ก่อนจะเสียชีวิตเพียงเล็กน้อย Sir Isaac Newton (1642-1727) นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของโลก ได้ปรารภกับ John Conduitt (1688-1737) ซึ่งเป็นนักประวัติศาสตร์ ผู้ใกล้ชิดกับ Newton ซึ่งได้เก็บเอกสารและจดหมายส่วนตัวของ Newton ว่า “ข้าพเจ้าไม่รู้ว่า ในสายตาของคนทั้งโลก ข้าพเจ้าจะเป็นคนเช่นไร แต่สำหรับตัวข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้ามีความรู้สึกเสมือนว่าเป็นเด็กคนหนึ่งที่กำลังเล่นอยู่ริมหาดทราย และกำลังเพลิดเพลินกับการได้เห็นก้อนกรวดที่มีผิวเรียบเนียน กับเปลือกหอยที่มีรูปทรงสวยงามในบางครั้งบางคราว ในขณะที่มหาสมุทรแห่งความจริงอันกว้างใหญ่ไพศาลยังทอดตัวอยู่เบื้องหน้า โดยที่ยังไม่มีใครคนใดได้ออกไปสำรวจเลย”
คำกล่าวเช่นนี้ เป็นถ้อยคำที่สะท้อนให้ทุกคนเห็นความอ่อนน้อมถ่อมตนทางด้านสติปัญญา และความสงบเยือกเย็นทางจิตใจของ Newton แต่ในความเป็นจริง ชีวิตของ Newton เป็นการเดินทางของจิตวิญญาณของคนชอบสันโดษที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ยุ่งยาก และซับซ้อน จนทำให้ Newton ได้ชื่อว่าเป็นคนที่สังคมเข้าใจได้ยากมาก เหมือนดั่งที่ Willam Whiston (1667-1756) ซึ่งเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งศาสตราจารย์ Lucasian ทางด้านคณิตศาสตร์ แห่งมหาวิทยาลัย Cambridge ต่อจาก Newton ก็ได้กล่าวถึง Newton ว่า เป็นคนที่หวาดกลัวและหวาดระแวงบุคคลอื่นมากที่สุด อีกทั้งเป็นคนเจ้าอารมณ์ แม้คนทั้งสองจะใกล้ชิดกันในตอนแรก แต่ความเห็นต่างทางศาสนาในภายหลังได้ทำให้ความสัมพันธ์ห่างเหินไป
ด้าน John Flamsteed (1646-1719) ซึ่งเป็นนักดาราศาสตร์แห่งราชสำนักคนแรกของอังกฤษ ในยุคกษัตริย์ Charles ที่ 2 เมื่อปี 1675 และเป็นคนที่ทำแผนที่ดาวฤกษ์ได้อย่างละเอียดและแม่นยำมาก ก็มีความเห็นในทำนองเดียวกันว่า Newton มีปัญหาเรื่องจริยธรรมในการวิจัย เพราะ Newton ได้อ้างตนในฐานะที่เป็นนายกของราชบัณฑิตยสภา (Royal Society) ในการขอข้อมูลระยะทางจากโลกถึงดวงจันทร์ที่ Flamsteed มี ไปใช้สนับสนุนทฤษฎีแรงโน้มถ่วงของตน ทั้ง ๆ ที่ข้อมูลของ Flamsteed ในเวลานั้นยังไม่สมบูรณ์ คือ ยังมีความผิดพลาดที่ต้องแก้ไข แต่ Newton ก็ยังดึงดันนำไปเผยแพร่ ในปี 1712 โดย Flamsteed ไม่ยินยอมและไม่ยินดีให้กระทำ เหตุการณ์นี้จึงสะท้อนให้เห็นว่า Newton เป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครมาขัดแย้งความคิดเห็นตน เป็นคนลุอำนาจ และหิวแสง (ชื่อเสียง) โดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของคนอื่น เหตุการณ์ที่ตามมาคือ Flamsteed ได้นำเอกสารที่ Newton จัดพิมพ์ 300 เล่มไปเผา และได้นำข้อมูลที่ตนแก้ไขจนสมบูรณ์แบบออกเผยแพร่ในปี 1725 ซึ่งเป็นเวลาหลังจากที่ Flamsteed ได้เสียชีวิตไปแล้วถึง 6 ปี (และเป็นเวลาก่อนที่ Newton จะลาโลก 2 ปี)
ข้อสังเกตอีกประการหนึ่งเกี่ยวกับพฤติกรรมของ Newton เวลามีเรื่องวิวาทกับเพื่อน ๆ ที่เป็นนักวิชาการ คือ Newton มักจะกล่าวหาบุคคลเหล่านั้นว่า กำลังวางแผนสมรู้ร่วมคิดจะล้มล้างความเชื่อถือและการยอมรับตน แม้จะขัดแย้งกันในสไตล์การทำงาน แต่ข้อมูลดาราศาสตร์ของ Flamsteed ก็ได้ ทำให้ทฤษฎีแรงโน้มถ่วงของ Newton ได้รับการยอมรับในที่สุด
นักประวัติศาสตร์ได้ตั้งข้อสังเกตว่า Newton เริ่มมีอาการผิดปกติทางอารมณ์ในปี 1662 และอาการนี้ ได้ทวีความรุนแรงขึ้น ๆ จนกระทั่ง Newton ได้ย้ายไปรับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการกองกษาปณ์ ในปี 1696 ที่ London สำหรับสาเหตุที่ทำให้ Newton มีอาการนี้นั้น นักวิทยาศาสตร์ได้ตั้งข้อสันนิษฐานว่า อาจจะเป็นผลจากการทดลองเล่นแร่แปรธาตุอย่างจริงจัง จนสุขภาพเป็นอันตราย เพราะร่างกายได้รับสารปรอทเข้าไปในปริมาณมาก สำหรับสุขภาพด้านอื่น ๆ นั้น ก็นับว่าดี จนกระทั่งถึงหนึ่งปีก่อนเสียชีวิตในปี 1727 ในวัย 84 ปี Newton มีผมหงอกขาว ฟันซี่หนึ่งหัก และเวลาอ่านหนังสือ Newton ไม่จำเป็นต้องใช้แว่นตา
เมื่อ Newton เสียชีวิต ได้มีคนที่รู้จักและเพื่อนร่วมสถาบันหลายคนเขียนชีวประวัติของ Newton เช่น ศิษย์ชื่อ William Stukeley (1687-1765) ได้เขียนหนังสือชื่อ “Memoirs of Sir Isaac Newton's Life” ในปี 1752 และ Jean-Baptiste Biot (1774-1862) ซึ่งเป็นนักฟิสิกส์ชาวฝรั่งเศส ผู้พบกฎ Biot-Savart ร่วมกับ Felix Savart (1791-1841) ที่ใช้ศึกษาสนามแม่เหล็กที่เกิดในบริเวณรอบเส้นลวดตรงที่นำกระแสไฟฟ้า และเป็นคนที่แถลงว่าอุกกาบาตเป็นวัตถุที่ตกจากอวกาศ Biot ยังได้ศึกษาปรากฏการณ์ polarization ของแสงที่ทิศการเปลี่ยนแปลงของสนามไฟฟ้าในแสงมีรูปแบบ เช่น เป็นระนาบ เป็นวงกลม ฯลฯ ว่า ระนาบ polarization ของแสงเวลาเคลื่อนที่ผ่านสารละลายจะเปลี่ยน Biot ยังเป็นคนแรกที่เขียนชีวประวัติของ Newton ลงในหนังสือชื่อ “Biographie Universelle” เมื่อปี 1821 ว่า Newton มีอาการผิดปกติทางจิตใจ ทั้ง ๆ ที่ในเวลานั้น Newton ได้รับการคัดเลือกเข้าเป็นสมาชิกต่างชาติ 1 ใน 7 ของ Royale des Sciences ก็ตาม และข้อคิดเห็นนี้ ก็ได้รับการสนับสนุน โดย Sir David Brewster (1781-1868) นักฟิสิกส์ชาวอังกฤษ ผู้พบกฎ Brewster ที่แถลงว่า มุมตกกระทบ (θ) ที่ทำให้แสงสะท้อนมี polarization 100% เกิดขึ้นตามความสัมพันธ์ดังตามสมการ tanθ = n2/n1 เมื่อ n1 และ n2 คือ ดัชนีหักเหของแสงในตัวกลางที่ 1 และที่ 2 และรังสีสะท้อนกับรังสีหักเหตั้งฉากกัน นอกจากนี้ Brewster ก็ยังมีผลงานทางฟิสิกส์ที่สำคัญ คือ ได้เขียนชีวประวัติของ Isaac Newton ด้วย แต่ Brewster ได้แย้ง Biot ว่า Newton ประสบปัญหาสุขภาพเพียงเรื่องการนอนไม่ค่อยจะหลับ และรู้สึกเบื่ออาหาร แต่ก็ยังสามารถสร้างผลงานวิทยาศาสตร์ที่มีความสำคัญระดับสุดยอดได้ ในหนังสือ “Memoirs of The Life, Writing and Discovery of Sir Isaac Newton” เมื่อปี 1855 ดังนั้นในภาพรวม Brewster จึงทำหน้าที่ปกป้องชื่อเสียงของ Newton ในขณะที่ Biot พยายามวิเคราะห์สภาพจิตใจของ Newton จากหลักฐานที่ปรากฏในรูปของจดหมาย และการวินิจฉัยของคนทั้งสองในเรื่องนี้ มิใช่เป็นคำตัดสินของบุคคลที่เป็นแพทย์แต่อย่างใด
Isaac Newton เกิดเมื่อวันที่ 25 ธันวาคม ปี 1642 (ตามปฏิทิน Julian ของอังกฤษ ซึ่งตรงกับรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง) แต่เป็นวันที่ 4 มกราคม ปี 1643 ตามปฏิทิน Gregorian ในรัชกาลของพระเจ้า Charles ที่ 1 (กษัตริย์อังกฤษในปัจจุบัน คือ พระเจ้า Charles ที่ 3) และเป็นปีที่ Galileo Galilei (1564-1642) เสียชีวิต Isaac Newton มีปู่ชื่อ Robert Newton (1570-1641) ซึ่งมีลูกชายชื่อ Isaac Newton (1606-1642) โลกไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับบิดาของ Newton มาก นอกจากจะกล่าวสั้น ๆ ว่า เป็นชาวนาที่มีที่ดินเป็นของตนเอง และไม่ได้รับการศึกษา เมื่อบิดาของ Newton ได้แต่งงานกับ Hannah Ayscough ในเดือนเมษายน ปี 1642 เมื่อบิดาเสียชีวิตในเดือนตุลาคม ปี 1642 เขาได้ทิ้งสมบัติทุกชิ้นให้ภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์ และได้กำหนดให้ลูกที่จะเกิด สามารถเป็นเจ้าของที่ดินได้ เมื่อมีอายุครบ 21 ปี
เมื่อ Isaac Newton ถือกำเนิด Hannah ผู้เป็นมารดาได้ชื่อของลูกชายตามชื่อของบิดาที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว โลกมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับสภาพร่างกายของทารก Newton เมื่อแรกเกิดว่า มีลำตัวเล็กมาก จนสามารถใส่ลงในเหยือกปริมาตร 1 ลิตรได้ การคลอดก่อนกำหนด ได้ทำให้ลำตัวของ Newton มีขนาดเล็กมากและมีน้ำหนักตัวที่น้อยผิดปกติ อีกทั้งลำคอก็ไม่สามารถตั้งตรงได้ จนมารดาต้องนำปลอกผ้ามาสวมที่คอเพื่อใช้หนุน สภาพร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ได้ทำให้บรรดาคนใช้คิดว่า ทารก Newton จะต้องตายในเวลาอีกไม่นาน แต่เมื่อทารกยังคงชีพอยู่ได้ ดังนั้นครอบครัวจึงได้จัดให้มีพิธีศีลจุ่ม (baptism) ขึ้นในวันที่ 1 มกราคม ปี 1643
สำหรับสาเหตุที่ทำให้ Newton มีลำตัวเล็กนั้น นักประวัติศาสตร์หลายคนคิดว่า คงเกิดจากการที่มารดาได้บริโภคอาหารที่ไม่ถูกหลักโภชนาการขณะตั้งครรภ์ ส่วนความสูงของ Newton เมื่อเป็นผู้ใหญ่นั้น นักประวัติศาสตร์ได้พิจารณาจากรูปปั้นหินอ่อน ซึ่งติดตั้งอยู่ที่โบสถ์ แห่งวิทยาลัย Trinity ในมหาวิทยาลัย Cambridge และพบว่ามีความสูงประมาณ 180 เซนติเมตร แต่เมื่อพิจารณาจากภาพเหมือนของ Newton ที่ประดับอยู่ ณ Royal Society และวาดโดยศิลปินอังกฤษ John Vanderbank (1694-1739) ก็ได้พบว่า Newton สูงประมาณ 6 ฟุต แต่ถ้าพิจารณาไม้เท้าที่ Newton ใช้เดิน ก็พบว่า Newton สูงประมาณ 5 ฟุต 6 นิ้ว (168 เซนติเมตร) จึงนับว่าสูงพอ ๆ กับคีตกวี Ludwig van Beethoven (1770–1827) ผู้ประพันธ์ผลงาน Symphony No.9 ที่มีเพลง Ode to Joy
เมื่อ Newton มีอายุได้ 3 ขวบ มารดา Hannah ได้แต่งงานใหม่ เธอจึงนำ Newton ไปให้ตาชื่อ James Ayscough กับยายชื่อ Marjery Ayscough ดูแล ด้านพ่อเลี้ยงของ Newton เป็นพ่อหม้ายที่มีฐานะดี และเป็นบาทหลวงผู้มีนามว่า Barnabas Smith (1582-1653) ครอบครัวใหม่นี้มีลูกสามคนชื่อ Mary, Benjamin และ Hannah น้องต่างบิดาของ Newton ทุกคน จึงมีอายุน้อยกว่า Newton และทุกคนเป็นทายาทที่ได้รับมรดกทั้งหมดของ Newton เพราะได้พบว่า Newton ไม่ได้ทำพินัยกรรมใด ๆ ให้ใครเลย
เมื่ออายุ 10 ขวบ Newton ได้ย้ายออกจากบ้านตาและยาย เพื่อกลับไปอยู่กับแม่บังเกิดเกล้าอีก เพราะพ่อเลี้ยงได้เสียชีวิตในปี 1653 แม่ของ Newton จึงต้องออกจากบ้านของพ่อเลี้ยง เพื่อกลับไปอยู่ที่หมู่บ้าน Woolsthorpe เพราะพ่อเลี้ยงได้ทิ้งมรดกทั้งหมดทั้งอาคารและที่ดินให้แม่ แม่ของ Newton จึงมีฐานะดีขึ้น ครั้นเมื่อแม่ตาย เธอได้กำหนดให้ Newton เป็นผู้รับมรดกทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว Newton ยังได้กล่าวสรรเสริญแม่ว่า เป็นคนที่เข้าใจจิตใจคนอื่นได้ดีมาก อีกทั้งเป็นคนเข้มแข็ง ที่ทุกคนไว้วางใจได้ แม้จะเป็นคนที่แทบไม่รู้หนังสือเลยก็ตาม
เมื่อ Newton อายุ 37 ปี แม่ได้ล้มป่วยด้วยโรคฝีดาษ (smallpox) Newton ได้เฝ้าดูแลแม่จนวาระสุดท้าย และได้นำศพแม่ไปฝังที่สุสานใกล้โบสถ์ Colsterworth
ขณะทำงานเป็นอาจารย์สอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย Cambridge Newton ไม่ได้กลับไปเยี่ยมแม่ที่บ้านบ่อย เพราะมีความรู้สึกขัดแย้งในใจที่แม่ได้ละทิ้งลูกไปแต่งงานใหม่ และได้ย้ายไปอยู่กับพ่อเลี้ยงเป็นเวลานานถึง 7 ปี แต่เมื่อแม่ต้องจากไปจริง ๆ Newton ก็ได้ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัวคนใหม่อย่างเต็มความสามารถ Newton เอง ได้เคยเขียนสารภาพบาปในสมุดบันทึก ซึ่งขณะนี้ถูกเก็บอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ Fitzwilliam ของมหาวิทยาลัย Cambridge ว่า ตนเคยขู่จะเผาบ้านของพ่อเลี้ยงกับแม่ให้สิ้นซาก
เมื่อถึงวัยต้องเข้าเรียนหนังสือ ในปี 1655 Newton วัย 12 ปี ได้เข้าเรียนที่โรงเรียน Grammar School of King Edward ในเมือง Grantham เป็นเวลานาน 4 ปี แล้วกลับไปบ้านเกิดในปี 1659 เพื่อเรียนรู้วิธีบริหารและจัดการธุรกิจของวงศ์ตระกูล ขณะเรียนที่เมือง Grantham Newton ไม่ได้สนิทสนมกับเพื่อนคนใด เพราะทุกคนมีความเห็นพ้องกันว่า Newton เป็นคนฉลาดเฉลียวมาก จึงมักชนะเพื่อนในการเล่นเกมแทบทุกรูปแบบ อีกทั้งเป็นคนชอบอยู่คนเดียว มีนิสัยเงียบขรึม และเป็นคนช่างคิด ที่ชอบประดิษฐ์ของเล่นต่าง ๆ เช่น สร้างนาฬิกาน้ำ ทำว่าว สร้างนาฬิกาแดด ชอบสะสมแผนที่ สนใจวิชาเคมี และชอบวาดพระบรมสาทิสลักษณ์ของกษัตริย์ Charles ที่ 1
ในการกลับไปเยือน Woolsthorpe เพื่อดูแลกิจการของครอบครัวนั้น Newton ได้ประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง เพราะเขาไม่ได้ให้ความสนใจและใส่ใจในธุรกิจเลย เช่น แทนที่จะเฝ้าเลี้ยงแกะตลอดเวลาอย่างใส่ใจ Newton กลับใช้เวลาไปสร้างกังหันทดน้ำ เมื่อไม่มีคนดูแล แกะบางตัวจะเดินหลงฝูงไปบุกรุกทุ่งหญ้าของเพื่อนบ้าน จึงสร้างความเสียหายมาก อุปนิสัยอีกประการหนึ่งของ Newton ก็คือการเป็นคนชอบครุ่นคิดในเรื่องบางอย่างทุ่มเท จนทำให้ลืมบริโภคอาหารตรงเวลา หรือเวลานั่งรถม้ากลับบ้าน อาการใจเหม่อลอยก็จะทำให้ Newton นั่งรถม้าเลยบ้านไปไกลถึง 8 กิโลเมตร จึงรู้ตัว ทำให้ต้องเดินกลับบ้านเอง ในปี 1662 Newton ได้เขียนสารภาพในสมุดบันทึกว่า ได้ขัดคำสั่งแม่ ต่อยน้องสาว และทะเลาะกับคนใช้ในบ้านบ่อย การทำตัวเป็นตัวป่วนเช่นนี้ ทำให้น้าชาย ชื่อ William Ayscough เสนอแนะพี่สาวให้ส่ง Newton ไปเรียนต่อจนถึงระดับมหาวิทยาลัย แต่ Newton ก็ยังไปไม่ได้ เพราะต้องรอสอบเข้า จึงได้กลับไปเรียนต่อที่โรงเรียนเดิมอีก และสอบในวันที่ 8 กรกฎาคม ปี 1660 เพื่อเข้าศึกษาต่อที่ Trinity College แห่งมหาวิทยาลัย Cambridge ในวันที่ 5 มิถุนายน ปี 1661 เพราะน้าของ Newton เคยเป็นนิสิตเก่าของ Trinity College อันเป็นวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของอังกฤษในเวลานั้น แม้มารดาจะเป็นคนมีฐานะดี แต่รายได้ของเธอก็น้อยว่า 700 ปอนด์/ปี ดังนั้นนิสิต Newton จึงต้องทำงานหาเงินโดยการช่วยงานบริการต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัย และเพื่อหาเงินมาใช้เป็นค่าเล่าเรียน และค่ากินอยู่ โดยได้งานเป็นคนรับใช้นิสิตรุ่นพี่ตามโต๊ะอาหาร โดยแม่ของ Newton ได้ให้เงินปีละ 10 ปอนด์ให้แก่ Newton ซึ่งก็มากพอให้ Newton สามารถดำรงชีพได้ เพราะค่าจ้างคนงานในเวลานั้นมีค่าประมาณ 12.5 ปอนด์/ปี
ณ เวลาที่ Newton เดินทางถึง Trinity College เขาไม่ได้ตระหนักแม้แต่น้อยเลยว่า ในอนาคตอีก 35 ปี เขาจะต้องพำนักประจำอยู่ที่นั่น ในการย้ายมาอยู่ที่ใหม่ Newton ได้ซื้อกุญแจมาล็อกโต๊ะทำงาน ซื้อเขียนไข กระโถนปัสสาวะ สมุดบันทึก และขวดบรรจุเบียร์ เพื่อนำไปใช้ในหอพัก
ขณะเรียนที่มหาวิทยาลัย Cambridge Newton ต้องเรียนภาษาละติน กรีก ปรัชญาของ Aristotle ต้องเรียนวาทศิลป์ (rhetoric) ซึ่งเป็นศิลปะในการใช้ถ้อยคำและการพูด เรียนตรรกะ (logic) ศาสนา วิทยาศาสตร์ และเลขคณิต ก่อน Newton จะออกจาก Woolsthorpe น้าของ Newton ได้มอบตำราตรรกะให้ Newton อ่าน พร้อมกำชับว่านี่คือสิ่งที่อาจารย์ที่ Cambridge จะถาม และเมื่อถึงเวลาที่อาจารย์ถามจริง ๆ Newton ก็สามารถตอบได้หมด และพร้อมกันนั้นเขาก็ตระหนักว่า ตนรู้เรื่องตรรกะดีกว่าอาจารย์คนที่ถามเสียอีก
ในส่วนของวิชาวิทยาศาสตร์นั้น Newton ได้เรียนความรู้ดาราศาสตร์ของ Nicolaus Copernicus, Johannes Kepler, Galileo Galilei, René Descartes และ Robert Boyle
Newton ได้พบว่า ขณะเรียนที่มหาวิทยาลัย Cambridge นั้น เขามีอายุมากกว่านิสิตคนอื่น ๆ ตั้งแต่ 1-2 ปี ดังนั้นจึงมีเพื่อนค่อนข้างน้อย และนี่ก็คือเหตุผลที่ทำให้บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นแทบไม่รู้จัก Newton เลย เมื่อ Newton มีชื่อเสียง
John Wickins (1644-1719) ได้เป็นเพื่อนร่วมหอพักของ Newton เป็นเวลาประมาณ 10 ปี เขาเล่าว่า Newton เป็นคนที่มีสมาธิในการทำงานมาก จนบางครั้งก็ลืมกินข้าว และบางครั้งก็ต้องกินอาหารเช้า โดยใช้อาหารมื้อเย็นของอาหารเมื่อวาน และมีหลายครั้งที่ต้องทิ้งอาหารให้แมวที่เลี้ยงกิน เวลาทำงานหนัก Newton จะนอนดึกมาก จนกระทั่งถึงตี 1 ตี 2 หรือตี 3 จึงจะได้เข้านอน Newton ไม่ดื่มเบียร์หรือเหล้าองุ่นเลย และชอบกินอาหารคนเดียว นอกจากนี้เวลาสนทนากับเพื่อน ก็มักตอบคำถามนาน ๆ ครั้ง มากกว่าจะตั้งคำถามให้เพื่อน ๆ ตอบ และในเวลาพักผ่อนชอบเดินตามลำพังเลียบแม่น้ำแคม (River Cam) ในมหาวิทยาลัย
ผลงานคณิตศาสตร์ที่สำคัญของ Newton มิได้เกิดในช่วงเวลาที่ Newton ทำงาน ที่มหาวิทยาลัย Cambridge เมื่อกาฬโรคระบาดในฤดูใบไม้ผลิ ในปี 1665 Newton ต้องเดินทางกลับบ้าน และกลับมาที่มหาวิทยาลัย Cambridge อีกในปี 1666 อีกสามเดือนต่อมาก็ต้องกลับไปพำนักที่บ้านอีก แล้วกลับมามหาวิทยาลัยอีกครั้งในเดือนมีนาคม ปี 1667 รวมเวลาที่ไปจาก Cambridge เป็นเวลาทั้งหมด 19 เดือน เพื่อกลับไปอยู่กับแม่ที่ Woolsthorpe เมื่อแม่เสียชีวิต Newton ได้ลางาน 7 เดือน เพื่อไปจัดการมรดกและทรัพย์สินของวงศ์ตระกูล
ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1664 Newton ได้รับทุนเรียนดีของมหาวิทยาลัย ทำให้เป็นนิสิตผู้มีศักดิ์ศรีสูงกว่านิสิตรับใช้ และได้รับปริญญาตรีในอีก 1 ปีต่อมา จากนั้นก็ได้รับปริญญาโทในปี 1668
ในวันคริสต์มาส ปี 1667 แม่ของ Newton ได้มอบเงิน 30 ปอนด์ให้แก่ Newton เป็นรางวัลก่อนจบการศึกษา และ Newton ก็ได้ใช้เงินนี้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ ๆ รวมถึงชุดครุย ตลอดจนเฟอร์นิเจอร์มาประดับห้องพักหลายชิ้น เช่น พรม เบาะรองนั่ง ฟูกนอน และเก้าอี้
ในปี 1669 Isaac Barrow (1630-1677) ซึ่งเป็นศาสตราจารย์คณิตศาสตร์ ได้ลาออกจากตำแหน่งศาสตราจารย์ เพื่ออุทิศตนให้ศาสนา และได้เสนอให้ Newton วัย 27 ปี ขึ้นครองตำแหน่งเป็นศาสตราจารย์ Lucasian แทน Barrow เอง ได้ขึ้นครองตำแหน่งหัวหน้าแห่งวิทยาลัย Trinity (Master of Trinity College) และเสียชีวิตในปี 1677 อาจจะด้วยโรคมาลาเรีย หลังจากที่พยายามรักษาไข้ด้วยการอดอาหารและใช้ฝิ่น
Newton เอง ได้พำนักอยู่ที่ Cambridge จนถึงปี 1696 และได้โยกย้ายไปทำงานที่ London เป็นข้าราชการในตำแหน่งผู้กำกับดูแลโรงกษาปณ์ ที่มีหน้าที่รับผิดชอบการผลิตเหรียญกษาปณ์ อีก 3 ปีต่อมา ได้ดำรงตำแหน่ง Master of the Royal Mint จึงได้ลาออกจากตำแหน่งศาสตราจารย์ Lucasian ในปี 1701 และได้มอบตำแหน่งศาสตราจารย์ Lucasian ให้แก่ William Whiston (1667-1752) ดำรงต่อ
ในเดือนมกราคม ปี 1672 Newton ได้รับเลือกเป็นสมาชิกของราชบัณฑิต แห่ง London (Fellow of the Royal Society of London, FRS) ด้วยผลงานการสร้างกล้องโทรทรรศน์สะท้อนแสง ที่ตัวกล้องทำด้วยดีบุกและทองแดง ในจดหมายที่ตอบรับการเข้าเป็นสมาชิก FRS นั้น Newton ได้ให้คำมั่นสัญญาว่าตนจะทุ่มเทความสามารถ ในการสร้างองค์ความรู้ใหม่ทางวิทยาศาสตร์ และได้ทำงานตามคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ ในวันที่ 6 กุมภาพันธ์ ปี 1672 ด้วยการเสนอทฤษฎีแสง
ในวารสาร Philosophical Transactions ฉบับวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ปี 1672 โดย Newton แสดงให้เห็นว่า แสงขาว (white light) ประกอบด้วยแสงสีต่าง ๆ ผสมกัน โดยการทดลองให้แสงอาทิตย์ทะลุผ่านรูเล็ก ๆ ที่เจาะในผนังของห้องมืด แล้วให้ลำแสงนั้นพุ่งผ่านปรึซึมแก้วทรงสามเหลี่ยม และได้พบว่า แสงได้แยกออกเป็นแถบสี (spectrum) ซึ่งได้แก่ แดง ส้ม เหลือง เขียว น้ำเงิน คราม และม่วง การค้นพบนี้ ทำให้ Newton สามารถสรุปได้ว่า แสงขาวประกอบด้วยสีต่าง ๆ และแสงแต่ละสีจะหักเหผ่านปรึซึมด้วยมุมต่าง ๆ กัน โดยแสงสีม่วงจะหักเหมากที่สุด และแสงสีแดงหักเหน้อยที่สุด ครั้นเมื่อเขานำแสงทั้ง 7 สีมารวมกัน ก็จะได้แสงขาวอีก และได้ตีพิมพ์ผลงานนี้ โดยใช้ชื่อ “New Theory about Light and Colors” และอีก 32 ปีต่อมาก็ได้จัดพิมพ์หนังสือ “Opticks” ที่อธิบายการทดลองและทฤษฎีของแสงสี ตลอดจนการหักเห และการสะท้อนแสงสีต่าง ๆ ด้วย
ในปี 1687 Newton ได้ประท้วงสมเด็จพระเจ้า James ที่ 2 ซึ่งมีพระราชโองการให้นักบวชนิกาย Benedictine ได้รับปริญญาโท โดยไม่ต้องกล่าวคำสาบานตนว่าจะยึดมั่นในคำสอนในนิกาย Anglican Newton ได้ต่อสู้กับเรื่องนี้อย่างแข็งขัน เพราะไม่เห็นด้วยกับการก้าวล่วงของกษัตริย์ ในงานบริหารมหาวิทยาลัย การต่อสู้นี้ ทำให้ Newton ได้รับเลือกเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยในสภาผู้แทนราษฎร จนกระทั่งถึงปี 1690 เมื่อหมดสมัยประชุมของรัฐสภา Newton ไม่ได้รับการคัดเลือกอีก และในที่ประชุมของสภาก็มีเรื่องเล่าว่า Newton ได้เอ่ยคำปราศรัยเพียงครั้งเดียว โดยให้พนักงานปิดหน้าต่าง เพราะลมพัดโกรกแรง
สำหรับผลงานคณิตศาสตร์ที่โดดเด่นของ Newton ได้เกิดขึ้นในช่วงปี 1665-1666 เมื่อ Newton ได้พบทฤษฎีบททวินาม (Binomial Theorem) ที่ใช้กระจายกำลังของผลบวกสองพจน์ เช่น (a+b)^n ทฤษฎีบทนี้มีความสำคัญ เพราะ Newton ได้ขยายขอบเขตของสูตร จากกรณีดัชนีชี้กำลัง (n) เป็นจำนวนเต็มบวก ไปสู่ดัชนีที่เป็นจำนวนเศษส่วนด้วย คือ
ในเดือนพฤษภาคม ปี 1665 Newton ได้พบวิธีคำนวณอัตราการเปลี่ยนแปลงของปริมาณ ซึ่ง Newton เรียกวิธีการคำนวณนี้ว่า fluxion อันเป็นรากฐานของวิชา แคลคูลัสเชิงอนุพันธ์ (Differential Calculus) และเมื่อถึงเดือนมกราคม ปี 1666 Newton ก็ได้พบทฤษฎีของแสงสี และพบวิธีสร้างแคลคูลัสเชิงปริพันธ์ (Integral Calculus) ที่ใช้คำนวณการสะสมของปริมาณ ซึ่งแคลคูลัสทั้งสองรูปแบบนี้ มีความสัมพันธ์กัน ต่อจากนั้น Newton ได้เริ่มสนใจเรื่องแรงโน้มถ่วง ที่โลกดึงดูดวัตถุทุกชนิดให้ตกสู่โลก และดึงดูดดวงจันทร์ ให้โคจรรอบโลก
ความสำเร็จทั้งหลายทั้งปวงนี้ Newton สามารถทำได้ ในขณะที่มีอายุยังไม่ถึง 24 ปี และผลงานนี้ ก็ได้ทำให้ Newton เป็นนักคณิตศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกในเวลานั้นไปเรียบร้อยแล้ว
นี่เป็นเพียงเรื่องราวตอนที่หนึ่ง ติดตามเรื่องราวตอนที่สองต่อจากนี้ได้ในสัปดาห์หน้าครับ
อ่านเพิ่มเติม
1. Numbers, R. L. (2015). Newton's Apple and Other Myths about Science. Harvard University Press. ISBN 978-0-674-91547-3. OCLC 906121832. Archived from the original on 8 July 2023. Retrieved 7 December 2018.
2. Westfall, Richard S. (1994). The Life of Isaac Newton. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-47737-6. Archived from the original on 26 June 2019.
ศ.ดร.สุทัศน์ ยกส้าน : ประวัติการทำงาน - ราชบัณฑิตสำนักวิทยาศาสตร์ สาขาฟิสิกส์และดาราศาสตร์ และ ศาสตราจารย์
ระดับ 11 ภาควิชาฟิสิกส์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ,นักวิทยาศาสตร์ดีเด่นและนักวิจัยดีเด่นแห่งชาติ สาขากายภาพและคณิตศาสตร์ประวัติการศึกษา-ปริญญาตรีและโทจากมหาวิทยาลัยลอนดอน,ปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย
อ่านบทความ "โลกวิทยาการ" ได้ทุกวันศุกร์
+++++++++++++++++++++++++++++++++
แนะนำ E-book “100 นักฟิสิกส์พลิกโลก” เขียนโดย ศ.ดร.สุทัศน์ ยกส้าน
อัจฉริยะ คือ บุคคลคุณภาพที่ทุกสังคมในโลกต้องการจะผลิตและมี เพราะบุคลากรที่มีความสามารถระดับพิเศษเหล่านี้ มีความสำคัญมากในการพลิกและเปลี่ยนโฉมหน้าของโลกไปสู่ความเจริญที่ยั่งยืน ทั้งในด้านความคิด วิธีคิด และการเนรมิตความสะดวกสบายต่าง ๆ ด้วยการพัฒนาเทคโนโลยีที่จะช่วยมนุษย์ในการต่อสู้ภัยพิบัติ และอนุรักษ์สภาพแวดล้อมให้ยืนยงในโลกที่มีความซับซ้อนและความแปรปรวนสูง
การเรียนรู้ประวัติความเป็นมาของนักวิทยาศาสตร์ โดยเฉพาะนักฟิสิกส์ นอกจากจะช่วยให้นักเรียน นิสิต ครูอาจารย์ และคนทั่วไป ได้เข้าใจความสำคัญของผลงานที่นักฟิสิกส์อัจฉริยะสร้างสรรค์แล้ว การเรียนรู้ประวัติยังช่วยผู้อ่านในการสร้างแรงบันดาลใจ ซึ่งจะกระตุ้นให้มีความมุ่งมั่นจะฟันฝ่าอุปสรรคและข้อจำกัดต่าง ๆ บนเส้นทางชีวิตที่จะนำตนไปสู่ความสำเร็จ อันจะทำให้เกิดความภาคภูมิใจในความสามารถของตนเอง ครูอาจารย์ผู้สั่งสอนและบ่มเพาะความสามารถ ตลอดจนบิดามารดาผู้ให้กำเนิด และประเทศชาติที่ตนเป็นสมาชิกคนหนึ่ง ได้รู้สึกชื่นชมด้วย
ติดต่อผู้เขียนได้ที่