อาจารย์ศศิน เฉลิมลาภ นักวิชาการด้านธรณีวิทยาและนักเคลื่อนไหวด้านการอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม สะท้อนปัญหาการเตือนภัยของภาครัฐว่า ปัจจุบันยังเต็มไปด้วย “ภาษาราชการ” และข้อมูลตัวเลขเชิงวิชาการที่ประชาชนอาจนำไปใช้ตัดสินใจได้ยาก ทั้งที่สิ่งที่คนต้องการคือคำแนะนำตรงไปตรงมา เช่น ต้องย้ายรถขึ้นที่สูงเมื่อใด ต้องเตรียมผู้ป่วยหรือสัตว์เลี้ยงอย่างไร ต้องตุนอาหารหรือไม่ และเส้นทางใดควรงดเดินทาง
.
ศศินเน้นย้ำว่า “ขอวอนไปยังหน่วยงานภาครัฐต่าง ๆ ว่า ขอสั่งห้ามนำคำว่า ‘เฝ้าระวัง’ และ ‘เอาอยู่’ มาใช้ในการสื่อสารกับประชาชนโดยเด็ดขาด!” โดยมองว่า “เฝ้าระวัง” เป็นคำที่ไม่บอกให้ประชาชนรู้ว่าต้องทำอะไรเมื่อภัยกำลังมาถึง ควรเปลี่ยนเป็นคำว่า “เตรียมตัวรับสถานการณ์” หรือ “เตรียมรับมือ” พร้อมระบุวิธีปฏิบัติ เช่น ถอดปลั๊กไฟ ยกของขึ้นที่สูง หรือย้ายรถออกจากพื้นที่เสี่ยง
.
ส่วนคำว่า “เอาอยู่” ศศินมองว่าไม่ควรนำมาใช้เช่นกัน เพราะในสถานการณ์จริงไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าจะควบคุมน้ำหรือผลกระทบจากภัยพิบัติได้ทั้งหมด โดยเฉพาะพื้นที่เปราะบาง จุดใต้ดิน อุโมงค์ หรือชั้นจอดรถ พร้อมเสนอให้หน่วยงานหลักอย่าง ปภ. และ สทนช. เป็นเจ้าภาพประเมินความผิดปกติและส่งสัญญาณเตือนให้ตรงจุด ก่อนปล่อยให้ประชาชนต้องคาดเดาความเสี่ยงด้วยตัวเอง
.
สารสำคัญจึงไม่ใช่เพียงการบอกประชาชนให้ “เฝ้าระวัง” แต่ต้องบอกให้ได้ว่า ภัยจะกระทบใคร ที่ไหน เมื่อไร และต้องทำอะไรต่อ เพราะสำหรับชาวบ้านที่น้ำเข้าบ้านในพื้นที่ซึ่งไม่เคยท่วมมาก่อน ต่อให้สถานการณ์นั้นไม่เข้าคำนิยาม “มหาอุทกภัย” ในทางวิชาการ แต่มันอาจเป็นมหาอุทกภัยสำหรับชีวิตของพวกเขาแล้ว