xs
sm
md
lg

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 13

เผยแพร่:

เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 13

ชานนท์เดินครุ่นคิดเข้ามาในบ้านพัก เจอปรียานั่งรออยู่ ปรียารีบยืน

“พี่นนท์เจอหลักฐานหรือเปล่าคะ”

“พี่มีพยานแล้วปรียา” ชานนท์บอกอย่างดีใจ

“พยาน ใครกันคะ”

“นายยม คนขับรถของพี่ วันที่เกิดเรื่องเขาเป็นคนขับรถพาพี่กับคุณนมมาที่รีสอร์ท เขาอาจเห็นเหตุการณ์ตอนพี่ถูกประชาไล่ยิงก็ได้”

“แล้วพี่นนท์รู้หรือคะว่าเขาอยู่ที่ไหน”

ชานนท์คิดๆ แล้วได้ยินเสียงร้องแว่วๆ

“โอ๊ย”

ชานนท์กับปรียารีบออกไปดูเห็นที่ตากผ้าล้มอยู่ ผ้าเช็ดตัวและเสื้อยืดของชานนท์ตกที่พื้น

“ตายจริง เลอะหมดเลยค่ะ” ปรียาก้มเก็บผ้า ข้างนอกก็ไม่มีลม “วันนี้ลมก็ไม่แรง ทำไมถึงล้มลงมาได้นะ”

ชานนท์สงสัยว่าต้องเป็นเขมิกาเพราะเคยมาแอบดูแล้วครั้งหนึ่ง

ปิ้งส่งกุญแจรถกระบะให้ชานนท์ ชานนท์รับไป

“แก เอ๊ย คุณจะไปต่างจังหวัดทำไมหรือ”

“ฉันจะไปเยี่ยมเพื่อนหน่อย ขอบใจนะที่ให้ยืมรถ”

ปิ้งเผลอโอบไหล่ชานนท์

“เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอกน่าคนกันเอง” ชานนท์มองมือปิ้ง ปิ้งรู้ตัวยิ้มแหยรีบเอามือออก “ลืมตัวไปคิดว่าเพื่อนกัน”

ชานนท์ยิ้มแล้วโอบไหล่ปิ้งแทน

“ฝากลางานให้ด้วยนะ”

ปิ้งยิ้มดีใจที่ชานนท์ไม่ถือตัว

“ได้เลย เดี๋ยวลูกพี่กลับมาจากลองชุดเจ้าสาว ฉันจะบอกให้”

ชานนท์รู้สึกเจ็บที่ได้ยินว่าเขมิกาลองชุดแต่งงาน

“นายคงดีใจสินะที่ลูกพี่จะได้แต่งงานแล้ว”

ปิ้งชั่งใจก่อนตอบ

“แล้วไอ้คุณนนท์ล่ะ คิดยังไง” ชานนท์นิ่งไป

“ฉันก็ต้องดีใจสิ” ชานนท์บอกแล้วเปิดประตูรถ ขับออกไป

“คนดีใจเขาทำหน้าเศร้าอย่างนี้หรือวะ”

ร้านชุดวิวาห์ โยธินนั่งรอเขมิกา พนักงานเดินออกมาโชว์ชุดเจ้าสาวสีชมพูให้โยธินดู

“ชุดนี้เป็นยังไงคะ สีอ่อนหวานดีนะคะ” โยธินลุกยืน

“เข็มไม่ชอบแน่ รายนี้เขาออกห้าวๆ หน่อย สีนี้ผมว่าหวานไป ขอเป็นสีขาวเรียบๆ ดีกว่า ไม่ต้องระบายอะไรมากมาย”

“ได้ค่ะ แต่เอ๊ะเจ้าสาวยังไม่มาอีกหรือคะ พอดีว่าเรามีลูกค้าจองนัดไว้ประมาณ 11โมงนะคะ”

“ครับๆ ผมจะรีบโทรตามเดี๋ยวนี้”

โยธินหยิบมือถือออกมากดหาเขมิกา

ชานนท์ขับรถเพลินๆ เสียงมือถือของเขมิกาดังขึ้น

“เจ้าสาวจ๋า รับสายเจ้าบ่าวสุดเฟี้ยวด้วยจ้า / เจ้าสาวจ๋า รับสายเจ้าบ่าวสุดเฟี้ยวด้วยจ้า”

ชานนท์ตกใจมองเลิ่กลั่ก เขมิกาขลุกขลักอยู่ที่พื้นด้านหลังพยายามกดปิดโทรศัพท์

“เฮ้ยๆ มาดังอะไรตอนนี้เล่า”

เขมิกาปิดมือถือ ชานนท์เห็นเขมิกาก็ตกใจ

“เธอตามมาได้ยังไงเนี่ย” เขมิกาปีนมานั่งด้านหน้าข้างชานนท์ “ว่าไง ฉันถามว่าตามมาได้ยังไง”

“ใครอยากตามคุณไม่ทราบ ฉันนอนเล่นอยู่ในรถ แล้วคุณก็ขับรถพาฉันมาเอง ยังจะมาใส่ร้ายกันอีก”

“อ้าว เธอก็รีบบอกฉันสิว่าติดอยู่ในรถ”

“คนมันหลับอยู่ จะบอกได้ไง”

ชานนท์แกล้งจะเลี้ยวรถ

“งั้นฉันจะกลับไปส่งเธอ”

“เฮ้ย ฉันไม่กลับนะ” เขมิกาโวยวาย

“ยอมรับแล้วสิว่าตั้งใจตามฉันมาเอง”

“ฉันห่วงรถของฉันต่างหาก ไอ้รถคันนี้ถึงมันจะดูคร่ำครึเป็นตาแก่ไปนิด แต่มันก็เป็นของรักของหวงของปู่ ฉันก็เลยต้องตามมาคุมกันหน่อย” เขมิกาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ชานนท์แกล้งขู่อีก

“โอเค ฉันจะขับรถกลับไปคืนที่แพปลาเดี๋ยวนี้เลยก็ได้”

เขมิการ้องลั่นรีบจับพวงมาลัยไม่ให้เลี้ยว

“อย่านะอย่ากลับ ก็ได้ๆ บอกความจริงก็ได้ เมื่อวานฉันได้ยินคุณคุยกับคุณปรียาว่าจะไปตามหาพยาน ฉันก็เลยอยากมีส่วนร่วมด้วย” ชานนท์นึกออก

“คนที่ทำราวตากผ้าล้ม คือเธอนี่เอง”

“มันโดนลมพัดล้มเองต่างหาก ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย” เขมิกาพูดมั่วๆ

“แล้วทำไมต้องหนี”

“ฉันไม่ได้หนี ยุงมันเยอะฉันก็เลยเดินกลับชิวๆ หนีตรงไหน”

“พอแล้วฉันขี้เกียจถามต่อ ไหลไปได้มั่วๆ ตลอด”

ชานนท์มองตรงไปข้างหน้าไม่ยอมพูดต่อ เขมิกาอมยิ้มขำชานนท์

ประชาย่องมาหน้าห้องแววนิล มองซ้ายมองขวาเห็นว่าปลอดคน ภายในห้องแววนิลนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองรูปชานนท์ที่ตั้งอยู่

“พี่นนท์ นิลกลัว พี่รีบมาช่วยนิลเร็วๆ นะ” เสียงประตูเปิด แววนิลสะดุ้งรีบหันขวับไปเห็นประชาเดินเข้ามา ยิ้มกริ่ม แววนิลลุกพรวด “แกเข้ามาทำไม ออกไปนะ นม!” แววนิลตะโกน ประชาจู่โจมเข้าถึงตัว ปิดปากแววนิลไว้ “ปล่อยฉัน ไอ้บ้า” แววนิลด่าเสียงอู้อี้

“อย่าดีดดิ้นนักสิจ๊ะ ผมไม่ได้คิดรุนแรงกับคุณเลยนะ เรามาร่วมมือกันดีๆ ดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีใครเจ็บตัวดีมั้ยจ๊ะ”

แววนิลกัดมือประชา ประชาร้องลั่นปล่อยแววนิล แววนิลวิ่งหนีแต่ประชากระชากแขนไว้ได้ทันต่อยท้องแววนิล แววนิลจุกตัวงอ ประชาอุ้มแววนิลไปที่เตียง แววนิลหมดแรงต่อสู้ ประชาปลดกระดุมเสื้อแววนิล กำลังจะก้มจูบตรงหน้าอกแววนิลออกแรงดันหน้าประชาออก

“เรามามีความสุขกันดีกว่าน่า ฉันรับรองว่าจะรับผิดชอบแต่งงานกับเธอแน่”

“ไม่ ฉันไม่แต่งกับแก แกมันน่าสะอิดสะเอียน ไม่เป็นลูกผู้ชาย”

“สมัยนี้ยังมีลูกผู้ชายหลงเหลืออยู่อีกหรือจ๊ะ เขาก็ฟันผู้หญิงตอนที่คบหากันทั้งนั้นแหละ ทำเป็นไร้เดียงสาไปได้”

แววนิลตบหน้าประชา ประชาโมโหปลุกปล้ำแววนิล แววนิลสู้สุดฤทธิ์ มณฑาผลักประตูเข้ามาพอดี

“คุณหนู ไอ้ประชา”

มณฑาวิ่งเข้าไปกระชากประชา ประชาสะบัดมณฑาเซไป แล้วลุกออกจากเตียงเอง แววนิลร้องไห้รีบลงจากเตียงวิ่งไปหามณฑา มณฑากอดแววนิล

“ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะกล้าทำแบบนี้กับคุณหนู”

ประชาทำเป็นหน้าตาย

“ไม่เห็นจะแปลกนี่ครับ อีกไม่ช้าผมกับคุณนิลก็จะได้แต่งงานกันแล้ว นอนด้วยกันก่อนแต่งใครๆ เขาก็ทำ จริงมั้ยจ้ะ”

“ออกไปจากห้องฉัน ออกไป” แววนิลตวาด

“ได้เลยจ้ะที่รัก แล้วสามีจะแวะมาเยี่ยมใหม่นะ”

ประชายิ้มกวนประสาทเดินออกจากห้องไป มณฑายิ่งแค้นประชาหนักขึ้น

“คนอย่างมันต้องไม่ตายดี”

แววนิลมองหน้ามณฑา นึกถึงคำพูดชานนท์

“คุณนมร่วมมือกับประชาล่อพี่ไปฆ่า”

แววนิลโกรธขึ้นมา ผลักมณฑาออก

“นมก็ไม่ต้องมาทำเป็นเล่นละครกับนิลหรอก” มณฑางง

“คุณหนูพูดอะไรอย่างนั้น นมหรือคะเล่นละคร”

“นมเป็นพวกเดียวกับไอ้ประชา มิน่าถึงบอกให้นิลยอมมันทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องวันนี้นมก็ตั้งใจเปิดทางให้มันเข้ามาปล้ำนิล” มณฑาจับมือแววนิล

“คุณหนู! ไม่จริงนะคะ”

แววนิลสะบัดมือมณฑา

“นมก็เหมือนมันนั่นแหละ ต้องการมรดกของนิล”

“ไม่จริง ไม่มีวันที่นมจะคิดชั่วๆ แบบนี้กับคุณหนู นมสาบานได้”

“งั้นก็สาบานมาเลยว่านมไม่มีส่วนรู้เห็นกับการตายของพี่นนท์” มณฑาช็อก ยืนตะลึงไม่กล้าสาบาน “ต่อไปนิลจะไม่ยอมเชื่ออะไรนมอีก ออกไปจากห้องนิล”

มณฑาเดินตัวแข็งออกไปด้วยความรู้สึกเสียใจ ประตูปิด แววนิลเสียใจหายใจหอบแรงขึ้นมา รีบควานหายาที่หัวเตียงกินเข้าไป แววนิลค่อยๆ ดีขึ้น ประคองตัวนั่งที่เตียง

อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.





เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 13 (ต่อ)
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 13 (ต่อ)
เจ้าสาวสลาตัน ตอนที่ 13 (ต่อ)
กำลังโหลดความคิดเห็น...