นเงินปัจจุบันประมาณ 300 ล้านบาท) การเป็นคนมีฐานะดี ซึ่งมรดกเหล่านี้ได้ตกเป็นของญาติ ๆ เพราะ Newton มิได้เขียนพินัยกรรม และตระหนักดีว่าตนมิสามารถนำสมบัติไปด้วยได้
ในช่วง 5 ปีสุดท้ายของชีวิต สุขภาพของ Newton ทรุดโทรมมาก เขาเริ่มมีปัญหาด้านการกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ทำให้ไม่สามารถเข้าประชุมได้บ่อย และเลิกการเดินทางไปกินอาหารนอกบ้าน และลดจำนวนแขกที่เชิญมาร่วมรับประทานอาหารที่บ้าน

อนุสาวรีย์ที่อยู่บนหลุมฝังศพของ Newton ณ มหาวิหาร Westminster ใน London  ภาพจาก วิกิพีเดีย
ในเดือนมีนาคม ปี 1727 Newton มีอาการไออย่างรุนแรง ปอดมีอาการอักเสบและมีนิ่วในกระเพาะปัสสาวะ และได้สิ้นใจในวันที่ 20 มีนาคม (ตามปฏิทิน Julian) ศพของ Newton ได้ถูกนำไปฝังในมหาวิหาร Westminster ใน London ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดของอังกฤษ และเป็นศพของบุคคลธรรมดาคนหนึ่ง ที่ได้ฝังร่วมกับบรรดากษัตริย์และบุคคลสำคัญอื่น ๆ ของอังกฤษ เช่น Geoffrey Chaucer

ในปี 1731 ได้มีการติดตั้งอนุสาวรีย์บนหลุมฝังศพของ Isaac Newton อนุสาวรีย์นี้ได้รับการออกแบบและปั้นโดย William Kent (1685–1748) และมีคำจารึกเป็นภาษาละตินที่แปลว่า “Let Mortals rejoice That there has existed such and so great An ornament of the Human Race.” ซึ่งแปลว่า “ขอให้มนุษย์ทุกคนชื่นชมและยินดีที่โลกเคยมีมหาวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งได้ถือกำเนิดเกิดมาเป็นเกียรติประดับของมนุษยชาติทุกคน” และคำชื่นชมนี้ Biot ยืนยันว่าสมจริง และเหมาะสมกับคนชื่อ Isaac Newton เท่านั้น


อ่านเพิ่มเติมจาก “The Personality of Isaac Newton” โดย Milo Keynes จัดพิมพ์โดย Royal Society ปี 1995


ศ.ดร.สุทัศน์ ยกส้าน : ประวัติการทำงาน - ราชบัณฑิตสำนักวิทยาศาสตร์ สาขาฟิสิกส์และดาราศาสตร์ และ ศาสตราจารย์
ระดับ 11 ภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,นักวิทยาศาสตร์ดีเด่นและนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขากายภาพและคณิตศาสตร์ประวัติการศึกษา-ปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยลอนดอน,ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย

อ่านบทความ "โลกวิทยาการ" ได้ทุกวันศุกร์

+++++++++++++++++++++++++++++++++

แนะนำ E-book “100 นักฟิสิกส์พลิกโลก” เขียนโดย ศ.ดร.สุทัศน์ ยกส้าน


อัจฉริยะ คือ บุคคลคุณภาพที่ทุกสังคมในโลกต้องการจะผลิตและมี เพราะบุคลากรที่มีความสามารถระดับพิเศษเหล่านี้ มีความสำคัญมากในการพลิกและเปลี่ยนโฉมหน้าของโลกไปสู่ความเจริญที่ยั่งยืน ทั้งในด้านความคิด วิธีคิด และการเนรมิตความสะดวกสบายต่าง ๆ ด้วยการพัฒนาเทคโนโลยีที่จะช่วยมนุษย์ในการต่อสู้ภัยพิบัติ และอนุรักษ์สภาพแวดล้อมให้ยืนยงในโลกที่มีความซับซ้อนและความแปรปรวนสูง

การเรียนรู้ประวัติความเป็นมาของนักวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะนักฟิสิกส์ นอกจากจะช่วยให้นักเรียน นิสิต ครูอาจารย์ และคนทั่วไป ได้เข้าใจความสำคัญของผลงานที่นักฟิสิกส์อัจฉริยะสร้างสรรค์แล้ว การเรียนรู้ประวัติยังช่วยผู้อ่านในการสร้างแรงบันดาลใจ ซึ่งจะกระตุ้นให้มีความมุ่งมั่นจะฟันฝ่าอุปสรรคและข้อจำกัดต่าง ๆ บนเส้นทางชีวิตที่จะนำตนไปสู่ความสำเร็จ อันจะทำให้เกิดความภาคภูมิใจในความสามารถของตนเอง ครูอาจารย์ผู้สั่งสอนและบ่มเพาะความสามารถ ตลอดจนบิดามารดาผู้ให้กำเนิด และประเทศชาติที่ตนเป็นสมาชิกคนหนึ่ง ได้รู้สึกชื่นชมด้วย

ติดต่อผู้เขียนได้ที่ [email protected]