“พิมพ์” เจ้าของร้านอาหารทะเลเล็กๆ แต่หัวใจใหญ่ ไม่หวังร่ำรวย แค่อยากช่วยคนพิการมีงานทำ-มีรายได้ รักและดูแลเหมือนคนในครอบครัว!

รายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ วันเสาร์ที่ 31 ตุลาคม 2569 ที่ผ่านมา พาคุณผู้ชมไปที่ จ.ระยอง เพื่อรู้จัก “พิมพ์” เจ้าของร้านอาหาร “น้องพิมพ์ซีฟู้ด” ที่ไม่เพียงอยู่คู่หาดแม่รำพึงมานาน 30 กว่าปี แต่ยังมีหัวใจที่งดงาม เห็นคุณค่าของผู้พิการที่ยังขาดโอกาสในการทำงานอยู่มาก เธอจึงหยิบยื่นโอกาสและรายได้ให้บุคคลเหล่านี้ เพื่อมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นและเลี้ยงครอบครัวได้



“ส่วนใหญ่คนพิการ ไปทางไหนก็ไม่มีคนรับนะ เพราะเขาทำงานได้ไม่เต็มที่หรอก แต่เราคิดว่า ถ้าเราไม่ให้โอกาสเขา แต่ปากท้องเขาต้องกิน เขามีภาระ ถ้าเขาไม่มีงานทำตรงนี้ แล้วคนที่อยู่ข้างหลังเขา จะกินอยู่กันยังไง”


ณัฐวรินทร์ วงศ์ผุดผาด หรือ “พิมพ์” แม่ค้าวัย 35 เจ้าของร้านอาหารชายทะเล “น้องพิมพ์ซีฟู้ด” ซึ่งอยู่ที่หาดแม่รำพึง จ.ระยอง สะท้อนมุมมองต่อคนพิการ ที่สังคมยังไม่ค่อยให้โอกาสคนเหล่านี้ได้ทำงาน ทั้งที่พวกเขายังสามารถทำงานได้ นั่นจึงทำให้พิมพ์ เห็นความสำคัญของผู้พิการ และไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือด้วยการรับพวกเขาเข้าทำงานที่ร้านหลายคน


“เราเห็นเขาไม่มีงานทำ เห็นเขาอยู่บ้าน ไม่มีใครพาเขาไปทำงาน เขาจะไปทำงานที่ไหนก็ไม่มีคนรับเขา เพราะร่างกายเขาพิการ เขาทำงานได้ไม่เต็มที่ ก็เลยไม่มีใครอยากรับเขา เราสงสารเขา เห็นใจเขา เขาอยากทำงาน ก็เลยชวนเขามาทำงาน อย่างเจ๊ชิก เราไปเห็นเขาเดินไปรับไปส่งลูก เห็นการเดินของเขา เขาพิการ เราก็สงสาร ตอนแรกถามเขา มีงานทำหรือเปล่า เขาก็บอกว่าไม่มีใครจ้างงานเขา เลยชวนเขามาทำงานที่นี่ดีกว่า”


ค้าขายไม่ได้หวังร่ำรวย แค่มีกินมีใช้ ให้ผู้พิการมีรายได้ด้วย!

“(ถาม-เจ้าของร้านอาหารทั่วไป คงไม่ได้มีเป้าหมายแรกที่จะเปิดรับผู้พิการมาทำงานหรอก เป้าหมายเราคือต้องค้าขายให้มีลูกค้า ทำไมเราเปิดรับผู้พิการ?) เราไม่ได้คิดว่า ต้องหวังกำไรอะไรมากมายนะ เราคิดว่าทุกวันนี้ค้าขายกัน อยู่กันได้ เลี้ยงปากเลี้ยงท้องทุกคน มีเงินกินเงินใช้ ก็สบายใจแล้วแหละ เราไม่ต้องการรวยหรือมั่งมีเหมือนคนอื่น เราไม่ต้องการ วันหนึ่งเราขายของได้ เราก็แบ่งกันกินแบ่งกันใช้ในชีวิตประจำวัน ก็ถือว่าดีอย่างหนึ่งแล้ว”


ให้ผู้พิการทำงานที่ตรงกับสภาพร่างกาย!

“ตอนนี้เรามีผู้พิการด้านการเคลื่อนไหว 3 คน และพิการด้านร่างกาย 2 คน อย่างเจ๊จุกเขาตัวเล็ก แต่เขาเดินคล่อง ก็ให้เขาเป็นเด็กเสิร์ฟ อย่างเจ๊ชิก เขาเดินไม่ค่อยได้ เขาเดินลำบาก ก็ให้เขาล้างจานอยู่ในร้าน อย่างยายน้อยเขายิ่งเดินไม่ได้ใหญ่เลย เพราะเขาถูกรถชน ต้องใช้ไม้เท้าเวลาเดิน ก็ให้เขาเตรียมวัตถุดิบอยู่ในร้าน ก็ไม่ต้องเดินไปไหนไกลมาก (ถาม-คนพิการต้องปรุงอาหารได้ไหม?) ไม่ได้ทำ คนที่ทำคือพิมพ์ ยายลา และแม่”


ไม่ใช่แค่เห็นคุณค่าและให้โอกาสคนพิการได้ทำงานมีรายได้ แต่พิมพ์ยังรักและเอาใจใส่ ดูแลทุกคนเหมือนคนในครอบครัว ไม่เคยคิดว่าเป็นนายจ้างหรือลูกจ้าง

“ไปรับไปส่งกันทุกวัน เช้าไปรับ เย็นก็พากลับบ้าน กับข้าวกับปลาเราก็ดูแลเขา ทำให้เขากินทุกวัน (ถาม-แนวคิดเริ่มมายังไง ทำไมเราต้องดูแลเขาขนาดนี้?) เขาไม่มีรถ แล้วเขาจะมาทำงานยังไง ถ้าเราไม่ไปรับไปส่งเขา เขาก็ไม่ได้มาทำงาน ก็ต้องอยู่บ้านอย่างเดียว อย่างเจ๊ชิก สามีเขาก็เสียไป ใครจะมาส่งเขาทำงาน เราก็ไปรับไปส่งเขาได้”


“(ถาม-ต้องมีรถสำหรับใช้งานไปรับไปส่งซื้อของด้วย?) มีพ่วงข้างอยู่คัน ไปไหนก็ไปกัน (ถาม-แต่สิ่งเหล่านี้ก็เหมือนต้นทุนที่เพิ่มขึ้นเหมือนกัน?) แต่เราไม่ได้คิดตรงนั้นนะ เราคิดว่า เราช่วยกันทำงาน เขามาช่วยเรา เราก็ช่วยเขา ไม่เคยคิดเลยนะว่าเป็นต้นทุน เราคิดว่า อย่างเจ๊ชิกก็เป็นแม่เราคนหนึ่งเหมือนกัน เราต้องดูแลเขา อย่างยายน้อย ก็คิดว่าเป็นแม่ เราต้องเลี้ยงเขาให้อิ่ม มีอะไรเราก็ต้องช่วยเหลือเขา ไปรับไปส่งเหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน อยู่ด้วยกันก็รักกัน ไม่ได้คิดว่าเราเป็นนายจ้าง เขาเป็นลูกจ้าง คิดว่าเราดูแลแม่ยังไง เราก็ต้องดูแลยายชิก ยายน้อยเหมือนกัน”


เปิดใจผู้พิการที่ได้ร่วมงานกับพิมพ์!

ป้าชิก : “น้องพิมพ์ดูแลอย่างดีเลย ไปรับไปส่ง อาหารการกิน เราไม่มีอะไรกิน เขาก็ซื้อให้เรากิน ครอบครัวไม่มีเงิน เขาก็คอยช่วยเหลือ เจ็บป่วยเขาก็คอยดูแลอยู่ เมื่อก่อนไม่มีงานทำ ก็เครียด ไม่มีตังค์ส่งลูกเรียน พอเขาชวนมาทำงาน พี่ดีใจมากเลย ได้ส่งลูกเรียน ตอนนี้ลูกอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว”


เจ๊จุก : “เมื่อก่อนอยู่บ้าน หนูเครียด ไม่มีตังค์ใช้ พอเขาชวนมาทำงาน ก็ดีใจ ได้ช่วยพ่อแม่บ้าง (ถาม-ถ้าเขาไม่เอารถไปรับที่บ้าน จะได้มาทำงานไหม?) ไม่ได้มา ไม่มีใครมาส่ง ต้องให้พิมพ์ไปรับ”


ป้าน้อย : “(ถาม-รายได้จากการทำงานที่นี่ไปเปลี่ยนแปลงชีวิตเรายังไงบ้าง?) เปลี่ยนแปลงนะ ถ้าป้าไม่มีตรงนี้นะ ป้าไม่มีรายได้ไปวันๆ เลย อาศัยเงินพิการกับผู้สูงอายุ แค่ 800 กับ 600 ก็ไม่พอ เวลาป่วย พิมพ์ก็พาไปหาหมอ (ถาม-รู้สึกยังไงที่เขาดูแลเราเหมือนคนในครอบครัว?) รู้สึกดี เราก็ยังมีบุญเนอะ มีคนอุปถัมภ์เราอยู่บ้าง ถ้าคนอื่นเขาจะเอาไหมล่ะ ไม่มีใครเอาหรอก”


ป้าชิก : “อยากบอกน้องพิม์ว่า ขอบคุณมาก พี่ดีใจมากที่เขาให้ทำงาน ขอบคุณเขามากเลยที่ดูแลเรา รักเขามากนะน้องพิมพ์อะ ไม่เคยเจอคนแบบนี้เลย ไม่เคยเจอคนที่ช่วยเหลือเราขนาดนี้ ดูแลเราขนาดนี้ เราจะกินจะอยู่จะป่วยจะอะไร เขาคอยถามตลอด”


ป้าน้อย : “ขอให้พิมพ์สู้ๆ ดูแลกันต่อไป ขอให้พิมพ์ประสบความสำเร็จในชีวิต พิมพ์ก็สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่นะ เดี๋ยวเจ็บเดี๋ยวป่วยเหมือนกัน เดี๋ยวก็หายเจ็บหายป่วย ขอให้อยู่ไปนานๆ ขอให้เจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานของพิมพ์ที่ดูแลคนที่ทำกินไม่ได้ ให้ชีวิตเรา”


ความสุขของพิมพ์ คือได้เห็นผู้พิการมีงานทำมีรายได้!

“ความสุขแต่ละวันของพิมพ์ เห็นคนพิการมีงานทำ เราก็ดีใจแล้ว เพราะคนอื่นไม่มีใครเอาเขาไปทำงานไง เราเอาเขามาทำงาน ชวนเขามาทำงาน เขามีรายได้ คือความสุขของเราแล้ว แต่ก่อนเขาลำบาก เราไม่มีความสุข เขามาแล้วกินอยู่สบาย เขามีเงินเพื่อไปเลี้ยงปากเลี้ยงท้องในครอบครัวของเขา ไปใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเขา เราก็ดีใจแล้ว”


หากท่านใดต้องการให้กำลังใจพิมพ์และผู้พิการ แวะไปอุดหนุนอาหารทะเล“ร้านน้องพิมพ์ซีฟู้ด” ได้ที่หาดแม่รำพึง จ.ระยอง โทร.065-8266194


คลิกชมรายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ ตอน“แม่ค้าหัวใจงาม”
https://www.youtube.com/watch?v=7z7X8IoSYXE


ติดตามรับชมรายการ ฅนจริงใจไม่ท้อ ได้ ทุกวันเสาร์ เวลา 11.30-12.00 น. ทาง NEWS1 (กล่อง IPTV ของ NT ช่อง 64 / กล่อง AIS Play Box ช่อง 618 / กล่อง True ID ช่อง 19)

หรือรับชมรายการย้อนหลังได้ที่เพจ ฅนจริงใจไม่ท้อ https://web.facebook.com/KonJingJaimaitor/
หรือยูทูบฅนจริงใจไม่ท้อ https://www.youtube.com/channel/UCsb4sLqdHs35km4uQ_tOCjQ/videos